bassociaties

Geen steek wijzer

Kom, sinds gisteren ben ik weer een jaartje ouder, laat ik al fietsend eens gaan uitproberen of ik ook een jaartje wijzer ben geworden.

Het zoeken naar bloeiende zonnedauw lijkt een verhaal zonder eind te worden, ook vandaag ga ik weer richting Appelscha om poolshoogte te nemen. In Vledder stap ik even uit om een boerderij die al lang op mijn wensenlijstje staat te fotograferen maar eigenlijk is het verspilde moeite want ook vandaag is het licht ter plekke erg moeilijk. Het lijkt wel of het licht hier op de brink altijd verkeerd is.

Als ik weer verder wil fietsen komt een mannetje op me af gehold met zijn camera in de aanslag. Of hij een foto mag maken. Het is de eigenaar van een eigenaardig museum in Vledder, het museum voor valse kunst.

Hij wil een ansichtkaart uitgeven met als onderwerp 'Drenthe, fietsprovincie' en zou graag mijn Quest voor zijn museum op de gevoelige plaat vastleggen om die misschien ook te gebruiken. Ik vind het allemaal prima en laat me gewillig op een aantal plekken voor het museum fotograferen.

Op het Aekingerzand weer geen bloeiende zonnedauw, ik ga haast denken dat het plantje alleen maar 's-nachts bloeit of zo. Ik ben een poosje zoet met andere onderwerpen die zich hier aandienen zoals een schichtige heidelibel, een nog onbekend motje dat juist erg goed meewerkt en als toetje een eerste verkennende fotoserie van bosmieren die ik opeens zie lopen.

Terwijl ik een stukje naast het fietspad bezig ben hoor ik langkomende toeristen de verrukkelijkste dingen uitkramen over mijn fiets. Het is een kano, niet zo gek want ik sta aan de rand van een poel, het is een idiote ligfiets, het is een supersonische fiets, enfin, ik doe weer een hoop kennis op en geniet stiekem met volle teugen.

Op de terugweg lijk ik langs de hoofdvaart net voor Geeuwenbrug eindelijk weer eens even echt vaart te kunnen maken, het loopt licht af, ik heb een briesje in de rug en de knieën zijn redelijk soepel van het gekruip en gehurk tijdens het fotograferen. Even kom ik boven de 40 en er lijkt nog meer in te zitten als daar opeens om een bocht pardoes een dikke werkbus op het fietspad staat. Ik moet vol in de rem en volgens een bordje ook nog afstappen.

Oponthoud langs de Drentse hoofdvaart, Geeuwenbrug

De eiken langs de vaart worden gesnoeid en daarbij wordt het fietspad volledig geblokkeerd. Een fatsoenlijk alternatief voor fietsers is natuurlijk niet nodig, een bordje 'fietsers afstappen' is ruim voldoende. Wat de fietser na het afstappen dient te doen is niet helemaal duidelijk.

Je kunt er niet langs zonder de hoofdweg op te gaan. Dat is niet zo'n goed idee, er wordt op die hoofdweg veel en hard gereden en het is hier vrij onoverzichtelijk in een flauwe bocht. Ik heb weinig keuze dus schiet ik er maar even langs maar ik kan niet zeggen dat ik me hier als fietser erg serieus genomen voel, en dan druk ik me nog vrij beschaafd uit.

Bij Havelte opnieuw overbodig oponthoud: ik moet de berm in omdat er een hele karavaan bespannen wagens over het fietspad aan komt rijden. Ze horen niet hier maar op de rijbaan maar hebben daar kennelijk geen zin in. Met enige moeite en gesteiger komen alle karretjes zonder op hol te slaan langs de Quest en het kost me grote moeite om mijn eigenwijze mond te houden over het feit dat ze hier beslist niet horen te rijden.

Op de rotonde vlak bij huis neem ik wraak voor al het onbedoelde getreiter van vandaag door de voorrang die ik heb af te dwingen op een dikke terreinwagen. Ik ga niet in de remmen maar knijp de toeter eens even flink in en laat hem niet meer los. De auto moet vol op de rem, doet dat ook en ik glip met enige binnenpret vlak voor een imposante bumper langs.

Het spijt me dat ik opeens zo geniepig om het hoekje aan kom stuiven en weiger om in de remmen te gaan, maar ik moest me echt even afreageren. Waarmee wel weer duidelijk geworden is dat ik weliswaar een jaar ouder ben maar nog geen steek wijzer.

Ongewenste diepgang

Mocht ik vorige maand per ongeluk en heel stiekem gedacht hebben dat ik wat aan het opknappen was dan kom ik er de afgelopen weken achter dat dat toch weer anders ligt. Voor de zoveelste keer stoot ik mijn neus maar toch blijf ik hopen, al is het soms tegen beter weten in. Opeens willen de beentjes helemaal niet meer en na een week ontkennen en doordrukken lijkt er meer aan de hand dan 'even geen zin'.

Krampen, terugkerende oude knieklachten en hardnekkige stijfheid in bijna elk bewegend onderdeel. Het is weer feest van binnen. 's Nachts lig ik in bed te tollen en te ijlen met een dolgedraaide kop en 's morgens heb ik uren nodig om een beetje op verhaal te komen. Verder ben ik weer ouderwets trillerig en gespannen en daardoor krijg ik amper iets voor elkaar.

Een duidelijke aanleiding is er niet, het komt plompverloren en onverwacht over me heen gewalst, het heet PTSS en ik ken het nu wel maar soms vergeet ik het nog een beetje. Nadat hardnekkig tegenstribbelen nog steeds averechts blijkt te werken, wat ik al heel lang en heel goed weet of op zijn minst zou kunnen weten, buig ik mijn hoofd maar weer voor zoveel overmacht. Het scherpste zal er wel weer een keer afgaan. Ondanks alles probeer ik toch door te blijven fietsen ook al put het me af en toe behoorlijk uit. Dan maar wat langzamer en minder vaak.

Een zoveelste bezoek aan het Eakingerzand, of was het Aekingerzand, ik vergeet dat iedere keer weer, nee het is dus Aekingerzand, een zoveelste bezoek aldaar levert nog steeds geen bloeiende zonnedauw op. Ik zie ergens een knopje een heel klein beetje opengaan dus het moet echt wel een keertje komen. Geduld is een schone zaak waar ik weinig van heb op dit moment.

Ergens achter Beilen stopt een fietser voor een praatje terwijl ik bezig ben om een prachtige rand met Ratelaar (Rinanthus) te fotograferen. Ik heb eigenlijk geen zin en geen puf maar kom er natuurlijk toch niet onderuit met zo'n maffe fiets. Ik beantwoord de gebruikelijke vragen, de vraag over de snelheid beantwoord ik tegenwoordig algemeen (30 tot 40 km/u kruis) en niet persoonlijk (15 tot 35 km/u kruis), want ik ben echt een uitzondering.

Als me gevraagd wordt of ik al vakantie heb komt het gesprek onbedoeld op mijn status van volledig arbeidsongeschikt. Niet mijn favoriete onderwerp, vooral ook omdat mensen er vaak meer van vinden dan van begrijpen, iets wat dan weer vaak leidt tot vooroordelen en veroordelen. En dat is dan weer iets waar ik helemaaaal niet tegen kan, omdat ik er zelf al veel meer van vind dan goed voor me is.

Het moest niet kunnen en het moest niet mogen en het is toch verschrikkelijk dat zo'n jonge gezonde vent zo bij de weg loopt... Het is echt allemaal vriendelijk en goed bedoeld maar ik heb er al lang spijt van dat ik niet ben blijven fotograferen. De Ratelaar staat gewoon onbezoldigd bloedmooi te wezen en zeurt me niet over mijn persoonlijke zingeving aan mijn kop.

Ik neem me van alles voor voor de volgende keer, dan zal ik dit en dan zal ik dat, maar in de praktijk wordt ik iedere keer opnieuw overvallen door mijn eigen overgevoeligheden. Ik ben blij als ik met moeite een einde aan het gesprek kan breien ('kom, ik moest maar weer eens gaan') en lig er 's nachts ouderwets wakker van. De foto's van de Ratelaar zijn lekker puh desondanks schitterend geworden, ik denk dat ik mezelf voortaan maar fotograaf noem of zo, dat scheelt een hoop gezeur en gezever en geeft me tenminste nog enige status.

En net als je dan denkt dat je alles gehad hebt staat daar zo'n plompverloren bordje: fietsers afstappen. Bweeeh, ik wordt even helemaal niet goed. Ik probeer nog wat met mijn bergverzetje maar strand hopeloos in het losse zand en moet uit de fiets klimmen wat toch al zo moeizaam gaat de laatste tijd.

Kom, als ik dan toch uitgestapt ben moet ik er maar een fotootje van maken, dan was het tenminste nog ergens goed voor. Pas thuis zie ik dat het een beetje lijkt of ik de Quest heb omgebouwd tot bulldozer. Ik zou er met plezier een heleboel mee omver schuiven, dat wel ja. Volgende keer misschien een smakelijk recept voor stratenmakers in pittige klinkersaus.

Zo kun je met een Quest de hele wereld aan, schuiven met die hap.

Nog meer regen

Hoe zou het met de bijna bloeiende zonnedauw zijn, vraag ik me af. Zouden de knopjes inmiddels open zijn? De beste manier om daar achter te komen is door zelf te gaan kijken. Op naar het Aekingerzand maar weer, het wordt een beetje saai om telkens dezelfde route te rijden maar het is voor een goed doel bedenk ik maar.

Het weer mag niet zo best zijn, daardoor zijn er ook weinig toeristen op pad en dat heeft zo zijn voordelen. Ik scharrel en zoek een hele poos rond een plas op het Aekingerzand naar zonnedauw met bloemetjes maar vind nog niets. Enkel knopjes op steeltjes. De meeuwen zitten de hele tijd te krijsen op een klein eilandje midden in de plas, verder is het uitgestorven. De toeristen zitten binnen in hun huisjes en tentjes te kniezen en ondertussen geniet ik hier van prachtige wolkenluchten en onwerkelijke rust.

Als ik verder fiets komt er een bui aanzetten. Eerst een snelle afwisseling van open luchten en schitterende wolken, daarna een kletterbui om niet snel te vergeten. Net voor de bui weet ik niet hoe snel ik uit de fiets moet klimmen om alle prachtig belichte uitzichten te fotograferen en als het eenmaal begint te regenen weet ik niet hoe snel ik weer moet maken dat ik in de fiets kom. Met bakken komt het naar beneden en ik hou het zelfs in de Quest niet helemaal droog.

Lijsterbes vlak voor een stortbui, Aekingerzand

In de gutsende regen ploeter ik slippend over ondergelopen schelpenpaadjes naar Appelscha. Net voorbij Appelscha klaart het op en ik ga net als vorige week toch maar weer richting Fochteloërveen in de hoop de Sint-jansrups er nu wel fatsoenlijk op te krijgen.

Op het veen heb ik geluk, ik krijg een krap kwartier de tijd om de rupsen te fotograferen, dan komt er weer zo'n wolkbreuk over dat ik snel in de fiets kruip. Omdat ik het einde van de bui ook al kan zien blijf ik wachten tot het weer droog is, ik weet hier ergens een paar polletjes zeer zeldzame lavendelheide te staan en wil eens kijken of daar al knoppen of bloemen in zitten.

In de laatste spetters loop ik over een klein paadje naar mijn 'geheime' stekkie en zie dat er al een paar knoppen in de lavendelheide zitten. Het is niet makkelijk om er bij in de buurt te komen zonder natte voeten te halen, het is hier actief hoogveen en dat zal ik weten ook. Uiteindelijk lukt het toch om een paar opnames te maken zonder al te nat te worden.

Dit voorjaar wist ik nog niet eens van het bestaan van deze vierde heidesoort af en dacht ik er te zijn met de struik-, de dop- en de kraaiheide. Ik vond het heel wat dat ik in het voorjaar de bloeiende kraaiheide ontdekte en fotografeerde. Nu weet ik van een vierde heidesoort en ik weet zelfs al een paar fotografeerbare pollen te staan.

Voor de afwisseling ga ik nu eens niet oostelijk terug via de Drentse hoofdvaart maar rij ik boven Oosterwolde langs en pak een stuk Friesland mee. Ter hoogte van Oudehorne is de fotokaart tot mijn verbazing vol en de rest van de rit moet ik tandenknarsend heel wat aardige plaatjes voorbij laten gaan.

Ik moet binnenkort maar eens een knoop doorhakken of ik door wil gaan met fotograferen in RAW, wat erg veel opslagruimte vraagt, of dat ik weer gewoon in Jpeg ga werken. Nu kan ik 85 opnames op een kaart kwijt, met Jpeg zijn dat er ver over de 400. Dat is nogal een verschil... Als ik in RAW blijf werken zal ik echt een tweede kaartje moeten kopen want dit is veel te frustrerend onderweg.

Wat ik in godsnaam met het nu al overvolle en immer uitbreidende fotoarchief moet weet ik zelf ook niet zo goed, voorlopig is het een erg leuke hobby en een vrij onschuldig tijdverdrijf. Af en toe moet er een extra harde schijf gekocht, veel meer is er niet nodig. Als ik het helemaal zat ben kan ik alles altijd nog deleten en gewoon weer opnieuw beginnen.

Het regent, het regent

Als mijn vader begint te plagen is dat een goed teken. Als mijn vader mij begint te plagen is dat een nog beter teken en als hij mij goedmoedig begint te jennen dat ik nu toch eindelijk eens mijn rijbewijs moet halen is dat helemaal een goed teken.

Het rijbewijsverhaaltje ken ik al jaren en geeft me bijna een vertrouwd gevoel. Ik geef hem gemeen van repliek door te zeggen dat hij dat niet meer zal meemaken. 'Spot er maar mee', zegt hij. Die laatste opmerking kan gerust uitgelegd worden als een kleine overwinning voor mij in deze plaagwedstrijd.

Enkele dagen later wordt hij na weken wachten plotseling overgeplaatst naar de revalidatieafdeling van een verpleeghuis. Mijn ouders zijn de onheuse behandeling in het ziekenhuis ondertussen spuugzat. Mijn vader is geen makkelijk mens, zegt gerust waar het op staat en kan goed plagen. Daar heeft het protocol niet in voorzien dus begint het personeel op eigen houtje wraak te nemen.

Zijn boterhammen worden ongesneden aangeleverd zodat hij als een beest met zijn mond de snee aan stukken moet trekken, zijn handen kan hij immers amper gebruiken. Dan ligt er ergens opeens een lijstje te slingeren met een bizar tijdschema dat aan een militaire strafexercitie doet denken. Vervolgens komt de zo hoognodige fysiotherapeut niet meer opdagen.

Mijn vader is boos, maar mijn moeder is furieus. Ze spuugt haar gal bij het personeel maar dat durft geen discussie met haar aan te gaan en zegt dat meneer Dekker helemaal niet moeilijk is en dat het een raadsel is waar dat lijstje vandaan komt. Het blijkt niet mogelijk om een open gesprek te voeren dus mijn moeder laat het verder maar en is blij als mijn vader mag verhuizen.

Na de fietsuitspatting van vorige week zondag heb ik eerst een aantal dagen nodig om bij te komen. Ik zit voornamelijk binnen te simmen vanwege de regenperiode. Af en toe probeer ik wat macrofoto's te maken in de tuin maar mijn gekruip en gescharrel wordt door de natuurgoden voor een regendans aangezien dus ik wordt iedere keer door een bui weer naar binnen gejaagd. Ik maak een nieuwe fotogalerie voor de website over melkstallen. Geen fotografische hoogstandjes maar vooral een poging om een teloorgaand beeld vast te leggen.

We maken een wandeling op landgoed De Eese en zien de rups van de Jacobsvlinder op Jacobskruiskruid zitten. Ik maak foto's waar ik vroeger zeer tevreden mee was geweest. De kwaliteitseisen zijn echter flink opgeschroefd de laatste tijd dus ik ben nu maar matig tevreden. Bij een vennetje kan ik wel een waterjuffer mooi vastleggen en ik ontdek ook een prachtig rood-wit vlindertje of motje dat ik nog op geen enkele manier heb kunnen indentificeren.

Dan ben ik het binnen hangen opeens helemaal zat en pak de fiets. Regen of geen regen, ik moet er gewoon uit. Dan maar nat, dan maar geen foto's. Ik ga richting Fochteloërveen maar doe eerst de zonnedauw op het Eakingerzand aan. Die staat nog net niet in bloei en ik maak een paar fraaie foto's van zonnedauw in de knop. Dit plekje moet komende weken maar wat vaker op het fietsschema gezet, ik moet echt zien dat ik de volop bloeiende zonnedauw vastleg.

Tot aan het Fochteloërveen hou ik het aardig droog maar als ik er eenmaal ben begint het weer te regenen. Ik wacht een poosje in de fiets tot het even wat minder wordt en schiet dan snel een kleine fotoserie van de rups van de Jacobsvlinder die hier ook veel voorkomt. Dan begint het weer door te regenen en vlucht ik met mijn natte camera snel de fiets in.

Regenbuien trekken over het fochteloerveen

De rest van de rit is er harde wind met veel regen dus ik rij in een ruk door naar huis. Zolang ik in de fiets zit gaat het allemaal prima met dit weer, het dekje moet op en daardoor het wordt wel een beetje klammig binnenin, maar verder is het eerder gezellig dan vervelend om met dit weer te fietsen.

Wat ik wel vervelend vind zijn de druppels op mijn bril. Ik veeg ze geregeld weg met een vinger, maar het is op den duur toch vermoeiend om de hele tijd vaag en vervormd zicht te hebben. De oplossing hiervoor is het gebruik van contactlenzen maar aan mijn test daarmee twintig jaar geleden heb ik zulke nare herinneringen dat het daar niet snel van zal komen. Het enig wat ik onmiddelijk wilde toen ik ze na veel gehannes eenmaal in mijn ogen had was: eruit, eruit, eruit met die dingen! Dan maar elke kilometer vegen met het vingertje.