bassociaties

De schijnbestijging

Schreef ik laatst over een onvergeeflijke blunder, het kan altijd nog erger. En dommer, vooral veel dommer. Ben ik soms dementerend of heb ik alleen maar het voorjaar in de kop? Laten we hopen op het laatste.

Ik ontwikkel een fotoserie van paarse krokussen en besluit het eens wat slimmer aan te pakken dan anders. Dit keer ga ik de foto's eerst ontwikkelen en pas daarna benoemen. Dat scheelt dubbel werk en alles wat gedaan kan worden om mijn zogenaamde 'workflow' efficiënter te maken is welkom.

Na het uitwerken en benoemen van de foto's gooi ik de originele RAW bestanden weg, die sla ik immers altijd als eerste op in mijn dubbele archief. Veiligheid voor alles. En omdat ik een ordentelijk kereltje ben gooi ik daarna altijd meteen de digitale prullenbak leeg. Staat zo lekker netjes. Mijn vrouw vind dat onverstandig maar is niet zo'n opruimerig type dus daar luister ik wijselijk niet naar.

Als ik de uitgewerkte foto's op wil slaan in mijn archief mis ik opeens iets. Er staan nog geen RAW bestanden in. Klopt. Dat is even wennen, maar vanaf nu ging ik immers alles slimmer doen. Dus eerst uitwerken, dan pas benoemen en opslaan. Ik ga even terug naar mijn werkmap om vandaar de RAW bestanden te kopiëren. Dat had je gedacht, die gooide ik een minuut geleden immers keurig in de prullenbak. Tegen beter weten in kijk ik nog even in die prullenbak, maar ik weet het antwoord al: alles is keurig opgeruimd dus weg. Ik heb de oude en de nieuwe 'workflow' door elkaar gehaald en ben achttien originele beeldbestanden kwijt. Leve de vooruitgang.

De paniek en diepe zelfhaat die volgt is eigenlijk overbodig, zo uitzonderlijk waren die foto's nu ook weer niet en ik heb ze al tot grote bestanden ontwikkeld die altijd en overal bruikbaar zijn. Toch gaat het me door merg en been dat ik het presteer om mijn eigen originele beeldbestanden weg te flikkeren in een groot zwart gat. Tegen zoveel stomheid moet zelfs het geniepigste computervirus het afleggen. Dat ik maar zelden van anderen op aan kan leer ik een beetje incalculeren maar als ik nou zelf ook nog begin is het hek van de dam. Woest ben ik, op mezelf en op mijn neurotische opruimeritis.

Omdat ik weet dat zelfs na het legen van de prullenbak de bestanden heus nog niet allemaal verdwenen en overschreven zijn zoek ik op internet naar een reddingsprogramma. Het moet mogelijk zijn, zeker als je er zo snel bovenop zit, om de meeste weggegooide bestanden weer op te snorren en te herstellen. De keuze aan programma's is overweldigend en na het lezen van enkele positieve reviews doe ik een gok met het gratis programma Restoration.

De werking spreekt bijna voor zich en al snel heb ik zeventien van de achttien weggegooide bestanden teruggevonden. Omdat ik geen zin heb om nog lang door te spitten voor één matige foto van een toverhazelaar neem ik het verlies van die foto met opgeheven hoofd.

Dan volgt de onvermijdelijke evaluatie. Wat heb ik hier van te leren? Misschien moet ik eens wat minder netjes worden en de digitale prullenbak niet zo vaak legen. Ik zou wat dat betreft een voorbeeld kunnen nemen aan mijn eigen keukenprullenbak. Die blijkt telkens weer verder aangestampt te kunnen en daarna is het mogelijk, als je het maar goed uitkient, om de doppen, doosjes en plastic zakken tot indrukwekkende hoogte door te stapelen. Pas als het aanrecht aan het zicht onttrokken dreigt te worden ga ik over tot actie en voer een keukensanering uit. In de virtuele wereld ben ik een akelige poetsneuroot maar in het echt ben ik een sloddervos en een smeerkees. Soms is dat laatste helemaal zo gek nog niet.

Verder wordt het nu echt tijd om een tweede fotoarchief op een externe harde schijf aan te leggen en die buitenshuis op te slaan want ik moet er toch niet aan denken om door calamiteiten of nog stommere eigen vergissingen al mijn fotowerk van de afgelopen jaren kwijt te raken.

Terug naar waar het echt om gaat in het leven: fotografie. Na de krokussen komen de bosanemoontjes aan de beurt. Ik was al een keer tevergeefs in stadspark Rams Woerthe en kwam toen niet verder dan een eend en een gans. Ze zullen toch niet verdwenen zijn, die prachtige romantische bosanemoontjes? Welnee, gewoon nog wat meer geduld hebben. Nu, een dikke week later, ligt er weer het vertrouwde witte tapijt van bloemetjes. Iets dunner dan vorig jaar want er zijn wat struiken en bomen opgeruimd, maar nog steeds een genot om naar de kijken en foto's van te maken.

Bloeiende bosanemoon, Rams Woerthe, Steenwijk.

Ik vervolg mijn weg en aan de rand van Steenwijk vind ik bloeiende iep, jonge knoppen in vlier en een prachtig stukje mos in een scharrelhoekje. Achter me hoor ik ooievaars klepperen. Ik ben eerst verbaasd maar herinner me dan dat hier inderdaad ooit een nest werd neergezet in een stukje bosplantsoen. Aangestoken door de prachtige live beelden op www.beleefdelente.nl loop ik rustig naar het nest toe.

Twee ooievaars kijken op me neer. Als ze klepperen is de kans groot dat ze elkaar af en toe ook bestijgen en daar wil ik natuurlijk best een plaatje van maken. Ik wacht op mijn ene been, ik wacht op mijn andere been en de ooievaars zitten op het nest en kijken op me neer. Een loslopende hond komt op me af en probeert me weg te blaffen. Ik hoor hier niet, zegt hij. Het baasje kijkt vanaf een afstand toe en doet of ik niet besta. Ik ben woest op de onbeschofte hondenbezitter maar wil de ooievaars niet verstoren. Dus doe ik ook maar of ik niet besta. Na veel gedreig en geblaf druipt de hond eindelijk weer af. De ooievaars kijken nog steeds onverstoorbaar op me neer.

De camera geeft aan dat de batterij bijna leeg is. Uit ervaring weet ik dat hij dan nog best even mee kan maar stel je voor dat hij leeg is als de vogels elkaar daadwerkelijk bestijgen. Daar moet je, zeker na al dat wachten, niet aan denken. Ik richt mijn blik omhoog en kijk de ene ooievaar eens diep in de ogen. 'Nu gewoon even blijven doen wat je de hele tijd al doet, lekker stil blijven staan hoor' zeg ik.

Ik buk om een nieuwe batterij uit de rugzak te halen en hoor boven me geklepper. Als ik omhoog kijk zie ik de twee vogels op elkaar balanceren. En ik had nog zo gezegd... Razendsnel prop ik de nieuwe batterij in de camera, laat de rest uit mijn handen in het gras vallen, kom overeind en druk de ontspanknop in. Ik weet nog net één plaatje te bemachtigen, daarna is het weer rustig. Dat was wel een heel erg onhandig moment om van batterij te wisselen.

Ik trek een tweede pot met geduld open en ga weer staan wachten. Ik beeld me in dat ik een boom ben, een machtige oude eik. Vanuit mijn voeten lopen enorme wortels de grond in en ik ben één en al rust en balans. Ik word één met mijn omgeving en terwijl het mos al tegen mijn schoenen op begint te groeien bestijgen de ooievaars elkaar nog een keer. Ik ben een boom met een fototoestel en een volle batterij en druk af. De ooievaars doen het niet echt, het is slechts een soort schijnbestijging maar het gefladder en spektakel is er niet minder om.

Ooievaars tijdens schijnparing, Steenwijk.

De blunder

Zelfs een echte sukkel maakt wel eens een blunder die echt niet kan. De volgende fout wil ik de lezer beslist niet onthouden want hij is even verschrikkelijk als stom als lachwekkend.

Iedereen die wel eens een eigen website in elkaar heeft geknutseld weet dat les nummer één is dat je telkens weer test hoe de website er op de verschillende gangbare browsers uitziet. Ik weet dat en doe dat ook keurig bij grote veranderingen. Al het bouw- en ontwikkelwerk wordt in eerste instantie bekeken met Firefox want Internet Explorer heeft zoveel onhebbelijkheden dat een eenvoudige HTLM-schrijver als ik al snel het spoor bijster zou raken. Maar na grote veranderingen wordt die prul van een browser toch altijd weer even uit de oude lappen gehaald, per slot van rekening gebruikt het merendeel van de mensen nog steeds dat programma.

Hoe het er tussendoor geglipt kan zijn is me nog steeds een raadsel maar door puur toeval, een regelmatig controle- en testschema is me helaas volkomen vreemd, kom ik er achter dat het huidige hart van mijn website, de beginpagina van de beeldbank, in Internet Explorer niet om aan te zien is. Op de beginpagina van de beeldbank worden alle thumbnails ver naar beneden gedrukt waardoor er op het eerste gezicht niets lijkt te staan.

Het probleem is te onbenullig voor woorden en er is slechts een hele kleine aanpassing in de code nodig om het op te lossen. Als ik in eigen dienst was zou ik mijzelf nu op staande voet ontslaan maar zo makkelijk kom ik niet van mijn schaduwzijde af. Wat een blamage, wat een verschrikkelijke en onvergeeflijke vergissing.

Na deze eerlijke en oprechte ontboezeming moet me nog wel één ding van het hart en sla ik ook nog even achterbaks van me af. Waarom heeft niemand, maar dan ook werkelijk niemand hier iets van gezegd? Een eenvoudige rekensom leert dat sinds het maken van de scriptfout zo'n veertigduizend mensen mijn website bezochten. Daarvan deed ongeveer tachtig procent dat met Internet Explorer, dat zijn toch zo'n slordige tweeëndertigduizend bezoekers. Ik verwacht helemaal geen massale respons op al mijn geknutsel maar eentje had toch wel gekunt? Zucht... En zo blijkt maar weer eens, ik moet ook werkelijk alles zelf doen.

Na deze blunder is het de hoogste tijd voor een knap staaltje werk. Heb ik ook achter de hand, ik ben van alle markten thuis.

Door al het fotograferen ontwikkel ik een steeds bredere blik en visie. Op het leven, op de natuur maar vooral ook letterlijk want sinds kort staan er een paar fraaie panorama's op de fotografie-afdeling. Het maken van panorama's is echt zoiets waar je als fotograaf lekker tegenop kunt zien. Welk programma gebruik je, werkt het wel, werkt het wel goed genoeg en kan de prehistorische computer die idioot grote bestanden nog wel behappen.

Allemaal muizenissen die maken dat ik wel panorama's schiet maar tot nu toe nog maar zelden de moed had om ze ook daadwerkelijk samen te voegen, uit te werken en te publiceren. Ooit waagde ik me schuchter aan het Aekingerzand en daar bleef het bij. Afgelopen weken raapte ik eindelijk de moed bij elkaar en vatte de koe maar eens bij de horens.

Panorama vanaf de uitkijktoren bij het Doldersummerveld.

Het blijkt een peulenschil. Het open source programma Hugin lijkt in het begin nogal cryptisch maar na wat gepuzzel blijkt het verbluffend eenvoudig in gebruik en de resultaten stellen niet teleur. Eerst ontwikkel ik de RAW bestanden met het ook al zo voortreffelijke RAW Therapee . De TIFF bestanden die daar uit komen worden vervolgens ingelezen in Hugin en dan volledig automatisch uitgelijnd en vervormd zodat ze goed op elkaar aansluiten. Het programma toont tussentijds een schets van het eindresultaat waarna nog allerlei correcties mogelijk zijn.

Tijdens de definitieve samenvoeging van het panorama worden er zeer complexe berekeningen gebruikt die zorgen dat de beelden niet alleen in vorm goed aansluiten maar die ook zorgen voor een naadloze overgang van de belichting. Er rollen indrukwekkende tabellen over het scherm, afgewisseld met diverse Laplaciaanse en Gaussiaanse piramiden. Geen idee wat het allemaal is maar aan het resultaat te zien klopt het sommetje vrij aardig.

Alleen blijkt op de snelweg aan de voet van de Woldberg een kleine aardverschuiving te hebben plaatsgevonden want op de uitgewerkte foto ontdek ik tijdens minutieuze inspectie een zijwaarts sprongetje in het asfalt. Ook in de bouwsector ben ik echter goed thuis en zonder dat het verkeer maar één moment hinder ondervindt leg ik de weg weer netjes strak op zijn plek.

Vier fraaie panorama's zijn het resultaat en er staat meer op de rol. In het archief staan nog beelden te wachten van het Fochteloërveen, er is nog een enorm panorama van het Aekingerzand dat uit maar liefst negen staande foto's bestaat, er is nog een tweede serie in de Weerribben en ik schoot zelfs al eens een driedelige panoramaserie van een mooie plataanstam. Of dat laatste panorama ook echt uitvoerbaar is moet nog blijken.

En er is meer, veel meer. Buiten wachten vele uitkijktorens geduldig op mijn komst om het fraaie uitzicht vast te leggen en tot één groot wegdroomplaatje samen te voegen. Ik heb zelfs al een vrijwillig assistent in het veld die vooral de noordelijke streken voor me afstruint en testbeelden instuurt, inclusief aanwijzingen over de route en de optimale lichtval. Hijgend hol en trap ik achter mijn camera aan en probeer mijn verbeelding bij te houden. Het is onbegonnen werk want hoe meer ik fotografeer hoe meer er te zien blijkt. Dat is het zelfverkozen lot waar ik mij soms wanhopig, maar steeds vaker met volle overgave in wentel.

De stier

Ach, ach, ach, wat gaat deze betweterige natuurvorser weer eens lekker op zijn bek. Het was echt holwortel wat ik hier vorige keer toonde hoor en kleur en locatie waren ook correct maar over het dikke rode stempel 'zeer zeldzaam' moet bij nader inzien misschien toch maar een stickertje geplakt worden.

Op zoek naar andere aardige bolgewassen doe ik Vollenhove aan en neem een kijkje in stadspark Old Ruitenborgh. Er staat een alleraardigste ruïne en alle eendjes zwemmen in het water, falderalderiere. In mijn fantasie groeiden hier precies nu enorme velden met lenteklokjes maar dat blijft bij een fantasie. Voor narcissen ben ik nog te vroeg en voor sneeuwklokjes te laat, die zijn nu wel uitgebloeid. Had ik dus toch beter weer naar Dickninge kunnen gaan, daar staat tenminste de holwortel volop te bloeien. Mispoes, jammer maar helaas, volgende keer beter.

Dan zie ik tussen twee bomen een paarsroze bloemetje, herken er holwortel in, kijk nog wat beter en ontdek opeens een park vol met deze stinzenplant. Het begrip zeldzaam dient dus met enige terughoudendheid geïnterpreteerd te worden. Holwortel komt maar op weinig plekken voor maar als de plant het naar zijn zin heeft doet ie het erg goed en vermeerdert zich enthousiast. Park Old Ruitenborgh staat er tjokvol mee en kan wat holworteldichtheid betreft gerust de strijd aangaan met landgoed Dickninge. Tot zover de zeldzame maar soms goed gedijende holwortel.

Ik fiets richting Giethoorn en vraag me weer eens af waar ik eigenlijk helemaal mee bezig ben. Fietsen en tijdverdrijven ja, maar waarheen leidt de weg vandaag? Weet ik ook niet, geen idee, achter de bloemetjes en de bijtjes aan en hopen op een gelukje. Dat gelukje komt sneller dan verwacht en even heb ik zin om de andere kant op te kijken en de berm vol met bloeiend groot hoefblad gewoon niet te zien. Dat wordt weer bukken en kruipen in de modder, bah. Maar je bent fotograaf of niet dus ik stop braaf en zoek uitgebreid naar een bloeiaar die mooi op kleur is en een aardige compositie mogelijk maakt.

Bloeiend groot hoefblad, Steenwijk.

Het is achteraf maar goed ook dat ik stopte, al was het ook met lichte tegenzin, want deze fotoserie vormt een vrij zeldzame uitzondering: de foto's blijken thuis namelijk veel mooier dan de echte situatie. Dat komt maar heel af en toe voor en meestal vallen mijn foto's een klein beetje tegen, heel erg tegen of iets daar tussenin. Ik raak eraan gewend en klaag steeds minder maar de werkelijkheid is bijna altijd mooier dan het platgeslagen plaatje, hoe mooi en overtuigend de Olympus-kleuren ook mogen zijn. Dit keer dus niet, leve het groot hoefblad.

Vlak voor café De Blauwe Hand stop ik bij een uitbundig bloeiende wilgenstruik. Het is voor mij de eerste dit jaar met openstaande gele katjes. Wat een kleurenfeest, dat ook nog eens helemaal in stijl afgewerkt wordt met een harde blauwe lucht. Op de katjes zitten kleine vliegen van het stuifmeel te eten en de macrolens komt er zelfs even aan te pas.

Ik ben hier niet de enige die de vliegjes heeft ontdekt want even later komt een pimpelmees vlak boven me in de wilgenstruik zitten en begint de vliegjes van de katjes te pikken. Zo werkt dat in de natuur. Die kan wel met een paar vliegjes minder toe en schudt desnoods weer een paar nieuwe uit haar mouw.

Bloeiende wilgenkatjes met vliegen, Giethoorn.

Bij het gehucht Barsbeek sta ik wat paarden bij een voerbak te fotograferen als er achter me geroepen wordt. 'Hee!' hoor ik. Ik heet echter geen 'hee' en concentreer me weer op de paarden. Nog een keer geroep, harder nu. 'Hee fotograaf!' Kijk, dat ben ik dus, en nu wil ik me best even omdraaien hoor, zo onbeleefd ben ik nou ook weer niet. Een jonge boer wil me wat laten zien en lokt me mee de stal in. Ik weet al wat me te wachten staat want zag net een glimp toen ik aan kwam fietsen.

De enorme stier is duidelijk de grote trots van deze boer. Vierentwintig koeien heeft deze stier dit jaar al weer succesvol bevrucht en dat het een beste is en hij mag nog wel een poosje blijven. Wil ik geen foto's maken dan? Dat wil ik best maar in een donkere schuur is het met de grote telelens lastig werken, dat weet ik zo al.

De boerenwijsneus begint over Fotoshoppen effe dit en effe dat en ik kan toch ook gewoon even van lens kan wisselen? Kortom, ik vermaak me hier kostelijk en als de boer even ergens anders druk gaat lopen doen lukt het me toch nog om wat intieme plaatjes van de stier te schieten als er even wat zonlicht op zijn kop valt. Wat een machtig beest is dit.

Neus van een grote stier, Barsbeek.

Na vriendelijk bedankt te hebben ga ik terug naar mijn paarden die al ongeduldig staan te wachten bij de fiets, maak een paar foto's en krijg dan de gevreesde melding 'CARD FULL' in beeld. De rode hoofdletters maken het erger dan het is. Geen probleem hoor, pak ik toch de volgende... Dan realiseer ik me dat ik toch wel een klein probleempje heb, dit was namelijk al die volgende.

Ik ben voor mijn gevoel nog meer net onderweg en heb nu al 4 Gigabyte verschoten? Ik geloof er niks van en fiets in gedachten mijn route achterstevoren. Boompje, ooievaar, tractor, nog een tractor, gele kornoelje, knotwilg, rietland, bloeiende populier, meerkoetje in het riet en TJAK, dat is hem! Bij het meerkoetje heb ik eindeloos zitten wachten, en knippen, en op de camera kan ik er met weinig moeite tientallen foto's uitpikken die net niet scherp zijn. Voor even ben ik weer gered maar er moeten nu verder geen spectaculaire dingen meer gebeuren want dan ga ik gillen. Maar het blijft verder rustig en ik kom weer eens thuis met werk voor weken.

Op holworteljacht

Mijn volkomen onbetrouwbare intuïtie zegt mij dat ik naar het Reestdal moet, om precies te zijn naar landgoed Dickninge bij De Wijk. Daar groeit en bloeit rond deze tijd de holwortel, een bijzonder fraaie stinsenplant die elders meestal maar wat staat te kwijnen. Op landgoed Dickninge groeit het plantje echter als onkruid tussen de bomen en vooral vanwege die holwortel geniet dit landgoed internationale bekendheid bij liefhebbers. Vorig jaar was ik een dikke week te laat en moest me tevreden stellen met de allerlaatste bloemen die ik slechts met moeite nog kon vinden.

Vanwege allerlei fotografisch oponthoud (met onder andere 'eik in mist', 'kromme knotwilgen in weiland' en 'vier waggelende zwanen op een rij') ben ik later dan verwacht op het landgoed waar ik met mijn Quest regelrecht een bloemensprookje binnen fiets. Holwortel, late sneeuwklokjes en beginnende bosanemoon, het is hier één bloemenfeest in het bos. Mijn hart begint er sneller van te kloppen en ik moet mezelf echt even tot kalmte manen voor ik met de camera in de weer ga.

Paarse holwortel, landgoed Dickninge, De Wijk.

Ik fotografeer me kruipend het hele bos door, wissel halverwege van lens en batterij en begin dan weer van voor af aan, wissel nog een keer van lens en pas dan ben ik voldaan maar vooral volledig uitgewoond. Zo, nu weet ik hoe holwortel er uitziet. Het is een prachtige plant maar nu komt ie even mijn neus uit, hoe bijzonder hij ook mag zijn. Mijn rug doet zeer, mijn nek doet zeer en ik heb poep aan mijn schoen.

Op mijn tenen en ellebogen ben ik de hele tijd voorzichtig tussen de holwortel doorgekropen om maar vooral zo min mogelijk schade aan te richten. Na het zware kruipwerk stel ik tevreden vast dat dat goed gelukt is. Dan komen er twee honden aangehold. Dat ze proberen om mijn lens af te lebberen geeft niks, ik heb de buit immers al lang binnen. Maar als de grootste van de twee daarna uitgebreid midden in een pol holwortel gaat liggen rollen kost het grote moeite om mijn mond te houden. Moet dit nou echt weer zo hufterig Hollands, en dan ook nog eens pal onder mijn neus?

Ondanks mijn ingehouden verontwaardiging heb ik toch nog een aardig en vooral informatief gesprek met de hondenbaasjes. Als ik enthousiast begin te vertellen hoe mooi de holwortel er dit jaar bij staat wordt ik vlot en vakkundig afgedroogd. 'Oh, die paar bloemetjes? Kom dan over een week nog maar eens kijken, dan ziet het hier paars en wit van de bloeiende holwortel'. Het klinkt niet naar opschepperij maar vooral naar 'nog een keer hier naartoe moeten' binnenkort.

Macrofoto van witte holwortel, landgoed Dickninge, De Wijk.

Vervolgens krijg ik uitgebreide instructies in welke boom en op welke tak de bosuil van Dickninge woont en waar de ijsvogel zich het meest laat zien. De uil en de ijsvogel bewaar ik maar voor een volgend fotosprookje en nadat ik mijn fietsschoenen ontdaan heb van zand en hondenpoep klim ik stram en moeizaam in mijn fiets voor de terugweg.

Hoewel ik volledig gaargefotografeerd ben ontkom ik niet aan een fotostop in De Wijk waar op een heuveltje een dichte zee van paarse krokussen volop staat te bloeien. Hommels en bijen vliegen af en aan en het licht is zo verschrikkelijk mooi en zacht dat het me zelfs zonder flitslicht lukt om een akkerhommel netjes op de foto te krijgen.

Akkerhommel op paarse krokus, De Wijk.

Het vooroordeel

Het begin van het voorjaar... is alweer voorbij. Zo gaat dat met tijdgerelateerde zaken. Maar ik ben niet klein te krijgen en zit overal bovenop. De sneeuwklokjes zijn al weer op hun retour, als ze niet van ellende omvallen worden ze wel opgevroten door insecten wiens identiteit ik nog niet betrouwbaar kon vaststellen. Ik meen ergens een geniepig bladhaantje bezig gezien te hebben maar kan me vergissen.

Sneeuwklokje met vraatsporen, Steenwijk.

Na de sneeuwklokjes is het nu tijd voor krokussen. De paarse kleurvariant doet het erg goed in eigen tuin dus daar kan ik me naar hartelust op uitleven. Op zoek naar nog meer bloeiende bollen maak ik een rondje door Steenwijk dat erg weinig oplevert en uit pure armoe eindig ik weer eens knielend tussen de hondenstront. Waarom groeien de mooiste krokusjes toch altijd midden tussen twee hondendrollen?

Krokusjes in plantsoen, Steenwijk.

En belangrijker nog: waarom is het nog steeds sociaal volkomen geaccepteerd dat hondenbezitters hun dieren in de openbare ruimte hun behoefte laten doen? Zoals zoveel andere gemeenten heeft men ook hier wel eens een ferm plan van aanpak opgesteld, compleet met dreigende folders, aanhoudingsbevoegde ambtenaren en waarschuwingsborden.

Maar omdat niemand het echt meent sterft zo'n initiatief alweer snel een zoete dood en in de praktijk blijft alles bij het oude. Elk stukje openbaar terrein in Nederland is in potentie een vieze vuile fotografen-vernederende smeerbende. Ik raak ervaren en gehard en haal er mijn neus inmiddels niet meer al te diep voor op maar het waarom van dit alles is me nog steeds een groot raadsel.

Net buiten Steenwijk, bij mijn geliefde stukje bosplantsoen, zijn de wilgen al lekker op dreef en het lijkt hoog tijd om weer eens wat katjes op de foto te zetten. Het grote voordeel van jong bosplantsoen is dat je overal nog zo goed bij kunt. Ik baan mij een weg door oude manshoge brandnetels en krijg bijna een hartverzakking als twee meter voor me opeens een enorm beest met veel misbaar opstaat en wegrent.

Had ik het geweten dan had ik het niet gedaan, een ree moet toch af en toe ook eens een dutje kunnen doen. De ree is veel te snel voor een foto, en ik veel te langzaam. Ik worstel me verder door het struikgewas en kom bij een paar kleine maar prachtig bloeiende wilgenstruiken uit. Nu eens geen geploeter en gemodder, gewoon een beetje uitkaderen, afdrukken en klaar is kees. Soms is fotograferen een eitje.

Wilgenkatjes, Steenwijk.

Op de Woldberg blijf ik een poosje staan op de plek waar ik vorige keer zo onbevangen tegemoetgetreden werd door een roodborst. Hoor ik daar weer wat zingen? Nee, het is de razende snelweg. Wel zie ik een auto door het bos rijden. Dat kan alleen de boswachter zijn want hier mag verder nooit en door niemand niet met een auto door het bos gereden worden. Ik voel me bespied en ongemakkelijk maar sta keurig binnen de lijntjes van het fietspad dus mij kan vandaag niets gebeuren.

Een groene terreinwagen komt naast me tot stilstand en ik knoop een vriendelijk praatje aan met twee groengeklede heren. Zo te horen heb ik respect afgedwongen door zojuist een paar reeen die diep in het bos staan als eerste te zien. Ik weet zo verschrikkelijk zeker dat het alleen maar medewerkers van Staatsbosbeheer kunnen zijn dat ik pas halverwege het ontspannen theekransje onraad ruik. Ik mis een embleem, ik mis een uniform, en wat moet de plaatselijke boswachter in vredesnaam met twee grote saxofoonkoffers op de achterbank?

Als de bestuurder enthousiast vertelt over het uitzicht vanaf een hoogzit wordt het eindelijk helder in mijn hoofd en begrijp ik dat ik met de vijand sta te heulen. In die saxofoonkoffers zitten geen saxofoons maar grote schietgeweren en daar schieten ze voor hun plezier onschuldige hertjes en varkentjes mee dood. Huuh, dit zijn echte wilde jagers!

Krijg nou niks, ik sta hier snotverdikke gezellig met twee jagers te ouwehoeren en leg ze uit hoe je een fotocamera aan een nachtkijker kunt koppelen. Als dat geen medeplichtigheid is weet ik het niet meer. Dat valt zelfs met tien jaar sojabrokken vreten niet meer goed te maken, mijn vegetarisch karma is voorgoed bezoedeld. Het liefst zou ik nu gillend wegrennen maar daarmee verraad ik mezelf natuurlijk onmiddelijk en met angsthazen weten jagers wel raad. Dus uiterst voorkomend neuzel ik nog wat door over omkeerringen en filterdraden van 49 milimeter maar diep in mijn hart ben ik opgelucht als ze verder rijden. Pfff, dat heb ik maar weer mooi overleeft.

Er is veel, heel veel om over na te denken als ik geschokt naar huis fiets. Van kinds af aan heb ik het niet op jagers. Ik ben nog nooit onheus door ze bejegend dus veel recht van spreken heb ik niet maar ik blijf er grote moeite mee houden dat in dichtbevolkt Nederland volwassen kerels voor hun plezier dieren doodschieten. Het lijkt mij persoonlijk helemaal niet leuk om een dier dood te schieten, het lijkt me vooral beschamend en zielig. Zeker als je geen honger hebt en het dier in feite geen kant op kan.

Dolgraag zou ik eens een fatsoenlijk stuk lezen van een bevlogen jager die vertelt over zijn liefde voor de natuur, zijn respect voor dieren en desnoods zijn vreemde fascinatie voor de dood. Ik zou dan gretig al mijn walgelijke vooroordelen overboord zetten en graag van ze horen waar de vossen zitten en waar je toch zo'n handig groen hoedje kunt kopen want van die domme rode kaboutermuts wil ik ook wel eens af.

Tot nu toe hoor en lees ik echter vooral over sabotage van hekwerken en het illegaal fokken, uitzetten en bijvoeren van alles wat maar doodgeschoten kan worden. Kijk, dat vind ik dus niet eerlijk en al helemaal niet sportief. Daarom zal ik als natuurfotograaf voorlopig nog wel met oranje broek en rode jas door het leven moeten want je moet er toch niet aan denken om voor een wilde jager aangezien te worden. Dan hang ik toch nog liever de bevooroordeelde sojavretende pias uit.

De geluksvogel

Heel doelgericht, misschien zelfs iets te doelgericht voor mijn doen, doe ik deze veelbelovende ochtend mijn fietspakje aan en verheug me op een lekker eindje trappen in de zon. Dag zon, dat is lang geleden zeg. Omdat ik boordevol goede moed zit werk ik eerst even een afwas aan de kant en kneed tussen neus en lippen door zelfs nog een broodje.

Dan staat eindelijk alles klaar en ben ik gereed voor mijn grote avontuur. Precies op dat moment verdwijnt de zon achter eindeloze bewolking die zo te zien de rest van de dag gaat overheersen. Met het verdwijnen van de zon verdwijnt ook mijn moed en ik zak als een mislukte pudding in elkaar. Daarnet had ik nog energie voor tien maar opeens voel ik me helemaal uitgeblust. Ik neem een wijs besluit, neem afscheid van mijn opgefokte doelgerichtheid en verwissel mijn fietspakje voor een sukkeltenue. Zo, dat past me eigenlijk veel beter, een lekkere slobberige afzakbroek.

Niks geen stoere fietserij vandaag, ik ga een oersuffe wandeling maken door het stadspark op zoek naar krokusjes, sneeuwklokjes en misschien zelfs al een paar vroege bosanemoontjes. Voor ik daar aan toe kom word ik bij de ingang van het parkje opgehouden door eenden en ganzen die kwakend en blazend mijn aandacht trekken. Vooral voor de eenden is het licht vanmorgen optimaal, hun verenkleed is nu echt een lust voor het oog.

Tamme wilde eend in stadspark Rams Woerthe, Steenwijk.

Een luie eend gaat vlak voor mijn neus in het gras liggen en daagt me uit tot een paar portretjes. Dat gaat zo voorspoedig dat ik besluit om nog wat meer werk van dit beestje te maken door het statief op te stellen en met een langere sluitertijd te gaan werken. Het lukt me om alles op te stellen zonder de eend te verstoren maar vlak voordat ik liggend in het gras mijn eerste opname kan maken begint even verderop iemand brood te voeren. Weg is mijn eendje. Grmbl.

Dat was de eend, wat nu? Krokusjes en sneeuwklokjes zie ik nergens staan en voor de bosanemoontjes blijkt het nog veel te vroeg in het jaar. Ik scharrel een beetje door het park, fotografeer een uitbundig bloeiende hazelaar en fiets vervolgens licht teleurgesteld door naar de Woldberg. Ik ben daar de parkeerplaats nog maar net voorbij als ik uit een gat in een beukenstam een boomklever zie wegvliegen. Haha, betrapt! Daar wordt vast een nestje gebouwd en met wat geduld moet daar een heel aardig plaatje te schieten zijn.

Maar mijn rode jas werkt niet in mijn voordeel en hoe ik ook mijn best doe om op een boom te lijken, de boomklevers vertrouwen het zaakje niet. Ze zitten overal om me heen in de bomen en zelfs op de weg maar het nestje laten ze voor wat het is. Een staartmees komt plagerig boven mijn hoofd in een tak zitten en daagt me uit. Ik schiet een aantal foto's maar het licht valt helemaal verkeerd en mijn humeur begint gaandeweg steeds verder af te zakken.

Een winterkoninkje doet er nog een schepje bovenop en gaat in een struik vlak naast me zitten. Doe het dan, als je kan, zingt ie tegen me. Maar ik heb ze door en begin er niet eens meer aan. De complete vogelstand van de Woldberg is inmiddels van mijn aanwezigheid op de hoogte en allemaal komen ze even langs om me uit te lachen. Ik vind het een stijlloze vertoning, voel me een enorme sukkel en neem me stellig voor om me nooit, maar dan ook nooit meer door een fluitende treiterkop in de luren te laten leggen.

Diep teleurgesteld fiets ik naar huis. Zie je wel dat ik geen vogelaar ben, ze moeten me gewoon niet. Laat ik me maar gewoon beperken tot de blaadjes en de takjes, dat is nu eenmaal mijn lot. In het bos staat een fraaie ronde pol mos te glimmen in de zon. Niemand ziet zoiets behalve ik, ik heb een goed oog voor dat soort dingen. Dat is precies waarom ik geen vogelaar ben maar een fotograferend bosvarkentje dat knorrend en snuffelend tussen de bomen struint en zo zijn kostje bij elkaar scharrelt.

Terwijl ik bezig ben met de pol mos hoor ik een liedje boven me. Een roodborst zingt dat het een lieve lust is. Ik geniet ervan en concentreer me weer op het groen in mijn zoeker. Harder klinkt het boven me, steeds harder. Oorverdovend bijna. Ik kijk omhoog. Drie meter boven me zit een roodborst me indringend aan te kijken. Zijn oranje borst licht op in de zon. Moet ik dit echt blijven negeren? Roodborst vind van niet en doet er nog een schepje bovenop. Vooruit dan maar, ik probeer het nog één keer. ISO 400 en knallen maar.

Roodborst voelt zich helemaal vereert en komt nog dichterbij. Nog dichterbij? Nog dichterbij. Ik geloof mijn ogen niet, blijf doodstil zitten en vergeet bijna om foto's te maken. Dan vliegt ie weg, om even later weer even enthousiast terug te komen. Alweer overmoedig zoek ik een tak uit die mooi in het zonlicht valt en ga daar een meter achter zitten. Als ik heel veel geluk heb gaat de roodborst nu uit nieuwsgierigheid op die tak zitten. Want dat ie bloednieuwsgierig is heb ik inmiddels in de gaten.

Ik blijf een paar minuten doodstil zitten met mijn lens in de aanslag. Er gebeurt natuurlijk niets. Wat denk ik nou eigenlijk met mijn zotte kop. Dat ik alles en iedereen kan krijgen waar ik wil? Een verwend ventje ben ik en ik moest me diep schamen. Ik heb een fraaie foto kunnen maken van een zingende roodborst in het juiste licht, ben ik dan echt nergens meer tevreden mee te krijgen? Beschaamd tel ik mijn zegeningen en zet mijn fototoestel uit. Het is een mooie vroege voorjaarsdag, ik ben in het bos en een roodborst zingt zijn lied. Kom, mijn maag knort, het is tijd om naar huis te gaan.

Een meter voor me ligt een tak in de zon en op die tak zit een roodborst me nieuwsgierig aan te kijken. De rillingen lopen over mijn rug, de tranen over mijn wangen en ik fotografeer, ik fotografeer en ik fotografeer.

Nieuwsgierige roodborst, Woldberg, Steenwijk.

De ploeteraar

'Geluk is altijd en overal te vinden', zo schreef een opgedraaide wijsneus hier onlangs nog. Jaja, het zal best, en doe me nu maar gewoon weer wat zon want ik wordt zo langzamerhand doodongelukkig van al dat geschemer buiten. Ik durf er een foto op te verwedden dat het sinds ik fotografeer nog nooit zo lang zo grauw en grijs is geweest en af en toe vraag ik mezelf af of studiofotografie niet iets voor me is.

Als ik terugblader in het fotoarchief op zoek naar bewijsmateriaal voor mijn aanklacht vind ik halverwege februari nog een aardige serie met zon en kleur, sindsdien is het alleen nog maar gepruts in de marge. Met heel veel fantasie zou je kunnen spreken van 'subtiel licht' maar ik geloof niet dat ik daar nou zo'n specialist in ben. Kleur wil ik, en al helemaal in het voorjaar. Krokusjes horen te knallen, niet te mompelen.

Spuugzat ben ik het en ik word er zo dwars en bokkig van dat ik mijn regenpak aantrek en er met mijn camera in de motregen op uittrek. Eenmaal buiten Steenwijk zakt de bui een beetje, die van mij wel te verstaan want de motregen gaat gestaag door, en ik vraag me af wat ik hier in vredesnaam doe. Ik weet in een jong bosplantsoen een els te staan die uitzonderlijk rood van kleur is maar vandaag kan ik hem niet eens terugvinden, zo grauw is het.

In vertwijfeling scharrel ik tussen de boompjes en stuit op een paar struiken die versierd lijken met pareltjes. Op uitkomende wilgenkatjes blijven de fijne regendruppels mooi rond liggen en op veel katjes bij elkaar is dat een prachtig gezicht. Hoewel ik weet dat dit vandaag op fotografenverdriet gaat uitdraaien kan ik het niet laten om toch iets te proberen met die druppeltjes.

Een eerste poging met statief en macrolens wordt ruw onderbroken door een loslopende hond die gezellig tegen me op komt springen en vervolgens heel enthousiast dwars door de wilgenstruik weer naar zijn baasje rent. Weg zijn alle druppels. Nadat ik hond en baas uitgebreid naar de eeuwige jachtvelden heb verwenst richt ik mijn blik omhoog en smeek de grote regenmaker om meer motregen. Het kan verkeren.

Het wachten duurt me te lang dus ik ga op zoek naar een ander struikje. Tegen de tijd dat ik dat gevonden heb steekt de wind op en begint het grote tergende zwiepen. Zo hard waait het niet eens maar een macrolens vergroot alles uit, ook de kleinste beweging. Ik ben een zenuwinzinking nabij en weet dat het gekkenwerk is wat ik voor ogen heb maar ik moet en ik zal dus foeterend ga ik aan de slag.

Een tussentijdse controle van de beelden is zeer ontmoedigend, van de dertig foto's is er eentje die misschien en heel ongeveer bijna scherp genoeg is. Of toch net niet, dat kan ik niet goed zien door mijn beslagen bril op een natgeregend schermpje. Als ik verstandig ben geef ik me nu toch echt gewonnen en druip af naar huis maar iets onverzettelijks heeft me in zijn greep. Dit is geen hobby meer, dit is een keihard gevecht en IK ga dat gevecht nu eens winnen.

Uitkomende wilgenkatjes met regendruppels, Steenwijk.

Ik verander wat instellingen in de camera, verminder de uitvergroting een beetje en probeer op die manier iets meer speelruimte te krijgen. Opeens zit er een voltreffer tussen met het juiste licht, de juiste compositie en zelfs al een beetje echte scherpte. Aha, het kan dus toch, alleen moet er vandaag wat harder voor gewerkt worden. Ik begin er al weer bijna plezier in te krijgen. Af en toe moet ik de gevechtshandelingen even onderbreken omdat ik tijdens het fotograferen mijn adem geregeld zo lang inhoud (niet bewegen, niet bewegen, niet bewegen) dat het me blauw voor de ogen wordt.

Ik schiet minstens honderd foto's van een paar wilgenkatjes in de regen en pas als ik zeker weet dat ik op zijn minst twee fatsoenlijke beelden bemachtigd heb verlaat ik het slagveld en fiets via de Woldberg naar huis. Soms worden de foto's me per dozijn in de schoot geworpen maar steeds vaker zoek ik de grenzen van het haalbare op en werk me een slag in de rondte voor één enkel plaatje dat soms alsnog in de prullenbak verdwijnt. Het doel van al dat gesappel ontgaat me nog een beetje maar iets zegt me dat het zo zijn functie heeft, welke dat ook moge zijn. Wie weet kom ik er ooit nog eens achter.

Bloeiende elzenkatjes, Steenwijk.