bassociaties

Format: C

Na ruim twee weken kauwen op slecht afgebakken blokken visdeegsubstantie is het eindelijk zo ver: er kan weer zelfgebakken brood gegeten worden nu we weer warm en koud stromend water hebben en het fornuis ook weer aangesloten is.

Sinds mijn 15e bak ik zelf brood en het is eigenlijk nog nooit voorgekomen dat er door omstandigheden geen brood meer gebakken werd. Zelfs in zware tijden van verhuizingen, kinderbegrafenissen en anderszins verkeerd aflopende zwangerschappen was er één stabiele factor: het zelf bakken van brood ging altijd door. Ook al was ik af en toe zo ziek dat ik amper meer op mijn benen kon staan, het dagelijkse brood werd gebakken.

Dat dat de afgelopen weken niet ging had natuurlijk ook met het ontbreken van een fatsoenlijk aanrecht te maken, maar toch is het ook een teken dat de verbouwing me behoorlijk boven de pet is gegaan. Ik zag al maanden tegen die verbouwing op en om eerlijk te zijn is het me allemaal nog zwaarder gevallen dan ik vreesde.

Nog een paar dagen, dan ben ik verlost van het dagelijkse bezoek van jan en alleman en van de gruwelijke zwijnenstal die de werklieden er van maken. Ik heb de gaten en hoeken van mijn eigen huis wel leren kennen zo, bijna elke dag heb ik andermans werkzaamheden afgerond met het stofzuigen en dweilen van het hele huis. Niet omdat ik nou zo proper ben maar omdat het domweg te smerig en stoffig werd om in te kunnen wonen en slapen.

Het bouwstof is zo fijn dat onze gewone stofzuiger zich er de eerste dag al in verslikte dus ben ik maar snel overgegaan op gebruik van de kleine industriestofzuiger die ik vroeger gebruikte bij het meubelmaken en die wat beter met cementgruis, gipspoeder en brokken beton uit de voeten kan.

In het strijdgewoel van de verbouwing werd mij tot mijn grote ontsteltenis zelfs mijn laatste rustpunt ontnomen: mijn computer gaf er voor de tweede keer in korte tijd vanwege een virusbesmetting de brui aan. Terwijl ik juist weer enig vertrouwen in de wereld kreeg na het succesvol verwijderen van het virus dat ik een week eerder opliep sloeg het noodlot opnieuw toe. Ik zou graag schrijven dat het virus het net als mijn verkoudheid nog eens dunnetjes overdeed, maar van dunnetjes was niet echt sprake: mijn besturingssysteem werd onherstelbaar lamgelegd.

Het enige wat Windows nog deed was opstarten, afsluiten en weer opstarten. De mij inmiddels bekende trucs om de boel weer op te lappen werkten geen van allen en uiteindelijk restte alleen nog de nachtmerrie van de amateur systeembeheerder: Format dubbele punt C.

En dan mag ik mij nog gelukkig prijzen dat ik niet alles op de C-schijf heb staan, maar persoonlijke documenten, gegevens en instellingen zoveel mogelijk automatisch wegschrijf op een andere partitie. De zure appel bestaat dus vooral uit het opnieuw moeten instellen van het besturingssysteem en alle gebruikte software opnieuw moeten installeren en afstellen.

Terwijl ik druk doende ben om mijn pc weer een beetje in te richten, email werkt dan nog niet, komt er op de andere pc een foutmelding binnen van een muzieksite waar ik wel eens wat muziekstukjes heb geplaatst. In mijn naam en met mijn inlogcodes zijn er bestanden ingezonden in een verkeerd bestandsformaat die door de site geweigerd worden.

De schrik slaat mij om het hart. Ik ben de enige die daar bij kan maar ik heb deze bestanden nooit ingestuurd. Dus ben ik helemaal niet meer de enige die daar bij kan. Dat moet haast wel betekenen dat er daadwerkelijk in mijn pc is ingebroken en dat er privégegevens gestolen zijn.

Waar men die weggehaald heeft is moeilijk te achterhalen. Heeft men oude e-mailberichten met wachtwoorden uitgelezen? Of zijn de gegevens elders uit de computer ontfutseld? Ik raak stevig in paniek, dit is serieuze inbraak en god weet wat hier nog uit voortkomt. Ik prijs me gelukkig dat ik, zonder daar erg bewust over na te denken, nooit de gegevens van het internetbankieren in de pc heb laten bewaren want dan was het nu nog veel spannender.

Als een razende ga ik na wat ik zo'n beetje aan persoonlijke inloggegevens heb gebruikt de afgelopen jaren en de belangrijkste wachtwoorden wijzig ik onmiddellijk. Een paar dagen later krijg ik een bevestiging van mijn angstige vermoedens als ik ook in een schimmig hoekje van mijn eigen website een bestand met dezelfde naam ontdek. Ook hier is men dus geweest met misbruik van mijn wachtwoord.

Dit voelt haast nog griezeliger dan de insluiping die we ooit op klaarlichte dag hadden. Terwijl wij in de voortuin aan het klussen waren werden we van dichtbij door iemand in de gaten gehouden. Via een mobiele telefoon had hij contact met een maat die al bellend doodleuk aan de achterkant ons huis binnen liep en onze portemonnee's meenam. Mochten wij onverhoopt opeens naar binnen gaan dan werd hij daar door zijn maat voor gewaarschuwd en kon ie zo weer weg zijn. Pas achteraf kregen we dit plaatje rond, mede door inlichtingen van onze buurman.

Ik verwijder het bestand maar en begin een beetje te begrijpen hoe het werkt. Na het hacken van mijn pc is deze afgestruind naar inlogcodes en die zijn via internet naar een andere machine gestuurd. Daar wordt, al of niet volautomatisch, bepaald welke codes interessant kunnen zijn. Deze codes worden gebruikt en er wordt een controlebestand geplaatst om te checken of deze ftp-ingang bruikbaar blijft.

Als het stiekem geplaatste bestand na enige tijd nog steeds op de bewuste server aangetroffen wordt is de inbraak kennelijk niet ontdekt en kan men de serverruimte daadwerkelijk gaan benutten voor opslag en doorsturen van illegale data, zoals spam of nog duisterder zaken. Ik kan maar één ding zeggen: brrrrr!

Al deze gebeurtenissen moeten haast wel voortkomen uit de eerste besmetting, het tweede virus was wat dat betreft minder subtiel. Dat sloopte in één keer het hele besturingssysteem, wat toch vooral op lomp vandalisme lijkt.

Met angst en beven en met grote schrik bij ieder onverwacht proces in mijn computer probeer ik alles weer een beetje gangbaar te maken. Ik ben vooral neurotisch aan het scannen en vind nog steeds af en toe alarmerende bestanden in totaal onverwachte hoekjes. Zo blijkt er op de D-partitie nog een restant van een herstelbestand te staan van de vorige installatie en daar zit ergens toch nog weer een vuil addertje in.

Zoiets resulteert dan weer in uitvoerig zoeken op internet en uiteindelijk lezen dat ik het systeemherstel van Windows even uit moet zetten, gevolgd door een herstart en dan het systeemherstel weer aanzetten. Kan Windows dit soort zaken niet zelf verzinnen? Nee, dit soort zaken kan Windows niet zelf verzinnen, daar heeft Windows namelijk geen enkele interesse in.

Als alles er maar gelikt uitziet en je geregeld met zogenaamde beveiligingsupdates komt, soms meerdere op een dag, denkt iedereen dat het allemaal fantastisch goed geregeld is en kraait er geen haan naar het brakke basisontwerp. Dat Windows in allerlei opzichten meer kinderspeelgoed is dan een fatsoenlijk besturingssysteem lijkt bijna niemand echt te interesseren.

Ik heb nog overwogen om op een ander besturingssysteem over te stappen, maar vergeleken bij de zware leerweg die ik dan tegemoet kan zien is het jaarlijks formatteren van de C-schijf eigenlijk maar een klusje van niks.

Dus doe ik maar wat ik natuurlijk al veel eerder had moeten doen: ik maak met Bart PE builder en een plug-in van DriveImage XML een reddings CD waarvan ik Windows in noodgevallen kan opstarten en maak vervolgens, nadat Windows netjes geïnstalleerd is, een image (een exacte kopie) van de C-schijf.

Als de computer nu opnieuw helemaal vastloopt kan ik die kopie ook zonder werkend besturingssysteem terugzetten en draait mijn pc binnen een kwartier weer als een zonnetje. Ik hoop echter die truc de komende tijd even niet nodig te hebben want het wordt na 5 weken binnen zitten verstoffen hoog tijd om de fietser en/of fotograaf in mij weer eens wat leven in te blazen. Hup, naar buiten jij, het is amper winter geweest maar het voorjaar komt er al weer bijna aan!

Survival

Ter afleiding, voor mijzelf wel te verstaan, hier ongebruikelijk snel alweer een nieuw berichtje. Tot zinniger zaken lijk ik op dit moment niet in staat.

Tegen het geniepige computervirus weet ik moedig stand te houden, mijn machine heeft al minstens 24 uur geen terugval meer gehad en dat geeft beslist hoop op verbetering van de situatie. Tegen het verkoudheidsvirus moet ik het echter wel afleggen. Na een weekend letterlijk koortsig met de computer in de weer te zijn geweest krijg ik zondagavond een plotselinge verergering en lijkt de bronchitis weer op te spelen.

Pijn op de borst en een zeer onplezierige benauwdheid. Afke vertrouwd de blik in mijn ogen niet zo, ik voel me inderdaad knap ziek, zelfs wat angstig en vreemd. Gelukkig hebben we voor zulke gevallen een ruime huisapotheek achter de hand die op zijn minst geprobeerd kan worden en die niet altijd maar dit keer wel snel verlichting geeft. Het klassiek homeopathische middel Bryonia (witte heggenrank) in C30 verdunning geeft eerst even een lichte beginverergering maar binnen tien minuten is de rare hoest weg, verliest de benauwdheid zijn scherpe kantjes, wordt ik minder angstig en kan ik uiteindelijk zelfs redelijk goed slapen.

Maandag lig ik desondanks voor een tweede keer in korte tijd met koorts op bed maar gelukkig krijg ik afleiding van veel bezoek. Ik had me mijn ziekenbezoek wel wat anders voorgesteld, maar een kniesoor die daar op let. Betonboorders, installateurs, monteurs, timmerlieden, opzichters, iedereen moet opeens in ons huis zijn. Voor mij had het even niet gehoeven maar veel keus is er niet, zoals het huis er nu bij ligt kan het immers ook niet altijd blijven.

Ik doe mijn best om mijn lot moedig en waardig te dragen maar als op dinsdagmorgen een lamzak van een installateur de CV-installatie onnodig en zonder kennisgeving uitschakelt omdat hij geen zin heeft zijn eigen verlengsnoer uit de auto te halen springen mijn stoppen even door. Ik houd mijn woede in en vraag zo vriendelijk mogelijk of hij de CV weer aan kan zetten met het van mij geleende verlengsnoer. Waaraan na een slappe smoes gelukkig onmiddellijk gehoor gegeven wordt.

Kennelijk kwam er tijdens mijn vriendelijke verzoek toch nog vrij veel stoom uit mijn oren want later op de dag hoor ik hoe ik achter mijn rug om voor verwend jochie uitgemaakt wordt. Ik ontplof zowat en het kost moeite om niet te happen maar ik zou er hooguit mee bereiken dat de zeer ervaren draad- maar vooral lijntrekker nog langzamer gaat werken, voorzover dat tenminste nog mogelijk is. De beste man staat bij buren al bekend als ervaren pauzeur en ook ik heb hem voornamelijk aan het werk gezien in een ontspannen toekijkende houding.

Ondanks hem ligt de verbouwing nog keurig op schema, kennelijk is in de planning ook de post voor lamlendige slampamperuren niet vergeten. De buurman, die drie dagen voor ligt op ons schema, verzucht 's-morgens dat voor hem om 12 uur in de middag precies de helft van de verbouwing voorbij is. Uit het feit dat hij zelfs de uren telt meen ik te mogen begrijpen dat het ook wat hem betreft geen minuut langer hoeft te duren dan nodig.

Gesteund door dit letterlijke medelijden probeer ik maar weer ontspannen mee te trillen op mijn bureaustoel bij gat nummer 73 terwijl ik de kakofonie van drilboren en tegen elkaar opbonkende bouwradio's een beetje maskeer met muziek naar eigen keuze op mijn hoofdtelefoon. Vandaag is dag 5, ik heb al weer bijna een derde van deze oefening achter de rug.

Aan het einde van deze rumoerige en stoffige stormbaan lacht mij een heuse douchecel met thermostatische mengkraan toe in plaats van het armoedige gewiebel in een krap badkuipje. Vooruit dan maar, kom maar op met gat nummer 10FM. Ik maak mijn borst nog wel even nat, dat kan op dit moment alleen maar met koud water, maar dat is goed tegen de benauwdheid.

Alles is betrekkelijk, ons huis staat tenminste nog overeind.

Besmettelijk

Mijn verkoudheid van de afgelopen weken is niet alleen hardnekkig, het lijkt of ik de afgelopen dagen doodleuk aan een tweede cyclus begin, maar ook behoorlijk besmettelijk. Opeens heeft mijn PC het namelijk ook te pakken. Zo ben ik nog snotterig aan het surfen, zo zit ik opeens met een machine die er geheel eigen ideeën op na houdt.

De eerste symptomen zijn het verkleuren van het icoontje van mijn virusscanner in de taakbalk. Verrek, dat programma staat opeens uit, hoe kan dat nou? Ik loop nog wat zaken na en ontdek binnen enkele minuten allerlei verrassingen. De firewall is uitgezet en zelfs defect en een downloadmeter toont dat de internetverbinding overgenomen is en druk gebruikt wordt.

Badkamerrenovatie met veel stof en herrie.

Dit is foute boel en het komt ook nog eens op een erg fout moment. Mijn verkoudheid is weer aan het opspelen en na een paar dagen in een huis geleefd te hebben zonder verwarming, douche en fatsoenlijk toilet maar wel met boorhamers, breekhamers, sloophamers en slijptollen ben ik eigenlijk wel toe aan een beetje rust.

Die rust lijkt me niet gegund en met de wetenschap van een zieke computer lig ik zelf toch ook niet lekker op bed. Dus ik stroop de mouwen maar op en ga aan de slag als de PC-specialist die ik beslist niet ben maar zo vanzelf wel een keer wordt.

Ik zal niet teveel in detail treden, maar na een paar dagen worstelen, surfen, studeren en herstarten lijkt het er op dat de grootste problemen opgelost zijn. Ik blijk besmet met een geniepige worm die Trojan.W32.Beagle heet en tot doel heeft op de achtergrond een deel van de PC over te nemen en te misbruiken voor al wat wij niet netjes vinden.

De worm maakt diep in de PC allerlei bestanden aan op zeer verschillende plekken, zet alle bekende beveiligingsprogramma's uit, maakt (her)installatie van die programma's onmogelijk en neemt een deel van de netwerkverbinding over. En passant wordt het register aangepast waardoor de computer zelfs niet meer in safemode kan opstarten.

Ik ben een hele dag zoet met ontdekken wat er allemaal aan de hand is en met het opruimen van de ergste janboel. Door verschillende reddingsoperaties uit te voeren met verschillende programma's weet ik telkens nog weer stoute bestanden te vinden en op te ruimen. Het repareren van het gesloopte register stelt me nog voor de grootste uitdaging, er gaat veel tijd in zitten om daar een goede oplossing voor te vinden.

De besmetting kan ik me nog wel voorstellen maar de uitbraak erna heeft me toch wel verrast. Ik wist heus wel dat Windows structureel erg kwetsbaar is, maar dat de zogenaamde 'safeboot mode' zomaar gesloopt kan worden is wel erg griezelig, die optie is juist ingebouwd om ernstige problemen als deze het hoofd te bieden.

Ik heb heel wat verschillende programma's draaien die op allerlei verschillende niveaus de zaak in de gaten houden en afschermen, maar dat heeft in dit geval niets geholpen. Op dit moment is opstarten in safe mode gelukkig weer mogelijk en geven verschillende scanprogramma's aan dat ik schoon ben, maar ik moet het eerst eens even aanzien voor ik alles weer vertrouw. Zondagavond dacht ik ook een keurig opgefriste computer te hebben maar vanmorgen vind een reguliere scan van mijn virusprogramma toch nog weer twee besmette bestanden.

Bij het herstellen van de schade heb ik veel plezier van een paar eenvoudige programma's die ik graag even een pluim geef. HijackThis laat in een oogopslag zien welke processen er allemaal draaien op de PC en maakt het daarnaast mogelijk om dubieuze processen tijdelijk of definitief af te sluiten.

Het programma ComboFix bewijst me ook goede diensten. Ik weet amper wat het is en wat het doet, en dat lijkt ook precies de bedoeling om hackers geen al te grote voorsprong te geven, want er is geen diepgaande informatie over te vinden. ComboFix blijkt in staat om met processen af te rekenen die diep in Windows verscholen zitten, zo diep dat een gewone virusscanner er maar moeilijk bij kan. Het draait allerlei geheime routines en voert desnoods zelfstandig een herstart uit waardoor ook het probleem van de gesloopte safeboot optie omzeild wordt.

Tot slot besluit ik om mijn gratis Avast virusscanner om te ruilen voor een versie van AVG want tijdens het scannen ontdek ik dat AVG dingen vindt die Avast nooit zag. Het is natuurlijk het beste om verschillende scanners om en om te draaien, iedereen laat wel eens een steekje vallen immers, maar dat gaat me toch net wat te ver.

En zo is een weekend dat ik eigenlijk hard nodig had om een beetje bij te komen van een hectische verbouwing alweer voorbij voor ik het in de gaten heb. Mocht je ooit een bestand op je PC langs zien komen met de naam hldrrr.exe of wintems.exe: maak je borst maar nat, want dit is geen kinderspel. En dan heb ik nog geluk dat het hier om een zichtbaar virus ging, want het kan nog veel geniepiger met zogenaamde rootkits die zich nagenoeg onzichtbaar in je besturingsprogramma nestelen.

Ga vooral niet zonder degelijke voorbereiding en kennis of ondersteuning zelf aan de slag met programma's als Hijackthis of ComboFix want voor je het weet heb je in je enthousiasme om eens grote schoonmaak te houden belangrijke systeembestanden verwijderd. Zo reageerde ik zelf in mijn begindagen als thuissysteembeheerder eens op een valse virusmelding, een zogenaamde hoax, door onmiddellijk het als zeer gevaarlijk aangemerkte bestand te verwijderen. Erg dom en naïef want het was een wezenlijk onderdeel van Windows en het gaf nog heel wat gedoe om dat bestandje weer ergens vandaan te scharrelen.

Al doende leert men, ook ik, dus iedere vage email met of zonder bijlage wordt tegenwoordig zonder mankeren rechtstreeks in de prullenbak gegooid en op valse virusmeldingen reageer ik niet eens meer. Ik bid en hoop maar dat mijn ingewikkelde en kwetsbare rekenmachientje weer een beetje beveiligd en op orde is en de komende tijd weer netjes naar me wil luisteren.

Bofkont

Als ik denk dat ik de enige ben die vanwege lichamelijke malaise de fiets een poosje moet laten staan vergis ik me. Pé Koomen, ook een Questrijder, schrijft op zijn weblog dat hij al sinds 13 december aan het kwakkelen is. 13 december, dat is bijna een maand geleden. En mijn laatste ritje van de 22e december voelt al als een eeuwigheid geleden. En zo blijk ik toch weer een grotere bofkont dan ik zelf dacht, ook al lag ik tijdens de jaarwisseling koortsig in bed te ijlen. Vuurwerkfoto's zijn er ook niet van gekomen dus dat onderwerp bewaren we voor ooit.

Precies op tijd lukt het me om weer min of meer op mijn benen te gaan staan, zij het nog wat wankel, en stukje bij beetje voorbereidingen te treffen voor de op handen zijnde verbouwing in huis. Donderdag begint het sloopwerk en we liggen nu redelijk op schema met de voorbereidingen.

Over fietsen breek ik voorlopig beter even niet het hoofd, de verbouwing geeft al drukte en stress genoeg en de bronchitis heeft zich al met al toch nog vrij stevig genesteld. Ik heb weinig last van benauwdheid totdat ik enige lichamelijke inspanning van betekenis probeer te verrichten, dan voel ik me opeens zo ziek als wat en begin ik te zagen en piepen als een drooggelopen molen. Een korte wandeling naar de glasbak maakt duidelijk dat ik het gerust nog even kalm aan kan doen want als ik weer thuis ben voel ik me uitgeput.

Stilzitten dus maar, ik doe wat websiteonderhoud en weet zo mijn tijd toch nog een beetje nuttig te besteden. Ik werk twee fotogalerieën met paddestoelen uit, één over vliegezwammen en één over andere soorten en maak een begin met een tweede fotogalerie met bomen. De rest van de tijd besteed ik 'nuttig' met bang zijn voor de aanstaande verbouwing. Er is geen goede reden om bang te zijn maar toch lukt het me aardig om af en toe volslagen in paniek te raken.

Het grootste praktische probleem om me zorgen over te maken, en dat doe ik dan ook dagelijks en met volle overtuiging, is dat er een dikke afvoerbuis in de garage komt te lopen waar eerst mijn werkbank stond. Die werkbank zal verplaatst moeten worden of er moet een gat in het werkblad gezaagd.

Geen van beide oplossingen vind ik acceptabel, voor het verplaatsen is te weinig ruimte en een gat in een werkblad vind ik wel erg drastisch maar men is niet bereid de buis te verplaatsen dus ik zal een list moeten verzinnen. Eerst moet ik er nog maar een poosje flink over lopen panieken...

Ik zal blij zijn als de verbouwing over een maand zo'n beetje achter de rug is en ik me weer als vanouds zorgen kan gaan maken over te kiezen fietsroutes of over het archiveren van mijn fotootjes.

Een mens moet wat als ie ziek is: Roodborstje vanuit de kamer (uitsnede).