bassociaties

Het juiste moment

Op de radio hoor ik weervoorspellingen voor morgen met veel regen. Nou, dan moet ik er vandaag nog maar even uit. Het is alweer even geleden dat ik mijzelf en de fiets uitliet en dat is niet goed voor beiden. Voor de Quest niet omdat dan de vaste lasten in verhouding te hoog worden, en voor mij niet omdat ik te veel in mijn overspannen denkhoofd kom te zitten.

Hoewel het er niet echt lekker uitziet is het min of meer droog als ik wegga. Al snel komt er stuifregen die echter zo verwaaid dat ik mijn dekje niet te voorschijn hoef te halen. Het grootste probleem om tijdens het fietsen over na te denken is voorlopig bij hoeveel regen ik nu moet stoppen om dat dekje er wel op te doen. Mijn bril wordt nat, mijn helm druipt, het water loopt ook wel mijn fiets in, maar nog steeds blijft mijn shirt redelijk droog.

Maar hoe droog is droog. Er staan langzamerhand wat druppels op mijn shirt. Moet ik niet toch eens stoppen en dat dekje pakken? Ik heb geen zin en het moet nog maar even kunnen. Ik heb de wind vooral in de rug en daardoor gaat het allemaal nog net. Als ik zo door blijf fietsen wordt ik natuurlijk wel steeds natter en tegen de tijd dat ik besluit om toch dat dekje te pakken is het natuurlijk al te laat. Moet ik niet toch eens...?

Dan word ik verlost van al mijn twijfels. De regen begint bijna recht naar beneden te vallen en nu is het zeker tijd om te stoppen en het dekje eindelijk op de fiets te doen. Ik doe wel mijn bovenste shirt uit want anders krijg ik het veel te warm in de fiets. Van fotograferen zal zo niet veel meer komen, dat is te veel gehannes met het dekje erop. Regenweer is naar mijn idee toch al niet echt fotoweer, veel te veel gedoe met lenzen poetsen en zo. Vandaag ben ik dan maar 'gewoon' fietsertje.

Na 70 km een hek langs de weg. Zal ik? Ik reageer te traag en moet een stuk teruglopen om het te fotograferen. Mijn eerste foto vandaag. Is dat nou echt interessant genoeg om een foto van te maken? Ik weet het zelf ook niet, maar ben nu eenmaal een keer aan het thema hekken begonnen en ik wil toch proberen daar ooit een leuke webgalerie mee samen te stellen.

Het lijkt even op te klaren maar meteen daarna trekt het ook even hard weer dicht om vervolgens opnieuw flink te gaan regenen. Ik ben vandaag voortdurend op het verkeerde moment op de verkeerde plek, zo verzin ik in de fiets. Alle mooie fotomomenten zijn elders en ik had net zo goed thuis kunnen blijven.

Als ik in het bos verveeld een banaan loop weg te kauwen herhaal ik die mooie zin nog eens in mijn hoofd. Ik ben de hele dag op het verkeerde moment op de verkeerde plek, ik ben de hele... Dan komt er een oudere fietser aangereden. Met piepende remmen, waar hij zich meteen voor verontschuldigd, stopt hij bij mijn Quest. Hij blijkt in voor een praatje en dat ben ik ook omdat ik vrij snel zie dat het Frank van Rijn is, mijn favoriete wereldfietser en schrijver. Dat van die verkeerde plek is echt een vergissing, de hele weg was ik onbewust bezig om precies op dit moment hier te staan.

ontmoeting met Frank van Rijn

We staan zeker een kwartier te praten. Over mijn fiets, over zijn fiets, over ligfietsen in het algemeen en over fotografie. Hij vertelt dat men hem heeft aangeraden ook eens een ligfiets te proberen. Uit zijn boeken weet ik wat deze onverschrokken fietser zoal uitvreet onderweg en ik twijfel geen moment om hem, enthousiast ligfietser als ik zelf ben notabene, negatief advies te geven. Ik zie hem al slepen met een ligfiets door de Sahara of over een kapotgereden bergpas in Georgië. Opstappen op een steile helling met 25 kilo bagage en dan wegrijden? Nee meneer van Rijn, hou het maar gewoon bij die Gazelle hybride met piepende remmen, dat lijkt me echt verstandiger.

Hij vertelt dat er net een nieuw boek van hem verschenen is, daar moet ik dan maar eens naar op zoek. Ik vraag hem voorzichtig of hij misschien een email adres heeft om de foto's die ik tijdens het gesprek maak op te kunnen sturen. Tot mijn verbazing is het antwoord ja, en een website blijkt er ook te zijn. Ook op de site van Gazelle staan enkele bijdragen van hem. De man die een aantal jaren geleden nog weigerde gebruik te maken van aluminium velgen en trapstellen heeft al lang en breed zijn entree gemaakt in het digitale tijdperk.

Voorzichtig doet hij nu testen met een digitale camera en over de voors en tegens van die apparaten hebben we het dan ook uitgebreid. Ik waarschuw hem op de valreep voor de digitale afdrukservice van de Hema, die stelde me voor de tweede keer in korte tijd teleur met foto's die stuk voor stuk veel te veel roodzweem hebben. Met de toezegging dat we elkaar vast nog wel eens ergens tegenkomen, dit was ook niet de eerste keer immers, nemen we afscheid.

Hooguit twee kilometer verder staan de Schotse Hooglanders op het Brouwersveld eindelijk eens op de juiste plek en kan ik een paar leuke foto's van ze maken. Ik hoef er de fiets niet eens voor uit. Ik dacht echt dat dit mijn eerste fotoloze ritje ging worden sinds ik de nieuwe camera in bezit heb, maar ook vandaag zit de verrassing in de staart.