bassociaties

Het kampioenschap

Welaan, dus we zijn er nog niet zo een-twee-drie vanaf. Van al dat kleurige feestgedruis. Ik gun iedereen natuurlijk van harte zijn plezier maar mezelf gun ik zo langzamerhand vooral een vuvuzelavrije dag. En dan valt het nog heel erg mee hier in de buurt, de oranje vlaggetjes zijn nog prima te tellen bijvoorbeeld.

Nee, een echte voetbalfan zal ik waarschijnlijk nooit worden. Om de complete natie niet al te veel tegen de haren in te strijken hierbij toch maar een vrolijk bosje bloemen voor deze speciale gelegenheid. De kleur laat zich al raden en het herleiden van mijn gemoedstoestand kan ook niet meer zo moeilijk zijn lijkt me.

'De keeper hield echter moedig stand'.

Polderfeestje

Het is orchideeëntijd en eigenlijk zou ik nu als de wiedeweerga naar het stroomdal van de Drentsche Aa moeten fietsen om daar mijn slag te slaan. Zelf vind ik eigenlijk dat het zo langzamerhand maar eens Drentse Aa moet worden, dus zonder 'ch' maar de officiële website van het stroomdal heeft het hardnekkig en ouderwetsch over DrentsCHe Aa dus daar hou ik me dan maar aan als ik het niet vergeet.

Het stroomdal van de Drentsche Aa is helemaal niet zo ver van hier maar valt op dit moment toch net buiten mijn befietsbare territorium. Daar zou ik boos en gefrustreerd over moeten zijn maar de tijd dat ik me opwind over dergelijke onbenullige zaken ligt wel zo'n beetje achter me en ik stel me dus verrassend makkelijk tevreden met een klein miezerig bejaardenrondje door de Weerribben.

Naast de houten paaltjasker bij Ossenzijl vind ik een paar breedbladige orchissen die er mooi bij staan tussen veel bloeiende ratelaar. Het lijkt een goed jaar voor veel bloemen en daar doen bloemenfotografen natuurlijk hun voordeel mee.

Vervolgens fiets ik volkomen doelloos verder, raak in Blankenham verzeild en steek daar de oude zeedijk af en de Noordoostpolder in. Ik zit nog geen honderd meter in die polder als ik in de strakke berm her en der rode klaver zie bloeien die zo vreemd omhoog komt met de bloemen dat je bijna zou zweren dat het orchideeën zijn.

Ik laat me echter niet voor de gek houden en fiets stug door want er bloeien heus niet zomaar tientallen orchideeën in een foute berm in de Noordoostpolder. Tussen de aardappels en de lelies zeker? Nou, daar stinkt deze jongen dus mooi niet in.

Dan slaat de twijfel toch nog toe en ik neem het risico van een kleine prive-afgang voor lief door te stoppen voor rode klaver die een klein beetje op een orchidee lijkt als je veel fantasie hebt.

Breedbladige orchis in wegberm, Noordoostpolder.

Toegift der polder: er staan wel degelijk tientallen bloeiende orchideeën in die foute berm. Ik hou het voorlopig even op de vrij algemene breedbladige orchis maar iedere andere smaak die kenners er van weten te maken vind ik ook prima.

Het is geen gezicht en eigenlijk vrij ongepast, al die bloeiende orchideeën tussen zwaar bespoten lelie-akkers en aardappelvelden. Kennelijk hebben de orchideeën geen boodschap aan mijn romantische en bekrompen ideeën over natuur in Nederland en ze bloeien er hier lustig op los.

De grasmaaiermachinist die hier een paar dagen geleden een begin maakte met het maaien van de berm wist kennelijk meer dan alleen het juiste toerental en de gevaren van zijn aftakas want hij heeft na het afmaaien van de eerste twee exemplaren de orchideeën ontdekt en is met de staart tussen de benen naar huis gegaan. Daar stopt de gemaaide berm en begint het verrassende polderfeestje met zijn verdwaalde orchideeën.

Nog meer polderfeest: grote pimpernel langs een drukke weg bij Kraggenburg.

De apparatofiel

Cyclomaaier in weiland, Kolderveen.

Voor de verstokte apparatenliefhebber die ik ben is dit een buitenkansje. In een weiland op weg naar de echte groenteboer, wiens groenten tenminste nog ergens naar smaken, zie ik de maaibalk liggen in de zon.

Het hek staat open en de boerderij van de boer die het vast niet goed vind dat ik zomaar zijn weiland in loop staat zo ver weg van dit perceel dat ik me daar nu eens een keer geen zorgen over maak.

Na de groothoekfoto van de koe nu dan eindelijk eens een groothoekfoto van een cyclomaaier, het zal eens tijd worden ook. Toch kun je nog duidelijk zien dat ik meer ervaring en feeling heb met koeien dan met grasmaaiers, dat laat het nog steeds veel te hoge camerastandpunt genadeloos zien.

Ook voor een grasmaaier moet je door de knietjes en ik had zelfs nog wat dichterbij mogen komen voor een sterkere vervorming die zo kenmerkend is voor de echte groothoek-portretfoto. Als ik ooit weer eens zo'n buitenkansje krijg zal ik dus nóg beter mijn best doen maar dat kan wel even duren want stilliggende grasmaaiers in een weiland zonder boer in de buurt zijn misschien nog wel zeldzamer dan een bereidwillige koe in zacht avondlicht.

Het zinkviooltje

Bloeiende zinkviooltjes langs de Geul.

Leve de vervuiling. Dat moet het teer ogende zinkviooltje lang geleden gedacht hebben toen men net over de grens aan de oevers van de Geul begon met de verwerking van zware metalen. Als wij mensen gaan spelen met stofjes wordt er altijd wel wat gemorst, zo netjes zijn we immers niet, en dus raakte de Geul lekker vervuild met zware metalen.

De meeste planten kunnen daar erg slecht tegen maar er zijn een paar uitzonderingen zoals het zinkviooltje. Op zich heeft het zinkviooltje helemaal geen extra zink nodig om het goed te doen maar hij is er 'per ongeluk' nogal goed tegen bestand en wint het dan al snel van allerlei andere kruiden, samen met nog een paar andere merkwaardige grassen en bloemetjes.

Zodra de zinkconcentratie afneemt is het zinkviooltje echter gedoemd te verdwijnen, hij kan gewoon niet op tegen koekoeksbloem, streepzaad en al die andere kruiden die dan weer lustig de kop opsteken.

Het gaat goed met de Geul. De ertsverwerking is gestopt en de uitspoeling naar de beek wordt steeds minder waardoor de waterkwaliteit verbetert. Daar is iedere natuurliefhebber natuurlijk heel blij mee, behalve de rare aanbidders van het zinkviooltje.

Op één plek langs de Geul vind ik het zinkviooltje nog, alleen legaal bereikbaar voor wie tot zijn knieën door het krachtig stromende water durft te glibberen over een bed van scherpe keien. Ik durf dat natuurlijk niet maar ik moet wel want ik wil een foto maken van het laatste Nederlandse zinkviooltje. Het water is koud maar voor een bijna uitstervend bloemetje dat ook nog eens heel mooi is heb ik best wat over.

Nog een paar hoge waterstanden in de Geul en dan zal de overhellende rand waar de laatste pollen zinkviooltje zich nu nog moedig staande houden afbrokkelen. Dat zal het einde zijn van het wilde zinkviooltje in Nederland.

Maar wie daar om treurt is een miezerige nationalist want aan paar kilometer stroomopwaarts bloeit het gele bloemetje voorlopig nog enthousiast door op de vervuilde gronden in België. Want België, dat is toch bijna Nederland?