bassociaties

Naar de Lindevallei

Waarom kom ik daar niet vaker eigenlijk, in de Lindevallei? Als ik er eenmaal ben, en het is vanuit Steenwijk echt een peulenschil om er verzeild te raken, vraag ik me dat toch wel even af. De Weerribben is natuurlijk fantastisch om te fietsen en de fotograferen en door de Lindevallei is weinig keus want er loopt één fietspad en dat is het dan ook, maar toch is het beslist een juweeltje om te vertoeven.

De wind is strak en koud maar eenmaal bij de Linde wordt ie op veel plaatsen gebroken door elzenbosjes en dan is het met een zonnetje op deze koude januaridag best aangenaam. Zo aangenaam dat ik meerdere keren langdurig buiten de fiets sta te fotograferen en zelfs even met mijn macrolens in de weer ga.

Bloeiende elzenkatjes, Lindevallei, Steggerda.

De elzen bloeien nu volop en kleuren werkelijk schitterend in het zonlicht. Bijna iedere els heeft weer een andere kleur als je echt goed kijkt. Het hangt niet alleen van de lichtval af maar ook van de individuele boom. Er zijn elzenkatjes die bijna naar paarsrood neigen maar ook katjes die meer naar grijsblauw kleuren. En ze moeten natuurlijk allemaal op de foto, dat spreekt voor zich. Foto's met twee katjes, foto's met drie katjes en foto's met duizend katjes.

Het fietspad dat tussen pakweg De Blesse en De Hoeve langs dit paradijselijke stukje Linde loopt is slechts enkele kilometers lang maar ik vermaak me er een eeuwigheid met al wat bloeit en mij ook vandaag weer mateloos boeit. Ik zie mijn eerste wilgenkatjes van dit jaar en raak bijna in de stress. Die moeten er op, die moeten er op! Rustig nou maar en effe dimmen want er komen er heus nog wel meer. Pruttelend hou ik me in en fiets door.

Opengaande wilgenkatjes, Lindevallei, Steggerda.

En inderdaad, even verderop zie ik ook weer glimmende wilgenkatjes maar nu staan ze er compositorisch veel aantrekkelijker bij dus het is tijd voor een fotopauze. Het is hard werken geblazen want de katjes zitten aan lange takken die heerlijk staan te zwieren in de wind. Probeer dat maar eens netjes scherp te krijgen. En als je dan een scherpe foto hebt is het nog maar de vraag of de belichting deugt want in de zon is het wit zo gruwelijk wit dat het met mijn oude Olympus bijna onmogelijk is om het zogenaamde klippen (het lelijk uitbijten van witpartijen) helemaal te voorkomen.

Bij De Hoeve kom ik langs het boerderijtje dat ik op een vorige fietstocht zo mooi op de foto wist te krijgen. Dat is voor mij toch echt één van de raadselen van fotografie. Laatst was het door laag invallend zonlicht een schitterend boerderijtje in een zeer dramatische setting, nu is het echt niets bijzonders en zou je er zo aan voorbij fietsen zonder het gebouw ooit op te merken.

Schuurtje in weiland, Vinkega.

Nee, dan het schuurtje dat ik even verderop bij Vinkega in de verte in een weiland zie staan. Dat dat bouwsel me nog nooit eerder opviel is eigenlijk een raadsel maar het zal ook wel weer met dat altijd geheimzinnige licht te maken hebben. Zelfs in het echt lijkt dit schuurtje er digitaal ingeplakt te zijn, zo vreemd kleurt het op in het zonlicht. En van het perspectief deugt eigenlijk ook al niks. Dit wordt geen geloofwaardige foto, dat zie ik dus al aankomen want de driedimensionale werkelijkheid is zelf al niet geloofwaardig.

Bij Vinkega ga ik schoorvoetend op onderzoek uit bij een oude kerkje dat daar midden in de weilanden staat weg te rotten. Schoorvoetend want ik veronderstel dat het inmiddels op privéterrein is beland omdat het aan alle kanten omsloten lijkt te zijn door afgedankte landbouwwerktuigen. Het kerkje met kerkhof blijkt echter nog steeds openbaar toegankelijk en tussen de roestige acrobaten en raapwagens door loop ik er naar toe.

Vervallen kerkje en oude landbouwwerktuigen, Vinkega.

Het kerkje met kerkhof is de moeite waard maar verbleekt in mijn ogen bij het omliggende kerkhof bestaande uit rottende landbouwwerktuigen. Hier gaat men mij in de toekomst vast nog vaker aantreffen want voor een rommelfotograaf die niet bang is voor een beetje roest is dit werkelijk een goudmijn. Hier staat half landbouwend Nederland in alle stadia van ontbinding heel geduldig af te takelen en tot roestig stof weer te keren. Amen.

Ze kijken naar me

Doordat ik slechts met een half oor geluisterd heb toen op de radio het weerbericht voorgelezen werd verkeer ik in de veronderstelling dat het beslist aardig weer gaat worden. Dat is ook zo, maar er werd een uitzondering gemaakt voor het noorden van het land en dat heb ik dus net even niet meegekregen.

Zo kan het gebeuren dat ik dapper in mijn Quest tegen de wind in ploeter in afwachting van het doorbreken van de zon, want dat hadden ze toch gezegd immers? Maar de zon laat zich hier in het Noorden amper zien en de straffe wind maakt het er niet comfortabeler op. Al fietsende is er niet zo veel aan de hand maar uitstappen en foto's maken leidt al snel tot zware kleumerij.

Pas in de buurt van Blokzijl schiet ik mijn eerste plaatje als de zon heel eventjes over het land strijkt. Ik ben op tijd en weet een oude windmotor in het rietland er fraai op te zetten. Omdat ik toch al uitgestapt ben wacht ik of er nog een glimp zonlicht wil komen maar al snel ben ik zo afgekoeld door de wind dat ik maar weer in mijn fiets kruip en verder trap.

Deze dwerggeitjes willen maar al te graag op de foto, Blokzijl.

Bij Blokzijl staat vee in de wei, met name twee ezels en wat dwerggeiten. Ik ken het spul vrij goed en als ik er langs fiets bedenk ik altijd dat ik die ook nog eens moet vereeuwigen. Vandaag geef ik eindelijk aan dat voornemen gevolg door te stoppen, de weg over te steken en wat foto's te maken. Voor ik kan afdrukken komt de hele veestapel al nieuwsgierig naar me toe lopen, zij willen wel, dat is duidelijk. En ze kijken me toch indringend aan...

Toekijkende zilvermeeuw op een rotonde, Blokzijl.

Bij de rotonde in Blokzijl staat een zilvermeeuw pieren te vangen in het gras. Ik laat de Quest heel voorzichtig tot stilstand komen, binnensmonds de wind vervloekend die me dwingt om de fiets op de rem te zetten. De meeuw twijfelt even en blijft een poosje indringend naar me staan kijken. Daar mag ik vast wel een plaatje van schieten.

Op de rotonde zelf ben ik nogal besluiteloos welke kant op te gaan. Rechtdoor de polder in is uitgeloten want dat is te ver weg voor deze kneus. Links gaat naar Vollenhove, ken ik al. Rechts naar de Weerribben, ken ik ook al natuurlijk. Mijn hoofd weet het niet, dus ik zet mijn hoofd uit en wacht af wat mijn handen doen. Die sturen tot mijn lichte teleurstelling richting Weerribben maar ik ben al lang blij dat er tenminste een knoop is doorgehakt.

Toekijkende reeën aan de rand van de Weerribben, Blankenham.

Aan de rand van de Weerribben zie ik in een ooghoek wat bewegen in het weiland. Omdat ik reeën vermoed draai ik mijn hoofd heel voorzichtig naar rechts en kijk ze recht in de ogen. Ze vertrouwen het niks maar het is veel te koud om voor elk wissewasje op te vlucht te slaan en daardoor krijg ik de kans om wat foto's te maken. Dan vinden ze het wel mooi geweest met die rare banaan en met zijn drieën huppelen ze op hun gemak de weilanden in.

Ik zie ondertussen hoopvolle gaten in het wolkendek vallen en verheug me er al op om straks op de uitkijktoren te staan en dan de prachtigste zonnige vergezichten te hebben. Overal zijn rietboeren bezig met maaien en afbranden van riet en de combinatie van zonlicht met rookwolken moet haast wel een paar fraaie beelden opleveren. Maar zo zit dat vandaag dus niet in elkaar. Ik sta zeker een kwartier op het tochtige platform te blauwbekken voor er heel even een pieterig straaltje licht wil komen. En dan mag ik nog van geluk spreken want de rest van de rit is het allemaal weer even grauw om me heen.

Thuis is de teleurstelling groot als ik ontdek dat ik met veel te lange sluitertijden geschoten heb waardoor veel foto's zo onscherp zijn dat ze zonder omhaal in de prullenbak kunnen. Het ruimt wel lekker op, dat moet gezegd, maar ik had het liever anders gehad. Ik mag dan af en toe fraaie plaatjes schieten, als fotograaf heb ik nog een heleboel te leren. De les van vandaag is dat de combinatie 'harde wind' met 'verkleumde fotograaf' om kortere sluitertijden (of een statief) vraagt dan een zomerse windstille dag. Ik knoop het in mijn oren.

Zestien keer ikke

Al enkele jaren heb ik ergens op de harde schijf van mijn computer een mapje staan met als titel 'zelfportretten'. In dat mapje staan de foto's die ik heel af en toe maak als ik echt niet meer onder mezelf uitkan. Ik heb lang geaarzeld om deze foto's te publiceren maar nu dan toch de knoop doorgehakt en er een klein album van zestien foto's mee ingericht. Dat album staat helemaal achteraan in de beeldbank want dat lijkt me in mijn geval de juiste plek.

Veel van mijn zelfportretten bestaan uit die hinderlijke schaduw die ik zelfs met een snelle velomobiel niet altijd weet te ontvluchten want zodra de zon zich laat zien is mijn donkere zelfkant weer van de partij. Geregeld zit die schaduw tijdens het fotograferen flink in de weg en slechts heel af en toe heet ik hem van harte welkom en maak er een aardig kiekje van.

In deze grauwe week zit ik veel achter het raam naar buiten te kijken en wens mijzelf wat flinker. Vroeger toen ik nog stoer was ging ik ook bij ontij gewoon met mijn fiets op pad maar daar is tegenwoordig nog zelden sprake van. Een paar regendrupjes kunnen me de moed al diep in de schoenen doen zinken en wanhopig vraag ik me af of ik ooit nog weer eens fluitend een flink stuk in de regen zal fietsen.

Kleurige wolkenlucht tijdens zonsopkomst, Steenwijk.

Als op een ochtend de hemel hoopgevend rood kleurt sta ik wel in mum van tijd buiten om het kleine beetje zon dat er is te vangen. Ik ben gelukkig aan de vroege kant en sjok wanhopig kriskras door de wijk op zoek naar een stukje vrije horizon om de schitterende lucht die op komt zetten te fotograferen. Veel ruimte vind ik niet maar het lukt toch om wat kleurige wolken te vangen.

Opkomende zon en hazelaarkatjes, Steenwijk.

Even later komt de zon boven de horizon. Het is te lang geleden dat ik dat hemellichaam mocht aanschouwen en snel maak ik foto's van zon met hazelaarkatjes. Meer zit er niet in want al binnen een paar minuten stoot de zon het hoofd tegen een zware wolkenrand en verdwijnt daar vervolgens achter om zich de rest van de dag niet meer te laten zien. Het is al snel weer even grauw als altijd en ik kan net zo goed weer naar binnen gaan om achter het raam verder te hangen. Niemand die me missen zal, al was ik ook met zijn zestienen.

Soms komt er aan de andere kant van ons raam nog iemand anders hangen: een lief vogeltje aan ons pindanetje. Ik kan het natuurlijk niet laten om dwars door het raam foto's te maken hoewel ik donders goed weet dat ze door het dubbele glas altijd aan helderheid en scherpte te wensen overlaten, en al helemaal met dit grauwe en kleurloze weer. Met wat digitaal geknutsel weet ik het vogeltje weer wat van zijn tekening en kleur terug te geven maar liever schiet ik mijn plaatjes natuurlijk in een keer goed op kleur.

Pimpelmees op pindanetje, Steenwijk.

Een rijk mens

Mijn voortreffelijke Olympus 50-200 telelens heeft één nadeel: het ding is zo lomp en zwaar dat de camera niet meer op het statief wil blijven staan. Het is nog niet eens zozeer het gewicht dat problemen geeft maar vooral de verandering van zwaartepunt. Het hele spul wordt topzwaar en heeft daardoor de neiging om naar voren te kukelen en al draai ik alle knopjes aan tot ze op springen staan, het helpt allemaal geen zier.

Maandenlang zit ik op dit probleem te broeden. De eerste afweging is of ik een hulpstuk ga kopen of zelf wat in elkaar ga flansen. Natuurlijk zou ik graag voor dat laatste kiezen maar mijn knutselhoofd is nogal matig tegenwoordig. Ik doe bij Olympus maar eens navraag naar de officiële statiefgondel die de vorige eigenaar helaas kwijtraakte. In eerste instantie krijg ik te horen dat het onderdeel niet los verkrijgbaar is maar als ik nog wat doorzeur blijkt de statiefgondel alsnog leverbaar voor een prijs van 99 euro.

Iedere normaal mens zou natuurlijk blij zijn en meteen zijn bestelling plaatsen. Ik niet, het maximumbedrag had ik op 75 euro gezet want het is maar een zeer eenvoudig plastic beugeltje met een geschatte kostprijs van enkele euro's en de erg eenvoudige uitvoering van Olympus heeft ook nog wat nadelen. Ze mogen zo'n klein frutseltje van mij best een paar keer over de kop gooien maar er zijn natuurlijk wel grenzen. Ik besluit van de aanschaf af te zien en hoop een andere oplossing te vinden of ooit zo ruim in de slappe was te geraken dat ik het ding achteloos van wat los wisselgeld aan kan schaffen.

In de erop volgende weken maak ik verschillende schetsjes voor een zelf te bouwen statiefgondel maar telkens verzand ik al tekenend in nodeloos ingewikkelde constructies die ik waarschijnlijk niet weet uit te voeren. Het moet een stuk simpeler kunnen maar ik krijg het verdorie domweg niet verzonnen. Ik blaas het hele project maar af en leg me er bij neer dat ik de telelens voorlopig alleen uit de losse hand kan gebruiken.

En dan borrelt er weken later spontaan een idee op dat zo simpel is dat het haast niet kan werken. In plaats van een complexe klemring om de lens kan ik misschien met behulp van een eenvoudige aluminium strip het zwaartepunt onder de camera verleggen, daarbij gebruik makend van een piepklein stalen palletje dat op de lens zit. Ik zet wat dingen op papier en de schetsjes geven de indruk dat het wel eens uitvoerbaar en effectief zou kunnen zijn.

Stukje bij beetje werk ik het idee verder uit. De schroefdraad van een statief is voor een knutselaar een klierig ding want de draadsoort stamt uit de prehistorie en is niet metrisch maar engels van oorsprong. Pas als ik dat probleem opgelost krijg is het tijd voor verdere uitvoerende bezigheden.

Ik schooi alle bakjes in mijn schuur af en vind een stoffig margarinekuipje dat tot de rand gevuld is met een verrukkelijk assortiment boutjes in afwijkende schroefdraadmaten. Ik graai me hebberig een weg door al het kostbare ijzerwerk en zie: daar is mijn hoofdprijs. Om de aluminium steunstrip onder mijn camera te bevestigen blijk ik zelfs keus te hebben uit meerdere soorten boutjes, wat een rijkdom. Als ik in een ander verloren hoekje dan ook nog een moertje in dezelfde afwijkende draadsoort vind kan ik mijn geluk niet meer op.

De rest van het project blijft weer heel wat weken op de plank liggen maar als de lens terug is van een succesvolle reparatie pak ik de draad weer op. In een la met stukjes afgedankt aluminium vind ik een strip die voor dit doel gemaakt lijkt. De uiteindelijke uitwerking bestaat uit het boren van een paar gaatjes in het alumium stripje, het afdraaien van een boutkop, dan moet er nog een rand van een moertje afgedraaid en als bonus slijp ik nog een keurige groef in een boutje zodat ik niet met een inbussleutel op stap hoef maar het sleuteltje van het statief kan gebruiken.

Zelfgemaakte statiefbeugel met gemonteerd snelkoppelingsplaatje.

Dan is het grote moment aangebroken dat ik de camera met de gemonteerde 50-200 lens op het statief kan klikken. En zie, het geheel is bijna perfect in balans en moeiteloos in elke hoek in te stellen. Waar een deftige statiefgondel in veel cameraposities behoorlijk in de weg zou zitten is mijn eenvoudige oplossing amper merkbaar. De definitieve veldtest laat nog even op zich wachten maar ik heb zo'n vermoeden dat ik hier vooral met macrowerk nog eens verschrikkelijk veel plezier van ga beleven. Kostprijs: alle materialen zijn afval, tijd is relatief en inventiviteit is onbetaalbaar. Ik voel mij een rijk mens.

Dartelende decadentie

Dus zo gaan die dingen.

Stap één: Wij schaffen ons een peperdure camera aan met automatische scherpstelling en kostbare lichtsterke lenzen om ook in het schemer nog haarscherpe foto's te kunnen maken.

Stap twee: Nu het maken van haarscherpe foto's binnen handbereik is gekomen is de lol daar snel van af en gaan we op de gezochte creatieve toer door expres onscherpe foto's te maken. Dit onder het motto: kom eens in beweging, ga mee met de laatste mode en doe vooral modern.

Als ik het foefje zelf verzonnen had was er verder geen reden tot ongerustheid want dan kon je tenminste nog veronderstellen dat het om een enkele loslopende gek ging. Het lijkt echter alweer een trend te worden waar menig fotograaf op zijn minst even aan moet snuffelen en ik kan natuurlijk niet achterblijven dus hier zijn ze dan: de innig bewogen beelden van Bas Bibber.

Dit is natuurlijk de decadentie ten top, eerst een hele zwik duur speelgoed kopen onder het mom dat goed gereedschap het halve werk is en vervolgens heel ingewikkeld en creatief dingen gaan lopen doen die echt net zo goed met een wegwerpcameraatje van een tientje kunnen.

Maar ik ben de schaamte al lang voorbij, schud, als verder niemand kijkt, eens flink met mijn camera op en neer in het bos en kijk snel wat het effect is. Er is trouwens niets nieuws onder de zon want ditzelfde geintje flikte ik in 2006 al eens met mijn oude vertrouwde Panasonic FZ50 bij een stuk dood hout in de buurt van Echten. Het was toen echt niet mijn schuld, dat stuk hout smeekte gewoon om op een creatieve manier vereeuwigd te worden.

Rottende boomstam met zoomeffect, Echten, 2006.

Op de een of ander manier zijn dit soort vrijzinnige experimenten echter nooit zo aan me besteed geweest. Ik doe zoiets een keer plichtmatig als oefening, men moet alles eens geprobeerd hebben immers, maar ga al snel weer over tot mijn eigen keurige orde van de dag. Ik vrees dat ik er gewoon een beetje te calvinistisch, degelijk en netjes voor ben. Als kind kleurde ik al heel snel voorbeeldig tussen de lijntjes en in de goede kleur, leer dat nauwgezette en schoolfrikkerige maar weer eens af.

Met de Olympus heb ik me er afgelopen jaar op een onbewaakt moment nog een keertje aan gewaagd, maar wel in de beschermde omgeving van de eigen achtertuin dus behielp ik me daar met de kruin van de grote wilg. Je kunt tijdens het zoomen ook nog de hele camera ronddraaien als je handig bent en dat leverde me onderstaand effect op.

Wilgenkruin met draaizoomeffect, eigen tuin, 2008.

Ik wilde het daar verder maar bij laten, het heeft toch iets gewilds vind ik, en ik vermaak me eigenlijk prima met het maken van keurige nette landschapsfoto's met kloppende horizon of bloemetjes met op zijn minst een beetje scherp in het midden.

Maar nu is het me opeens toch weer overkomen, zomaar in het wild notabene. Mijn therapeut adviseerde onlangs om me eens wat meer te laten gaan. Ik moest maar eens, geheel vrijblijvend natuurlijk want ze weet hoe gevoelig dat ligt, proberen hoe het voelt om wat meer door het leven te huppelen. Ik meen dat ze zelfs het woord dartel gebruikte, en ik lag inwendig al helemaal dubbel bij de gedachte aan een dartele Ik. Sombere ik, depressieve ik, trieste ik, diepzinnige ik, stumperige ik en 'Ik de grote Looser' zijn allemaal geloofwaardige woordcombinaties maar bij de gedachte aan een 'dartele ik' kom ik toch al heel snel uit op een soort Mr. Bean, maar dan wat minder succesvol.

Maar mijn therapeut is minder gek dan ik en ik ben verschrikkelijk braaf dus huppel en fladder ik onwennig en vermoedelijk enigszins potsierlijk over de Woldberg van de ene boom naar de andere en maak strontduizelig, diep rochelend en zwaar bevend de ene artistieke foto na de andere. Zelfs als ik zou willen zou ik geen enkele scherpe foto meer voor elkaar krijgen met die stomme benauwdheid, maar verder vermaak ik me werkelijk kostelijk.

Bosje met jonge beuken en berken, Woldberg, Steenwijk.

Als ik er nu zo naar kijk wordt ik eerlijk gezegd alweer een beetje duizelig maar het spelletje heeft onbetwistbaar ook zijn voordelen. Zo is er geen statief meer nodig en hoef je je ook niet meer druk te maken om de juiste mate van verscherping bij het nabewerken van foto's. En als het schemerig wordt gaat het allemaal alleen nog maar beter omdat de sluitertijden zo lekker lang worden. Tot slot blijf je ook nog een stuk warmer door al dat gehip en gehop dus het is op dit moment ongewis of er ooit nog een haarscherpe foto uit mijn handen komt. De beste resultaten krijg ik trouwens met een sluitertijd van rond de 1/10 seconde, dan komen mijn innerlijke fysieke vibraties kennelijk het beste tot hun recht.

Eikenbosje tijdens zonsondergang, Woldberg, Steenwijk.

Ik wou alleen maar helpen

En dan zijn we alweer toe aan deeltje 17c van het feuilleton 'Webmaster Bas op avontuur'. Door het nauwgezet volgen van de bezoekersstatistieken van deze website krijg ik het vermoeden dat het tussen mij en Google toch nog niet helemaal botert. De bezoekersaantallen zijn weer redelijk op pijl maar ik word naar mijn bescheiden mening nog te weinig gevonden op de foto's in de beeldbank.

In eerste instantie lukt het niet om de vinger op de zere plek te leggen maar tijdens een bezoekje aan het digitale servicecentrum van Google word ik iets wijzer. Door met Google heel gericht in de beeldbank op mijn eigen site te zoeken ontdek ik dat niet één recente fotopagina uit die beeldbank geïndexeerd wordt. Alle overzichtsalbums staan er keurig op maar daar blijft het dan ook bij, de rest is oude troep die niet meer klopt.

En dat terwijl ik juist verschrikkelijk mijn best heb gedaan om in een geraffineerd 'robots.txt' bestand precies aan te geven welke pagina's wel en welke pagina's niet geïndexeerd moeten worden. Ik lig er een lange rusteloze nacht over te woelen en vroeg in de morgen valt rond een uur of vijf het kwartje en kan ik toch nog even wegdromen over ander zaken dan zoekmachineoptimalisatiestrategieën.

Het lijkt er sterk op dat ik het belangrijkste onderdeel van mijn website, het fotoarchief, eigenhandig van Google heb afgesloten door het gebruik van een verkeerde opdrachtregel in robots.txt. Voor dergelijke fatale vergissingen wordt op verschillende plekken op internet duidelijk gewaarschuwd maar ik wist het natuurlijk allemaal weer beter en zou het zelf wel even regelen. In het kort komt het waarschijnlijk op het volgende neer.

Vanwege het PHPscript waar de beeldbank op gebaseerd is kan een foto op veel verschillende manieren opgevraagd worden. Via een album, via de zoekpagina of via een andere sorteervolgorde, elke toegangsweg levert net weer een iets andere paginacode op. Zelfs allerlei keuzemenu's die ik voor de gebruiker heb uitgezet worden door zoekmachines wel gevonden en die zoekmachines worden dan ook knettergek van alle paginavarianten die inhoudelijk exact gelijk zijn. Voor straf geven ze je strafpunten en zak je flink in de overzichtslijsten.

Een oplossing is om in een 'robots.txt' bestand met enkele coderegels aan te geven welk type pagina niet doorzocht moet worden en dat heb ik dan ook keurig gedaan. Daarbij heb ik mogelijk een kleinigheidje over het hoofd gezien. De pagina's die ik juist per sé wel geïndexeerd wil hebben zijn alleen bereikbaar via andere, door mij geblokkeerde, pagina's en worden nu niet meer door Google gevonden. Ik ging er iets te voorbarig van uit dat Google eerst de hele website zou doorzoeken en dan de ongewenste pagina's zou verwijderen maar dat lijkt een verkeerde aanname te zijn. En zo heb ik mezelf in mijn goedbedoelde onbenulligheid waarschijnlijk een voortreffelijke Google blokkade opgelegd. Goed gedaan jochie, maar niet heus...

Als het nu heel erg mee zit, dat kan ook een keer gebeuren toch, weet ik door toevoeging van de cryptische regel "Allow: /*displayimage.php?pos=" het probleem op te lossen en kan mijn carrière als zakelijk succesvolle natuur- en landschapsfotograaf dan toch nog een aanvang gaan nemen. Met wat geluk krijg ik dan binnenkort minder vragen over mijn houten kerstboom (nee, die is niet te koop en ik maak er niet nog een) en meer vragen over mijn foto's (ja, die zijn inderdaad te koop en ik heb er nog wel een paar duizend). Het zou zomaar kunnen.

Omdat zendtijd voor eigen gebruik hier nog steeds gratis is wijs ik graag op de vele foto's die de laatste tijd weer aan mijn beeldbank werden toegevoegd. Niet alle opnames zijn even spectaculair maar er zitten beslist weer een paar aardige plaatjes tussen. Het meta-album 'nieuwe foto's' laat alle foto's uit de beeldbank zien maar dan niet verdeeld naar onderwerp maar getoond op volgorde van publicatie. Daarmee geeft het een goed overzicht van de recente toevoegingen. Einde zendtijd.

Zomaar een kakelverse lucht, omdat ik het anders ook even niet weet.

Socialisatie

Ik ben snotverkouden en verstandig dus blijf binnen. Buiten komt de zon op en kleurt de hemel op een manier die ik nog niet eerder zag. Onbeschrijfelijk dieprood dat zo vol van kleur is dat ik betwijfel of mijn camera het zou kunnen bevatten. Door de verkoudheid zitten mijn oren zo verstopt dat ik mezelf niet meer kan horen denken dus die verstandige gedachte van daarnet, dat ik maar beter binnen kan blijven met zo'n snotterige rotkop, heb ik ook niet meegekregen. De kleuren buiten worden steeds idioter.

Ik doe een jas en handschoenen aan, trek een muts over mijn oren en voor zover mijn gammele benen het toestaan waggel ik de straat op. Ik wil vrije lucht voor me om die fantastische zonsopkomst er op te zetten maar ik woon in een woonwijk en er is geen vrije lucht. Ik loop naar het voetbalveld in de hoop daar vrij beeld te hebben maar wordt halverwege staande gehouden door een buurtgenoot die een praatje wil maken. Ik wil wel maar heb eigenlijk geen tijd, die zon schiet op dit moment als een gek omhoog.

Maar ik ben laf en durf niet door te lopen, wil dat ook niet echt. Zo vaak maak ik geen praatje met buurtgenoten en was daar ook niet dat voornemen begin dit jaar tot socialisatie van mijzelf? Zo sta ik dan buiten te blauwbekken in de wind, zie uit een ooghoek, terwijl ik een prima camera om mijn nek heb hangen, de meest ongeloofwaardige zonsopkomst van mijn leven en luister aandachtig naar het levensleed van een buurtgenoot.

Maan en langsvliegende vogel, Steenwijk.

Als het praatje voorbij is is de waanzinnige zonsopkomst dat ook zo'n beetje. Daar sta ik dan, voor niks verkleumd. Ik voel me een miskukel, klukukelekuch. Ik treuzel wat rond, zie de maan en kies die als slachtoffer om mijn teleurstelling op te botvieren. Maan met vogel, vooruit maar.

De zon komt toch nog even in beeld maar veel kan ik er niet mee. Ik kan kiezen of een doelpaal of een stuk afrastering mijn beeld verziekt en kies maar voor het laatste. Als ik voel dat ik begin af te koelen ga ik snel weer naar binnen om verder te gaan met miezerig voelen, zo hoort dat nou eenmaal met een zware verkoudheid.

Prikkeldraad en zonsopkomst, Steenwijk.

Grasbomenlucht

Ik zal het vandaag dan toch maar toegeven. Ik heb het nieuwe jaar nu ruim een week de kans gegeven om zich te bewijzen maar eerlijk gezegd vind ik er nog geen bal aan. Rond de jaarwisseling hoopte ik even dat een nieuw cijfertje achteraan ook nieuwe kansen zou betekenen maar die hoop was achteraf gezien natuurlijk nogal ijdel en vooral naïef.

Tweeduizendnegen lijkt tot nu toe, het is wat plat uitgedrukt inderdaad, vet klote. 'Klote van de bok' zei mijn vader vroeger en wist met die plastische uitdrukking redelijk gelijk op te gaan met zijn scheldende en worstelende puberzonen. Ik heb hem het gezegde de laatste jaren niet meer horen gebruiken terwijl je toch zou zeggen dat hij er met zijn ziekte genoeg reden voor heeft.

Als ik trouwens niet als de gesmeerde bliksem wat beter in mijn vel kom te zitten zie ik nog gebeuren dat hij mij opnieuw gaat overtroeven door meer te fietsen dan ik. Toen hij nog niet lamgelegd was door de Wegener wist hij dat kunstje met zijn zeventig jaar ook al eens te flikken maar als ik dacht dat ik nu lui achterover kon gaan zitten vergis ik me want de oude man slaat weer eens gewiekst terug.

Hij mag het dan af en toe helemaal niet meer zien zitten maar ondertussen is hij een taaie rakker die de specialist recht in het gezicht uitlacht als deze oppert dat alle haalbare verbeteringen nu toch wel zo'n beetje bereikt zijn. Hij kan zich min of meer zelfstandig staande houden en zelfs een stukje lopen op eigen benen, wat wil een oude man met een rotziekte nog meer? Fietsen, dát wil de oude man nog meer! Als je Dekker heet wil je bij voorkeur je graf infietsen in plaats van het einde bevend in een karretje af te wachten.

Dus wordt er stevig op de begeleidende fysiotherapeute ingepraat. Het maakt natuurlijk indruk als zo'n oud en krakkemikkig heerschap aangeeft dat er ook weer eens gefietst dient te worden en op de dagbehandeling wordt de firma van Raam besteld met een proefdriewieler en natuurlijk slaagt mijn vader voor die proefrit want waar een wil is fiets je zo weg. En zo mag ik nadat ik door hem vele jaren hartelijk uitgelachen en goedmoedig bespot ben met mijn liefde voor het liggend fietsen dan toch nog meemaken dat mijn vader binnenkort aan de ligfiets gaat. Het zou ook eens tijd worden zeg.

Ik zit ondertussen zoals vrij gebruikelijk binnen te kniezen en mopperen. Ondanks het nieuwe jaar blijkt de angststoornis nog steeds even hardnekkig. Voor mij geen nieuw begin maar gewoon het ouderwetse vertrouwde zieleworstelen. Ooit zal ook ik terugslaan, dat staat vast, maar voorlopig zit ik nog zo strak in mijn velletje dat ik geen energie meer over heb en me al helemaal geen raad weet met de kou. Jaloers hoor ik op de radio over schaatsen en ijszeilen. Ik hoef niet eens zelf op de ijzers te kunnen maar het zou toch leuk zijn om bij Giethoorn of Blokzijl eens een kijkje te kunnen nemen. Vergeet het maar, boven op het getob met mijn ontspoorde angsten loop ik ook nog een zware verkoudheid op en de samenzang van deze twee kwelgeesten belet me bijna iedere gedachte dus ik ben nog wel even onder de pannen.

Akker met eik en avondnevel, Uffelte, 2008.

Omdat zelfs het fotograferen door alle misère al weer een poosje op zijn gat ligt behelp ik me maar met een oudere opname. De foto stamt van ver voor de huidige ijstijd, we schrijven het jaar des heeren tweeduizendacht en het gras is nog zorgwekkend broeikasgroen. De eik staat ter hoogte van Uffelte langs de Drentse Hoofdvaart en al menig maal probeerde ik dit beeld te vangen: oude eik met op de achtergrond een strakke monotone houtsingel.

Tot nu toe viel de opname altijd weer tegen en werd weggegooid omdat hij viel in de categorie waar mijn vrouw zo vaak over moppert: grahas-bomen-luhucht. Die uitdrukking staat hier in huis al synoniem voor oersaai en dat is zorgwekkend genoeg. Ze kent het wel zo langzamerhand en ik heb begrip voor haar standpunt maar met deze opname meen ik dan toch eindelijk mijn gelijk te bewijzen dat gras-bomen-lucht heel af en toe wél een interessant beeld kan opleveren.

Illegale vreetrace

Kom, ik begin hier het nieuwe jaar eens met andermans woorden die de mijne hadden kunnen zijn, wel zo makkelijk.

3. We hebben het nieuwe jaar ingeluid met 200.000.000 knallen. Dat zijn er meer dan honderd per inwoner. Gedurende de hele oudejaarsdag en vaak ook al in de dagen daarvoor waan je je in een oorlogsgebied. Dieren raken gestresst en ook veel mensen voelen zich er niet prettig bij.

Dit citaat is punt drie van het burgerinitiatief 'Meer plezier met minder vuurwerk' en de petitie is te ondertekenen op http://vuurwerk.petities.nl

Kijk eens aan, ik ben dus toch de enige niet die het dagenlange geknal op straat spuug en spuugzat is. De server van petities.nl verslikt zich zelfs in de enorme belangstelling die er is om dit initiatief te steunen. Of het helpt is natuurlijk een tweede maar soms kan alleen al van het gezamenlijk uiten van ongenoegens een heilzame werking uitgaan.

Mijn activiteiten tijdens de jaarwisseling bestaan uit het opstaan uit bed om het slaapkamerraam dicht te doen omdat de kruitdampen ons op de keel beginnen te slaan. Kan gelijk die ene oliebol in mijn maag even op zijn andere zij gaan liggen want daar had ik een beetje last van.

Stel je voor, het heertje heeft last van één oliebolletje. Je wil niet weten wat ik als puber aan oliebollen en appelbeignets wegwerkte. Mijn moeder bakte ze met honderden tegelijk en slechts met de grootste moeite lukte het mijn broers en mij om het tempo van mijn vader bij te houden. Voor mijn ploeterende moeder deden we of we beschaafde mensen waren die zich even lieten gaan omdat ze gewoon zo verschrikkelijk lekker waren (en dat was ook heus zo) maar in het geniep hielden we elkaars score angstvallig in de gaten in deze illegale vreetrace.

Tijdens mijn vuurwerkhuisarrest van de afgelopen dagen heb ik mij niet onbetuigd gelaten en me enthousiast op het SEO-en van mijn website geworpen. SEO staat voor Search Engine Optimizing en bestaat uit een eindeloze verzameling foefjes om ervoor te zorgen dat Google een website zo goed mogelijk opneemt in zijn archieven. Ik zal je de details verder maar besparen maar er valt op de achtergrond heel wat te sleutelen aan de opbouw van een website.

Het overzetten van een flink deel van mijn foto's naar de beeldbank heeft een desastreuze invloed gehad want de bezoekersaantallen zijn afgelopen weken op zijn minst gehalveerd. Ik doe er alles aan om het Google zo goed mogelijk naar de zin te maken en breng de zoekmachine netjes van de veranderingen op de hoogte maar het mag voorlopig niet baten. Ik heb zomaar mijn plaatjes ergens weggehaald en daar heeft Google altijd een beetje de pest over in. Met een paar weken zal de bui waarschijnlijk wel weer wegtrekken en hoor ik er voor Google hopelijk weer helemaal bij.

Dubbeltjesijs in de buurt van Giethoorn.

Op een slootje in de buurt van Giethoorn vind ik eerder deze week dubbeltjesijs, wat wil iemand met kruideniersbloed in zijn aderen nog meer. Ik zou zo langzamerhand de oerhollandsche schaatskoorts eens moeten krijgen met al dat ijs om me heen maar moet eerlijk gezegd niet aan dat geploeter en gezwoeg denken. Laat mij maar lekker toeren in mijn Quest, daarin kan ik gerust af en toe een beetje draaierig zijn zonder dat ik meteen tegen de vlakte ga.

Misschien krijg ik geen schaatskoorts omdat ik eigenlijk geen zuivere Nederlander ben maar de afstammeling van een bastaard uit een Spaanse soldaat en een losbandige Zeeuwse ten tijde van de tachtigjarige oorlog, het zou zomaar kunnen. Vandaar dat donkere haar, dat overigens steeds grijzer begint te worden. Met het krijgen van grijze haren heb ik geen problemen maar des te meer met het feit dat er geen kinderen zijn om daar de schuld van te geven.

Vandaag ga ik zoals vaker de laatste dagen te laat naar buiten dus tegen de tijd dat ik een beetje los begin te komen maakt de zon er alweer een eind aan. De dagen zijn me te koud en te kort. Een winter met sneeuw en ijs is hartstikke leuk alleen moest het er wat warmer bij zijn. Ik doe vandaag de Woldberg nog even aan waar het fietspad op veel plekken spiegelglad is. Bij een poel probeer ik ijsfoto's te maken maar ik moet het doen zonder de fraaie patronen waar ik steeds zo op hoop. Met wat geluk valt er sneeuw de komende dagen, wie weet kan ik dan nog wat aardige plaatjes maken.

IJs op ijs met een zonnetje erbij, Woldberg, Steenwijk.