bassociaties

Herkansing Hardenberg

Vandaag krijgt Hardenberg een herkansing. In een eerder bericht kreeg niet alleen dit stadje maar ook diens wijde omgeving er door mij genadeloos van langs. Was het misschien vanwege mijn venijn dat er een fietstocht verzonnen werd om Hardenberg te rehabiliteren?

De route wordt opgenomen in het rittenschema van ligfietsclub 'Plat Zwolsch' en ik word uitgenodigd om een stukje mee te rijden. Het zou in dit geval ongepast zijn om nee te zeggen dus ik zeg toe te zullen komen. Ik zie blijkbaar erg op tegen een ritje rond Hardenberg want ik slaap de nacht ervoor slecht en ben 's-morgens voor vertrek erg gespannen. Gelukkig moet ik het eerste stuk alleen fietsen, dat kan ik daardoor op mijn eigen bejaardentempo doen om een beetje los te komen.

Bij Zwartsluis lig ik zo mooi op schema dat ik even de tijd neem om een verzakkend schuurtje op de foto te zetten. Ik ben dit schuurtje al zo vaak gepasseerd en iedere keer was er een andere smoes om niet te stoppen. Vanmorgen is het licht zo fraai dat ik amper keus heb. Ik schiet een paar plaatjes en loop snel weer terug naar de fiets want zo ruim is mijn reisschema nu ook weer niet.

Net voor ik weer instap zie ik dat de camera op handmatige scherpstelling staat. Omdat ik dat niet wist kan ik er zeker van zijn dat de zojuist zorgvuldig gemaakte opnames niet scherp zijn. Ik mopper wat op mezelf. "Je moet altijd de camera na gebruik terugzetten op de basisinstellingen, leer dat nu toch eens consequent te doen, sul!" De foto's kunnen gewist en ik loop weer terug naar het schuurtje.

Het is maar goed ook dat de eerste serie mislukte want nu staat er opeens een koe door een raampje te kijken. Nu wordt het pas een echt leuk schuurtje. Ik maar een nieuwe serie, nu wel scherp.

Koe in verzakt schuurtje, Zwartsluis

Keurig op tijd ben ik op het verzamelpunt en moet daar 10 minuten wachten op de tweede deelnemer. Even later komt nummer drie aangestoven en gaan we op weg omdat er hier geen verdere tochtgenoten te verwachten zijn. Die worden pas een stuk verderop langs de Vecht opgepikt.

Uiteindelijk zijn we met zijn zessen, drie velomobielen en drie tweewielers. De tocht loopt over kleinere wegen van prima kwaliteit en lijkt door alle mooie stukken van de regio te gaan. Ik zie een veelvoud aan schitterende foto's onderweg maar dat is in een groep nu eenmaal niet mogelijk.

Ik zal delen van deze route later nog eens alleen rijden om te fotograferen. De jeneverbesstruwelen op de flank van de Archemerberg moet ik echt een keer vastleggen, ik kom meerdere melkstallen tegen in het land, en ga zo maar door.

Via eindeloze bijna hallucinerende kronkelpaadjes komen we in Hardenberg aan. Daar worden we voorzien van koffie, cake, stokbrood en soep. Wat een verwennerij allemaal. Het recept van de heerlijke soep blijft geheim tot we hem op hebben, dan blijkt dat we ijsbergslasoep gegeten hebben. En dat in Hardenberg. Of juist in Hardenberg?

Met gevulde buikjes worden diverse pedaalsystemen eens uitgebreid vergeleken, het blijkt dat we in ons kleine gezelschap een veelvoud aan modellen hebben. SPD van Shimano, twee types van Speedplay en een type van Time. Alle schoentje moeten uit en alles moet bekeken, geprobeerd en onderzocht worden.

Ligfietsers praten zelden over auto's of voetballen ( verzamelpunt bij Ommen)

Ik ben erg verheugd een en ander eens van dichtbij te kunnen zien en voelen want ik ben niet helemaal weg van mijn SPD pedalen. In dit korte praktijkonderzoek stel ik vast dat de andere systemen mij geen verbetering zullen geven en ik kan dus voortaan gewoon lekker tevreden gaan zitten zijn met mijn SPD pedalen.

Halverwege de terugtocht buig ik af naar het noorden en rij dan het laatste stuk in mijn uppie naar huis. Het is een uitzondering dat ik met anderen samen fiets en waarschijnlijk zal dat voorlopig nog wel zo blijven. Ik vind het erg leuk en gezellig om te doen maar op een of ander manier is het zwaar voor me om niet in mijn eigen onregelmatige tempo te kunnen rijden.

Verder kost het me veel energie om tijdens het fietsen ook nog een gesprek te voeren en zelfs tijdens de stops denk ik dat ik niet erg gezellig ben, mijn hoofd kan alle indrukken niet goed aan en ben ik maar moeilijk aanspreekbaar. Dat ik af en toe bijna tandenknarsend ook nog de meeste aardige foto's moet laten schieten is dan maar bijzaak.

De hallucinerende beboste kronkelpaadjes hebben overigens wel het beoogde effect gehad. Mijn visie op Hardenberg en naaste omgeving is flink bijgesteld in positieve zin. Dus wil je een mooi stuk fietsen, ga dan vooral eens naar Hardenberg. Als je niet verzuimt een gids te regelen die je listig om de talloze gruwelijke wegen heen loodst is het in deze omgeving bijzonder prettig toeren.

Proefritje

's-Avonds hangt 'mijn Noor' aan de telefoon. 'Mijn Noor' is een beroepsmusicus uit Trondheim die indertijd de Alleweder overgenomen heeft. Ik had begrepen dat hij er niet zo heel veel kilometers mee maakte maar onlangs liet hij per email weten klaar te zijn gestoomd voor een Quest. Ik heb hem zo goed mogelijk van de gewenste informatie voorzien en hem ook op andere fietsen gewezen, vooral vanwege de lange levertijd van een Quest.

Nu belt hij op omdat hij een bieding heeft uitstaan op een zo goed als nagelnieuwe 26" Quest in Brabant. Hij maakt zich zorgen over de trage respons die hij krijgt op zijn biedingen en vraagt mij om hulp bij het achterhalen van een telefoonnummer. Alles wat ik voorstel heeft hij zelf ook al gedaan dus ik kan niet veel voor hem doen.

Dan zie ik op de advertentiepagina van ligfietsplaza dat de betreffende advertentie zojuist ververst is met een nieuw bod. Ik wijs hem hierop en dat is maar goed ook want hij had het zelf over het hoofd gezien. De volgende dag lees ik per email dat zijn laatste strategisch getimede bod hem een mooie rode Quest heeft opgeleverd. Ver boven de nieuwprijs, maar hij heeft hem daarmee wel nu in plaats van over een aantal jaar.

Omdat mijn banden aardig sleets beginnen te raken, en dat mag van mij best na zo'n zeven tot negenduizend kilometer, is mijn fietsdoel een zaak waar ze de juiste maat banden ruim op voorraad hebben. Ik moet er een eind de polder voor in maar het is altijd weer leuk om bij de fabrikant van mijn Quest op bezoek te gaan.

Een keurig rijtje Questen voor de gevel van velomobiel.nl

Als ik daar enthousiast vertel over de heerlijk fietsende HPV's van Vredestein waar ik ooit mee reed tovert Allert uit een hoekje nog zo'n band tevoorschijn. Of ik die bedoel? De ontwikkeling van dit type blijkt weer opgepakt te zijn en er is een nieuwe testserie uitgegeven. Of ik deze misschien wil testen? De voorwaarde dat ik geen antileklint mag gebruiken doet me even twijfelen, maar dan hap ik gretig toe.

Op voorraad neem ik alvast twee Primo Comets mee voor de voorwielen. Ik verwacht nog een paar duizend met de huidige te rijden maar dan moet daar ook wat nieuws op. De nieuwe Comets hebben geen kevlarlaag en zijn daardoor spotgoedkoop. Voor de meeste mensen een nadeel, voor mij mogelijk een voordeel. Ik rij met deze banden toch al met antileklint, misschien lopen de nieuwe lichter met dit lint juist omdat de kevlar laag ontbreekt.

Net als eerder wordt me voorzichtig voorgesteld om eens een ritje in de 26" Quest te maken. Tot nu ben ik daar niet op ingegaan omdat ik bang ben mijn eigen Quest ontrouw te worden uit enthousiasme voor het nieuwe model. Vandaag maakt het me allemaal niet zoveel uit dus ik waag het er op. Ymte legt me precies uit hoe ik moet fietsen om zoveel mogelijk beroerde klinkerwegen te rijden want ik wil vooral het verschil in rijcomfort weten.

Het is even wennen, de trapas staat wat kort voor mij en ik zit een stuk dieper in de fiets. Eenmaal op de 'testbaan' valt deze fiets helemaal niet tegen, ik kan behoorlijk snelheid houden en de fiets is lekker rustig. Het echte verschil weet ik pas als ik hetzelfde stuk ook met mijn eigen Quest rij. Dan blijkt het niet de allerberoerdste weg dat ik ooit tegenkwam, maar het scheelt maar weinig.

Ik ben al met al behoorlijk onder de indruk van het toegenomen comfort van het grote achterwiel en het vrijhangende stoeltje. Dit is beslist niet zomaar een nieuw modelletje om de markt zoet te houden, dit is echt een serieuze doorontwikkeling van de lekkerste fiets ter wereld. Helmpje af voor de ontwikkelaars!

Ik kijk ook nog even naar het nieuwste led knipperlicht en naar de prachtige inbouw van de Inoled lamp in Theo's fiets. Het knipperlicht is zeer fel maar ik ben toch niet genoeg onder de indruk om dit nu ook meteen in mijn fiets te willen. Ik denk dat ik er zelf drie bij elkaar zou willen zetten, dan krijg je een aardige gloeipit te zien, het enkele ledje vind ik toch echt te weinig oppervlak hebben.

Over de Inoled blijf ik nog twijfelen, de inbouw is schitterend maar ik had gehoopt op een asociale bak licht om de wegen mee schoon te vegen en daar schijnt toch geen sprake van te zijn. Ik doe het deze zomer nog maar even met mijn 5 wattertje, een zwaar ondermaats schemerlampje vind ik zelf.

Doordat ik weinig foto's maak en een nieuw felrood fietsshirt draag fiets ik stukken sneller dan anders. Misschien moet ik de fiets ook maar eens rood overschilderen, ik weet bijna zeker dat dat een flink stuk in snelheid zou schelen. Rood is nu eenmaal een flitsende snelle kleur, daar is niks tegenin te brengen. Dat de fiets weer een kilo zwaarder wordt merk ik dan niet eens meer.

Als ik 's-avonds achter de computer aan dit weblog werk proef ik vaag de smaak van bestrijdingsmiddel in mond en keel. Verrek, dat had ik eerder ook toen ik tussen spuitende boeren door de polder had gereden. Ik zou er graag voor omrijden maar in een polder vol spuitende boeren is dat wat lastig. Morgen moet ik maar een extra biologische boterham eten ter compensatie, dan zal het allemaal wel weer goed komen.

Herkansing

In Zuidwolde ligt op een volkstuincomplex een kleine vlindertuin. Daar moet ik opeens erg nodig heen. Vlinders, bijen en hommels fotograferen, ik ben nu wel zat van de zweefvliegen en kevertjes. Ik kan meerijden met Afke en op de heenweg doen we eerst een paar boodschappen in Meppel.

In Meppel sla ik een onverwachte slag. Bij een sportwinkel vind ik, na meerder jaren zoeken en snuffelen, eindelijk het ideale fietsshirt voor een nette prijs. Als ik het shirt pas weet ik het meteen: dat zit goed. Meestal heb ik wel wat te meieren over de kraag, een ritsje op de rug of een witte bies (ik haat witte biezen). Dit shirt is rood met een zwart randje, precies mijn smaak.

Ik ben zo door het dolle heen dat ik er twee koop en van schrik ook nog een korte en lange hardloopbroek afreken. Deze hebben geen zeem en zijn dus ideaal voor in de ligfiets.

In de vlindertuin staan de bloemen zo uitbundig te bloeien dat ik er gewoon door van streek raak. Mijn god, ik kwam voor de beestjes maar ik kan hier in tien minuten mijn hele fotokaart alleen al volschieten met schitterende bloemen. Het doet wel een beetje pijn om zoveel bloemen te herkennen die wij allemaal al eens probeerden in onze eigen tuin en die allemaal weer verdwenen vanwege te veel boomschaduw. Leuk hoor, zo'n prachtige wilg in de tuin, maar het heeft wel zijn prijs.

Ik zie het hoge ijle IJzerhard, Brunel, Korenbloemen en noem maar op. De camera wordt uitgepakt, de flitser gemonteerd, en ik maak een aantal testfoto's om de juiste flitsinstellingen te vinden. Ik besluit me niet door de bloemenoverdaad af te laten leiden en me alleen op insecten te concentreren.

Hoewel ik toch al enige ervaring heb valt dat nog helemaal niet mee. Net als ik een hommel in beeld heb en scherpstel vliegt ie telkens weer verder. Ik ben gewoon te langzaam, of de hommels zijn te snel, dat is natuurlijk relatief.

Na een poosje begin ik mijn lastige onderwerp iets beter in de smiezen te krijgen en lukt het al om af en toe een beestje in beeld te krijgen. Nu moet ik ze ook nog scherp zien te krijgen. Leve de digitale camera, ik druk af dat het een lieve lust is, af en toe bekijk ik de serie terug en laat alleen de voltreffers staan. Vertaald naar de oude analoge tijd schiet ik zeker een rolletje vol voor ik zo'n treffer heb. Dit had ik vroeger nooit zo gekund.

Net als ik lekker op gang kom begint het te regenen en onweren. Ik schuil nog even onder een afdakje maar houd het even later voor gezien. Omdat ik geen jas bij me heb druip ik vrij letterlijk af.

De herkansing die ik mezelf deze zondagochtend gun is eigenlijk een dubbele herkansing. Een herkansing voor hommels, bijen en vlinders, maar ook meteen een herkansing voor de orchideeën die ik laatst miste. Ik ben vroeg op weg en trakteer mezelf op een retourtje Schokland. Zouden er echt orchideeën bloeien? Wie weet zitten er ook nog vlinders op.

Tussen Steenwijk en Blokzijl timmert de natuur gretig aan de weg, het gras komt dwars door het fietspad heen. Vorige keer sloeg ik de foto over, vandaag neem ik wel even de tijd. Na de foto haal ik het dekje te voorschijn, ik zat toch al een poosje te twijfelen over de regen. Net voor ik in wil stappen meen ik dat het toch weer opklaart en ik stop het dekje dus maar weer terug in de fiets.

natuurlijk fietspad tussen Wieden en Weerribben

Als ik verder fiets regent het toch weer een beetje maar ik heb het nu even gehad met al mijn twijfels dus ik fiets stug en onverschrokken door. Tussen de buien door rij ik via Marknesse naar Schokland en in een ruk door naar de gesteentetuin.

Grote teleurstelling: ik zie geen enkele orchidee staan. Ik loop het paadje af tot achterin, zie wat uitgebloeide lupine maar er is geen orchidee te bekennen. Mokkend loop ik terug naar de fiets. Wat nu te doen, ik moet en zal foto's maken maar om nu de zwerfkeien die hier liggen te gaan fotograferen...

Ik loop met een klein ommetje terug naar de fiets en daar staan ze dan opeens: orchideeën. Eerst kijk je er overheen, ze zijn niet zo groot en het zijn er ook niet zo veel, maar mooi zijn ze zeker. Opgelucht haal ik de camera uit de fiets en schiet eerst maar eens een close-up serie.

Ik heb profijt van mijn ijverige bezoek aan het fotoforum want ik weet nu dat mijn camera een optimaal close-up punt heeft bij 120 mm brandpuntsafstand. Dit zogeheten sweet-point geeft een optimale beeldmaat bij een minimale vervorming en levert betere resultaten dan de zwaar vertekende groothoekstand.

orchideeën (bosorchis?), schokland

Na de close-up serie gaat de camera op het statief en komen de macrolenzen te voorschijn. Ik wil niet flitsen maar eigenlijk is het daar te winderig en te donker voor. Ik goochel op het randje van het haalbare en heb hierdoor veel missers maar al met al ben ik toch tevreden over deze fotosessie. Weer een bloemetje gevangen voor mijn verzameling. De identiteit is nog wat onzeker, ondanks meerdere boeken en internet twijfel ik nog tussen een paar soorten.

Tevreden laat ik me door de wind naar huis blazen en zie tot nog meer tevredenheid dat ik tussen Ens en Kraggenbrug hele stukken 45 km. per uur kan trappen. Pas op allemaal, hier kom ik aan!

Haast te druk

Met mijn vader gaat het goed en slecht, het is maar hoe je het bekijkt. Hij is al weer enige tijd van de Intensive Care maar herstelt zo moeizaam dat men hem daar niet nog eens wil hebben. Natuurlijk wordt dat op een iets andere manier gebracht maar daar komt het wel op neer. Als hij weer ernstige complicaties krijgt door zijn ziekte of door medicatie wordt hij in principe alleen nog behandeld op een gewone afdeling. Het is confronterend om dat te horen en ik heb even tijd nodig om er aan te wennen.

Inmiddels is mijn vader van zijn keelslangetje en sondevoeding af en dat zijn toch eigenlijk enorme stappen vooruit. Letterlijke stappen vooruit zitten er voor hem mogelijk nooit meer in, zijn benen lijken het nu volledig begeven te hebben. Zijn handen zijn er niet veel beter aan toe maar zijn armen kan hij tenminste nog optillen.

Omdat hij extreem reageerde op zijn vorige medicijnen krijgt hij nu iets anders. Een van de bijwerkingen is verwardheid en daar krijgt hij inderdaad last van. Hij is redelijk aanspreekbaar maar wil geregeld even een boodschap doen, naar overleden kennissen toe of hij vraagt mijn moeder om geld zodat hij met de trein naar zijn ouderlijk huis kan gaan. Als ze hem corrigeert begrijpt hij het weer, om even later te zeggen dat ie nu toch echt even tabak moet gaan halen.

Ik vind het moeilijk om aan te zien en voel me weer erg machteloos. De versjes van Kees Stip zijn hem te gezocht en complex. Een grote afdruk van een kleurige voorjaarsfoto van zijn eigen huis is wel weer een schot in de roos. Hij wil hem op schoot en zit er lang naar te kijken en mee te frunniken. Uiteindelijk hangen we de foto aan het voeteneinde van zijn bed. Ik heb nooit beseft dat dat zelfverdiende grote huis altijd zo belangrijk voor hem is geweest. Ik gun hem dat hij daar nog een poosje mag wonen maar het is de vraag of dat er nog van komt.

Van mijn moeder krijg ik via de telefoon op mijn kop. Ze vindt dat ik me te veel in mijn vader verdiep en vreest dat ik daar zelf op den duur op stuk loop. Natuurlijk zeg ik heel flink dat daar geen sprake van is maar ik denk er nog eens over na en ze kon best een beetje gelijk hebben.

Ik reageer me af via mijn fototoestel. Op een internationaal fotoforum vond ik indertijd schitterend werk dat mij toen overtuigde om de Panasonic FZ50 aan te schaffen en ik bezoek dit forum opnieuw. Er komen ook nu weer indrukwekkende macrofoto's voorbij en hierdoor aangestoken begin ik als een halve zool door de tuin te kruipen met mijn fototoestel in de aanslag.

Ik knutsel eindeloos om de flitser ook geschikt te krijgen voor macrowerk en krijg dan echt de smaak te pakken. Na een eerste goed belichte zweefvlieg is het hek van de dam en zit ik bijna alleen nog maar in de tuin of achter de computer om de foto's te sorteren. Voor fietsen is bijna geen tijd meer. Op het fotoforum post ik een vliegende zweefvlieg en oogst daarmee complimenten.

pyamazweefvlieg (v) in de achtertuin

Uiteindelijk gaat het natuurlijk toch weer jeuken: er moet weer eens een stuk getrapt worden, het zit in de genen en is dus onontkoombaar. Een bijna chronisch wordende beurse fietsstuit los ik op door een stukje gesloten celschuim aan mijn kussen toe te voegen en de pijn is met een week over. Mijn zelfbouw Ventisit imitatie begint na 20.000 km. toch wat slijtage te vertonen kennelijk.

Vandaag wordt er dan eindelijk weer een stukje getrapt. Ik ga naar het Fochteloërveen op libellejacht. Vlak voor ik vertrek besluit ik om toch maar naar Schokland te rijden om orchideeën te zoeken. Tja, er kan zoveel, ik weet het zelf ook niet meer. Als ik dan bij Marknesse ben word ik opeens bezorgd vanwege de dreigende luchten en druip via het Kuinderbos af uit de polder. Toch maar geen Schokland vandaag.

Uit de losse pols rij ik richting Heerenveen maar word net na Schoterzijl uit mijn fiets-concentratie gehaald door zwanen in een sloot. Pa, moe en zeven jonkies, te mooi om waar te wezen. Er wordt flink geblazen en gedreigd maar door de tijd te nemen kan ik uiteindelijk tot op een paar meter komen en een leuke fotoserie schieten. Ik ben bijna een uur zoet met dit gezinnetje en geniet volop van de prachtige jonge zwanen.

zwanengezin en Quest, schoterzijl

Tussendoor pak ik 'nog even' een vliegende libel mee en bewijs zo voor mezelf dat ik als fotograaf steeds vaardiger begin te worden. Ik moet er nog maar even flink van genieten want binnenkort gaat de camera terug voor garantie omdat ontspanknop en scherpstelring allerlei kuren beginnen te krijgen. Ik zal de camera waarschijnlijk een maand kwijt zijn en zie daar nu al tegen op. Veel fietsen dan maar, dat helpt tegen bijna alles.

Gestremd voor alle verkeer

Mijn moeder is jarig, hieperdepiep, alweer een goede reden voor een fietstochtje. Ik wil lekker taartjes eten bij de koffie dus moet verrekt vroeg uit de veren om dat niet te missen. Dat lukt wonderwel en ik geniet weer eens van de rust die even na zonsopgang nog heerst. Bij Giethoorn liggen de bootjes te dutten in het eerste licht, ik zag hier al eerder een mooie foto in en maak die vandaag dan maar.

bootjes in het ochtendlicht, Giethoorn

De eerste anderhalf uur is het zwoegen met het stramme lijf, daarna gaat het ietsje beter. Door Zwolle heb ik nu een prettige route gevonden. Via Stadshagen, dan een grote brug en vervolgens langs de nieuwe torenflat die druipt van bezopen trots en hoogmoed. De omleiding net voor de Spoolderbrug blijkt langdurig maar ik raak er al aan gewend. Dank zij deze omleiding heb ik de doorsteek door stadspark het Engelse Werk gevonden en dat is meteen een prima plasplek gebleken. Gezellig tussen de merels en de konijnen de bosjes in en na afloop een plaatje schieten van de eerste zonnestralen tussen de bomen. Het leven is een feest.

zonnestralen door de bomen, Engelse Werk, Zwolle

Om Apeldoorn niet door te hoeven heb ik al eerder een oostelijk alternatief uitgewerkt en getest. Dat fietste heerlijk tot men op het idee kwam om de Veluwsedijk te voorzien van een nieuwe slijtlaag. Waarschijnlijk was het scherpe split in de maat 10 mm en groter destijds in de aanbieding want daar heeft men rijkelijk mee gestrooid. De auto's hebben het netjes ingereden maar de weg blijft zo ruw dat ik stukken langzamer ga dan op glad asfalt. Deze route is per heden door mij afgekeurd en ik zal iets anders uit moeten zoeken.

Een stuk verder is zonder aankondiging de weg afgesloten en kan ik alleen nog maar naar Vaassen. Daar wil ik helemaal niet heen. Tja, wat nu... De weg is wel vrij en ik moet er binnen een kilometer weer af dus ik raap de moed bij elkaar en negeer het verbodsbord.

Verderop bij Teuge opnieuw gedoe, weer een afzetting. Het vliegveld wordt uitgebreid en mijn route lijkt er helemaal uit te liggen. Recht voor me lokt een bordje 'fietspad' me een grindweg op. Na een kilometer loopt die dood tegen de rand van het vliegveld. Ik vloek, eet een banaan en keer de fiets om. Een wandelaar vertelt me hoe ik langs de afzetting kan komen en met een zeer ruime slinger kom ik op mijn vertrouwde route uit. Ook hier is dus een herziening van mijn route nodig. Er blijft op deze manier wel erg weinig van het origineel over.

Na Klarenbeek komt bij een stoplicht een Hurricane naast me geschoven. Samen rijden we het laatste stukje van mijn route en kletsen we gezellig over ligfietsen. Voor ik het weet moet ik afslaan en scheiden onze wegen. Ondanks alle opgeworpen versperringen ben ik keurig op tijd voor het gebak met chocomel.

Met enige tegenzin stap ik de volgende morgen in de fiets voor de terugweg. Ik heb 's nachts half in coma gelegen van vermoeidheid wat resulteert in een kop van beton en ik kan maar moeilijk uit mijn ogen kijken. Ik vertrouw erop dat het tijdens het fietsen wel een beetje bij zal trekken. Verder heb ik vandaag wind mee dus al te hard hoeft er ook weer niet geploeterd te worden.

Vandaag een andere route, het meel is bijna op en met een kleine omweg kan ik over Ommen rijden. Dat dat recht over de Holterberg gaat is ook met een betonnen rotkop in mijn ogen alleen maar meegenomen. Niets leuker dan een stukje klimmen en dalen, zelfs met de Quest.

Net voor Laren is er weer een omleiding. Voor de verandering eens netjes uitgewerkt en aangegeven voor fietsers. Eerst mopper ik op de grindweg waar ik over moet maar dan blijkt de omleiding speciaal in het leven geroepen om mij langs een prachtig hek met vingerhoedskruid te loodsen. Dit hek had ik anders nooit gevonden en is echt een verrukkelijke aanvulling op mijn hekkenserie.

hek met veel vingerhoedskruid, Laren

In Holten let ik even niet op en laat me voor de zoveelste keer bij de neus nemen door de fietsrouteborden over de Holterberg. Die moet je dus niet nemen want dan loop je de prachtige toeristenweg bovenover helemaal mis. Ik keer de fiets en kan eindelijk gaan klimmen. Veel stelt het niet voor, maar het is weer eens wat anders dan een viaduct. Ik merk dat ik inmiddels een ander verzet heb gemonteerd: de eerste klim rij ik nog net op het middenblad voor, vorige keer was dat beslist niet haalbaar.

Tot mijn teleurstelling gaat het al klimmende steeds harder regenen en het uitzicht waar ik me op verheugde valt daardoor in het water. Ik schiet een paar foto's, haal het dekje tevoorschijn en maak me op voor het zwaarste stuk: de barre tocht over de verzakte tegelpaden van Nijverdal. Dat blijkt mee te vallen, het fietspad in Nijverdal is helemaal opnieuw betegeld en ligt er nu weer keurig bij.

Een blik op mijn horloge leert me dat ik nu een strak schema moet aanhouden om voor sluitingstijd bij de molen in Ommen te zijn. Even geen foto's dus en verder ook geen getreuzel meer. Om vijf voor twaalf stap ik hijgend de winkel binnen om er daar achter te komen dat ze tot half een open zijn.

Net voor Havelte opnieuw een omleiding, gestremd voor alle verkeer. Hoe ik wel ga mag ik zelf verzinnen. Nou, ik ken het hier prima en ik ben vooralsnog niet van plan om een andere route te kiezen. Ik passeer de afzetting en strand bij de werkelijke werkzaamheden.

wegversperring, Havelte

Daar stap ik uit de fiets, bekijk de situatie eens op mijn gemak en besluit dat ik er langs kan. Het asfaltdek wordt afgeschraapt, wat overblijft is een klinkerweg waar ik prima kan fietsen. Ik hoop dat ik nu mijn portie afzettingen en omleidingen voor de komende tijd weer gehad heb want ook al levert het soms een leuke foto op, ik blijf een hekel houden aan al die verrassingen.