bassociaties

De wedstrijd

Ik krijg een tip van vrienden over een fotowedstrijd. Dat vind ik heel attent van ze. Ik ben alleen een beetje bang van wedstrijdjes want wedstrijdjes kun je verliezen en ik kan verschrikkelijk slecht tegen mijn verlies. Ik sta liever wat langs de kant toe te kijken terwijl ik mezelf wijsmaak dat ik het allemaal eigenlijk veel beter kan.

De fotowedstrijd is uitgeschreven door de twaalf Nederlandse landschapsclubs. Elke provincie heeft zo'n club die zich ten doel stelt de natuur op een hoger plan te brengen. Het zijn een soort regionale Staatsbosbeheertjes of Natuurmonumentjes, maar dan natuurlijk net weer een beetje anders. Waarom dat niet allemaal samen kan weet ik ook niet goed maar het is waarschijnlijk al heel wat dat er geen aparte hervormde, gereformeerde en humanistische natuurbeschermingsclubs zijn.

Ik ben een enthousiast gebruiker van het product van deze kleine natuurbeschermingsorganisaties want ik mag graag door de gebieden struinen die zij onder hun hoede hebben. Alleen daarom al ben ik eigenlijk verplicht om aan deze wedstrijd mee te doen, ik heb zo vaak gratis profijt van hun werk.

Maar er is een tweede bezwaar tegen wedstrijdjes: je kunt er vaak een prijs mee winnen en laat ik nou zelden om het soort prijzen verlegen zitten die bij wedstrijden vergeven worden. Een beker heb ik al, ook al is het geen gouden, maar meestal krijg je hele andere prijzen. Een mooie fotocamera bijvoorbeeld van het merk dat de wedstrijd sponsort. Ik heb al een mooie fotocamera, en ook al een tweede dus die hoef ik niet.

Lenzen hoef ik ook niet meer, ben ik ook helemaal in voorzien. Alhoewel, als de hoofdprijs van een fotowedstrijd een Olympus 300 mm telelens is wil ik er nog eens over nadenken. Zo'n wedstrijd ben ik echter nog niet tegengekomen.

De hoofdprijs van deze fotowedstrijd is in mijn ogen al helemaal apart. Je foto wordt gebruikt voor een reclamecampagne op streekbussen. Wat een eer zeg en daar heb je het gedonder al in de glazen, ze willen mijn winnende foto gratis gebruiken voor eigen gewin. Bah, viespeuken zijn het en uitbuiters. Enig idee wat mijn panoramafoto van Texel op moet brengen als ie extreem vergroot op een streekbus wordt geplakt? Daar heb ik weliswaar nog geen 300 mm vogeltjeslens voor maar ik ben dan al een aardig eind onderweg hoor.

Als klap na moet je ook nog een nacht in een hotel slapen. Kun je het je voorstellen, ik in een hotel. Ik niet dus. Nog liever logeer ik een nachtje in een gesloten inrichting of slaap ik een keer onder een brug. Ik wil echt niet in een hotel dus deze wedstrijd moet ik helaas aan mijn neus voorbij laten gaan. De foto die ik in gedachten heb kan trouwens bij nader inzien niet eens. Mijn panoramafoto met duinen en vuurtoren is gemaakt op Texel en Texel is van Staatsbosbeheer en niet van een provinciaal landschap dus de foto mag niet.

Ik surf naar de fototips die gratis bij deze wedstrijd worden uitgedeeld. Jech, daar heb je hem weer. Mijn grote plaaggeest Ruben Smit, wereldberoemd tot ver in het heelal, braakt zijn wartaal weer over mij uit. Laat me toch eens met rust man, ik krijg jeuk van je mentale fotografie-geneuzel waar ik altijd weer ergens ongevraagd over struikel. Als je zijn tips braaf opvolgt is het in principe mogelijk om desondanks een aardig plaatje te schieten, maar reken er vooral niet te veel op.

Tip 6 citeer ik hier even letterlijk omdat hij in mijn ogen echt te belachelijk voor woorden is maar eigenlijk vind ik het merendeel van zijn adviezen en visie pure flauwekul. "Tip 6: Gebruik altijd een statief. Daar krijg je scherpere foto's van maar ook voel je je meer fotograaf waardoor je meer de tijd neemt om een compositie te bepalen".

Tja, moet ik daar nog iets van uitleggen? Als je sluitertijd te lang wordt is het inderdaad zinvol om een statief te gebruiken, tenminste als je een haarscherpe foto wilt maken. Soms wil je dat juist niet, maar dat terzijde. De rest van zijn tip is in mijn ogen pure kolder, andere woorden heb ik er niet voor.

Maar het schijnt dus van belang te zijn om je een echte fotograaf te voelen als je mooie foto's wilt maken. Een dergelijke opvatting gaat mijn beperkte belevingswereld ruimschoots te boven. Ik snap nu echter wel waarom die man altijd zo fotograferig op de foto staat, daardoor maakt hij domweg veel betere foto's. Het is niet lief dat ik het zeg maar hij doet me een beetje aan wethouder Hekking van van Kooten en De Bie denken. "Ben ik wel goed in beeld?"

Als je fotografeert met je hart kan een fractie van een seconde ruim voldoende zijn om de juiste uitsnede te bepalen, dan hoeft er echt niet eindeloos over verdwijnpunten en beeldleesrichtingen nagedacht te worden. Alleen als je elke foto van tevoren wiskundig uitrekent heb je inderdaad een statief nodig, al was het alleen al om na het berekenen en maken van de foto je vermoeide hoofd op te rusten te leggen.

Het succes van Ruben Smit, hij heeft onbegrijpelijk en jaloersmakend veel succes, zou eigenlijk gerust moeten stellen. Kennelijk is er ook voor kakelende kwakernaten met een camera om hun nek een goed betaald plekje op deze wereld. Ik ben ook een kakelende kwakernaat met een camera om zijn nek, alleen kakel ik net weer een ander riedeltje. Zou er voor mij dan ook een zinvol plekje als fotograaf te vinden zijn op deze planeet? Of kakel ik misschien voortdurend en tot verveling en ergernis van anderen precies het verkeerde riedeltje. Het zal ook eens niet...

Ik ben inmiddels wel heel erg afgedwaald van die onschuldige fotowedstrijd. Om het af te ronden: ik doe niet mee aan die wedstrijd, durf het niet en wil het niet. De foto die ik niet instuur is hier denk ik ooit al eens voorbij gekomen. Hij werd gemaakt in het Reestdal dat in beheer is bij een provinciaal landschap, en zelf beschouw ik hem als een van mijn betere plaatjes.

Hij voldoet overigens op verbazend veel punten aan de criteria van Ruben Smit maar daar wil ik het verder liever niet over hebben. Je moet er toch niet aan denken dat die griezel gelijk heeft, laat staan dat ik hem dat gelijk hier ook nog een beetje ga lopen geven.

Zonlicht in het Reestdal bij Dickninge, De Wijk.

Knip- en plakwerk

'Kom', denk ik enthousiast, 'ik draai vandaag die panoramafoto's van Texel ook eventjes in elkaar'. In de Slufter maakte ik binnen enkele minuten twee panoramaseries omdat ik niet kon kiezen tussen de groene vlakte en het blauwe water. Achteraf had ik natuurlijk wat meer tijd moeten nemen en een standpunt moeten uitzoeken waarop beiden mooi uit de verf kwamen maar dat is slechts achterafpraat waar niemand wat aan heeft.

Twee panorama's dus van de Slufter, om precies te zijn van de doorgang in de duinen waar deze prachtige zeearm, kwelder of hoe het ook heet zijn bestaan aan te danken heeft. Los van dat ene bordje dat hondenbezitters gebied de hond aangelijnd te houden waan je je hier bijna in een stukje echte natuur. Eindelijk eens geen geschoffel, geen gehark en geen gesnoei.

In de verte vaart op de Noordzee een schip voorbij. Het vaart verschrikkelijk langzaam en lijkt zelfs wel stil te liggen. Voor anker zeker. Dan begint het schip een fontein bagger in zee te spuiten. Zandsuppletie heet dat met een mooi woord. Er zal ook eens echt niks gedaan worden in Nederland. Maar het schip vaart op de Noordzee dus dat telt niet mee dus ik waan me toch nog steeds lekker in de echte natuur. Heel soms een wandelaar, maar ik ben hier zonder overdrijven meer lepelaars dan mensen tegengekomen.

Panoramafoto van de duinopening bij de Slufter, Texel.

Het eerste panorama lijkt inderdaad een peulenschil, het programma Hugin plakt de verschillende foto's nagenoeg naadloos aan elkaar en zelfs de zee klopt keurig. De digitale wereld is een wonderlijke wereld met eindeloze mogelijkheden waarvan ik slechts een fractie weet te benutten. Nog wonderlijker is de uitkomst die Hugin presenteert van het tweede panorama dat ik enkele minuten na het eerste panorama op bijna dezelfde plek maakte.

De vier foto's zijn vervormd tot vier fraaie bollen die nergens aansluiting vinden en het geheel wordt opgesierd met feestelijke onaardse verkleuringen. Dit is niet wat ik mij herinner van de Slufter en ik ben bang dat mijn computer de kolder in de kop heeft gekregen. Na lang zoeken en puzzelen ontdek ik dat Hugin een steentje dat links van een strandpaal ligt verwisseld heeft met een ander nagenoeg identiek steentje dat rechts van diezelfde strandpaal ligt.

Om die fout te corrigeren en de boel toch nog ongeveer rond te krijgen heeft het verder voortreffelijke programma de foto's maar tot een bol vervormd. Wat een fantastische digitale vrijdenkerij, je moet er maar op komen. Ik ben nog wat conventioneler en keur het resultaat af. Ik zet de automatische piloot van het programma uit en na een strand vol kiezelsteentjes met de hand ingevoerd te hebben komt er alsnog een keurig panorama uit. Gewoon met rechte horizon en een scheepje dat rechtop op de golven dobbert in plaats van op zijn kant.

Nog een panoramafoto van de duinopening in de Slufter, Texel.

De echte uitdaging komt pas bij panorama drie, een uitzichtje over de noordelijkste duinen van Texel met de vuurtoren, een stuk strand, Waddenzee en zelfs een blik op Vlieland. Er zijn te weinig aanknopingspunten in de lucht en op een golvende zee kun je ook al niet bouwen dus ik eindig na eindeloos gepuzzel met een panorama dat heel in de verte een paar hikjes in de golven toont.

Je moet bijna eindeloos inzoomen om het te ontdekken maar als je het eenmaal weet blijf je het zien natuurlijk. Ik probeer Hugin verder te dresseren, pas zelfs een paar listen toe en het wordt steeds beter maar er blijven een paar trappetjes over in zee.

In zee horen geen trappetjes dus uiteindelijk pak ik noodgedwongen en met lichte tegenzin mijn digitale tekendoos en gum de trappetjes weg. In plaats van de trappetjes teken ik lucht en golven die ik leen van een paar meter verderop. 'Clonen' heet dat met een deftig woord. Weer zo'n digitaal toverkunstje waar je bijna alles mee kunt maar dat ik uit principe slechts spaarzaam gebruik.

Panoramafoto van duinen en strand met vuurtoren, Texel.

Er is heel wat meer werk in gaan zitten dan ik vooraf verwacht had maar ik ben dik tevreden met het eindresultaat. Weer drie aardige panorama's erbij in mijn bonte fotoverzameling. Voor de echte liefhebber ook nog even een link naar de fotopagina met panorama's waar de grotere versies van deze plakplaatjes te vinden zijn.

Hondsdag

Ik meen me vaag te herinneren dat de hondsdagen ergens achter in Juli beginnen en tot halverwege Augustus duren maar vandaag ga ik twijfelen. Het is warm en een klein beetje broeierig maar dat maakt een dag nog geen hondsdag natuurlijk, daar is meer voor nodig.

Ergens in Friesland, om precies te zijn bij het buurtschap Zandhuizen, komen door een boerentuin twee lichtgekleurde herdershonden met zo'n misbaar aangestoven en geblaft dat ik er behoorlijk van schrik. Als die over het hek springen, waar ze erg veel zin in lijken te hebben, betwijfel ik of ik het overleef. De honden gaan gemeen tekeer maar blijven goddank op het erf en met kloppend hart vervolg ik mijn tochtje.

Het is hooguit twintig meter verderop dat van de andere kant van de weg achter een haag vandaan een lichtbeige torpedo op me afgeschoten wordt. De torpedo gromt diep en heeft vier poten, op elke hoek een. Ondanks de slechte stroomlijn van het object komt het met een verbazingwekkende snelheid op me af.

De hond, want dat is het, stormt recht op mijn fiets af, ik zet in een reflex stevig aan om het vege lijf te redden en dan klapt het overmaatse beest met een enorme dreun tegen de flank van de Quest. De hond krabbelt op, holt terug naar het erf en gaat vandaar gemeen tegen me staan blaffen. Ik fiets een stukje verder en stop dan om de schade op te nemen. Ik heb geen gekraak gehoord dus het valt hopelijk mee want ik moet er niet aan denken dat ik terug moet langs dat monster om verhaal te gaan halen. Het enige wat ik gelukkig vind zijn een paar vieze strepen en een stuk fladderende tape die kennelijk losgekomen is.

Bah, ik krijg zo'n echt ouderwets hondsdag gevoel. Het boerenland is opeens weer net zo eng als vroeger met de gewone fiets, bij elk erf kun je door een onopgevoed misbaksel naar de keel gevlogen worden. Zo driest ben ik nog niet eerder in mijn Quest aangevallen en ik moet er werkelijk niet aan denken om hier op een open tweewielertje te rijden. Dat is een van de sterk onderschatte voordelen van een velomobiel: je bent veel minder kwetsbaar voor honden waardoor ook het allerachterlijkste boerenland doorgaans prima te befietsen is.

Het duurt dit keer langer dan anders maar na een tijdje zakt de schrik toch weer een beetje en in de buurt van mijn bestemming zit ik zowaar alweer voorzichtig een liedje te mompelen. Tussen Oldeberkoop en het riviertje de Linde ligt een stukje bos met in het midden een nat stukje blauwgrasland. Over brede bospaden strompel ik ongelukkig op mijn fietsschoenen met de Quest aan de hand naar het open stukje en vind daar wat mij door mijn vrouw beloofd werd: orchideeën Het zijn er veel te weinig en volgens mij is het een algemene soort die ik al vaker vond maar het blijft altijd weer leuk om ze op een nieuwe plek te 'ontdekken'.

Eenzame orchidee in het Stuttebos, Oldeberkoop.

Achter me blaft een hond en ik hoor stemmen. Men staat bij mijn fiets en ik ga poolshoogte nemen omdat ik het niet helemaal vertrouw. Voor de fiets staat een oudere man, achter de fiets staat een grote hond stom te blaffen. De baas zegt dat de hond er niet langs durft. Dat lijkt me stug, hij kan een omtrekkende cirkel van vele meters beschrijven. Ik bied desondanks aan om de fiets nog wat verder opzij te zetten maar moedig eerst de hond aan om er langs te gaan. Wat deze vervolgens prompt doet.

Als dank begint de hond mij uit te foeteren en ik hou mijn hand voor mijn lens want de klodders kwijl spatten in het rond. Ik vraag de man om de hond bij zich te houden omdat het beest alles onderkwijlt. De baas reageert niet en staat een beetje dommig toe te kijken. De hond springt tegen me op waarna ik onder de slijmerige nattigheid zit. De baas ziet het allemaal gebeuren en vind het prima zo. Dan druipt het diepgestoorde geteisem goddank af. Wat een hondsdag zeg. Ik heb even helemaal nergens zin meer in en al helemaal niet om de prachtige zonnedauw die ik zojuist ook vond er nog op te zetten. Beduusd pak ik mijn boeltje weer in en hobbel het bos uit.

Maar zelfs die dip kom ik weer te boven en als ik langs de Linde fiets wordt er wederom een deuntje gemompeld. Vandaag is zo'n dag dat ik heel bijzondere deuntjes verzin en dit keer waag ik me aan een moderne en creatieve integratie van oosterse muziek en pure blues. Ik hoor het natuurlijk niet over mezelf te zeggen maar het klinkt werkelijk fantastisch. Langs de oever van de Linde bloeien opeens zoveel kruiden dat ik geen keuze heb en mijn bijzondere muzikale compositie moet afbreken om over te gaan op mijn andere specialiteit: fotograferen.

Tot mijn grote verrassing zie ik beekjuffers fladderen en als ik dat in moderne morsecode naar het thuisfront sein krijg ik de opdracht om hem op te zetten door ze er op te zetten. Dat beloof ik gretig maar een uur later ben ik geen steek verder. Ik heb de duvel en zijn oude moer voor de lens gehad maar de beekjuffers weigeren halsstarrig om naar deze kant van de oever te komen. Ik ben er knap flauw van en besluit mijn verlies te nemen.

De mislukte beekjuffersessie zit me natuurlijk helemaal niet lekker en ik besluit de Linde een stuk verder weer op te pikken, wie weet wat men daar nog voor me in petto heeft. Zo ver komt het echter niet want ik ben amper een minuut verder gefietst als ik bij een kleine stuw weer beekjuffers zie. Even twijfel ik want ik ben eigenlijk al helemaal afgedraaid voor vandaag maar dan zet ik de fiets toch aan de kant om opnieuw mijn geluk te beproeven.

Als ik bij de stuw langs een platgetrapte oever naar beneden stap kom ik rechtstreeks in een sprookje terecht. Overal waar ik kijk fladderen weidebeekjuffers boven de Linde, het moeten er minstens dertig zijn. Het contrast is bizar, tot op een meter van de oever liggen strakke maisakkers en weilanden en dan buk je even en zit je opeens midden in dit sprookje want weidebeekjuffers zijn waterelfjes als je ze zo ziet fladderen.

Weidebeekjuffer op gele plomp in de Linde, Oldeberkoop.

Ik haal mijn camera uit de fiets, schiet van schrik de eerste tien foto's totaal onscherp en kom vervolgens gelukkig toch nog aardig op dreef. Eigenlijk schiet fotografie hier verschrikkelijk tekort, dit zou je moeten filmen of beter nog, dit moet je met eigen ogen zien. Je hoort af en toe de vleugelslagen als ze vlak langs je scheren.

Boven me komen wandelaars voorbij en ik heb de neiging om ze aan te spreken en te laten zien wat ik nu toch weer voor fantastisch gevonden heb. Zij lopen gewoon over een saaie boerenlandweg langs een strakke strontsloot die de Linde heet terwijl ik hier een kijkje in het paradijs neem. Eigenlijk is het niet eerlijk maar ik hou de gevonden schat vandaag toch maar lekker voor mezelf.

Het is maar goed dat na enige tijd de lucht dicht trekt waardoor het licht te armoedig wordt om te fotograferen anders zat ik nu nog ergens in Friesland, opgeslokt door het sprookje van de blauwgroene waterelfjes.

Hocusfocus

En, hoe bevalt die nieuwe camera nou eigenlijk, vraagt minstens één van mijn lezers zich af. Tja, wat zal ik eens zeggen. De foto's die lukken zijn prima en kunnen zich ongeveer meten met wat er uit de oude Olympus E510 komt. Op het gebied van beeldruis is er naar mijn idee weinig vooruitgang geboekt al schrijft men elders dat die ruis zich wel beter met software laat wegpoetsen. Ik doe daar nog maar zelden aan omdat ik er gewoon te weinig tijd voor heb, er hijgen veel te veel foto's in mijn nek.

De kleuren uit de Olympus E620 zijn behoorlijk vergelijkbaar met wat er uit de E510 komt, alleen zijn sommige bruintinten me soms iets te verzadigd. Schotse Hooglanders worden bijvoorbeeld wel heel erg oranje, dat mocht best een beetje minder. De beeldstabilisatie lijkt merkbaar verbeterd te zijn wat zou moeten resulteren in meer scherpe opnames. Ik schrijf 'zou moeten' omdat de camera het op een ander gebied dan juist weer een beetje laat afweten: de autofocus is er naar mijn idee bepaald niet op vooruit gegaan.

Langzamerhand leer ik de nukken en kuren van die vernieuwde en zogenaamd verbeterde autofocus kennen maar het is eigenlijk te zot voor woorden dat ik zo moet goochelen om aan scherpe plaatjes te komen. Te vaak naar mijn zin kiest de camera voor een detail dat net naast, voor of achter een ander onderwerp ligt dat ik zelf eigenlijk voor ogen had bij het scherpstellen. Daardoor komt dat ene authentieke hekpaaltje onscherp op de foto terwijl de saaie boom er achter wel netjes scherp is.

Dat ben ik beslist niet zo gewend, de E510 werkt op dat punt nagenoeg perfect en is in staat om een hekpaaltje op honderd meter tussen het gras uit te pikken. Zo niet de E620, die doet maar wat en zegt vervolgens met een piepje dat alles in orde is. Niet dus. En zodra het contrast ook maar ietsje minder wordt weet de E620 al helemaal niet meer wat hij er mee aan moet en begint als een dolle op en neer te pendelen. Hoeveel overvliegende vogels ik op die manier al gemist heb wil ik niet eens over nadenken.

Nee, als je iets bewegends wilt fotograferen kun je Olympus waarschijnlijk nog steeds het beste links laten liggen want zelfs een slak is al lang thuis voor de camera heeft scherpgesteld, als het je al lukt. Ik red me er wel mee, mij is het vooral om de kleuren begonnen en die zijn nog steeds voortreffelijk, op die ene te oranje halfwilde koe na dan, maar die autofocus behoeft beslist nog enige verbetering.

File op de Afsluitdijk bij Kornwerderzand.

Stukje bij beetje eet ik me door de enorme rijstebrijberg met foto's heen die de korte vakantie op Texel opleverde. Het uitje zelf was erg leuk maar het uitwerken en publiceren van de enorme overvloed begint dusdanig op strafwerk te lijken dat je je gaat afvragen of fotograaf willen worden echt wel zo'n goed idee is. Bij elke foto moet uitgezocht worden waar hij precies gemaakt werd, wat er op staat, en als het even kan moeten er ook nog een paar niet al te hufterige tekstregels bij verzonnen worden voor in de beeldbank.

Bij tien foto's is dat misschien leuk, bij honderd al een hele klus maar bij duizend plaatjes die zo beschreven moeten worden komen we toch echt in de hoek van het betere strafwerk terecht. Ik ben al lang blij dat er ook nog een substantieel aantal foto's onscherp is en of dat door mijn beverige handen komt of aan die lamlendige autofocus ligt doet dan amper meer ter zake. Alles wat weggegooid kan worden is zo langzamerhand meegenomen.

Wie voorzichtig voorstelt om dan toch eens wat minder foto's te maken kan een oplawaai krijgen en heeft er geen snars van begrepen. Probeer zo'n jonge aalscholver maar eens te negeren waar je midden in Blokzijl bijna over struikelt terwijl je alleen maar een plaatjes van het stadje zelf wilde maken waar een drukkende wolkenlucht boven hangt. Twintig aalscholverfoto's verder, waarvan er veel te veel scherp worden, is Blokzijl pas aan de beurt. En zo gaat dat wel vaker.

Wat kijkt ie lief he, daar doe ik het nu allemaal voor en het strafwerk is op slag weer vergeten.

Jonge aalscholver op een steiger, Blokzijl.

Bijvangst

Zo voorbeeldig als de weersomstandigheden op mijn korte eilandvakantie waren, zo dwars en treiterig zijn ze de laatste dagen. Het geeft niet, het geeft helemaal niks, het maakt echt niets uit. Ik heb toch al veel te veel foto's, ga ik wel gewoon lekker binnen zitten kniezen. De zon schijnt, de zon verdwijnt, de zon schijnt, de zon verdwijnt. Natuurlijk stink ik erin, zodra de zon even wat langer schijnt spring ik in mijn fiets en scheur naar de Weerribben. De zon verdwijnt weer.

Wat niet verdwijnt is de wind, die wakkert juist aan. Wat doe ik hier eigenlijk, waarom zit ik niet lekker binnen foto's te archiveren? Ik hoop ergens nog een laat veldje met koekoeksbloem te vinden. Toen ik hier twee weken geleden langs kwam stond het er vol mee maar toen had ik geen zin of geen tijd. Nu wel, alle tijd van de wereld, maar de koekoeksbloemen zijn uitgebloeid en afgemaaid. Ik ben weer eens verschrikkelijk te laat.

Dat is beslist mijn specialiteit, vette pech hebben en prachtige foto's mislopen. Maar ik heb nog meer specialiteiten zoals bijvoorbeeld dikke mazzel hebben en met mijn neus in de boter vallen. Terwijl ik weer eens loop te briesen rond de fiets dat ik alles altijd misloop struikel ik over bloeiende orchideeën. Dan kan het eindeloze wachten op de zon beginnen wat uiteindelijk nog beloond wordt ook.

Bloeiende breedbladige orchis, Weerribben, Ossenzijl.

Op de terugweg ontdek ik bloeiende ratelaar. Daar ben ik erg gelukkig mee want die liep ik afgelopen weken al een paar keer mis. Op Texel zag ik hem al staan, toen waaide het te hard. Een week later ontdek ik hem bij Wanneperveen maar ook dan is er veel te veel wind voor een scherpe close-up. Ditmaal heb ik geluk want de wind valt even weg. In ruil daarvoor krijg ik wel een plensbui over me heen maar mij hoor je niet klagen want het licht op de ratelaar wordt er alleen maar mooier door.

Terwijl ik verder fiets richting Steenwijk komt mijn chronische mopperbui toch weer opzetten. Ik ben verschrikkelijk verwend en vind het zwaar onder de maat dat ik alleen voor een orchidee en bloeiende ratelaar helemaal naar de Weerribben moest fietsen in weer en wind. Ik wil meer, meer, altijd maar weer meer. Nog even zo doormokken en ik begin me alweer een echte pechvogel te voelen wat echt belachelijk is want ik heb zojuist een paar prachtige platen kunnen schieten.

Het is dan ook totaal onverdiend dat ik net voor Steenwijk in de berm een aantal vlinders ontdek op bloeiende valeriaan. Voor de fraaie distelvlinder, die het dit jaar goed lijkt te doen want ik zag ze op Texel zelfs al met tientallen bij elkaar, wil ik best even stoppen. Als bonus vliegt er een kleine vos rond die ook nog eens vrij goed benaderbaar is. Van die kleine vos gaat mijn hart pas echt sneller kloppen want het is erg lang geleden dat ik die voor mijn lens had fladderen.

De vlindersessie is een echte uitdaging met valeriaan die in de harde wind alle kanten op zwiept. Ik schiet tegen beter weten in bijna honderd foto's in de hoop op één voltreffer en heb er dan nog steeds weinig vertrouwen in. Soms is iets wat je in je hoofd hebt gewoon totaal onuitvoerbaar en daar lijkt deze vlindersessie ook een beetje op. Thuis blijk ik opnieuw een echte geluksvogel want tussen de tientallen onscherpe foto's zitten toch een paar plaatjes die wel scherp genoeg zijn.

De volgende dag doe ik de vlindersessie nog eens dunnetjes over als ik ergens anders aan de rand van de stad opnieuw een kleine vos op valeriaan ontdek. Dit is een handtam exemplaar dat mij toestaat dat ik de stengel van de valeriaan met één hand vasthou. Daar kan de wind niet tegenop natuurlijk.

Kleine vos op bloeiende valeriaan, Steenwijk.

Bij net voltooide wanstaltige nieuwbouw van het arbeidsbureau dat tegenwoordig natuurlijk veel moderner en onbegrijpelijker heet staat het plantsoen vol bloeiend koolzaad. Niets bijzonders, behalve als je van kleur houdt. Ik hou erg van kleur en beslist ook van koolzaad-geel dus ik stop, kniel en fotografeer. Tussen het koolzaad blijkt een mooie paarse akkerdistel te staan die me verleidt tot een foto. Dat is aardige bijvangst. Dan zie ik in de zoeker dat er op die paarse distel wilde bijen zitten die me op hun beurt weer afleiden van de prachtige paarse distel. Dat is pas echte bijvangst.

En zo val ik zoals vaker van het een in het ander en op slag is de zure mopperkonterij vergeten die notabene alweer op kwam zetten. Het grote en in mijn ogen enige voordeel van de oerlelijke hoogbouw is dat de distel uit de wind staat waardoor scherpe opnames ook zonder honderd keer afdrukken haalbaar lijken. Als ik een slordige veertig foto's heb gemaakt blader ik eens terug en ontdek dat op een van de beelden als extra bonusaanbieding ook nog een vliegend bijtje staat. Als dat geen bijvangst is weet ik het niet meer.

Akkerdistel met wilde bijen, Steenwijk.

Kleuren zoeken

Opeens begrijp ik waarom Google zo prehistorisch geprogrammeerd is dat het niet normaal met PHP-script uit de voeten kan: alle menskracht is ingezet om het zoekprogramma wat meer kleur te geven. Als je zoekt met de plaatjesmachine van Google kun je sinds kort kiezen om op een bepaalde kleur te zoeken. Natuurlijk probeer ik deze kinderlijke gadget even uit en het werkt inderdaad best aardig maar de schitterende kleurenfoto's uit mijn beeldbank worden natuurlijk nog steeds niet getoond dus feitelijk schiet de wereld en zeker ik er geen donder mee op.

Voor het programma Coppermine, mijn beeldbank draait ermee, is al sinds jaar en dag zo'n intelligente kleurzoek-module te downloaden maar ik heb het tot nu toe niet nodig gevonden om de boel verder op te leuken met dergelijke toeters en bellen. Ook op mijn eenvoudige beeldbank is het overigens mogelijk om op kleur te zoeken, maar dan op de primitieve manier via een combinatie van de zoekwoorden 'kleur' en bijvoorbeeld 'rood'. Het nadeel is dat als ik vergeet om die zoekwoorden toe te voegen, en dat vergeet ik erg vaak, de foto nooit of te nimmer als resultaat naar boven zal komen, hoe hard je ook zoekt. Als ik me ooit verveel zal ik toch eens met die Coppermine kleurmodule gaan experimenteren.

Schuurtjes en hokjes, ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Hoe dichter ze tegen het absolute verval aanzitten hoe liever het me is want ik ben dol op de kleur en structuur van roest en rotte planken. Op Texel heb ik een aantal aardige schapenboeten gezien en gefotografeerd maar de mooiste (lees: slechtste) is me er helaas door de vingers geglipt. Het was op de terugweg naar de boot en ik was eigenlijk een beetje uitgefotografeerd dus ik heb het maar gelaten. Soms moet je onder ogen kunnen zien dat niet alles onmiddellijk in beeld gevangen kan worden.

Verzakt schuurtje van betonschotten, mei 2007, Vierhuis, Friesland.

Een ander schuurtje, ditmaal ergens in Friesland, heb ik onlangs voor de tweede keer gefotografeerd. Dat is beslist geen uitzondering, het scheve schuurtje tussen Ruinen en Ansen heb ik nog veel vaker op de korrel genomen, maar het is wel apart dat licht en lucht achteraf grotendeels vergelijkbaar blijken. Beide foto's zijn in mei gemaakt met vergelijkbaar weer, dat verklaart al een heleboel.

Ik 'doe' het schuurtje voor de tweede keer omdat de eerste foto nog met mijn compactcamera gemaakt werd en het kan natuurlijk altijd beter en scherper. Thuis blijkt de eerste foto toch nog steeds de beste, het licht was twee jaar geleden net even wat zachter maar wat nog veel belangrijker is: het schuurtje stond toen nog zo lekker schots en scheef.

Hersteld schuurtje van betonschotten, mei 2009, Vierhuis, Friesland.

Ik schiet van schrik recht overeind op mijn bureaustoel, hier klopt iets helemaal niet. Zie ik nou echt dat dat Friese schuurtje er twee jaar geleden veel schever bij stond? Dat is tegennatuurlijk en onmogelijk, schuurtjes horen steeds verder scheef te zakken tot ze een keer een schop van een humeurig paard krijgen en krakend ineenzakken. Dit schuurtje van betonschotten is zich echter aan het oprichten en zet daarmee de wereld op zijn kop.

Samen met mijn vrouw pleeg ik nauwgezet beeldonderzoek en we ontdekken allerlei aardige verschillen die echter niet tot een oplossing van het raadsel leiden. Er is waarschijnlijk sprake van menselijk ingrijpen want er lijken betonschotten vervangen en gerepareerd te zijn, maar het dak is precies hetzelfde gebleven, inclusief te mospollen. Ik veronderstel dat het dak er af moet om de schotten recht te kunnen trekken maar het lijkt ook anders te kunnen.

Als ik het raadsel van het zich verheffende schuurtje definitief wil oplossen zal ik de eigenaar om uitsluitsel moeten vragen. Maar ik wil dit raadsel helemaal niet oplossen, ik geniet van de vraagtekens en de onduidelijkheid en laat het schuurtje van betonschotten verder lekker met rust. Ooit zal ik er misschien weer eens langsfietsen en vaststellen dat dat humeurige paard eindelijk een goedgemikte schop uitdeelde. 'Zonde; zeg ik dan schijnheilig, 'weer een schuurtje plat'.

Google rules

Na mijn tijdelijke en veel te korte uitstapje naar de hemel, want zo voelde mijn eerste verkenning van Texel, valt er even een grauw gat. Op het eiland verwachtte ik blij te zijn om weer op mijn eigen matras met kuil te kunnen slapen maar dat valt tegen. Op Texel was alles nieuw en daardoor eigenlijk iets te spannend, maar hier ken ik alles al en dat is dan weer te saai en muf.

Vroeger, voor ik in de hemel had rondgebanjerd, waren Weerribben, Wieden, Woldberg en Aekingerzand mijn paradijsjes maar vergeleken bij de machtige duinen rond de Slufter valt alles een beetje door de mand. Het zal heus wel weer wennen maar daar is wel even tijd voor nodig. Verder ben ik ook gewoon even platgefotografeerd. Op Texel heb ik zoveel beeldmateriaal kunnen schieten dat ik gewoon even over mijn eigen foto's struikel.

Vuurtoren en duinen op de noordpunt van Texel.

Hoogste tijd voor iets heel anders dus ik pak de strijdbijl op en hervat mijn oorlog met Google. 'Google rules', en dan niet in die zin dat ik Google de beste vind, er valt niet veel te kiezen immers, maar vooral dat Google meer en meer bepaalt hoe de wereld er uitziet. Griezeliger nog: Google bepaalt niet alleen wat we vinden, wat we weten en wat we daardoor denken, het bepaalt zelfs steeds meer de patronen waarmee wij denken.

Ik maak zelf zo vaak gebruik van de zoekmachine dat het niet alleen een praktisch verlengstuk van mijn hersenen geworden is. Mijn hersenen hebben zich inmiddels ongetwijfeld aangepast aan de manier waarop Google geprogrammeerd is en ik ben gaan denken zoals Google vindt dat ik het beste kan denken.

Zonder Google besta ik niet eens meer. Ongeveer 99 procent van de bezoekers van mijn website komt via Google aangesloft dus wanneer deze zoekmachine ooit besluit mij niet meer te vermelden besta ik van de ene op de andere dag niet meer. Dat zal niet zo snel gebeuren maar het idee is toch wel apart. Hoewel ik graag een zelfstandig denkend en handelend mens zou blijven biedt de dagelijkse praktijk daar nog maar bar weinig ruimte toe.

Als ik wil dat mijn website goed, of liever nog: beter, bezocht wordt zal ik mij moeten voegen naar de opgelegde denk- en verwachtingspatronen. Bij het opbouwen en bijschaven van de PHP-gestuurde beeldbank hou ik van begin af aan terdege rekening met de nukken en kuren van Google maar het blijkt me niet te lukken om de coderegels zo in te richten dat Google doet wat ik wil: mijn foto's fatsoenlijk indexeren.

Ik hoef heus niet met elk plaatje op de eerste pagina te pronken, maar ik wil wel dat mijn foto's een beetje vindbaar zijn. Alle bekende foefjes zijn inmiddels uitgeprobeerd maar Google weigert pertinent om de feitelijke inhoud van de beeldbank degelijk te indexeren.

Dat irriteert behoorlijk. Over zichzelf zegt Google dat als de inhoud goed toegankelijk is voor mensen van vlees en bloed het met die indexering door de zoekmachine ook wel goed komt. Google liegt dat ie barst. Mijn beeldbankprogramma Coppermine ontsluit de rijstebrij aan foto's op voorbeeldige wijze voor plaatjeszoekende bezoekers. Geregeld kom ik zelfs bij mezelf op bezoek omdat ik via de beeldbank sneller vind wat ik zoek dan middels een zoektocht op mijn eigen harde schijf.

Maar Google is oerconservatief, zwaar achterlijk en nog steeds bang voor PHP-script. Zodra er ook maar één vraagteken in de adresregel van een webpagina staat gaat de zoekmachine er met de staart tussen de benen vandoor. De enige foto's op mijn site die door Google gevonden worden, en nog goed ook, zijn precies die foto's die niet in de beeldbank staan. Je zou er een punthoofd van krijgen. Het is dat ik helemaal geen zin heb om het grote programmeeropperhoofd van Google te worden maar eigenlijk jeuken mijn handen om de boel daar eens wat beter op de rails te zetten.

Het kost me enige maanden ergernis en veel gepieker voor ik tot een mogelijke oplossing kom. Het is dom, sneu en dubbel werk en voor de bezoekers van de website totaal nutteloos en mogelijk zelfs verwarrend, maar de enige oplossing die ik kan verzinnen is om een zogenaamde statische HTML-kopie van de PHP-gestuurde beeldbank te maken.

Het vraagt maar weinig serverruimte omdat ik de afbeeldingen uit de beeldbank kan hergebruiken, maar nu worden ze opgevraagd door vaste HTML-pagina's. Na wat geknutsel lukt het om het merendeel van het werk uit handen te geven aan een fotobeheerprogramma dat de HTLM-pagina's voor de verschillende fotoseries voor me uitschrijft. Dat gaat heel wat sneller dan alles met de hand invoeren en dat is maar goed ook want er blijft ook dan nog genoeg dom handwerk over.

Als alles klaar is test ik de nieuwe beeldervaringsomgeving ook nog even met Internet Explorer. Dat is heel dom want dat had ik beter eerder kunnen doen. Ik heb een piepklein foutje in een coderegel gemaakt die door Firefox door de vingers wordt gezien maar Internet Explorer is onverbiddelijk en maakt er een ouwe krant van. Tsss, dat heb ik weer en het stomme correctiewerk is echt volkomen eigen schuld en dikke bult.

Wat nog komen moet is het spannendste deel van dit avontuur. Ik moet afwachten of Google het met me eens is en de boel nu eindelijk eens netjes in zijn index gaat opnemen. In dat geval zullen de bezoekersaantallen de komende tijd waarschijnlijk verder toenemen, iets wat op zich bar weinig oplevert maar in het kader van mijn verdere levensloop-planning kan het beslist geen kwaad als nog meer mensen over mijn foto's struikelen. Ben ik tenminste niet de enige.

Breedbladige ereprijs met mier, Texel.