bassociaties

Bovenop

Van verschillende kanten hoor ik dat vrienden en kennissen al stiekem boven op de nieuwe uitkijktoren zijn geweest. De een klom over een hek, de ander kroop onder een prikkeldraadje door en wat doe ik, ik wacht natuurlijk keurig tot de officiële opening achter de rug is. Wat ben ik toch weer een griezelig braaf ventje. Gisteren is de toren dan eindelijk in gebruik genomen dus vanmorgen ben ik er vroeg bij. Het weer kon bepaald minder zijn, er is volop zon en een prachtige blauwe lucht met af en toe wat lichte windveren.

De nieuwe uitkijktoren op de Woldberg is wel heel erg hoog hoor.

Als ik aan de voet van de toren sta kijk ik eens omhoog. Brrr, dat kreng is hoog hoor, heel hoog. De poten van het driekantige bouwsel zijn echter zo dik dat ze zelfs deze beroeps-angsthaas enig vertrouwen geven dus voorzichtig klauter ik de trappen op. Het is een vrij open constructie en je kijkt dwars door de traptreden naar beneden. Als je dat lang doet wordt je een beetje duizelig dus ik kijk maar weer omhoog. Ik vind dat ik al heel erg hoog ben maar zo te zien zit ik pas op de helft. Verder maar weer. Het laatste stuk beginnen de knietjes een beetje te trillen en ik hou me stijf aan beide leuningen vast.

Uitzicht vanaf de woldbergtoren richting Wolvega en Heerenveen.

Bovenop is het even wennen maar ik geniet zo van het fantastische uitzicht dat ik al snel vergeet hoe eng ik het hier eigenlijk vind. Het is niet helemaal helder maar ik kan toch in de verte nog net de zendmast van Spannenburg zien. Die staat nou niet bepaald om de hoek dus je kijkt vanaf hier een flink stuk Friesland in. Naar bijna alle kanten heb je vrij zicht tot tientallen kilometers weg, alleen op de Woldberg zelf staan er wat stukken bos in het zicht. Het is niet het juiste tijdstip voor een panorama-serie want daarvoor is het licht boven Steenwijk te schel, dat moet zo te zien een keer op een avond gebeuren.

Na dit avontuur waar ik met volle teugen van geniet fiets ik door het bos naar een vriend die per email mijn paddenstoelenalarm af liet gaan. Hij mag graag dwars door de bossen struinen en heeft een paar vreemde mycelium-achtige kringen gevonden die hij me graag eens laat zien. Samen strompelen en klauteren we een sparrenbos in en vinden al snel de geheimzinnige schimmelcirkels. Het is net of er iemand met poedersuiker heeft lopen strooien maar als je van dichtbij kijkt is het een wollig spoor.

Schimmelcirkel in sparrenbos, Steenwijk.

Mijn vriend had graag in mij de kenner gezien die precies kan uitleggen wat hier aan de hand is maar omdat ik nu eenmaal geen kenner ben kom ik ook niet veel verder dan wat vage veronderstellingen. We denken beiden dat dit toch wel een soort heksenkringen zijn waarvan op dit moment de paddenstoelen zelf ontbreken. Ik heb geen idee of die nog gaan komen en kan me zo voorstellen dat er ook schimmels zijn die geen duidelijk zichtbare vruchtlichamen ontwikkelen. Hoe je hier een leuke foto van maakt weet ik ook even niet maar omdat ik geen idee heb of dit bijzonder is maak ik toch wat opnames. Wie weet kan iemand ooit licht op de zaak werpen.

Onbekende zwavelgele viltachtige zwam, De Eese.
(update: jonge dennevoetzwam)

Dan scheiden onze wegen, mijn vriend heeft andere bezigheden en ik zag op de heenweg terloops een paar aparte paddenstoelen die roepen om een gemotiveerde fotograaf. Bovenstaande zwavelgele sponsachtige zwam zag ik vorig jaar ook al eens maar ik kan hem nog niet terugvinden in mijn boeken of op internet.

Bij een boleet langs een zanderig ruiterpad verziek ik bijna mijn camera. Ik ga zo op in het vinden van een fraai laag perspectief dat ik zonder er acht op te slaan mijn camera in het mulle zand leg. Dat is dom en moest me maar geen tweede keer overkomen en ik ben een hele poos zoet met voorzichtig schudden, blazen en poetsen voor ik weer verder kan.

Hoewel ik al meerdere seizoenen paddenstoelen fotografeerde moet ik het weer opnieuw in de vingers krijgen. Waar je met een compactcamera al snel alles scherp in beeld hebt en je je best moet doen om de achtergrond mooi te laten vervagen geeft een spiegelreflexcamera die vervagingen veel sneller en zeker bij paddenstoelen moet ik er echt aan denken om het diafragma goed toe te knijpen omdat ik anders juist veel te weinig scherptediepte heb.

De mooiste beelden krijg ik door de camera op de grond te leggen en uit te richten met takjes en dennenappels, die zijn meestal wel onder handbereik. Ik heb een fraai Velbon macrostatief bij me dat vrij laag kan maar vrij laag is voor dit werk zelden laag genoeg. Als de camera goed ligt knijp ik het diafragma lekker dicht tot ergens tussen de F11 en F16 en maak met de draadloze afstandsbediening een serie met verschillende instellingen waar ik pas thuis de beste opnames uit pluk.

Vlak bij huis zie ik op een volop bloeiende vlinderstruik een aantal kleine vossen en een distelvlinder zitten. Ik doe mijn best met de korte telelens die ik als enige bij me heb maar omdat ik tot zo'n 3 centimeter moet naderen voor een aardige uitsnede vliegen de meeste vlinders op voor ik een plaatje kan schieten. Vooral het missen van de distelvlinder is spijtig want deze mooie vlinder zie ik maar zelden en zou ik graag nog eens netjes fotograferen. Eigenlijk moet ik hier op een zonnige nazomerdag nog eens even heen met mijn macro-uitrusting maar zo zijn er nog zoveel plekjes waar ik beslist nog eens een kijkje moet nemen.

Handelsdoeleinden

Ha, vandaag schijnt de zon dus ik gooi mijn schilderskwast aan de kant, klim in mijn Quest en ga de omgeving weer eens met die gruwelijk rammelende badkuip onveilig maken. De kogelkopjes van de stuurinrichting hadden al vele kilometers geleden vervangen moeten worden en een set nieuwe kogelkopjes ligt geduldig te wachten maar ik ben de laatste tijd te gespannen om het aan te durven. Er komt een keer een goede dag en dan doe ik het gewoon maar voorlopig rammel ik nog even als een boerensjees met houten wielen.

Een rondje Dwingelderveld lijkt me wel wat en daar begin ik aan door naar Vledder te fietsen. Ik spreek met mezelf af dat ik het vandaag heel rustig aan ga doen. Dat betekent dat ik niet te hard ga fietsen en al helemaal geen wielrenners achterna ga jakkeren. Verder zal ik niet voor elke paddenstoel langs het fietspad stoppen want als ik op die toer ga kom ik al helemaal niet waar ik wezen wil.

Ik houd me vandaag keurig aan mijn afspraak, totdat er een wielrenner in beeld komt. VROAAAR, daar gaat het opgefokte kereltje in me er al weer vandoor voor ik er erg in heb. Ik foeter mezelf uit maar dat is al te laat want als ik nu ga matigen lijkt het helemaal of ik een slome duikelaar ben. Dat ben ik ook, dat weet ik wel, maar voor twee wielrenners met veel te witte benen en de slaap nog in de ogen kan ik dat echt niet toegeven.

Groepje paddenstoelen tussen de eiken, Frederiksoord.

Gelukkig slaan ze af zodat ik weer mijn verstandige en gezapige tempo kan aannemen. Als ik nog ver voor Vledder in de berm een paar paddenstoelen zie schitteren gaat prompt deel twee van mijn afspraak er aan. Het is eigenlijk niets bijzonders wat daar staat maar hebberig stop ik toch en begin met het vermoeiende kruip- en bukwerk. Het is leuk dat mijn Olympus live-view heeft waardoor ik het lcd-schermpje kan gebruiken in plaats van de zoeker maar met dit felle licht heb ik daar helaas niets aan. Dus moet ik zowat op mijn kop gaan staan om te zien of de beelduitsnede er een beetje mee door kan. Deze idiote acrobatiekoefeningen zijn zo belastend voor de stramme ledematen dat ik het de eerstvolgende kilometers wel uit mijn hoofd laat om op de rijk bepaddenstoelde berm te letten. Zo ben ik dan toch nog bijtijds op het Dwingelderveld.

Dode eiken bij het Holtveen, Dwingelderveld.

Het is zo druk dat je haast zou denken dat het zondag is. Een van de voordelen van mijn slakkengang is dat het veel minder vervelend is om me tussen de toeristen te voegen en een stukje met ze op te rijden dus dat doe ik zonder morren. Ondertussen kijk ik om me heen op zoek naar leuke vergezichten of fraaie paddenstoelen, want nu ik ben waar ik zijn moet mag dat weer. Bij het Holtveen kan ik een paar heerlijke plaatjes schieten van de stervende en gestorven eiken. Wat een lekkere blauwe lucht en de kleine wolkjes maken het helemaal af.

Ik steek haaks terug richting de antieke radiotelescoop en fiets vanaf daar over het smalle leem-schelpenpad tussen de andere toeristen naar Ruinen. Bij tegenliggers schiet ik steeds overdreven ver de berm in om niet al te veel gemopper over me heen te krijgen. Toch vindt een aantal zwabberaars nog steeds dat ik hier niets te zoeken heb getuige hun zure opmerkingen. Twee keer hoor ik mensen zich zelfs hardop afvragen of ik hier überhaupt wel mag komen met die racewagen, het is immers verboden voor gemotoriseerde voertuigen?

Verbodsbordje op de schaapskooi, Benderse.

Ik onthoud me van commentaar over alle vooroordelen en neem voor het eerst in mijn leven een kijkje bij de schaapskooi bij Benderse. De schaapskooi zelf is leeg, op de ontelbare vliegen na dan en het is maar goed dat ik een amateurtje ben anders mocht ik hier niet eens een foto maken. Tsss, zo zout heb ik het nog zelden gegeten, hier zit vast een interessant verhaal achter. Voor straf zet ik de schaapskooi zelf er niet op, moeten ze maar niet zo raar doen hier. En het is niet eens de mooiste schaapskooi die ik ken trouwens.

In de verte zie ik de sliert fietsers waar ik zojuist nog tussendoor gescharreld ben en ik neem mijn petje af voor het feit dat ik die zwalkende en soms wel erg hard mopperende plaag zo ontspannen wist te doorkruisen. Ik leer het nog wel een keertje.

Veel fietsers op de bijna uitgebloeide hei, Dwingelderveld.

Bij Ansen staan tegen een elzenhoutwal twee dikke werkpaarden in de schaduw te suffen. Kom, laat ik eens kijken of ik die een beetje aardig op de plaat kan zetten. Dat laten ze zich geen twee keer zeggen en speciaal voor mij geven de twee een paardenparade. Ik krijg ze niet zo ver dat ze over elkaar heen gaan springen en steigeren zit er ook niet in maar dat is ze vergeven want ze lijken me al aardig op leeftijd.

Twee fotogenieke werkpaarden, Ansen.

Ik moet duvels goed uitkijken want ik heb de groothoeklens op de camera zitten en die vertekent zo sterk dat het lijkt of ze nog meters bij je vandaan zijn als ze met hun neus al bijna in de lens zitten. Wat een schitterende dieren met hun machtig dikke behaarde poten. Als ik wegfiets wordt er achter me een paar keer nijdig op de grond gestampt, volgens mij is er daar iemand beledigd dat ik er al weer vandoor ga. Het spijt me paarden maar ik moet ook weer eens op huis aan.

Victory Boogie Woogie

Door diepgaande studie van het schilderij 'Victory Boogie Woogie' van Piet Mondriaan komt men tot een verrassende ontdekking. Grondig onderzoek met infraroodlicht, röntgenstralen en wat maar verder voor technische hocus pocus voorhanden is laat zien dat dit doek heel wat meer verbergt dan men aanvankelijk veronderstelde. Het is beslist niet de eerste keer dat een kunstschilder zijn werk tijdens de totstandkoming zo vaak verandert en verbetert dat er gerust van meerdere over elkaar geschilderde werken gesproken kan worden maar het is wel verrassend dat het in dit geval niet om de zeven veronderstelde onderlagen gaat maar om een veelvoud daarvan.

Mondriaan, was die niet van hetzelfde clubje als die architect/meubelmaker die zo veel last had van revolutionaire vernieuwingsdrang dat hij een stoel ontwierp die niet alleen krakkemikkig was maar waarop ook nog eens niet te zitten viel? Ik besteedde hier al eens aandacht aan de mindere kanten van die kunststroming. Het clubje heette 'De Stijl', de meubelmaker was Gerrit Rietveld en hij probeerde de tekortkomingen van de stoel te verdoezelen door hem in signaalkleuren te schilderen. Daar zal Mondriaan hem dan wel bij geholpen hebben.

Gezien het feit dat Mondriaan een bijna oneindig aantal verflagen nodig had om tot een schilderij te komen dat uiteindelijk verkeerd opgehangen moet worden om nog ergens op te lijken zou je denken dat ook hij moeizaam op zoek was naar het evenwicht tussen revolutionaire vernieuwingsdrang en ouderwets vakmanschap. Dat hij halverwege dit meesterwerk en de tweede wereldoorlog het bijltje erbij neergooide en overleed kan hem natuurlijk moeilijk aangewreven worden, dat kan de beste overkomen.

Mijn eerste acrylverfschilderijtje (1981) werd gemaakt op een afgedankt stukje hardboard.

Dacht ik als kunstschilder de absolute kampioen vrekkig hergebruik te zijn dan heb ik mijn meerdere nu in hem gevonden. Ik wil ook nog wel eens een mislukt paneeltje hergebruiken maar beperk dat doorgaans tot één of twee keer. Daarna heeft het hardboard zoveel butsen en groeven dat het de container in mag. Zelden komt het echter zo ver want de meeste missers krijgen op een creatieve manier een tweede leven.

Zo wil het soms enorm helpen om een schilderij dat tot wanhoop drijft eens op zijn kop of zijkant te zetten. Dan blijkt een ernstig mislukte lucht opeens een fantastische zee te zijn en kan ik weer opgelucht verder schilderen. De boom wordt een bootje en het gras een wilde groene lucht. Alles kan, alles mag onder het motto: 'wij zijn modern'. Misschien heeft Mondriaan dat ook wel gedaan met zijn schilderij en hangt 'Victory Boogie Woogie' daarom zo scheef aan de muur. Of misschien heeft hij het juist helemaal niet gedaan en heeft pas achteraf een onbenul die allergisch was voor scheefgeschilderde blokjes zijn werk onteerd door het doek scheef en daarmee de blokjes recht te hangen. Ik hoop maar dat ze dat ook grondig onderzocht hebben.

De vrekkigheid heb ik niet van Mondriaan maar van mijn vader want die kon er ook wat van. Om de kosten van zijn schildershobby een beetje te drukken gebruikte hij het dure aquarelpapier niet alleen aan twee kanten maar weekte de mindere werkjes in bad en boende ze vervolgens min of meer schoon met water en zeep. Goed papier kan wel een stootje hebben. Bij de tweede hergebruikcyclus kwam ik om de hoek kijken want wat dan nog heel bleef mocht ik vaak hebben. Zo kwam het dat mijn eerste aquarelwerkjes allemaal een weliswaar wat grauwige maar toch ook bijzonder doorleefde aanblik hadden.

Na het overlijden van ons eerste kindje kon geld me even niet meer zo veel schelen en kocht ik in een opwelling een aantal bussen verf van het merk Galeria. Dat dode kindje had niet gehoeven maar van de onbezonnen verfaankoop heb ik nooit spijt gehad. Het was een hele verademing om na het moeizame en altijd teleurstellende gesmeer met inferieure gekleurde modder van Hema, Kruidvat of Euroshop met verf te werken die wel zijn kleurkracht behoudt als je gaat mengen.

Ik kreeg de smaak helemaal te pakken en schilderde er lustig op los. Toen de zolder steeds voller kwam te staan met onbegrijpbare moderne schilderijen vond ik het tijd voor wat herkenbaarder spul dus ik gooide me op de landschapjes. Dat deed ik van zelfgemaakte foto's die echter steeds vaker tekort schoten om me echt te inspireren. Ik kocht een nieuw fototoestel, ontdekte dat het maken van een goede foto een kunst op zich is en toen werd de fotograaf in mij wakker en raakte het schilderen hopeloos in het slop.

Deel acht van het onvoltooide negenluik 'Beknopte Flora' is deze Teunisbloem.

Als een of ander idioot het ooit in zijn hoofd haalt om mijn schilderijen te gaan onderzoeken en zich afvraagt waarom het negenluik 'Beknopte Flora' nooit verder kwam dan deel acht zullen röntgenstralen bar weinig opleveren. Ik geloof dat er onder de zwarte onderlaag nog een laag witte gesso zit, iets wat je bij zo'n vrek als ik niet zou verwachten maar dat heeft toch vooral met een onhandige planning te maken. Beter kan hij dit weblog dan eens opsnorren en doorlezen want dan zal hij begrijpen dat ik mij als bloemetjesschilder volledig gewonnen geef na het ontdekken van de fantastische Olympus 50-200 mm telelens. Daar kan ik echt op geen enkele manier tegenop. 'Ieder zijn vak' zeg ik dan, ook al ben ik behalve mijn voltijdbaan als WAO-er eigenlijk in alles een amateur. Ik zal vast nog wel eens een landschapje of een kleurig, modern en onbegrijpelijk werkje met diepere betekenis bij elkaar smeren maar of dat negenluik ooit nog voltooid wordt waag ik te betwijfelen.

Tijdverdrijf

Terwijl ik braaf bezig ben met uitgesteld onderhoud van mijn computer, het fotoarchief moet uit veiligheidsoverwegingen hoognodig weer eens gedupliceerd worden naar de externe harde schijf, gaat het alarm af van mijn antivirusprogramma AVG. Ik schrik me een hoedje want de laatste tijd heb ik naar eigen weten geen vreemde bestanden meer binnen gehaald. De schrik wordt zo mogelijk nog groter als ik ontdek dat het besmette bestand niet op de PC maar juist op die externe harde schijf is gevonden. Is er dan niets meer heilig tegenwoordig?

Het lijkt allemaal mee te vallen, het bestand is onderschept, bestreden, geïsoleerd en opgeruimd voor ik er erg in heb maar ik heb in dergelijke situaties wel eens eerder te vroeg opgelucht adem gehaald. Eerst maar eens een bekertje chocomel tegen de schrik en daarna haal ik nog een paar keer diep adem. Zo, daar knapt een mens van op en ik kan al weer bijna logisch nadenken.

Ik probeer te verzinnen hoe er in vredesnaam een besmet bestand op die externe harde schijf terecht kon komen. Met veel gepieker kom ik helaas niet verder dan het weinig verheffende 'kweenie'. Het wil soms gebeuren dat mijn virusscanner opeens met een beschuldigend vingertje wijst naar een bestand dat al eeuwen op de computer staat. Dan heeft de virusscanner net weer een update gehad en kijkt met een nog kritischer blik naar mijn bestanden. Zoiets zou het deze keer ook kunnen zijn maar zeker weten doe ik het niet.

Uit voorzorg zet ik tijdelijk het systeemherstel van Windows uit want daar wil het geniepige grut zich nog wel eens verstoppen, verder leeg ik alle prullenbakken en gooi nog wat vage zaken het raam uit waarvan ik niet eens meer weet waar het ooit voor bedoeld was. Dan herinner ik me dat onze internetprovider een gratis beveiligingspakket van Mcafee aanbiedt. Het is enkel uit luiheid dat ik die gerenommeerde software nog nooit een kans gaf maar de virusschrik heeft de luiheid op slag verdreven dus ik haal het programma op en installeer het. Beter laat dan nooit en vanaf nu zal alles beter gaan.

Een paar uur later stel ik verbaasd vast dat ik het programma met de beste wil van de wereld niet fatsoenlijk aan de praat krijg. Het programma zegt dat alles dik voor mekaar is en dat mijn computer nu op en top beveiligd is. Ik wou dat ik dat kon geloven maar in werkelijkheid kan ik nog niet eens een simpel bestandje scannen omdat ik telkens stuk loop op een vaag wit schermpje waar volgens de handleiding allerlei instellingen zouden moeten staan.

Ik doe een tweede installatie, ik doe een tweede update, ik lees de hele handleiding door, ik zoek het hele internet af en dan weet ik het ook niet meer. Ik loop dood bij de provider die voor ondersteuning doorverwijst naar de softwarefabrikant. Daar wordt mij een virtuele technicus opgedrongen die de klus wel eens even zal klaren. De virtuele technicus is een ingenieus en gratis programmaatje dat mij binnen twee minuten gaat vertellen hoe het kan dat dat andere programmaatje het niet goed doet en dat me zal begeleiden bij het oplossen van eventuele problemen.

Met zulke digitale blaaskakerij verbaast het me eerlijk gezegd niet eens dat de virtuele technicus al ver voor het verstrijken van de beloofde twee minuten in slaap sukkelt en met geen mogelijkheid meer wakker te krijgen is. Ik schop de lamlendige nietsnut de deur uit en haal voor de zekerheid een van zijn collega's op. Zoals al een beetje te verwachten viel is dat echter een tweelingbroer die het er geen steek beter vanaf brengt. Dan ben ik het opeens helemaal zat en ik smijt het complete Mcafee in de prullenbak. Natuurlijk kan ik het niet laten om mijn provider er fijntjes op te wijzen dat dit gegeven paard wel erg weinig tanden in de bek heeft. Dat ie ook nog stinkt zeg ik er maar niet bij, dat zou ondankbaar zijn.

Ik grijp maar weer naar mijn oude vertrouwde AVG virusscanner en de herinstallatie hiervan is in een dikke vijf minuten weer helemaal op orde. Het kopiëren van de rest van het fotoarchief bewaar ik maar voor een andere keer, alles op zijn tijd. En zo ben ik na een dagje ploeteren aan het eind ongeveer even ver als aan het begin maar laten we wel zijn, is dat na een rondje fietsen meestal niet net zo?

Met tijdverdrijf weet deze buurpoes wel raad.

Gezellige fiets

Het uitwerken van een fotogalerie met allerlei verschillende gebouwen heeft mij duidelijk geen goed gedaan. Op raadselachtige wijze heeft zich in mijn hoofd het idee genesteld dat ik foto's wil verzamelen van uitkijktorens. Zo'n verzinsel om elke uitkijktoren die ik kan befietsen te portretteren en daarnaast vanaf die toren een panoramafoto te maken is op zich best aardig maar het plan dat er logischerwijze uit voortkomt kan in mijn geval hooguit tot teleurstelling leiden. Voor mij geen plannetjes, ik kan echt veel beter flierefluiten en zien wat zich aandient, dat zou ik nu toch zo langzamerhand moeten weten.

Maar het voornemen blijkt hardnekkig en dus ga ik op weg naar de uitkijktoren op het Doldersummerveld. Het is een allerliefst zwart geteerd torentje naar Oosteuropees ontwerp dat daar aan de bosrand staat. Helaas staat de toren voor een fotograaf een beetje aan de verkeerde kant, je hebt er namelijk het grootste deel van de dag tegenlicht. Na het schieten van een paar foto's van de toren zelf haast ik mij naar boven voor deel twee van mijn plan: het maken van een fraai panorama vanaf de toren.

Houten uitkijktoren op het Doldersummerveld.

Dat had ik gedacht. Tot aan de toren was het licht en de lucht nog zacht en kleurig maar of de duvel er mee speelt trekken de wolken samen precies op het moment dat ik bovenop sta. Wanhopig maak ik mijn panorama-serie om de hele fotoreeks een paar tellen later teleurgesteld weer te wissen. Dit wordt niks vandaag, de zon zit achter de wolken en de lucht is veel te schel. Er is veel te veel contrast en veel te weinig kleur in het landschap.

Mopperend en hardop protesterend daal ik alle trapjes af en zoek mijn fiets weer op. Ik hotseknots over een toeristisch fietspad met veel boomwortelschade door het bos en bij een viersprong met picknickbankjes zet ik de Quest in de berm omdat ik verschillende paddenstoelen zie. Terwijl ik over de bosgrond kruip stopt een oudere Friezin bij de fiets en vraagt of ze even een blik in de fiets mag werpen. Ik laat me niet afleiden en zeg al fotograferend dat kijken gratis is.

Kennelijk betekent kijken in het Fries iets anders dan in het Nederlands want drie tellen later hoor ik haar op de fiets kloppen. AFBLIJVEN! roep ik onder een paddenstoel vandaan. 'Sorry' zegt ze, 'ik zat er al aan'. 'Ja, dat hoorde ik!' Ze zegt dat het haar vooral een hele gezellige fiets lijkt. Ze mag niet aan mijn fiets komen maar dit heeft ze toch echt heel goed begrepen: een Quest is inderdaad een knusse en vooral beregezellige fiets. Door al deze kletspraat word ik hopeloos afgeleid en het fotograferen wil zo niet erg lukken. Ik ben dan ook blij als de gebruikelijke ondervraging achter de rug is en ik weer aan de slag kan.

Via de achterkant van het Doldersummerveld rij ik naar Wateren. Daar staan zoveel fraaie paddenstoelen in de berm dat ik bijna elke tien meter weer moet uitstappen voor een foto. Er staan hier veel eiken van middelbare leeftijd en op de wortels van die bomen willen heel wat paddenstoelen maar al te graag groeien. Een groot voordeel van de Quest is dat ik niet alleen de paddenstoelen in de berm goed kan zien omdat ik zo laag zit maar ook overvliegende paddenstoelen ontgaan me zelden omdat ik zo makkelijk een blik omhoog kan werpen. Op de stam van een beschadigde eik zie ik een bijzonder fraai exemplaar zitten en weer moet ik in de remmen en uitstappen voor een kleine fotoserie.

Onderaanzicht van een zwavelzwam op een beschadigde eik, Wateren.

Het blijft vandaag bij een rondje om het Doldersummerveld en ook mijn terugweg voert er dus weer overheen. Vlak langs de weg staat een flinke groep jonge Schotse Hooglanders te grazen. Ze staan op en naast een fietspad dat ik gelukkig niet over hoef. Ik stop voor foto's en zie weer eens wat voor bange schijter ben. Waar ik me wel drie keer zou bedenken en voor een andere weg zou kiezen trekken de meeste zondagsfietsers zich werkelijk geen lor aan van het bordje dat adviseert om een afstand van 25 meter tot de koeien te bewaren. Achter elkaar fietsen ze dwars tussen de koeien door tot op hooguit een paar decimeter van de koppen, horens en konten.

Kamikaze fietsers en stoïcijnse Schotse Hooglanders, Doldersummerveld.

Vooral dat laatste is duidelijk niet zo'n goed idee want ik zie een koe een ferme trap naar achteren geven als het haar echt te gortig wordt. De fietser die er op tien centimeter achterlangs rijdt krijgt een trap tegen de fietstas, is verder ongedeerd en rijdt door alsof er niets gebeurd is. Ik ben sprakeloos. Als ik daar had gereden met mijn Quest had ik op zijn minst een flinke schade te pakken gehad, om over de schrik nog maar niet te spreken.

Dat de koeien verder geen enkel kwaad in de zin hebben blijkt uit het feit dat het dier na de trap onmiddellijk weer doorgaat met grazen. Het was vooral een reflex die vergeleken kan worden met het zwaaien van de staart tegen de vliegen. Na het zien van al deze spannende avonturen haal ik opgelucht adem als ik even later ontspannen tussen de schapen kan rondkruipen voor wat plaatjes. Hier moet ik vooral opletten dat ik de kudde niet per ongeluk opjaag en daarmee mijn foto's verknoei.

Schaapskudde zonder herder, Doldersummerveld.

In Vledder rij ik achterom omdat ik op de heenweg al zag dat het centrum is afgezet voor een braderie en wielerronde. Dat brengt mij langs een klein stukje antiek boeren-Vledder met een paar prachtige authentieke boerderijen en schuurtjes. Doorgaans ben ik moe en verzadigd als ik hier na een fietstocht langs rij maar vandaag heb ik na dit korte keutelritje nog puf genoeg om wat foto's te maken. Onderstaand bakhuisje is wel heel authentiek en wordt vast een keer toegevoegd aan de fotogalerie die ik al heb staan.

Oud bakhuisje in verval, Vledder.

Autografie

Mijn vaders verjaardag is een goede aanleiding om weer eens bij mijn ouders langs te wippen dus ik laad de auto vol met gereedschap om de foto van een geelgroene geitenfamilie op te hangen en we begeven ons richting Veluwe. Na het inlijsten van de verknoeide geitenfoto zie ik dat er nog een hoop te ontdekken valt. Zelfs als de foto wel perfect was afgedrukt was het eindresultaat nog steeds bedroevend geweest omdat het lijstje dat ik kocht veel te eenvoudig is.

Eigenlijk weet ik wel dat je een foto niet strak tegen glas kunt inlijsten, de boel gaat tegen het glas plakken wat rare kleurvlekken geeft. Je hoort zoiets netjes met een dik kartonnen passe-partout te doen waardoor er een klein beetje afstand tussen afdruk en glas blijft. Maar ja, dit is een cadeautje van een Dekker voor een Dekker en dan is het al snel armoe troef. Niet uit geldgebrek, zelfs niet uit vrekkigheid, maar vooral uit misplaatste zuinigheid. In de tak van mijn vaders moeder zit kruideniersbloed en dat blijkt nog steeds behoorlijk op te kunnen spelen.

De foto is ondanks al mijn bedenkingen een regelrechte hit, mijn ouders kijken immers niet naar de juiste kleur of scherpte maar naar de geitjes die er, het moet gezegd, allerliefst op staan. Ik ben verstandig en bespaar ze mijn geneuzel over verkeerde kleurbalans en matige belichting. Het zoeken naar een plek om de foto op te hangen heeft nog heel wat voeten in de aarde want in eerste instantie durf ik het niet aan om een gat te boren uit angst (ik zal eens niet ergens bang voor zijn) een leiding te raken.

Dan blijkt dat mijn vader inmiddels al weer aardig bij de pinken is: hij was amper bij de verbouwing aanwezig maar kan me toch vertellen hoe de leidingen waarschijnlijk lopen. Ik deel zijn vermoeden en heb dan toch de moed om een piepklein gaatje te boren. Mijn vader zou zich, als hij het nog kon, redden met een harde stalen muurspijker en een hamer. Ik niet, mijn wapenarsenaal voor één miezerig gaatje van 5 mm bestaat uit een enorme boorhamer, oordopjes, een verlengsnoer, accuboormachine, waterpas, potlood, rolmaat en een heel assortiment pluggen en schroeven want 'je kunt nooit weten'.

Ontroerd zie ik dat mijn vader zelfs alweer moedige pogingen doet om opnieuw te leren schrijven. Dat valt niet mee met kromgetrokken en merendeels verlamde vingers maar met een hulpstukje is hij toch al weer in staat om wat neer te pennen. Typen gaat hem inmiddels sneller af alleen zie ik hem nogal hannesen met zijn eigen achternaam. Hij zal toch geen last van identiteitsvervaging hebben? Als dat zo is is het zeker genetisch bepaald want ook bij mij blijft de tweede k van 'Dekker' hangen. Dan ontdek ik dat een broer een vertraging in het toetsenbord inbouwde waardoor je tussen de eerste en de tweede k een eindeloze tijd moet wachten. Nadat ik die uitzet zijn de identiteitsproblemen gelukkig verholpen.

Op de terugweg wijst mijn chauffeur me op een fraaie zonsondergang die er aan zit te komen. Of ze soms ergens van de snelweg moet afslaan om de fotograaf een paar plaatjes te laten scoren? Grootmoedig wimpel ik het aanbod af want dit is in mijn ogen een matige zonsondergang en veel beter zal het waarschijnlijk niet worden. Dat blijkt een flinke misrekening want tussen Vaassen en Staphorst rijden we op de snelweg met aan onze linkerhand een dijk van een zonsondergang.

Wanhopig hang ik dan maar de autograaf uit en probeer vanuit een omlaag gedraaid raampje wat plaatjes te schieten. Zoals ik al vaker ondervond werkt dat voor geen meter. Een rijdende auto schudt en hobbelt veel te veel voor een strak plaatje in de avondschemering. Ik ben te moe en eigenwijs om alsnog een fotopauze aan te vragen en terwijl de fotograaf in mij getergd zit toe te kijken genieten we samen kilometers van dit schitterende schouwspel.

Als we thuis zijn is het mooie er al lang af maar toch spurt ik nog even op mijn fietsje naar de rand van Steenwijk en probeer daar wat beelden te bemachtigen. Nog steeds is daar die idioot langgerekte baan in de lucht maar de kleur is er uit en de belichtingstijden worden al zo lang dat ruis onvermijdelijk is. Veel meer dan onderstaand plaatje weet ik er dus helaas niet uit te persen. Het wordt tijd om weer eens wat te gaan schilderen, dan los je dit soort problemen gewoon even met de kwast op als was je god zelf. Aan de andere kant is dat voor mij juist de charme van fotografie, dat afhankelijk zijn van de omstandigheden en daar dan het beste van proberen te maken.

Gouden avondlucht met de watertoren van Tuk, Steenwijk.

Nazomer

Kleurige rozenbottels in eigen achtertuin, Steenwijk.

Onmiskenbaar begint het her en der al een beetje te nazomeren om ons heen. De rozenbottels beginnen schitterend op kleur te komen en ik vind af en toe al prachtig verkleurde bladeren, vooral van de berk. Het licht wordt zachter en de harde zomerschaduwen zijn nu echt op hun retour. Ik word altijd een beetje weemoedig als ik me realiseer dat de langste dag alweer een paar maanden achter me ligt. Het hoogtepunt van het jaar is naar mijn idee toch echt de kortste dag maar die is altijd weer voorbij zonder dat ik er erg in heb en achteraf sta ik dan beteuterd te kijken dat het me dit keer alwéér door de vingers is geglipt.

De moessons vallen vroeg dit jaar en ik laat me er geheel onterecht door weerhouden om naar buiten te gaan. Juist met dit weer waarbij regen en zon elkaar om de haverklap afwisselen kan het licht zo verrassend zijn. Ook in eigen tuin zie ik af en toe een mooie lichtval op een blaadje of bloemetje maar ik ben telkens te laat om het kleurenspel te betrappen, zo snel wisselen regen, zon en dichte bewolking elkaar af.

Nog ongedetermineerde glazenmaker, Steenwijk.

Tijdens een heftige kletterbui komt de glazenmaker die in onze tuin woont even schuilen in een jasmijnstruik. Als de regen even wat minder wordt doe ik een snelle poging met macrolens en flitser. Het worden geen plaatjes die een schoonheidsprijs verdienen maar het lukt wel om wat duidelijke detailopnames te maken. Goed beeldmateriaal om het determineren mee te oefenen. Dat komt mooi uit want ik heb een eenvoudige zakgids gekocht om deze insecten op naam te brengen en nu is het studeren en oefenen geblazen. Of determinatie met alleen deze foto mogelijk is is nog maar de vraag, soms zijn de meest onverwachte details nodig om libellen en juffers goed te benoemen.

Laat bloeiend vingerhoedskruid, Steenwijk.

Tot mijn verrassing zie ik in een verzopen en verlepte bloemenborder opeens vingerhoedskruid in bloei staan. Normaal bloeit deze plant in de voorzomer maar dit is een verpoot exemplaar en daar willen ze nog wel eens van in de war raken. De paarse bloeiaar is zeer welkom want verder begint het nu wat bloemen betreft een beetje op te raken in onze achtertuin terwijl ik gevoelsmatig nog lang niet toe ben aan de paddenstoelen. Vooral door mijn gekwakkel van de afgelopen maanden heb ik het gevoel dat ik de zomer dit jaar een beetje ben misgelopen en ik hoop dan ook op een mooie nazomer waarin het lukt om weer wat vaker met de Quest op pad te gaan.

Ontwikkelingswerk

Een trouwe lezer van mijn weblog neemt niet alleen de moeite om een email te sturen met complimenten over mijn macrofoto's maar stuurt ook foto's mee die ik hier eerder publiceerde en die hij verder bewerkt heeft. Dit om te laten zien dat er nog meer uit te halen is. Hij is voorzichtig met zijn commentaar want wil me niet voor het hoofd stoten maar ik kan zijn opmerkingen juist erg waarderen. Het nodigt uit om nog eens kritisch naar mijn eigen werk te kijken en ik moet hem gelijk geven dat een paar van mijn onlangs geplaatste foto's wel enige verscherping kunnen gebruiken en aan de donkere kant zijn.

Sinds ik fotografeer met een digitale spiegelreflexcamera worden de foto's die ik op dit weblog plaats lang niet altijd meer nabewerkt want vaak ben ik zo over de beelden te spreken dat ik ze alleen nog even verklein voor ik ze publiceer. Af en toe poets ik nog een vlekje weg of pas scherpte en belichting wat aan maar doorgaans maak ik me er vrij makkelijk vanaf en dit keer dus zelfs iets te gemakkelijk.

Voor de foto's die ik elders op de website zet steek ik echter wel altijd flink de handen uit de mouwen. Die beelden worden vanuit de onbewerkte Raw bestanden aangemaakt en zorgvuldig nabewerkt. In dat bewerkingsproces zijn zo veel keuzes mogelijk dat ik er soms kierewiet van word. Zonder al te veel in detail te treden is het misschien aardig om het ontwikkelingswerk dat ik in mijn zogenaamde 'workflow' toepas hier eens in grote lijnen te beschrijven.

Het digitale negatief (het Raw bestand) uit de camera ontwikkel ik met een speciaal bewerkingsprogramma tot Tiff bestand. Tiff is vergelijkbaar met Jpeg alleen vindt er geen compressie plaats waardoor zo'n bestand meer dan tien keer zo groot is. Tijdens het ontwikkelen van Raw naar Tiff let ik vooral op de juiste witbalans en belichting. De witbalans bepaalt de kleurverhoudingen in de foto en met de belichting zoek ik het optimum tussen de donkere en lichte partijen. Vaak ontwikkel ik een hele serie van één foto met telkens kleine aanpassingen en kies uiteindelijk het beeld dat me het meest kan bekoren.

Het Tiff bestand wordt vervolgens in een 'gewoon' fotoprogramma geopend en als eerste worden de foto's rechtgezet en wordt extreme lensvervorming gecorrigeerd. Dan volgt het verwijderen van ruis met een apart ruisfilter. Vervolgens worden er nog wat kleine correcties op de belichting toegepast en soms schuif ik nog wat met kleuren.

Dan is het tijd voor mijn tover-stokpaardje: door een verscherpingsfilter oneigenlijk te gebruiken voeg ik contrast toe op een afwijkende manier. Dit zogeheten 'plaatselijk contrast' zorgt met name bij landschappen voor toename van de dieptewerking en suggereert verscherping zonder extra ruis te introduceren. Als laatste wordt de foto daadwerkelijk verscherpt waarbij ik angstvallig probeer om de beelden niet al te 'digitaal' te laten overkomen.

Nog steeds is af en toe zo'n zelf ontwikkelde foto amper een verbetering ten opzichte van het origineel. Dan slaat de twijfel toe en vraag ik me weer even af waar ik het allemaal voor doe. Gelukkig komt dat steeds minder voor en steeds vaker weet ik er meer en soms zelfs heel veel meer uit te halen dan mijn fototoestel voor elkaar krijgt.

Het aardige van dit hele circus is dat je elke foto de sfeer kunt geven die je wilt. Dit in tegenstelling tot de camera die iedere foto op precies dezelfde manier ontwikkelt. Een mistige winterfoto van een kale akker vraagt in mijn ogen om een andere benadering dan een geflitste vlinderfoto en hoewel het allemaal veel tijd en moeite kost ervaar ik de oneindige mogelijkheden van de digitale fotobewerking als een enorme rijkdom.

Het mooiste moment is altijd nog als zo'n zorgvuldig gepoetst juweeltje net zo uit de printer komt schuiven als ik voor ogen had. Tot A4 lukt dat inmiddels heel aardig met mijn eigen Canon inkjetprinter zoals ik pas nog schreef. Ik beloofde toen dat ik mijn ervaringen met de zoveelste fotoafdrukcentrale hier zou delen. Laat ik dat dan maar snel doen want ik heb de afdruk net in huis. Eén woord kan eigenlijk volstaan maar breedsprakig als ik ben worden het er twee: pure bagger.

Dit is ook pure bagger, en als je het uitgraaft en laat drogen heb je turf. Zo ontstond natuurgebied de Rottige Meenthe.

Het is maar goed dat ik de foto niet al in de winkel bekeek want het lukte me bij de eerste aanblik thuis niet om me tot fatsoenlijke taal te beperken. Wat een kater, wat een teleurstelling, wat een deceptie. Volgens een AD test uit 2007 was de fotoafdrukservice van Belcompany de beste van een serie van vierenveertig. 2007 ligt al weer erg ver achter ons, dat is waar, maar toch had ik hier mijn hoop nog op gevestigd.

Als ik de A3 afdrukken van Hema en Belcompany naast elkaar leg zijn de verschillen even bedroevend als lachwekkend. Dit zijn notabene afdrukken van hetzelfde digitale bestand, beiden ongetwijfeld geprint op streng gekalibreerde machines van tienduizenden euro's of meer. Het idiootste is nog wel dat mijn Canon inkjetprintertje van 70 euro het nog het beste doet, alleen haalt die het formaat niet.

De Hema zit er wat kleur betreft nog het dichtste bij maar is veel en veel te donker. De belichting van Belcompany is dan weer stukken beter, maar de kleurbalans is wel erg veel opgeschoven naar groen en geel. Het lijkt er steeds meer op dat ik echt te hoge verwachtingen heb van dit soort prijsvechtende consumenten-afdrukcentrales. De machines, de inkt en het papier zullen heus wel goed zijn maar in de procescontrole is het kennelijk nog steeds de duurbetaalde menskracht die de doorslag geeft.

Voorlopig moet mijn vader het dus maar doen met een geitenfamilie aan de muur die kennelijk iets verkeerds gegeten heeft en een beetje groengeel ziet van misselijkheid. Als ik ooit nog eens de moed bij elkaar kan rapen zal ik mijn geluk beproeven bij een professionele afdrukservice. Dan ben ik per afdruk weliswaar meer dan het dubbele kwijt maar dat is altijd nog stukken goedkoper dan zelf een A3 printer aanschaffen.

42 dagen later

Na een gedwongen fietspauze van maar liefst 42 dagen durf ik het vandaag dan eindelijk weer aan om een ommetje met de Quest te maken. Na eerdere inzinkingen, die meestal korter duurden, voelde ik vaak wel dat het 'over' was. Dan haalde ik eens diep en opgelucht adem en ging weer min of meer over tot de orde van de dag.

Dit keer lijkt dat een beetje anders te gaan. Ik voel me nog steeds in golven flink duizelig, angstig en onzeker en als er al sprake is van verbetering dan gaat dat wel heel erg geleidelijk. Het zou zelfs kunnen dat de verbetering zo geleidelijk plaatsvindt dat ik het amper door heb wat er weer toe kan leiden dat ik op een gegeven moment binnen zit te bibberen terwijl dat al lang niet meer nodig is. Ik weet het ook niet meer af en toe en verzin maar wat in een poging mijn eigen eigenaardigheden te begrijpen.

Genoeg genavelstaar, er wordt vandaag gefietst. Niet te ver, niet te hard en vooral niet te lang. Dat wordt dan maar een rondje door de Weerribben, wie weet scoor ik daar nog wat vliegend klein grut of desnoods gewoon een simpel bloemetje. De banden zijn in 42 dagen wel wat zacht geworden dus de warming-up bestaat uit het op druk brengen van drie banden en een luchthoorn.

Bloeiende aardappel, Giethoornse polder.

Na een paar kilometer vind ik dat ik al weer erg lang gefietst heb en ik kijk al weer uit naar mijn eerste fotopauze. Dat wordt noodgedwongen een simpele bloeiende aardappel maar wel een roze met een mooi zonnetje erop. Aan de rand van de akker staat onkruid uit dezelfde familie der nachtschaden, de zwarte nachtschade. Net als bij zoveel andere nachtschaden zoals bijvoorbeeld bitterzoet dat ik hier laatst liet zien zijn de bessen van dit kruid giftig.

Zwarte nachtschade, Giethoornse polder.

Ook de bessen van de aardappel zijn trouwens giftig. Dat het groen van de aardappel ook al niet smakelijk is zijn we hier in Europa tijdens de introductie van de aardappel door misverstanden achter gekomen. Toen de eerste knollen uit Zuid-Amerika hier voor het eerst verschenen was lang niet altijd bekend dat het bij de teelt van dit gewas om de knollen gaat. Menigeen moet na het consumeren van het blad teleurgesteld en misschien zelfs een beetje misselijk hebben vastgesteld dat de Indianen in Zuid Amerika er maar rare eetgewoonten op na houden. Uiteindelijk is het met ons als pieperliefhebbers toch nog helemaal goed gekomen.

Langpootmug, Weerribben.

Op mijn favoriete plekje in de Weerribben vlak bij spinnenkopmolen de Wicher is vandaag weinig te beleven. Ik zie welgeteld één libel, twee juffertjes, wat rietkevers en een langpootmug. Dan moet ik me maar behelpen met de flora van dit plekje maar zelfs dat valt een beetje tegen. Ik maak er maar een uitgebreide fotosessie van met bloeiende egelskop als hoofdgerecht en bloeiend pijlkruid als toetje. Mijn 50-200 mm toverlens maakt de plaatjes veel mooier dan de werkelijkheid maar daar zit ik al lang niet meer mee. Dat fotografie lang niet altijd een waarheidsgetrouwe verbeelding van de werkelijkheid geeft ben ik namelijk al langer achter.

Bloeiende egelskop, Weerribben.

Dan valt mijn blik op mijn horloge en zie ik dat mijn voornemen om het vandaag kort te houden alweer dreigt te verwateren. Snel schroef ik mijn macrofotografiemachine uit elkaar, pak alles netjes in en fiets naar huis. Onderweg laat ik me alleen nog afleiden door roze duizendblad, bloeiend vlasbekje, een paar koeien die reikhalzend uit een houtwal staan te vreten en een schurkend schaap bij een oude dikke hekpaal.

Schurkend schaap, Steenwijkerwold.

Vliegdieven

Ook vandaag belooft het weer een schitterende dag te worden. Als ik beneden kom is het eerste wat ik zie een prachtige lichtval op het blad van onze druiven. Ik haast mij onmiddellijk naar buiten om al dat moois vast te leggen en zie dan tussen de bessenstruiken een spinnenweb schitteren. Helaas zonder dauw, maar wel met een kruisspinnetje. Foto's van het web dat alle kleuren van de regenboog toont mislukken jammerlijk omdat ik te veel schitteringen in de lens krijg maar het spinnetje krijg ik er naar tevredenheid op.

Kruisspin in vroeg ochtendlicht, Steenwijk.

Pas dan is er even tijd voor heilzame strekoefeningen en een boterham. Dit is niet bepaald een dag om binnen te gaan zitten kniezen. Eigenlijk zou ik wel weer eens een stukje willen fietsen maar ik voel me nog steeds niet goed genoeg om er met de Quest op uit te gaan. Arme fiets, die staat nu al sinds eind juni te niksen en is vast als de dood om als plantenbak te eindigen. Het spijt me fiets, overmacht.

Omdat ik niet tevreden ben over de opnames van de koraaljuffer die ik gisteren maakte besluit ik om weer hetzelfde rondje te maken. Net buiten onze wijk loopt dat toch even anders want ik bedenk dat het ook wel erg aardig is om de nieuwe uitkijktoren tegen deze heldere blauwe hemel te fotograferen. Dat vraagt om een kleine omweg dus ik pas mijn route aan.

Zaaddozen van een kleine klaproos, Steenwijk.

Het licht is vanmorgen zo mooi en zacht, dat heb je als je wat verder in de zomer komt, dat zelfs stoeptegels interessant zijn om te fotograferen. Zo diep zink ik niet maar het lukt me niet om een paar zeer alledaagse bloemetjes als klaproos en havikskruid in de wijk Woldmeenthe over te slaan. Net buiten Steenwijk staat boerenwormkruid, alweer een reden om af te stappen. Als ik daarmee bezig ben zie ik driftige bewegingen tussen de bloemen en ik ontdek een aantal schorpioenvliegen die met elkaar aan het vechten zijn om een dode vlieg die ze kennelijk van een spin afgepakt hebben. Dieven zijn het, maar wel mooie.

Schorpioenvliegen maken ruzie om een gestolen vlieg, Steenwijk.

Terug naar de fiets schrik ik zowaar even van een enorme spin in het gras. Ik hoef me niet te generen want het is werkelijk een joekel en zo lang hebben we de wespspin immers ook nog niet in onze contreien. En weer moet er natuurlijk gekropen en uitgebreid gefotografeerd worden. Tegen de tijd dat alle beestjes en bloemetjes er allemaal op staan is de lucht niet helder meer en gaat het plaatje van de uitkijktoren zonder wolken niet meer door.

Het duurt vandaag lang voor ik bij mijn libelpoeltje ben want er is telkens weer oponthoud van iets anders dat met dit mooie licht beslist op de foto moet. Een tractor, een huis, een dode stronk, je kunt het zo gek niet verzinnen of ik stop er vandaag voor. Eindelijk ben ik dan ter plaatse en na wat loos gespring en gehuppel lukt het om een koraaljuffer zo te hypnotiseren dat ik op mijn gemak een portretje kan schieten.

Koraaljuffer, Woldberg, Steenwijk.

Omdat ik gisteren nogal wat missers had neem ik nu uit voorzorg een paar foto's extra, iets waar ik thuis spijt van heb want het is vermoeiend om uit twintig precies dezelfde foto's de beste te moeten kiezen. Een normaal mens doet er dan negentien weg en is volmaakt tevreden maar die praktische insteek mis ik helaas. Ik moet en zal de verschillen vinden en de beste foto uitkiezen ook al zijn ze allemaal eender.

Vorig jaar was ik in het begin al blij als ik een stilzittende juffer kon betrappen, nu ligt de lat toch wel wat hoger. Niet alleen zijn mijn eisen wat betreft detaillering inmiddels flink aangescherpt, de juffer moet nu ook mooi genoeg zijn, in het juiste licht zitten en bij voorkeur vrij op een grasje zodat de achtergrond mooi vervaagd. Gelukkig lukt dat niet altijd allemaal tegelijk want dan zouden mijn libelfoto's zo uniform worden dat het saai werd.

Eenhoorn

Steenwijk is trots op zijn midweekfeesten die in de zomermaanden de mensen moeten vermaken maar ik heb er een broertje dood aan. Een feestje op zijn tijd moet kunnen maar ik vind het overdreven en zelfs een beetje onfatsoenlijk om zes weken achter elkaar elke woensdagnacht half Steenwijk met keiharde stampmuziek tot ver na middernacht uit de slaap te houden. Deze laatste feestnacht komt er een harde wind uit de verkeerde hoek en zelfs met het raam dicht en industriële oordopjes in kost het grote moeite om de slaap te vatten.

De volgende morgen valt het dan ook niet mee om op gang te komen. Omdat ik fysiek nog steeds weinig voor elkaar krijg vermaak ik me eerst maar weer een poosje met het verder uitwerken van de zoveelste fotogalerie. Ik zit op dit moment 'in de gebouwen' en verdiep me daarom in stijlkenmerken van watertorens, hoogtes van zendmasten en bouwjaren van pompstations. Af en toe dut ik even in maar dat geeft niks want mijn screensaver heeft alle geduld van de wereld. De aardigste anekdote die ik tegenkom is dat er in 1968 in dichte mist een vliegtuig door de tuidraden van de zendmast bij Smilde vloog waarna de top van de mast een poosje met een knik door het leven moest. Het vliegtuig was beschadigd maar kon veilig landen.

Hoewel het in de loop van de middag steeds meer moeite kost om mijn ogen open te houden besluit ik toch een kijkje te nemen bij mijn pingoruïne op de Woldberg. Misschien vind ik daar nog een bijzondere libel of rugstreeppad. Of de libellen en juffers die ik tegenkom bijzonder zijn betwijfel ik maar het zijn er in elk geval wel bijzonder veel en ze zijn er ook nog eens in alle soorten en maten.

Mogelijk een zwarte heidelibel, Woldberg, Steenwijk.

Mijn speciale aandacht gaat natuurlijk uit naar de modelletjes die ik nog niet vast wist te leggen waaronder een pantserjuffersoort, enkele grotere libellensoorten die ik nog niet weet te benoemen en vermoedelijk een zwarte heidelibel. Die laatste probeert me heel gehaaid het moeras in te lokken maar ik laat me niet gek maken en kan hem even later toch nog gewoon op het droge fotograferen.

Bosmier met mestkeverschild, Woldberg, Steenwijk.

Op de terugweg kruist een rode bosmier mijn pad terwijl hij met het lege schild van een mestkever aan het slepen is. Nadat ik me er eerst wijselijk van vergewist heb dat ik me niet op een mierensnelweg bevind durf ik op de knieën te gaan om deze harde werker eens nader te bestuderen.

Even later fladdert er een kleurige dikke kever langs die een stukje verderop in een polletje gras landt. Het blijkt een doodgraverkever te zijn, de tweede al die ik dit jaar tegenkom.

Doodgraverkever met mijten in zijn nek, Woldberg, Steenwijk.

Na deze bevredigende oogst fiets ik op mijn dooie gemak naar huis. Vlak bij ons huis zie ik twee roodharige hummeltjes onder een enorme boom naar boven turen. Zo jong als ze zijn weten ze kennelijk al dat ik 'van de natuur' ben want ze vertellen enthousiast dat er boven in de boom een beestje zit. Op mijn vraag wat dat dan wel voor beestje mag zijn krijg ik te horen dat het eikeltjes eet en dat de poes er achteraan zat.

Ik leg ze natuurlijk onmiddellijk het vuur aan de schenen en uiteindelijk weet ik ze te ontfutselen dat er mogelijk een eenhoorn in de boom zit. De n neem ik voor lief en ik gris razendsnel de camera uit mijn rugzak. Met zijn drieën verrekken we daarna gezellig onze nekjes en dan zie ik inderdaad een bruinrode schim hoog door de kruin schieten. Het diertje zoekt een uitweg maar de bomen zijn hoog en de stam eindigt aan onze voeten. Na veel heen en weer gespring schiet ie toch nog rakelings langs ons en smeert hem naar een conifeer een paar huizen verderop. De kinderen zijn geheel terecht door het dolle heen en ik ben er eerlijk gezegd niet veel beter aan toe. Wat een genot om zo'n rakker door de bomen te zien springen en vliegen en dat notabene vlak bij je eigen voordeur.

Eekhoorn in christusdoorn, Dieptol, Steenwijk.

Fotoservice

Over de gletsjerkuil waar ik gisteren over schreef moeten we het nog eens even hebben. Over mijn schouder wordt mijn weblog doorgaans vrij streng meegelezen en op die manier zijn al heel wat spelfouten en andere kleine oneffenheden weggepoetst. Dit keer word ik kritisch en met enig wantrouwen ondervraagd over pingos en gletsjerkuilen. Weet ik wel precies wat dat is, een pingo, of heb ik weer eens wat uit mijn duim zitten zuigen. In eigen huis sta ik immers bekend als fantast en formularis met een voorliefde voor mooie woorden. Naar eer en geweten meen ik te weten wat een pingo is maar voor de zekerheid zoek ik het even na op internet.

Als ik Wikipedia moet geloven, wat ook niet altijd verstandig is want ook daar wil de waarheid wel eens licht gekieteld worden, als ik Wikipedia dus moet geloven is mijn idee over een pingo inmiddels achterhaald door nieuwe inzichten. Een kuil voor pingo uitmaken is trouwens altijd fout want vertaald betekent pingo 'kleine heuvel', de kuil is slechts het restant van wat ooit een pingo was en heet daarom beter pingoruïne. De pingo zelf bestond lang geleden en was een brok ijs dat onder de grond lag.

Een klein stukje van de pingoruïne vol hoogveen, Woldberg, Steenwijk.

Het oude idee dat ik nog aanhing is dat het brok ijs een restant is van een gletsjer. Door het ontdekken van nog bestaande pingos is men echter tot andere inzichten gekomen. Nu gaat men er vanuit dat een pingo ontstaat doordat bevriezend grondwater de grond erboven omhoog drukt. Dit vindt plaats in een koudere periode en dan hebben we het niet over een koude dag maar over een kleine ijstijd. Als het warmer wordt smelt de ijskern in de heuvel en uiteindelijk blijft er een keurige ronde kuil over. Als je zoiets voor het eerst ziet kun je moeilijk geloven dat de natuur zo netjes een rond gat kan graven maar met wat trucjes blijkt dat dus prima mogelijk.

Iets heel anders waar ik nog eens even op terug wil komen is het laten afdrukken van foto's. Tot en met A4 formaat lijken de problemen nu wel onder de knie na aanschaf van de Canon IP4500 printer want wat daar uit komt schuiven kan zich meten met de betere afdrukcentrale. Mijn vader heeft bij mij echter een afdruk besteld in A3 formaat en dat kan de printer niet behapstukken.

Ik liet de Kruidvat fotoservice al eens een A3 afdruk maken wat toch een beetje op een teleurstelling uitdraaide. Nadat ik mijn uiterste best had gedaan om de juiste kleur, het juiste contrast en precies de juiste hoeveelheid scherpte in de foto te brengen dachten ze in de fotocentrale: 'weet je wat we doen, we gaan die foto eens lekker verbeteren'. Dat was te veel van het goede en van het prentje bleef op die manier niet veel meer over.

Dus zocht ik mijn heil dit keer maar weer eens bij de fotoservice van de Hema. De afdruk was snel klaar en eerlijk is eerlijk: prijs en foto zijn lekker scherp. Jammer alleen dat de foto zo donker is afgedrukt dat hij absoluut niet toonbaar is, zelfs al is het maar bij mijn ouders thuis in een hoekje. De foto moet eigenlijk terug en opnieuw afgedrukt maar ik zie zo op tegen de onvermijdelijke discussie dat ik de boel laat versloffen.

Geitenfamilie in de buurt van Lhee.

Toch wil mijn vader nog steeds graag een koppel geitjes aan de muur. Goede raad lijkt duur maar als ik verveeld op internet rondhang struikel ik over een discussie over afdrukkwaliteit van fotocentrales. Via omwegen kom ik terecht bij een fototest van het AD uit 2007 en ik besluit de winnaar van deze test eens te proberen. Nummer twee uit de test, De Fotograaf uit Raalte, heb ik al eens geprobeerd en hun kwaliteit is inderdaad prima maar voor één vergroting van 30 bij 45 centimeter zijn de opstart- en verzendkosten me te hoog.

Bij winnaar Belcompany betaal ik net zo veel als bij Hema of Kruidvat en ik kan de afdruk gewoon in Steenwijk afhalen omdat we hier inmiddels ook zo'n belwinkel hebben. Het is een gok omdat de Belcompany bij dezelfde centrale (het Duitse CEWE) laat afdrukken als het Kruidvat maar in de bestelsoftware van Belcompany blijkt het mogelijk om expliciet aan te geven dat de foto niet verder bewerkt mag worden. Ik hoop maar dat dat het grote verschil maakt. Over een paar dagen kan ik de afdruk ophalen en weet ik meer, natuurlijk zal ik mijn bevindingen ook hier plaatsen.

Zonder licht

Voor een ochtend ergens halverwege in augustus is het aan de grauwe kant en dan druk ik me heel voorzichtig uit. Wat een vieze grauwgrijze bedoening, als ik van nature al niet sikkeneurig was zou ik het zo wel worden. Als toegift lijkt de wind rechtstreeks van de Ruinerwoldse grasdrogerij naar Steenwijk te waaien waardoor we hier in de vieze lucht van gedroogd gras zitten. Het doet nog het meest denken aan de schroeierige en zurige lucht van aangebrande aardappels en ik krijg er op den duur een zere keel van.

Ook al is er buiten amper licht en kan het ieder moment gaan regenen, ik moet mijzelf toch maar eens uitlaten voor een korte wandeling over de Woldberg. Van foto's zal niet zo veel komen met dit weer maar wat frisse lucht kan ik goed gebruiken. Gelukkig ruikt het op de Woldberg niet naar aangebrande aardappels.

Nadat ik mijn fiets tegen een stakerige den heb geparkeerd neem ik eerst even een kijkje bij mijn vertrouwde bloedrode heidelucifer, het piepkleine mosje dat er in bloei zo alleraardigst uitziet. Ik ben vooral nieuwsgierig of en hoe de bloei zich verder ontwikkelt. Van enige verandering is de laatste maanden zo op het blote oog geen sprake, het mos is tot bloei gekomen en dat is het dan. De fraaie rode kopjes blijven gewoon zitten en er lijkt verder niets meer te gebeuren. Het zal me benieuwen of dat zo blijft.

Roodbont heideuiltje, Woldberg, Steenwijk.

Tussen het mos zie ik een klein vlindertje zitten dat ik al snel meen te herkennen. Volgens mij is dit het roodbonte heideuiltje dat ik vorig jaar een stukje verderop op Landgoed de Eese voor het eerst fotografeerde. Vanwege het bijna geheel ontbreken van daglicht moet ik mijn toevlucht nemen tot de flitser om een scherpe opname te krijgen. Dat geeft lang niet altijd sfeervolle foto's en ook deze serie laat wat dat betreft te wensen over.

Dan trekt de eerste regenbui over en ik vraag me even af wat ik hier doe in dit donkere bos. Ik hou het er maar op dat ik hier droger blijf dan wanneer ik nu weer naar huis fiets en loop toch maar naar het hoogste punt. Daar neem ik een foto van grauw Steenwijk en maak daarna een rondje over de achterkant van de heuvel. Hier is een open stuk met veel manshoge varens wat me altijd een beetje een oerwoudgevoel geeft. Vandaag zijn er zelfs wilde beesten in het oerwoud te vinden want ik zie vlak voor me een ree wegschieten. Instinctief maak ik een foto maar ik ben natuurlijk net te laat.

Varentop met regendruppel, Woldberg, Steenwijk.

De varens zijn wat minder wild dus leef ik daar even later mijn frustraties maar op uit. Dan komt de volgende regenbui opzetten en is het hoog tijd om me weer terug te trekken in het donkere bos. Het is er zo vochtig dat de paddenstoelen alweer overal omhoog schieten. Ik probeer wat foto's te maken maar er is zo verschrikkelijk weinig licht dat ik zonder statief amper uit de voeten kan.

Als ik bijna bij mijn fiets ben zie ik mensen bezig met het handmatig opschonen van een stukje heide. Met één van hen heb ik al eens een praatje gemaakt en ik loop naar ze toe om mijn waarneming van het roodbonte heideuiltje door te geven. Mijn melding wordt gewaardeerd en in ruil krijg ik uitgebreide informatie over het grauwe en saaie bos waar ik eerder deze morgen nog zo op liep te foeteren.

Zonnedauw, Woldberg, Steenwijk.

Tien meter verderop is zonnedauw gevonden, zo ongeveer de mooiste beloning die deze harde werkers zich maar kunnen voorstellen. En er blijkt hier op korte afstand van mijn duffe rijtjeshuis nog veel meer interessants te gebeuren. Wat ik altijd voor een dichtgroeiend vennetje hield is een oude gletsjerkuil, een zogeheten pingo, vol met levend hoogveen. Op dit unieke stukje hoogveen is de rugstreeppad gezien, verder stikt het er van de ringslangen en de noordse winterjuffer is ook gesignaleerd.

En dat allemaal op een steenworp afstand van de snelweg Zwolle-Leeuwarden. Het was me altijd al een raadsel waarom men deze drukke weg hier over de flank van de Woldberg heeft mogen aanleggen en mijn onbegrip wordt er na deze uitbreiding van mijn zeer beperkte kennis alleen maar groter op. Het kan haast niet anders of deze zoveelste misdaad tegen de natuurlijkheid heeft weer eens plaats gevonden onder luidkeels gejammer van het mantra 'economie en werkgelegenheid'.

Somber en minstens zo zuur als de lucht van de grasdrogerij fiets ik naar huis. Het is allemaal niet eerlijk en het moest niet mogen en als ik het voor het zeggen had wist ik het wel. En om het me nog eens even lekker in te wrijven knapt na een verschrikkelijk grauwe morgen het weer zienderogen op als ik weer in mijn eigen huisje zit te kniezen. Zo gaan die dingen soms.

Zou dit misschien een appelrussula zijn?, Woldberg, Steenwijk.

Bijna op de top

Men zegt: er komt een uitkijktoren boven op de Woldberg. Ik denk: dat gaat niet lukken jongens, daar zijn ze hier in de streek veel te zuinig en armoedig voor. Ik lees in de krant dat er een clubje geformeerd is dat zich er echt hard voor gaat maken. 'Lief geprobeerd' denk ik en wens ze in gedachten sterkte. Óf het geld komt er gewoon niet, óf de gemeente gaat klieren met vergunningen en anders komt er wel een andere kink in de kabel. Ik heb er gewoon geen vertrouwen in dat zoiets hier van de grond komt.

Ik hoor er verder niets meer over en denk gelijk te hebben met mijn pessimisme tot ik opeens uit vrij betrouwbare bron hoor dat de toren er wel degelijk gaat komen. En inderdaad staat er op een goede dag opeens een stalen toren hoog op de Woldberg. Het is een eenvoudig stalen bouwwerk en je zou op zijn minst een zure sneer van mij verwachten over de vormgeving. Niks van dat al, vanaf de eerste aanblik ben ik verkocht. Wat een lief torentje is dat zeg. Ik heb zelfs een beetje het gevoel dat deze toren altijd ontbroken heeft en dat de Woldberg nu eindelijk af is.

Nagelnieuwe uitkijktoren op de Woldberg bij Steenwijk.

Zo'n toren moet natuurlijk zo snel mogelijk beklommen worden maar het is me niet duidelijk of hij al toegankelijk is. De jeugd vind het kennelijk maar een griezelig ding en heeft als een stelletje jonge angstige apen de toren verkend en daarbij al weer de eerste schade aangericht, misschien dat daardoor de officiële opening nog even op zich laat wachten. Ik sta echter zo te popelen dat ik vandaag alvast een kijkje ga nemen.

Vanaf mijn vertrouwde aanlooproute zie ik de nieuwe aanwinst al van verre staan glunderen. Wat een rijkdom zo'n hoge uitkijkpost vlak bij huis, daar ga ik vast nog veel plezier aan beleven. Op de klim naar boven laat ik mij door niets en niemand afleiden, zelfs een voor de reeën aangelegde wilde graanakker vol libellen laat ik voor wat het is. Ik wil eerst hogerop komen vandaag. Tussen de houtwallen is een nieuw pad gemaaid dat regelrecht naar de toren loopt. Dat lijkt me een goed voorteken.

Helaas, als ik boven ben kan ik toch nog niet bij de toren komen. Het paadje verdwijnt in het niets en van markeringen is geen sprake. Ik scharrel wat rond door de weilanden maar heb sterk de indruk dat ik hier nog niet hoor rond te banjeren. Wel heb ik ook van hier al een prachtig uitzicht over Steenwijk.

Uitzicht vanaf de Woldberg over Steenwijk.

Op de terugweg kom ik weer langs het veldje met rijp graan en nu neem ik wel de tijd voor de libellen. Ze zitten hier met tientallen, de meesten zijn rap en schuw maar na wat zoeken vind ik toch een nieuwsgierig individu dat rustig op een halm blijft zitten. Af en toe vliegt de libel even op om een vliegje te vangen om vervolgens weer op precies dezelfde halm terug te komen. Als het begint te spetteren wordt het tijd om verder af te dalen en de fiets op te zoeken.

Heidelibel op graanhalm, Woldberg, Steenwijk.

Terwijl ik door het bos fiets zie ik de eerste paddenstoelen van dit jaar. Ik hou het in eerste instantie op honingzwammen en daar lijkt de telelens werkelijk dol op te zijn. De zeer beperkte scherptediepte neem ik op de koop toe en vind ik achteraf zelfs wat toevoegen. Vroeger was ik degelijk en had ik altijd een statief bij me maar wat dat betreft loop ik er tegenwoordig steeds meer de kantjes vanaf.

Paddenstoelen in open beukenbos, Steenwijk.

Als ik onder het viaduct van de snelweg Steenwijk-Heerenveen fiets zie ik vanuit een ooghoek iets geks in het gras. De wikke die er bloeit heeft een afwijkend roodbruin puntje. Hmm, vreemd denk ik, en fiets vervolgens gewoon door. Fiets vervolgens gewoon door? Ben je helemaal gek, je wilt weten wat dat is, NU! Opeens staat de fiets stil en ik klap nog net niet over het stuur. Tja, als ik dan toch stil sta kan ik net zo goed even een kijkje nemen. Dan zie ik dat er op de top van twee wikkebloemen dikkopjes zitten die opkleuren in het tegenlicht.

Dikkopjes op wikke, Steenwijk.

Net voor de tweede kletterbui van vandaag losbarst lukt het me om ze op de foto te zetten, daarna wordt het ons alle drie al snel te gortig. Terwijl de vlindertjes hun heil elders zoeken vlucht ik naar het viaduct om daar de camera droog te poetsen. Even later is de bui weg en het laatste stukje naar huis houd ik het verder droog.

Snelheidsrecord

De dag begint met een strakblauwe hemel die me aan vakanties in verre oorden doet denken maar al snel vormen zich de meest fantastische oerhollandse wolkenvormen. Omdat ik nog steeds in mijn wolkjesfase zit kost het grote moeite om binnen te blijven maar toch doe ik dat want we hebben afgesproken om in de namiddag samen een wandeling te maken. Die valt mooi te combineren met een bezoekje aan onze geliefde biologische tuinderij.

Mijn fotofeestje van vandaag begint al op hun erf waar cosmea volop staat te bloeien. Opnieuw besef ik hoe hoog de tol is van de majestueuze wilg in onze achtertuin. Die prachtige boom geeft weliswaar een geheel eigen sfeer maar het gebrek aan zonlicht maakt het voor de meeste bloemen helaas onmogelijk om er uitbundig te groeien en bloeien. Die keerzijde telt nog zwaarder sinds ik de macrofotografie herontdekte en dikwijls stel ik met enige jaloezie vast dat het gras in buurmans tuin niet zozeer groener is maar dat er wel veel meer bloemetjes willen bloeien.

Als we met een auto vol groente bij de parkeerplaats bij de Kiersche Wijde zijn breekt de zon nog even door maar tijdens de rest van de wandeling houdt het met het licht niet over. Vorig jaar heb ik hier in dezelfde periode een distelvlinder en twee parende roodoogjuffers fraai gefotografeerd en ik hoop ook dit keer weer wat leuke plaatjes te maken maar als het licht zo armoedig blijft kon dat nog wel eens knap lastig worden.

Giftige bessen van bitterzoet, een familielid van de tomaat
Kiersche Wijde, Wanneperveen.

Het begint goed met een overvloed aan dazen en al snel heb ik er spijt van dat ik mijn petje in de auto liet liggen. Dat petje is niet alleen fijn tegen de zon, je kunt er ook heerlijk de steekbeesten mee van je af meppen. Even lijkt het of de plaaggeesten ons verder met rust laten en we halen opgelucht adem want zo is het eigenlijk niet leuk meer. De wapenstilstand blijkt echter tijdelijk van aard en was vooral bedoeld om de troepen op sterkte te brengen. Een stukje verderop zijn het niet alleen dazen maar beginnen ook muggen zich massaal in het strijdgewoel te mengen.

Heerlijk geurende watermunt, Kiersche wijde, Wanneperveen.

Het is verbazend hoe weinig libellen hun voordeel doen met de overvloed aan prooidieren, als ik zo'n ranke jager was wist ik wel waar ik wilde wonen: aan de rand van deze oude eendenkooi waar het per definitie miegelt van de muggen. Ook vlinders zien we weinig, veel te weinig. Overal om ons heen zien we het koninginnenkruid volop bloeien en dat is toch echt niet de eerste de beste insectenplant, maar vlinders zien we amper. Is het echt zo'n verschrikkelijk slecht vlinderjaar als ik ergens opving of hebben ze gewoon een dagje vrij? Ik vrees het eerste want ook op de vlinderstruiken in eigen tuin komt dit jaar hooguit af en toe een witje zitten. Dat was in voorgaande jaren wel eens anders.

Toch nog een vlinder: klein geaderd witje op zachte wikke
of misschien de algemenere vogelwikke, Kiersche wijde, Wanneperveen.

Het is lastig fotograferen met muggen in je neus, in je nek en op je handen en van zorgvuldig uitgekaderde composities is deze keer geen sprake. Even snel een plaatje schieten lukt nog wel maar daarna is het weer hoog tijd om handen en nek uitgebreid schoon te vegen. Als halverwege de wandeling de wind wegvalt en de lucht helemaal dichttrekt denken de muggen dat het al avond wordt.

Zeldzame grote pimpernel langs een boerenweggetje, Kiersche wijde, Wanneperveen.

Dan breekt de pleuris pas echt uit in dit schitterende stukje Wieden en zit foto's maken er niet meer in. Een bosje brandnetels in mijn neus kan ik af en toe wel hebben maar van dit gezoem, getreiter en geklier wordt ik knettergek. Terwijl het licht bijna lijkt te verdwijnen achter een dikke wolkenmat werken we in gestrekte draf het laatste stuk van deze wandeling af en aangemoedigd door een duizendkoppig en enthousiast joelend publiek van muggen en dazen breken we dan eindelijk ons record snelwandelen. Het zou ook een keertje tijd worden, fotoleuteraars die we geworden zijn.

Brede schenen

Na een maand eenzame opsluiting is het tijd om te stoppen met navelstaren dus ik trek mijn t-shirt omlaag, hijs me uit mijn stoel en maak me op voor een korte wandeling in de natuur. Ik verkeer in de luxe omstandigheid een auto met chauffeur tot mijn beschikking te hebben en die rijdt zonder enige vorm van overleg naar bezoekerscentrum 't Ende van het Drentse landschap, gelegen in de buurt van De Wijk. Daar is in een opgeknapte boerenschuur tot 31 oktober een tentoonstelling te zien met onderwaterfoto's van duiker-fotograaf Willem Kolvoort.

Een voorbeschouwing op zijn website stelt me teleur, er staan juweeltjes tussen maar veel foto's komen op een of ander manier niet goed uit de verf. Dat is op de fototentoonstelling gelukkig heel anders. Op een formaat van ca. 50 x 75 centimeter komen de beelden veel beter tot hun recht, ze zijn bijzonder goed afgedrukt en opgeplakt en de presentatie is zeer verzorgd.

De artistieke kwaliteit van de beelden is goed maar enigszins wisselend. Er zitten een aantal foto's tussen die je recht in je hart raken, verder veel 'gewoon' mooie beelden, en ook een paar foto's waarvan ik me afvraag wat ze hier doen. Het concept inheemse onderwaterfotografie is echter uniek en alleen dat al maakt een bezoek aan deze tentoonstelling beslist de moeite waard.

In een gangetje hangt een beetje verscholen een kleine fotoserie van een vlinderfotograaf. Zelfs dat verscholen gangetje is nog te veel eer voor de foto's die met weinig oog voor detail gemaakt lijken. De afdrukken zijn ook nog eens matig van kwaliteit en daardoor blijft er van de kleurenpracht die vaak zo kenmerkend is voor vlinders wel erg weinig over.

Na dit misselijke afzeiken van andermans moeizaam gewrochte werkstukjes voel ik me natuurlijk stukken beter, zo goed zelfs dat ik het aandurf om een stukje los te lopen in het wild. Mijn vrouw liep onlangs nog met een ander door dit stukje Reestdal en in een wanhopige poging om me eindelijk weer eens de deur uit te krijgen heeft ze me wijsgemaakt dat hier beekjuffers en kwartelkoningen voorkomen. Maak dat maar eens waar.

Mijn eerste voorzichtige indruk is dat hier vooral veel dazen zitten, verder zie ik erg veel en erg groen gras. Moest ik hiervoor nu uit mijn inmiddels zo vertrouwde hol komen kruipen? Pispotjes, brandnetels, vlier, elzen en een boerensloot, meer kan ik er echt niet van maken. Ik ben duidelijk te lang binnen geweest en mijn ogen moeten echt even wennen aan al het groen om me heen.

Focus op de brede scheen van de breedscheenjuffer, Reestdal, De Wijk.

Na het oversteken van de Reest zie ik het eerste juffertje vliegen en dan ben ik al heel snel weer in mijn element. Mijn oog blijkt geoefender dan verwacht want onmiddellijk zie ik dat ik nog nooit zo'n soort juffertje gezien heb. In mijn hoofd worden razendsnel een aantal boeken doorgebladerd en voor ik het weet kraam ik hardop uit dat dit waarschijnlijk een breedscheenjuffer is. Ik sta versteld van mijn eigen geraaskal want hoe zou ik dat in vredesnaam moeten weten?

Als ik over de eerste schrik heen ben realiseer ik me dat ik veel meer onthoud van al het geblader door boekjes en blaadjes dan ik me bewust ben. Ergens in mijn achterhoofd weet ik waarschijnlijk dat de breedscheenjuffer in dit ecosysteem te verwachten valt en dus heb ik even goed naar de pootjes gekeken. Wie de sterk verbrede schenen van deze waterjuffer ziet weet dan genoeg.

Er volgt natuurlijk een uitgebreide macrosessie van dit beestje, met flits, zonder flits, op het ene grasje, op een ander grasje. De juffer laat alles bijzonder gemoedelijk over zich heen komen en het kost moeite om te bepalen wanneer deze portretsessie afgerond moet worden.

Bloedrode heidelibel in kenmerkende houding, Reestdal, De Wijk.

De felrode libel die ik twintig meter verderop zie staat kennelijk nog niet in mijn interne catalogus. De zeldzame vuurlibel schijnt in opmars te zijn dus wie weet is dit er ook eentje, maar ik fotografeerde ook ooit een felrode heidelibel. In het veld kan ik het onderscheid echt niet maken maar achteraf blijkt het de laatste te zijn, alleen is het niet 'felrode' maar 'bloedrode' heidelibel.

Na deze verrassingen komt de beloofde weidebeekjuffer ook nog langswaaien. Helaas blijft dit prachtige beestje boven de beek vliegen en weigert om naar de kant te komen. Hoe lieflijk en verleidelijk ik ook 'poele poele poele' zing, ze stinken er niet in. Ik popel om op blote voeten de beek in te springen maar dat geeft hier echt te veel verstoring.

Weidebeekjuffer op pijlkruid in de Reest, Reestdal, De Wijk.

Dan maar voorzichtig door de dichte bossen brandnetels kruipen en zo laag mogelijk zien te komen zonder met mijn kostbare speelgoed in de plomp te kukelen. Terwijl armen en kin beginnen op te zwellen van het gekruip door de brandnetels grauwt boven me een bezorgde stem dat ik echt geen nieuwe camera krijg als ik deze laat zwemmen. Slechts met grote moeite kan ik een paar matige plaatjes schieten waar de beestjes herkenbaar op staan maar aan het betere macrowerk kom ik helaas niet toe. Dat bewaren we dan maar voor een andere keer.

Grote groene sabelsprinkhaan in het riet, Reestdal, De Wijk.

De kwartelkoning laat vandaag niet van zich horen, wel zien en horen we een enorme sabelsprinkhaan die verbijsterend goed gecamoufleerd is in het riet. En een flinke zwarte kever met prachtige oranje tekening blijkt achteraf een doodgraverskever. Dan is het waarschijnlijk toch geen stinkzwam die we geroken hebben maar gewoon een ordinair lijk in de bosjes. Lijken of niet, het is heerlijk om weer wat anders dan mijn eigen achtertuin te zien en tevreden laat ik me na deze korte wandeling die toch nog weer uren duurde door mijn chauffeur naar huis rijden.

Wedstrijdje doen?

Ooit deed ik mee aan de ligfietswedstrijd in Nijeveen. Toen die wedstrijd nog een dorpscriterium was wist ik op mijn Cruiser zowaar ergens in de middenmoot te eindigen maar dat was in het eerste jaar toen er buiten een paar echte cracks, die ik natuurlijk allemaal beleefd voor liet gaan, nog amper serieuze deelnemers te bekennen waren.

Mijn benen jeuken, ik heb dit evenement dat hier om de hoek plaatsvindt al vele jaren aan mijn neus voorbij laten gaan en ook dit jaar zit het er niet in. Ook als ik in betere doen was zou ik trouwens niet meedoen omdat ik in het heetst van de strijd geheid mijn knieën kapot trap met maandenlange klachten als gevolg. Dat heb ik niet over voor een strijd om de hekkensluitersbeker.

Ik heb een jaar later nog voor baanfotograaf gespeeld wat nog helemaal niet meeviel omdat de compactcamera die ik toen had verschrikkelijk langzaam was en de fietsers inmiddels verschrikkelijk snel. Pas toen bijna iedereen binnen was kreeg ik het in de vingers: als je vooraf scherpstelde en afdrukte net voordat er iemand in het schermpje verscheen had je af en toe best een leuke opname.

Bij uitzondering een bewogen beeld :
Ymte Sijbrandij rijdt in 2003 ogenschijnlijk ontspannen het baanrecord aan flarden.

Mijn huidige camera is beduidend sneller dus ik zou nog eens een poging kunnen wagen. En het zou ook leuk zijn om weer eens wat andere fietsers te ontmoeten, ware het niet dat ik aan mezelf nog steeds meer dan genoeg heb. Weet je wat, ik stel het nog even uit, wie weet ben ik volgend jaar wel van de partij en rij of fotografeer ik iedereen volkomen zoek.

Als slecht verliezer heb ik het liever over een wedstrijd waarbij ik wel degelijk kans maak op een podiumplaats: de afvalrace. Sinds een aantal jaren kent onze gemeente het prachtige begrip 'diftar', wat inhoudt dat elke inwoner naar rato betaalt voor de werkelijk aangeleverde hoeveelheid afval. Voor die tijd betaalde je een vast bedrag en maakte het niet uit hoe vaak je container aan de weg stond.

Afvalcontainers in de sneeuw, Steenwijk, 2008.

Het invoeren van diftar heeft ons geen windeieren gelegd. Ik geef toe, we hebben een oneerlijke voorsprong vanwege het ontbreken van luierende en op latere leeftijd vooral chips etende kinderen, maar het is ons vast vergeven dat we van dat stomme lege nest met enkel mislegsels ook eens een miezerig voordeeltje hebben.

Voor de rest is het vooral een kwestie van prakken, stampen en een klein beetje opletten wat je koopt. De groente komt rechtstreeks van de tuinderij en vervoeren we in plastic aardappelzakken die zo degelijk blijken dat ze bijna eindeloos hergebruikt worden. Sommigen ervan zijn zo oud dat ze vermoedelijk het predicaat fossiel verdienen. Het afval waar zelfs wij echt niet onderuit komen bestaat vooral uit margarinekuipjes en andere harde kunststof verpakkingen en verder vooral uit plastic zakken en sappakken.

De harde plastic bakjes worden netjes afgewassen en bomvrij opgeslagen als ware het kernafval: ook bij ons afval wachten we namelijk op betere verwerkingsmethoden. Er is, en dat werd echt de hoogste tijd, van overheidswege eindelijk verordonneerd dat plastic afval gescheiden ingezameld moet worden. Ik had begrepen dat dat dit jaar zou beginnen maar het lijkt er op dat gemeente en bedrijfsleven een en ander het liefst zo lang mogelijk uitstellen. Van dergelijke lijntrekkerij word ik pisnijdig dus sindsdien weiger ik uit pure dwarsigheid om nog plastic verpakkingen in onze container te gooien. Alles wordt nu afgewassen en bewaard tot er betere tijden aanbreken.

Voor plastic zakken maak ik een uitzondering, die worden eerst zoveel mogelijk hergebruikt en de rest wordt met een speciale zakkenstamper in plastic flessen en potten gestampt. De daarbij behaalde compressiegraad is ronduit verbijsterend en doet me elke keer weer inwendig schaterlachen.

Voor de sappakken hebben we elders opvang gevonden. Bij mijn ouders in de gemeente blijken die namelijk al jarenlang gescheiden ingezameld te worden en we vinden dat zo'n goed initiatief dat we graag helpen om die afvalstroom rendabeler te maken. Dat we daarbij in één klap onze eigen afvalstroom bijna halveren is slechts een onbelangrijk bijverschijnsel waar we echter graag ons voordeel mee doen.

Het effect van deze bescheiden maatregelen mag er zijn. Sinds de invoering van diftar zetten wij namelijk tussen de een en twee containers aan de weg. Per jaar. De variatie van maar liefst 100 procent komt vooral doordat een volle container soms net voor of na een jaarwisseling valt. Het gaat hier alleen om de grijze container, de groene is in gebruik als opslag voor bloempotten en een tuinslang want ons groenafval wordt al sinds mensenheugenis verwerkt in eigen tuin.

Ik daag iedereen van harte uit om deze afvalrace met me aan te gaan. Wie kans wil maken op de hoofdprijs dient zich wel aan de spelregels te houden dat er geen illegale export mag plaatsvinden en dat afval niet verkocht mag worden. Als iedereen meedoet bestaat de gedeelde hoofdprijs uit het ontmantelen van onze dioxine uitbrakende afvalovens, we kunnen ons dan immers makkelijk redden met het veel intelligentere vergisten en verder nog wat 'Dutch Mountains' ophogen die her en der in ons land liggen en waar af en toe best aardige plaatjes van te maken zijn.

Grazende koeien aan de voet van het VAM afvalcomplex, Drijber, 2008.

Hij is weer terug

Na lange tijd van afwezigheid is hij eindelijk weer onder ons. Ik heb hem node gemist en menigmaal aan hem gedacht afgelopen jaar. Even was ik bang het dit jaar zonder deze vriend te moeten doen maar opeens zit ie daar weer op een blaadje: de rhododendroncicade.

Rhododendroncicade op grote teunisbloem, Steenwijk (uitsnede)

Gezien zijn omvang is het niet bepaald een tuingast waar je snel over zult struikelen en enige oplettendheid is gewenst om dit beestje van ca. 8 millimeter lengte niet over het hoofd te zien. Tuinliefhebbers met rhododendrons in de tuin zullen niet snel enthousiast van hem worden want hij kan in die struiken behoorlijk huishouden.

Ik word wel enthousiast, vooral vanwege de vorm en kleurstelling. Als hij opvliegt, wat veelvuldig voorkomt, ben je hem meestal meteen weer uit het oog verloren want het is een vlotte dwarrelaar die in de vlucht vaak maar moeilijk te volgen is. Niet opgeven en gewoon even rustig om je heen kijken, meestal zie je hem dan wel weer op een onverwacht plekje zitten want ver weg vliegen doet ie meestal niet.

Houtpantserjuffer op tonkin stok met op de achtergrond monarda, Steenwijk.

Tussen de houtpantserjuffers, hommels en pyamazweefvliegen door zijn dergelijke bezoekers de krenten in mijn pap. Die andere beestjes ken ik nu zo langzamerhand wel, wat overigens niet wil zeggen dat ik daarop uitgefotografeerd ben. Even dacht ik van wel maar prompt kwamen er natuurlijk weer twee alleraardigste verrassingen uit mijn digitale toverdoos.

Houtpantserjuffer op stengel voor een verlepte teunisbloem, Steenwijk.

Vanwege hardnekkige wrakkigheid die met allerlei interessante maar door mij inmiddels verafschuwde bijverschijnselen gepaard gaat ben ik nog steeds aan huis gebonden. Vooral een hardnekkige duizeligheid dwingt me om het heel rustig aan te doen, zelfs het bestuderen van de vliegjes in de achtertuin is me soms te veel.

Ik probeer toch maar om van de nood een deugd te maken door een inhaalslag te maken in het onderhoud van mijn website. Wanneer andere dingen niet meer lukken zit ik dus vooral achter de computer foto's bij te schaven tot er werkelijk geen splintertje meer te bekennen valt. Zo werk ik achtereenvolgens een selectie met vlinderfoto's en eentje met deuren uit. Op dit moment ben ik druk doende met het ordenen van een hele kudde koeien en ik hoop daar een dezer dagen ook weer een galerie mee samen te kunnen stellen.

Ook als die koetjes weer netjes op mijn website staan hoef ik mij nog steeds niet te vervelen, wat dat betreft krijg ik wel eens het idee met mijn camera in een eindeloos verhaal verstrikt te zijn geraakt. Voor elke fotogalerie die ik uitwerk komen er namelijk prompt twee nieuwe te voorschijn.

Als ik een zeer grove voorselectie wil maken voor een nieuwe serie bloemenfoto's raak ik zelfs een beetje moedeloos van het overweldigende aantal publiceerbare opnames dat ik terugvind in mijn archief. Ik wist best dat ik afgelopen jaar een flinke fotoproductie had, maar dat het zo uit de hand was gelopen had ik eigenlijk nog niet in de gaten.

Het blijkt noodzakelijk om een opsplitsing te maken en zo zullen er over enige tijd waarschijnlijk meerdere series met bloemen te bewonderen zijn. Bloemen uit eigen tuin, bloemen in het wild, bloemen met een bolletje en bloemen op een stokje. Het is nog even wachten en dan moet ik zelfs een onderverdeling gaan maken naar kleur of vorm...

En als ik mijn foto's nou gewoon zonder omhaal verkleinde en op het web kwakte was het allemaal nog een beetje te overzien maar zo zit ik dus niet in elkaar. Een voorzichtige schatting leert me dat ik nog vele jaren nodig heb om de opnames die ik tot nu toe maakte bij te werken en te publiceren. Zie je wel, ik kan helemaal niet ziek zijn want daar heb ik het domweg veel en veel te druk voor.