bassociaties

Sneeuwhaas

De laatste dagen voel ik me een beetje een sneeuwhaas. Dat is weer eens wat anders dan angsthaas. Er kan geen vlokje uit de lucht komen vallen of ik zit binnen te wiebelen op mijn stoel. Zal ik of zal ik niet? Soms is de bui over voor ik de knoop heb kunnen doorhakken, maar een paar keer weet ik door te pakken en sta ik met mijn camera in een dikke sneeuwbui de oude monumentale linde even verderop de fotograferen.

Ik begrijp niet dat ik er niet eerder aan gedacht heb dat die vrijstaande linde zich uitstekend leent voor zo'n oubollige vier-seizoenen fotoserie. Als ik het plaatje 'linde in de sneeuw' eenmaal binnen heb heb ik het moeilijkste gehad naar mijn idee. Dat lukt deze week zelfs een paar keer, dus ik kan straks nog kiezen ook.

Omdat ik het de laatste tijd met een zeer minimale dosis energie moet stellen leg ik mezelf een milde vorm van huisarrest op. Ik vind het verschrikkelijk en sta af en toe getergd door het raam naar mooie luchten te kijken, maar na een paar uur fotowandelen val ik tegenwoordig vaak om van de slaap. Zo wordt ik vanzelf gedwongen tot verstandige afwegingen en ga ik er niet meer dagelijks op uit.

Tot twee keer toe maak ik, als het me toch echt te veel gaat jeuken, een ommetje door het stadspark van Steenwijk. Dat is dichtbij en verdwalen kan ik er ook al niet. Dan gaan we maar over op de eendjes en de hand-tamme ganzen, het is niet anders.

Als ik zo'n beetje door het park struin, want struinen zal ik, zie ik in de verte witte vlekken tussen de bomen. Het moet een of ander laag wit kruipend plantje zijn, maar wat kan ik zo niet zien.

Voor ik er een kijkje neem richt ik me eerst op een groepje luchtwortels van een moerascypres. De wortelknobbels hebben zulke bizarre vormen dat het lijkt op een groepje trollen of zo. Eigenlijk zou ik dit onderwerp moeten onthouden voor als er een keer echt dikke mist is, dan zijn daar natuurlijk de meest fraaie sprookjesplaatjes van te maken.

Bosanemoontjes in stadspark 'Rams Woerthe'.

Uiteindelijk kom ik steeds dichter bij de witte kruiden. Pas als ik er al bijna boven op sta zie ik tot mijn grote verrassing dat het om bosanemoontjes gaat. Volgens mijn vooroordeel horen die helemaal niet thuis in zo'n lullig en volgescheten stadsparkje.

Voor zulke fraaie bloemetjes dient de ware en doorgewinterde natuurliefhebber eigenlijk heel wat ontberingen te doorstaan en vele kilometers fietsend of wandelend af te leggen, daarbij zware hagelbuien en modderpoelen trotserend. Zo word ik weer eens even stevig door moeder natuur in de zeik gezet en afgedroogd. Het enige waar ik op beducht moet zijn is hondenstront, want die ligt hier overal.

We hebben dit plantje al jaren in onze eigen tuin staan, maar daar staat het niet op zijn plek dus dat is maar een armoedige bedoening. Hier groeit en bloeit het over een oppervlakte van tientallen vierkante meters. Ik heb eens een veldje in een sloot in de buurt van Gasteren in Drenthe zien staan, en bij mijn ouders groeien ze ook wel her en der in de berm, maar verder kom ik dit elegante voorjaarsbloeiertje maar zelden tegen, en zeker niet in zulke dichtheden.

Ik maak een paar foto's, maar de bloemetjes komen zonder zon niet zo goed uit de verf dus ik besluit later in de week terug te komen. Dat lukt me inderdaad een paar dagen later, en zo lig ik 's morgens vroeg op eerste paasdag midden tussen de bosanemoontjes met een regenbroek aan tegen de hondepoep en de nattigheid.

Het is een vrij koude nacht geweest met lichte vorst dus de bloemetjes zitten onder de rijp en hangen zielig naar beneden. Als ik meer dan een uur later klaar ben kan ik eigenlijk weer van voren af aan beginnen. De meeste bloemetjes hebben zich inmiddels helemaal opgericht en nu ziet het er allemaal al weer heel anders uit.

Omdat ik bekaf ben van de overconcentratie om alles er scherp op te krijgen kan ik de verleiding weerstaan en ga ik naar huis. Ik zie er uit als een beest maar dat mag de pret niet drukken, ik heb weer een paar leuke plaatjes om mee naar huis te nemen.

Op de fiets naar huis probeer ik alvast de bijpassende sleutelwoorden voor in mijn kersverse fotodatabase te verzinnen, want het echte zwoegen begint nu eigenlijk pas. 'Kruid, wit, macro, zonlicht, parkje, rijp, winter'. Misschien moet ik er net als vroeger maar een liedje van maken, dan weet ik het nog wel als ik weer thuis ben.

Halve zolen

Wel lekker zuinig, zo weinig fietsen. Door mijn hardnekkige gekwakkel staat de Quest een beetje te suffen in zijn hok en dat scheelt vast in versleten buitenbanden. Als rasechte vrek zou ik natuurlijk het beste in bed kunnen blijven liggen, dan kan de verwarming lekker laag en lig je slapend geld te verdienen. Maar zo erg is het met mijn vrekkigheid gelukkig nog net niet gesteld.

'Als ik niet lang of hard kan fietsen ga ik wel lang en hard fotograferen' lijk ik te denken. Ook dat put me af en toe uit, niet alleen het buitenstruinen, maar ook de concentratie die soms nodig is om een pietepeuterig bloemetje scherp gestoken vast te leggen. Soms zit ik noodgedwongen gehurkt in een onmogelijke houding, en dan maar eindeloos wachten tot de wind even gaat liggen. Als de vangst dan eindelijk binnengehaald is en ik weer opsta flikkeren de sterretjes soms voor mijn ogen.

Op fietskosten mag ik dan besparen, dat vereffen ik wel weer op een andere manier. Mijn broeken beginnen de laatste tijd op ongebruikelijke plekken snel te slijten, vooral de knieën en de kont. Het wordt misschien eens tijd voor een stevig foto-kruippak. En de zware wandelschoenen waar ik al jaren plezier van heb blijken opeens bij de zolen te scheuren. Hoe dat komt heb ik ook al door: ik zit veel te veel op mijn knieën voor de bloemetjes en mosjes en dan vouwen de zolen dubbel. Wandelschoenen zijn om mee te wandelen, niet om te mishandelen.

Zelfs thuis begint mijn gedrag zijn sporen na te laten. In de haast om de krokusjes en kevertjes in een straaltje zon te betrappen hol ik soms op mijn sloffen naar buiten. In het heetst van de strijd worden ook die niet gespaard dus het wachten is op nog een paar scheurende zolen. Als ik niet snel wat netter met mijn spullen om ga zit ik straks met een huis vol halve zolen. Dat is niet nodig, aan één halve zool heeft mijn vrouw al de handen vol.

Op zoek naar passende plaatjes voor de zoveelste webgalerie realiseer ik me dat ik op deze manier iedere keer weer door bijna zevenduizend foto's moet snuffelen. En gezien mijn gemiddelde foto opbrengsten blijft het daar niet bij, er komen per jaar zo'n slordige 5000 plaatjes bij. Dat is veel, te veel, en daar moet maar eens een degelijke oplossing voor komen.

Minder foto's maken zit er niet in. Sleutelwoorden, dat is misschien de oplossing. Als elke foto voorzien wordt van een aantal zinnige steekwoorden is er achteraf met een goed zoekprogramma vast wel in te zoeken. Ik heb dat ooit met ACDSee geprobeerd, maar die schreef de sleutelwoorden niet in de foto maar in een eigen database. Toen die database een keer corrupt raakte waren alle bloedig ingevoerde gegevens weg en had ik mijn vertrouwen in het programma verloren. Nee, de sleutelwoorden moeten en zullen IN de foto komen.

In elk Jpeg fotobestand zit volgens de specificatie ruimte voor een aantal notities. Deze notities worden deels automatisch door de camera ingevoerd in de zogeheten EXIF-tag. Daar vind je zaken als sluitertijd, opnamedatum, kleurruimte en nog veel meer, maar er is ook nog ruimte voor eigen aantekeningen in een IPTC-tag.

Tot kort geleden voegde ik aan mijn opnames altijd een korte beschrijving toe in een van de bewerkbare EXIF velden, maar al lezend en surfend leerde ik dat de IPTC-tag daar geschikter voor is. Sindsdien gebruik ik hem gretig bij het genereren van mijn webgalerieën. Gegevens als titel, onderwerp en bijschrift worden dan namelijk allemaal automatisch uitgelezen en ingevuld.

Natuurlijk heb ik die gegevens wel eerst handmatig in de foto moeten invoeren, maar dat is slechts een eenmalige klus. Zolang die foto bestaat blijven de IPTC gegevens er in staan. Laat er nu in die IPTC-tag ook een veld zijn voor sleutelwoorden. En zo zag ik opeens mijn toekomst voor me.

Af en toe nog tijd om een foto te maken, maar vooral als kantoorklerk de rest van mijn leven vullend met het invullen en beschrijven van die gemaakte foto's. Nee, daar bedank ik natuurlijk voor, zeker met een computer voor mijn neus. Die gaat dat klusje maar eens mooi voor me opknappen. Maar hoe, en waarmee?

Een paar dagen en vele gespecialiseerde programma's later kom ik tot de conclusie dat wat ik zoek er nog niet lijkt te zijn. ACDSee Pro2 kan redelijk met de IPTC-tag uit de voeten, maar tegelijkertijd gegevens invoeren voor meerdere vergelijkbare foto's gaat zo omslachtig dat ik er mijn handen niet voor op elkaar krijg.

Een Frans programma met de naam Kalimages kan dan wel weer een heleboel van wat ik zou willen, maar heeft zo'n houterige gebruikersomgeving dat ik het al vrij snel opgeef. En het programma Photoshop Elements 6 van Adobe mag er lekker kleurig en stoer uitzien, het blijkt voor mijn pokkeklus een kinderfiets met te kleine wieltjes. Dat zou je niet verwachten voor een programma dat ongeveer 400 Mb schijfruimte nodig heeft.

Zo ploeter ik me door een woud van trials en telkens andere icoontjes, achtergrondkleuren en sneltoetsen en kom uiteindelijk met hangende pootjes uit bij het gratis programma dat ik al jaren gebruik om mijn foto's te labelen: Exifer. Het had van mij ook Eureka mogen heten. Helaas wordt het niet meer verder ontwikkeld, ik had nog wel een paar bescheiden wensen, maar voorlopig lijkt het voor mij een van de betere en vooral betrouwbaarder oplossingen.

Nu hoef ik alleen nog maar even die zevenduizend foto's door te gaan, te benoemen en klaar is kees. Tegen de tijd dat al mijn foto's netjes gecatalogiseerd zijn zal de kou wel uit de lucht zijn, ben ik vast al lang van mijn griepresten af en kan ik weer eens lekker een stukje gaan fietsen.

In onze achtertuin is het eerste Daslook bloemetje bijna open.

In de drup

Het computervirus dat ik afgelopen week binnen weet te halen is zo mogelijk nog vervelender dan de twee etterbakjes van vorige maand. Ik vraag me af of ik soms een gratis abonnement op die infecties heb en voel me een behoorlijke sukkel. De eerste verschijnselen komen me bekend voor en ik zie ook een griezelig vertrouwde bestandsnaam voorbij komen als Windows maar moeizaam af wil sluiten.

Kom, ik heb veel geleerd van de vorige keer en het ziet er allemaal vrij bekend uit, met wat geluk was ik dit varkentje in een paar uur. Maar wat ik vervolgens ook probeer, de reddingsprogramma's die ik inmiddels ken krijgen geen grip op de zaak. Laatstwerkende configuratie, safemode of Hijackthis, ik schiet er deze keer allemaal niks mee op.

Zelfs Combofix, mijn laatste noodgreep, wordt lachend aan de kant geschoven en heeft geen schijn van kans. Hierdoor krijg ik het idee met een vers ontwikkelde besmetting van doen te hebben. Waar mijn virusscanner in eerste instantie niets kwaads zag in de betreffende bestanden slaat ie een dag later na een update groot alarm, maar ja, dan is het kwaad al lang geschied.

Nu gaat het er om spannen. Moet ik de Windows installatie weer helemaal van voren af aan beginnen of heb ik misschien profijt van de zogenaamde 'image' die ik vorige keer van de geïnstalleerde C schijf maakte. Ik start de reddingsCD die ik zelf met 'Bart PE builder' in elkaar knutselde. Als ik geluk en gelijk heb kan ik vanaf deze CD een eenvoudige Windows omgeving rechtstreeks in het werkgeheugen laden en heb zo van de aangetaste C schijf geen last meer.

Dat lukt inderdaad en op die manier kan ik de eerder gemaakte image terugzetten op de C schijf. Dat terugzetten van een image is een klusje van niks en binnen tien minuten staat er een complete voorgeïnstalleerde en schone Windows omgeving van zo'n 5 Gigabyte op zijn plek. Dat schiet nog eens lekker op.

Jammer dat ik alleen deze ene eenvoudige image heb, de meeste programma's waren nog niet geïnstalleerd toen ik de image maakte. Maar toch scheelt het me al snel een dag ploeteren en zwoegen omdat de hele Windows XP omgeving al precies zo ingericht is als ik hem eerder opbouwde, zelfs inclusief Firefox browser en ingesteld email programma.

Omdat ik de rest van de software nog zo kort geleden installeerde heb ik het meeste nog in mijn hoofd zitten en kan ik mij redelijk snel een weg banen door de overvloed aan programma's die ik op mijn rekendoos heb staan. Zodra alles weer geïnstalleerd en afgesteld is zal ik snel een tweede image maken, daar kon ik nog wel eens profijt van hebben.

Tussen de digitale bedrijven door brengen we weer eens een bezoek aan mijn vader. Op zondagen is hij tegenwoordig thuis te vinden dus daar nemen we eens een kijkje. Ik vind hem er gezien de omstandigheden erg goed uitzien en vooral psychisch is hij met enorme stappen vooruit gegaan.

Zijn kromgetrokken klauwen beginnen al te wennen en ook de onderhuidse bloeduitstortingen ga ik op den duur toch wat minder eng vinden. Het lijkt er dan zo zoetjes aan toch van te komen dat mijn vader weer thuis kan/mag gaan wonen.

Met wat geluk wordt er komende week door de gemeente groen licht gegeven voor vergoeding van een vrij uitgebreide verbouwing waarbij de garage tot slaapkamer omgetoverd wordt. In het achterkamertje dat altijd als Oost-Europese provisiekamer dienst deed zullen de uien, pompoenen, aardappels, jam, kartonnen dozen en plastic zakken plaats moeten maken voor een douche en toilet.

Ik heb te doen met mijn moeder die op haar oudedag nog een hele verbouwing moet aanvragen en regelen. Ze heeft het er maar druk mee en ligt er natuurlijk wakker van. Gelukkig zit er een gepensioneerde bouwtekenaar in de vriendenkring die nog erg actief is en graag helpt met tekeningen maken, offertes aanvragen en een slaperige gemeente wakker en aan de gang houden.

Voor het fotograafje in mij is het dikwijls smullen geblazen om even door de tuin van mijn ouders te struinen. In tegenstelling tot onze eigen tuin ligt deze tuin vol in de zon en daardoor staat er heel wat meer te bloeien dan in onze zwaar beschaduwde bostuin. Deze keer valt dat een beetje tegen, het regent de hele dag en het is allemaal grauw en grijs buiten.

Als het later in de middag toch even wat lichter en droger wordt kan ik het niet laten om in de motregen even snel rond te struinen. Volop bloeiende Sleedoorn natuurlijk maar die fotografeerde ik al zoveel de laatste tijd dat ik er een beetje flauw van ben. Verder natuurlijk de knalgele Forsythia en blauwe druifjes die hier 100 kilometer naar het zuiden al wat verder zijn dan bij ons en her en der vind ik nog wat kleurige verrassingen.

Tulpen in de regen, Eerbeek.

Alles is drijfnat van de regen dus het betere macro-knielwerk laat ik wijselijk achterwege. Voor die paar miezerige verregende tulpjes, waar doe ik het in vredesnaam voor vraag ik me af, kom ik er echter niet omheen. Als ik denk klaar te zijn zie ik opeens onder aan een tulpje een dikke druppel hangen. Ha, dat kon wel eens wat worden.

Ik haast me naar binnen voor een macrolens en hoop dat de druppel even op me wil wachten. Dat wil de druppel inderdaad en zo kan ik weer wat kleurig materiaal bij elkaar schieten voor mijn op handen zijnde webgalerie met abstracter fotowerk. En zo blijkt maar weer eens dat ik helemaal gelijk heb als ik op mijn eigen fotopagina betweterig schrijf dat ook met grauw en saai weer soms aardige plaatjes te schieten zijn, als je maar weet waar je op moet letten. Zo leer je nog eens wat van jezelf.

Voorjaarskriebels

Na mijn fietstochtje door De Weerribben doe ik het even rustig aan. Tenminste, dat is de bedoeling, maar op de dagen erna staat de zon zo verleidelijk aan de hemel dat ik er voor mijn gevoel niet onderuit kom in elk geval even buiten een rondje te lopen.

En liet ik het nu maar bij een klein rondje, dan was er waarschijnlijk niet veel aan de hand, maar als een hongerig vogeltje hip ik van kruimeltje naar kruimeltje. De kruimeltjes zijn in mijn geval natuurlijk de bloemetjes, bomen en mosjes die zich met wat zonneschijn zo lieflijk laten fotograferen. Het voorjaar is overal, en daar wil ik met mijn neus bovenop zitten.

Van het een komt het ander en terwijl ik mij zo verlies in mijn camerazoeker raak ik steeds verder van huis. Dan verdwijnt de zon achter de wolken en kijk ik eindelijk eens om me heen, Oeps, hoe ben ik hier helemaal verzeild geraakt, ik heb niet eens een fietspomp of plaksetje bij me.

De moed zinkt me opeens in de schoenen en dan voel ik pas hoe verschrikkelijk moe ik ben. Met mijn tong op mijn schoenen weet ik me naar huis te slepen, kruip in bed ('even maar' beloof ik mezelf) en wordt twee uur later uit een soort coma wakker. Ik lijk wel moe.

Zo moe ben ik lang niet geweest, het lijkt er op dat ik nog niet helemaal over mijn griepje heen ben. Nog rustiger aan dan maar, ook al jeuken mijn handen als ik naar buiten kijk. De volgende dag voel ik me een lijk en besluit ik binnen te blijven. De zon heeft de moed echter nog lang niet verloren en al snel smelten mijn voornemens als sneeuw voor de zon.

Die ene bloeiende kers zag er gisteren echt heel verleidelijk uit maar toen ik er langs kwam was de zon net weg en de feestsfeer verdwenen. Als ik nou alleen even naar die struik fiets, dat moet toch wel kunnen? Ja, dat moet wel kunnen, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het ook kan.

Want achter die ene kersenboom gloort natuurlijk de hoop op een nog mooier plaatje, en opnieuw raak ik veel verder van huis dan de bedoeling is. Ik eindig op een heideveldje midden op De Eese en schiet beslist aardige plaatjes maar vraag me niet hoe ik weer thuis kom.

Vroeg naar bed maar en morgen gezond weer op. Ik heb een therapiesessie waar ik makkelijk met de fiets heen zou kunnen, ware het niet dat ik me de dagen ervoor voor mijn doen verschrikkelijk aangesteld heb en nu mijn ene been haast niet meer voor het andere krijg. Een lieve vrouw en een autootje brengen uitkomst en zo heb ik in elk geval lichamelijk even een rustdag.

Ik krijg van mijn therapeut op mijn kop dat ik zo slecht naar mezelf luister, ik zou zo langzamerhand echt beter kunnen weten. Ze heeft helemaal gelijk en natuurlijk beloof ik beterschap en natuurlijk ga ik vol goede voornemens naar huis. Voortaan zal ik wat verstandiger zijn en mezelf niet zo uithollen, ik heb nu eenmaal erg weinig energie de laatste tijd en moet me daar maar eens als een verstandige en volwassen vent bij neerleggen.

Daar kijk ik de volgende dag toch net weer even anders tegenaan. De groente is op, de lekkerste groente is echt op fietsafstand te krijgen, dus als ik nou alleen even een kort ritje maak. Maar na het volstouwen van mijn fiets met aardappelen en raapsteeltjes vind ik dat ik echt nog een klein ommetje verdiend heb. Met wat geluk bloeit de gagel al op het Uffelterveen en zo ver is dat nu ook weer niet om.

Bloeiende gagel op het Uffelterveen.

En zo weet ik mezelf weer verrukkelijk voor de gek te houden en lijk ik het nooit te leren. Hoe onverstandig en hardleers ook, de gagel bloeit inderdaad al, precies genoeg voor een paar fraaie close-up foto's. En de koe die bij Wapserveen naast een schuurtje eenzaam staat te zijn had ik eerlijk gezegd ook voor geen goud willen missen, hoe grauw het licht ook mag zijn.

Om het nog maar niet te hebben over het bakhuisje vlak bij Steenwijk dat ik nu al jaren in de smiezen heb maar waar ik nog nooit met het juiste licht langs fietste. Vandaag breekt de zon net een beetje door als ik passeer en staat het huisje er zo lieflijk bij dat ik er bijna opgewonden van wordt. Dat is dus weer stoppen en fotograferen geblazen.

Zaterdag volgt dan eindelijk de onvermijdelijke afrekening van een weekje overdreven doen: 's morgens kan ik mijn ogen amper open krijgen en hoofd en lijf voelen als een zak zaagsel. Doordat de zon zich koest houdt en het lichaam overtuigend in staking is lukt het eindelijk om een wat serieuzere adempauze in te lassen en kan ik het eindelijk opbrengen om er een leuterdagje van te maken. Ik leer het heus wel een keertje, maar natuurlijk wel pas nadat ik zeven keer mijn hoofd gestoten heb.

Gedoopt

Het moet haast wel goed komen met mijn fietstochten de rest van dit jaar, want deze eerste keer na mijn grieppauze wordt ik binnen vijf minuten uitgebreid gedoopt door een striemende hagelbui. Het is even schrikken in het begin, ik ben zo'n verwend binnenbeestje geworden dat ik wel van suikergoed kon zijn, maar voor ik goed en wel heb kunnen wennen is het al weer droog dus oplossen doe ik niet. De rest van deze rit zie ik overal om me heen prachtige flarden in de lucht van regen- en hagelbuien maar zelf hou ik het wonder boven wonder droog in mijn fietsje.

Net na mijn frisse doop zie ik aan de rand van Steenwijk een flinke struik schitterend in bloei staan. Zo groot zie ik Sleedoornstruiken niet vaak worden, meestal worden ze lang voordat ze zo lekker aan de maat zijn al weer gesnoeid of opgeruimd. Dit juweeltje is gelukkig aan de aandacht van de overijverige Steenwijker plantsoenendienst ontsnapt en mag daarom van mij beslist op de foto.

Bloeiende Sleedoornstruik aan de rand van Steenwijk.

Langs het kanaal Steenwijk-Ossenzijl fiets ik op mijn gemak de Weerribben in. Het waait harder dan ik had verwacht en af en toe gaat de wind zo tekeer dat ik met geen mogelijkheid een scherpe opname kan maken. Veel onscherpe missers dus hoewel er op zich meer dan genoeg licht in de lucht zit.

Naast onenigheid met de wind heb ik vandaag ook geregeld ruzie met de zon. Het is zo'n dag met veel kleinere wolken en af en toe felle opklaringen. Het felle strijkende licht tijdens die opklaringen kan prachtige plaatjes geven, maar dan moet je wel op de juiste plek zijn. Dat lukt maar af en toe vandaag, voor de rest is het veel foeteren geblazen omdat het plaatje in orde is maar de zon het net op het beslissende moment laat afweten.

Vanuit de Weerribben fiets ik naar het plaatsje Nederland waar de ooievaars al weer op hun nest zitten te scharrelen. Het was de bedoeling om via een stukje oude zeedijk terug te fietsen maar de wind gaat hier zo verschrikkelijk te keer dat ik dat niet aan durf en me via de grote weg die tussen Weerribben en Wieden langs het gehuchtje Muggebeet loopt weer naar huis laat blazen.

In de verte zie ik een prachtig lichtspel van zon en wolken op de flanken van de stuwwallen bij Steenwijkerwold. De akkers op de voorgrond liggen in de schaduw net als een paar wilgen langs het kanaal dat in de verte loopt. Daarvoor en daarachter lichten op verschillende plekken boerderijen fel op in het landschap.

Ik probeer er wat foto's van te maken maar het licht is zo subtiel dat zelfs mijn fraaie fotocamera er maar weinig van over laat. Sommige dingen zijn nu eenmaal amper te fotograferen, op zulke momenten kun je maar beter kijken en genieten.

Aangemoedigd door een stevige wind in de rug probeer ik eens even wat harder te fietsen dan doodgemoedereerd maar al snel zit ik de hijgen en te hoesten, dus ik pas me maar weer snel aan mijn krakkemikkige realiteit aan en hobbel even later op mijn dooie akkertje Steenwijk binnen.

Opnieuw kom ik langs de sleedoornstruik maar nu van de andere kant. De zon is inmiddels gedraaid en zo is er al weer reden genoeg om te stoppen en de struik ook van deze kant te fotograferen. Al dat gefotografeer van één zo'n struik voelt een beetje overdreven, maar aan de andere kant weet ik donders goed hoe het hier in het boerengebied kan gaan.

Er hoeft maar één boer of gemeenteambtenaar met een kettingzaag de kolder in de kop te krijgen en hup, in drie tellen is 'dat ellendige stekelding' de versnipperaar in. Want allerlei stadse natuurorganisaties mogen al tientallen jaren roepen dat er eens wat minder opgeruimd moet worden in Nederland, op het platteland is dat soort kennis vaak nog maar amper doorgedrongen en meent men nog steeds dagelijks in gevecht te moeten tegen alle 'oprukkende natuur' en dat gaat er helaas nog steeds af en toe hard aan toe.

Frisse neus

Oef, wat ben ik chagrijnig de laatste dagen, zeg maar gerust ouderwets chagrijnig. Zo chagrijnig ben ik lang niet geweest, denk ik, hoop ik. Ik ga me echt afvragen of het nog wel chagrijniger kan, ik denk het haast van niet, want zó chagrijnig was ik zelden...

Ik kan het gewoon niet hebben, helemaal niet hebben, dat ik weer op moet krabbelen na de flinke griep van afgelopen week. Zodra ik zonder koorts ben moet ik weer fris en fluitend alles kunnen doen waar ik zin in heb, maar vergeet dat maar gerust jochie. Met een borst vol fluim en benauwdheid valt het allemaal nog helemaal niet mee.

Tandenknarsend probeer ik mijn weg te vinden door een huis dat nog steeds overhoop ligt na de renovatie. De keuken is nog lang niet ingericht dus ik loop een uur te zoeken voor een vork of beker. Grrr, daar wordt het allemaal beslist niet beter van. Ik verval in een goede oude gewoonte: ik ga Afke overal te schuld van geven.

Zij heeft die verbouwing gewild, zij maakt er altijd zo'n bende van, zij, zij, zij heeft het allemaal gedaan. Luchtte dat maar op, maar Afke haalt haar schouders op en gaat naar haar werk. Ja, zo schiet het dus niet op zeg. Na nog wat pruttelen, kniezen en binnenvetten probeer ik iets anders te verzinnen. Misschien moet ik zo kalmpjes aan weer een keertje naar buiten voor een frisse neus.

Fietsen zit er helaas nog niet in, veel te benauwd, maar een kleine fotowandeling moet toch weer eens kunnen. Het zonnetje schijnt even, dat geeft me net genoeg moed om mijn jas aan te trekken, een warme muts op te zetten en naar buiten te gaan.

En dat helpt. Stop mij een fototoestel in mijn handen en ik voel me al weer bijna een hele piet. Ik overdrijf als ik zeg dat alle leed geleden is, maar als ik niet oplet zou ik bijna weer een heel klein beetje plezier in het leven krijgen. Opgepast dus maar, het moet natuurlijk geen al te dolle boel worden.

Het is wel laveren tussen de enorme hoeveelheden hondenpoep in mijn eigen woonwijkje, maar met wat opletten lukt het om alleen het profiel van mijn zolen vol te trappen, verder weet ik de kleren schoon te houden. Wat zijn mensen toch eigenlijk ook een gruwelijke smeerkezen met hun honden, gedverderrie.

Bloeiende wilg, Steenwijk

Nog maar vlak bij huis ontdek ik een fraaie waterwilg die vol in bloei staat. Je moet niet om je heen kijken, dan is het allemaal verlopen en vertrapt plantsoen maar als je je neus goed diep in de struik steekt is het allemaal even mooi om je heen. Wat ik dus maar doe met mijn lensje voor mijn neus. Ik zie glanzend witte katjes, die zijn nog niet open, uitbundig gele katjes, die staan volop te bloeien, en tot mijn verbazing ook één rood katje. Raadselen der natuur.

De ribesstruik die ik vorige week in het plantsoen ontdekte is weer iets verder uitgelopen en laat zich er vandaag mooi opzetten. Wat verderop in een parkje vind ik mijn eerste sleedoornbloesem van dit jaar. Ik ben eigenlijk nog stiekem op zoek naar de minuscule rode pluimpjes van de vrouwelijke hazelaarkatjes maar verwacht dat ik daar net wat te laat voor ben.

Dan heb ik een stukje verderop toch nog een paar keer beet. De pluimpjes hebben hun mooiste tijd gehad en eentje heeft er zelfs al zwarte puntjes. Toch maak ik maar een paar foto's. Het zal immers weer een heel jaar duren voor ze er weer zijn.

Omdat ik inmiddels al meer dan een jaar intensief fotografeer begin ik nu de momenten in het jaar een klein beetje te herkennen. Het geeft ook een wat rustiger gevoel om allerlei onderwerpen al in je archief te weten. Vorig jaar was er een algemeen gevoel van haast en 'alles moeten vastleggen', nu kan ik het wat rustiger aan doen en zoek ik naar de krenten in de pap. Ik doe gewoon alles nog een zoetjes over en met wat geluk overtref ik mezelf af en toe.

Tegen de tijd dat ik bij de narcissen langs de Middenweg ben is de zon alweer verdwenen en kan ik net zo goed doorlopen naar huis. Dat doe ik bijna strompelend, zo slap en gammel voel ik me. Toen ik met de hazelaarkatjes bezig was voelde ik dat natuurlijk nog niet, maar zodra het fotospelen voorbij is voel ik hoe ik boven mijn macht gegaan ben. Zo, ik ben bijna thuis, de fotofeestneus kan weer af en ik zet mijn zure zultige tronie weer op. De rest van de dag is het amechtig hangen geblazen, vooruit maar weer.