bassociaties

Verkeerselement

De winkelier waar ik mijn Panasonic FZ50 kocht naait me in de afgelopen weken eerst een oor aan, zet me daarna op het verkeerde been, probeert me vervolgens een poot uit te rukken en laat me tot slot in de kou staan. Dat deze grote fotozaak service niet al te hoog in het vaandel heeft staan was al eerder duidelijk geworden maar in dit geval maken ze het wel erg bont.

Ik vraag de winkel per brief om een vervangend toestel want de officiële Panasonic reparatiedienst laat na 7 weken en 2 reparaties opeens het hoofd hangen en geeft eerlijk toe mijn toestel niet verder te kunnen repareren. Er wordt gereageerd met een poeslief telefoontje waarin op innemende toon geprobeerd wordt om me een poets te bakken. Ik houd me in en schrijf maar weer eens een berichtje naar de importeur.

Eindelijk lijk ik een beetje geluk te hebben. Het arrogante haantje dat me daar vorige keer zat te jennen is met vakantie en nu wordt de afdeling garantieperikelen even bestierd door een vrouw. Dat maakt precies het verschil, een paar uur na het verzenden van mijn bericht belt de sukkelige reparatiedienst en laat me met gepaste tegenzin weten dat er een nieuw toestel opgestuurd wordt.

Als deze toezegging inderdaad hard gemaakt wordt kan ik deze week een fonkelnieuwe FZ50 tegemoet zien. Het zal een keer tijd worden ook, ik heb inmiddels ontdekt dat ook na twee reparaties de vervangen lens nog steeds niet goed is. De autofocus doet het weer maar ik ontdek vreemde schaduwranden in beeld die ik nog niet eerder zag. Het zal waarschijnlijk nooit duidelijk worden of er een opgelapte oude lens gemonteerd is of dat men in Leiden gewoon eindeloos heeft zitten knutselen en prutsen en daarmee alles verstierd heeft wat maar mogelijk was.

Met het halflamme toestel maak ik toch nog een wandeling over landgoed de Eese. Het is verschrikkelijk grauw weer en ik verwacht niet veel aardigs te kunnen fotograferen. Zoals vaker blijkt al fotograferend dat dat een onverstandig vooroordeel is. Ik moet in het bos weliswaar alles met statief doen, er is veel te weinig licht om uit de hand te werken, maar ook met dit weer lukt het toch nog om er een aantal aardige opnames uit te peuteren. Ook tijdens een fietstochtje dat ik een paar dagen later maak is het grauw en somber, maar ook dan is de lichtval af en toe interessant genoeg om het fototoestel tevoorschijn te halen.

Meestal mijd ik Beilen als de pest omdat het daar niet prettig fietsen is. Hier jaagt men alle fietsers als een stel kleine kinderen met massaal geplaatste fietsverbodsborden de stoep op. De stoep ja, een betere benaming kan ik voor de schots en scheef liggende tegelpaden met onoverzichtelijke uitritten niet verzinnen.

Dit keer negeer ik mijn eigen afkeur, doe of ik gek ben en hotseknots gezapig het naar zuurkool en spruitjes ruikende centrum door. Het enige aardige plekje in dit gruwelijk saaie oord is de begraafplaats, wat toch wel te denken geeft.

Zeldzaam verkeerselement: een kruizing in Beilen.

Met de algemene ontwikkeling lijkt men hier ook nog niet zo opgeschoten. Daarvan getuigt een bijzonder verkeerselement dat ik in het echt nog niet eerder ben tegengekomen, een heuse kruizing. Het voelt eigenlijk niet zo heel anders dan anders, hooguit steek ik er wat Zachter en voorZichtiger over. Maar dat kan ook komen omdat ik even stopte om deze bijzondere oversteekplaats voor het nageslacht vast te leggen. Ik kijk nog even achterom, maar van taaltwijfel was hier duidelijk geen sprake, ook van de andere kant gezien blijkt dit een heuse kruizing.

Het is een kouwe grauwe dag vandaag en na al mijn avonturen in Beilen sukkel ik tegen de stevig blazende wind in langs de Drentse hoofdvaart naar huis. 2007 lijkt geen mastjaar, waar ik vorig jaar af en toe door de eikels moest ploegen is het fietspad nu opmerkelijk leeg en schoon. Dat scheelt een hoop geknal en gehobbel wat ik wel zo prettig vind.

Camerazend

Maar al te graag zou ik hier weer eens iets leuks neerpennen maar het blijft tobben de laatste tijd. Dat ik helemaal niets meer van de politie hoor naar aanleiding van mijn melding van vorige week verbaasd me al niet eens meer. Ook het korps uit Heerenveen heeft het kennelijk te druk met wat men zelf ongetwijfeld veel belangrijker zaken vindt.

Ik bedenk me na een paar dagen dat het toch eigenlijk te gek voor woorden is. Ter vergelijk het volgende. Stel, ik kom op het bureau om aangifte te doen van bedreiging met een mes door iemand, zou ik dan net zo afgepoeierd worden? Ik denk het niet eerlijk gezegd. Zelfs als het type mes dat ik noem niet blijkt te bestaan zal men mijn verhaal waarschijnlijk serieus nemen. Het feit dat ik niet gewond ben geraakt en geen opengesneden jas heb zal geen reden zijn de aangifte niet in behandeling te nemen.

Zodra we het mes verwisselen met een auto blijkt er echter opeens een totale verlamming bij het volledige politieapparaat op te treden. De auto is heilig, dat weet ik al lang, maar is dit niet wat al te heilig? Ik zou er beslist meer werk van moeten maken maar zit zo tot over mijn oren in de cameraproblemen dat ik er geen eens puf voor heb.

Blaadje in de zon, Steenwijk

Ik hoopte niet meer over deze problemen te hoeven schrijven maar er komt maar geen einde aan het verhaal. Na een tweede reparatie, die gelukkig vlot wordt uitgevoerd, blijken er nog steeds mankementen. Vorige keer paste er geen flitser meer op het toestel, dat is nu tenminste opgelost, alleen doet de flitser het nu nog niet. Je kunt ook niet alles hebben.

Er wordt weer uitgebreid geschreven en gebeld met een verbijsterend resultaat: men kan dit niet herstellen! Ik vraag voorzichtig hoe dat dan wel zit. Om de flitsschoen te testen is een passende opzetflitser nodig, die heeft men niet in huis. Mij bekruipt het onbehaaglijke gevoel dat ik hier met een bedrijf van doen heb dat werkelijk van toeten noch blazen weet.

Het is een godswonder dat ze die lens er ooit aangeschroefd hebben gekregen en dat ie het nog een beetje doet ook. Veel meer kan waarschijnlijk echt niet verwacht worden. Van enig initiatief is ook al geen sprake, het komt niet eens in ze op om dan maar eens zo'n flitser aan te schaffen. Of hebben ze er misschien gewoon geen zin meer in?

Ik zal onmiddellijk teruggebeld worden na overleg tussen reparateur en winkelier. Dat gebeurt pas een dag later en nog steeds weet niemand een oplossing. Herhaalde voorstellen van mijn kant om een ander toestel te geven of de reparatie elders te laten uitvoeren worden categorisch genegeerd.

Ik ben een zenuwinzinking nabij, waarom kom ik toch weer in zo'n idiote klucht terecht met enkel sukkels en leperds als tegenspelers. Ik kan me niet herinneren ooit auditie gedaan te hebben voor deze snertrol en veel diepgang kent het toneelstukje ook al niet.

Ik besluit dat de camera in elk geval niet meer terug moet naar dit bedrijf, daar wordt ie alleen maar slechter van. Er blijven een paar stappen over waar ik nog eens een nachtje over moet slapen. Ik kan de koop ontbinden en een flink gedeelte van mijn geld terug vragen. Ik kan ook proberen om de camera in Duitsland te laten repareren, er zit namelijk Europese garantie op en die is zonder al te veel moeilijkheden aan te spreken. De enige voorwaarde daarvoor is dat het toestel vanuit Duitsland wordt verzonden en daar ook weer naar terug gestuurd kan worden. Daar gaat natuurlijk veel tijd mee verloren maar verder moet het wel te regelen zijn.

Vrouwlief oppert dat ik maar snel een spiegelreflexcamera moet kopen om het leed te verzachten. Ja zeg ik enthousiast, ik surf vervolgens mijn vaste wanhoopsrondje over het web en stel vast dat ik nog steeds niet weet wat ik dan zou willen aanschaffen, zucht.

Het dichtst in de buurt van mijn wensen komt een Olympus E510 met twee losse lenzen. Die mist alleen een opklapbaar lcd-schermpje, iets wat de FZ50 wel heeft en waar ik erg veel plezier van heb. Er komen binnenkort twee andere toestellen op de markt die zo'n klapschermpje wel hebben, een E3 van Olympus en een L10 van Panasonic. De E3 is veel te duur, want professioneel, en de L10 is van een merk waar ik nu wel erg veel problemen mee heb en mist ook nog eens beeldstabilisatie in de camera.

Wat is wijs, ik weet het even niet meer. Ik moest er morgen misschien maar eens een rondje over gaan fietsen, soms helpt dat echt. Wie weet gaat dat rondje wel via Urk en neem ik een aardige herinnering uit de plaatselijke fotozaak mee naar huis. Wie zichzelf niet kietelt lacht nooit.

Je beste vriend

Op de terugweg van mijn therapeut naar huis wordt ik net voor ik Heerenveen binnen fiets door een wit golfje van de weg gereden. Als je zoals ik vrij veel fietst ga je bijna vanzelf categorieën maken voor de gekkigheden die je onderweg tegen komt. Zo is er de groep van hufterige inhalers. Die rijden te hard en te dicht langs je en laten je schrikken als je net even mijmerend van het landschap zit te genieten. Traploos gaat dit over in de snijders. De snijders gaan zo strak langs je dat het moeilijk voor te stellen is dat het per ongeluk was.

Voor dit golfje moet ik een nieuwe groep oprichten want dit is van een andere orde. Ik zie een witte auto in mijn spiegel opdoemen, vlak achter me wordt met een oorverdovend gebrul plankgas gegeven en opeens zie ik de auto op 5 centimeter langs de fiets stuiven. Automatisch heb ik de fiets dan al lang de berm in gestuurd en daar ben ik blij om anders was ik aangereden.

Een jaar geleden zou ik vervolgens ook volkomen automatisch mijn middelvinger hebben opgestoken, gewoon van schrik. Nu niet meer, mijn jarenlange en keiharde therapie begint zijn vruchten af te werpen en ik houd mijn hoofd koel en mijn hand binnenboord. Wie zoiets doet is gestoord en kan heel raar reageren op een opgestoken middelvinger.

Ik stop en bel naar huis voor overleg. Zal ik ter plaatse de politie bellen of op zoek gaan naar het bureau in Heerenveen? Ik heb er nu even geen zin in en ga thuis wel aan de slag. Ik stel vrouwlief even gerust, met mijn fietsersreflexen blijkt niets mis, en fiets weer verder. Een kwartier later beginnen de bibberaties pas goed en fietsen wil amper nog lukken. Heel voorzichtig en rustig trap ik op huis aan, gelukkig heb ik de wind stevig in de rug.

Thuis probeer ik het voorval zo snel mogelijk te vergeten maar daar steekt mijn lief een stokje voor. Als ik precies vertel wat er gebeurd is vindt ze dat ik echt even de politie moet bellen voor overleg. Bah, ik heb hier helemaal geen zin in, maar vooruit maar. Ik bel met de regio IJsselland en na overleg krijg ik de regio Friesland aan de lijn. Die zegt dat ik gerust in Steenwijk aangifte kan doen, de databases zijn allemaal gekoppeld en door ieder bureau op te vragen, wel zo makkelijk dus. Beide medewerkers klinken haast opgetogen als ik vertel een kenteken te hebben.

De volgende morgen probeer ik een afspraak te maken in Steenwijk met een dame die meteen al vrij korzelig reageert. Heb ik schade? Zo niet, dan kunnen ze eigenlijk niets voor me doen. Dat lijkt me al te mal dus ik haal even diep adem, tel tot tien en ga tot de aanval over. Dit doe ik echter op zo'n geslepen manier dat het helemaal niet als aanval ervaren wordt. Ik doe me zo dom mogelijk voor, wat beslist niet meevalt, en stel alleen maar hele eenvoudige vragen. Hooguit Mavo 4 schat ik.

Dat werkt, misschien moet ik toch maar eerst even vertellen wat er gebeurd is. Kijk, zo komen we ergens. Ze zal met een collega overleggen en terugbellen. Ik wacht af. Even later belt ze terug, een aangifte zit er niet in zonder schade, maar een melding is mogelijk en kan telefonisch. Het kenteken gaat sowieso de database in en de eigenaar wordt gebeld en om uitleg gevraagd. Ik lepel netjes alle gegevens op.

Even later wordt ik opnieuw gebeld. Er is iets vreemds aan de hand, het kenteken bestaat niet. Ik realiseer me meteen de vrij precaire situatie en neem de schuld bij voorbaat op me. Ik heb vast niet duidelijk genoeg gesproken aan de telefoon. Ik spel het kenteken met voornamen maar dat lost niets op, dit had ze inderdaad opgeschreven en het is onvindbaar. Ik wacht haar conclusie af...

Er komt niets. Voor deze mevrouw staat alleen de optie open dat ik me vergis. Een vergissing bij haar blijkt uitgesloten en ook een vals kenteken komt niet in haar op. Ik schreef het al, ongeveer mavo 4. Inmiddels had ik al van haar begrepen dat de kentekendatabase niet interregionaal is, mijn melding kan alleen binnen de regio IJselland gevonden worden. Ik vraag of daar wat aan te doen is. Jawel hoor, dan moet ik ook even een melding doen bij het bureau in Heerenveen. Ik vraag maar niet meer of zij dat zou kunnen doorgeven, het is me al lang duidelijk dat dat echt te veel gevraagd is.

Op mijn melding over dit voorval op de ligfietslijst krijg ik meerdere reacties waaronder een link op internet waar je tegenwoordig zelf even een kenteken kunt natrekken. Ik type het nummer in en krijg onmiddellijk het juiste type auto opgelepeld. Dit geloof ik niet, hoe kan dat nou? Ik voer twee oude kentekens van mijn ouders in, als die nog bestaan is deze database corrupt. Ze worden niet toegekend. Onze vorige auto dan? Klopt precies, die rijdt nog ergens rond en is 5 dagen na onze verkoop weer door een ander ingeschreven.

Ik bel niet eens meer met het bureau in Steenwijk, alle slechte verhalen over dit korps zijn inmiddels bevestigd. Als ik me verveel gaat er nog een keer een klacht heen, maar om eerlijk te zijn heb zelfs ik wel belangrijker dingen aan mijn hoofd. Wel zoek ik nog even contact met bureau Heerenveen. Daar wordt ter plekke het nummer nagetrokken en bevestigd. Of het een melding of aangifte wordt zullen ze even overleggen en daar hoor ik nog wel van. In elk geval gaat het nummer ook daar de database in.

Ik vraag me ondertussen af of deze griezelige inhaalmanoeuvre iets te maken heeft met de plotselinge bekendheid van mijn fiets. Sinds er in een uitzending van het programma 'Blik op de weg' twee weken geleden aandacht werd besteed aan het fenomeen velomobiel heb ik al meer reacties gehad dan normaal in een heel jaar. Op het Dwingelderveld was het laatst allemaal positief en goedaardig, hoewel het me af en toe wel een beetje te gortig werd. Ik ben opeens publiek bezit geworden en iedereen wil met me op de foto of een praatje maken. Sindsdien moet ik ook bijna verplicht 60 km per uur halen, iets wat me echt maar zelden lukt.

Maar ook meer negatieve reacties dan anders. Bij Wateren ligt een kort fietspad met hufterige aan- en afloop. Ik neem daar bijna altijd de hoofdrijbaan, wat toegestaan is. De laatste fietstocht wordt ik daar op de heen- én op de terugweg door een oudere vrouw met grijs haar heel boos aangekeken. De eerste kijkt ongelooflijk smerig en schudt hard met haar hoofd, de tweede doet zelfs het raampje open en roept iets met 'fiebwah'. Dat zal wel fietspad geweest zijn, en ze zal wel vinden dat ik daar per se en altijd op moet rijden, zeker met zo'n maf kinderkarretje.

Ik kan me er al haast niet druk meer om maken. Wel wacht ik met een zekere spanning op mijn eerste verkeersles die ik vast nog eens onderweg aan een politieagent moet geven. Zolang het maar niet in Steenwijk is en ik me verbaal niet uitdruk boven het niveau van mavo 4 zal het allemaal best goed komen.

Zelfs op het Dwingelderveld is van alles verboden, behalve mijn fiets gelukkig.

Extase

Vooruit, ik mag het hier nog één alinea over het reparatiedrama van mijn Panasonic camera hebben, daarna gaan we weer over op wezenlijke zaken. De afspraak met ESN E-care uit Leiden dat men persoonlijk contact legt zodra mijn camera ontvangen en bekeken is wordt niet nagekomen. Ik ontvang een zakelijke email waarin voorbehouden gemaakt worden over de garantie die ik heb. Er wordt de suggestie gewekt dat mijn reparatie wel eens voor eigen rekening zou kunnen komen. Ik krijg de indruk dat er ergens iemand op de teentjes getrapt is toen hij zag dat zijn zaak er inderdaad een bende van gemaakt heeft en dat de diepe schaamte wordt overschreeuwd met zakelijke prietpraat en dreigende taal. Het lijkt me onbestaanbaar dat ik korter dan een jaar garantie zou hebben op mijn toestel, maar als men dwars ligt kon ik wel eens flink in het zand moeten bijten omdat een rechtszaak bijna zeker meer kost dan de camera nog waard is. Ik heb de winkelier gevraagd deze zaak verder af te wikkelen, het is zijn werk en zijn juridische verplichting en hij ligt er ongetwijfeld ook minder wakker van dan ik. Een engelstalige brief naar het hoofdkantoor in Japan ligt bijna klaar, het zal me benieuwen of daar ooit een reactie op komt.

Zo, dat was de langste alinea die ik ooit op mijn weblog schreef maar ik heb me tenminste aan mijn woord gehouden, dit in tegendeel tot de Panaso...

Op mijn laatste fietstocht zit ik eerst nog een hele poos te borrelen en te sudderen maar als ik eenmaal op het Fochteloërveen ben is het harde en oneerlijke bestaan opeens vergeten. Ik kom hier vaker dus ik ken het hier wel maar vandaag is het najaarslicht zo uitzonderlijk mooi dat ik er bijna de kolder van in de kop krijg. Opeens schiet de gedachte door mijn hoofd dat als ik nu dood ga ik het prima vind. Een vreemd en mij onbekend gevoel van beheerste extase dat me niet overweldigt maar wel even alles heel erg relativeert.

Roos met glimmende bottels, Fochteloërveen.

Landschappen fotograferen met de kleine Olympus is geen goed idee want een garantie op teleurstelling achteraf maar een bijna gloeiende bottelroos lukt prima. Net achter het Fochteloërveen liggen wat bospercelen aan het Veenhuizerkanaal en pal daarachter ligt het gevangenisdorp Veenhuizen dat ontstaan is rondom een uitgebreid boevenbewaargebeuren. Vroeger was er niets, alle bebouwing en inrichting is ontstaan als gevolg van het neerzetten van een gevangenis.

In de bossen zie ik een kluitje paddestoelen uitdagend glimmen in de zon, een prima reden voor een kleine pauze. Terwijl ik druk en ingewikkeld bezig ben, zo moet dat bij paddestoelen, hoor ik in de verte een saai repeterend vogeltje zijn deuntje eindeloos herhalen. Het is zo'n vogeltje dat het geluid van een ouderwets mobieltje nadoet, sommigen kunnen dat erg goed.

Welnee, het is helemaal geen vogeltje, ik word gewoon gebeld in mijn fiets die een stukje verderop staat. Ik doe een halfslachtige poging tot een spurt dus ben te laat bij de fiets. Slechts één iemand mag storen als ik met echt belangrijke zaken als fietsen en fotograferen bezig ben en diegene doet dat de laatste dagen uit verveling gretig.

Ik ga niet meer terug naar de paddenstoelenstronk en passeer een oud mannetje vandaag voor de zoveelste keer. Per saldo, ik fotografeer natuurlijk ook tussendoor, fietst hij harder dan ik terwijl hij echt zo langzaam trapt dat hij net niet omvalt.

Vliegenzwam, Veenhuizen.

Vlak bij een gevangenispoort in Veenhuizen, er zijn er meerdere daar, staat een van de mooiste vliegenzwammen die ik ooit gezien heb. Natuurlijk borrelt er eerst even een begin van mopperigheid op omdat ik mijn eigen supercamera mis maar ik ben moedig en ga met het oude Olympusje aan de slag.

Thuis blijken die opnames zo fraai dat ik me haast zou afvragen waarom ik ooit iets beters kocht. Als ik even later een paar groothoekopnames van het Fochteloërveen zie weet ik het weer en begin ik zelfs te fantaseren hoeveel fraaier zo'n opname met een digitale spiegelreflexcamera zou zijn. Zou daar misschien wel garantie op zitten?

Ik geloof u wel...

...maar het kan niet waar zijn wat u zegt. Dat is zo ongeveer de reactie van het camerareparatiebedrijf als ze me bellen.

Ik heb maar weer een brief aan Panasonic gestuurd over de verkeerd gerepareerde camera. Nadat ik nog meer rare fouten ontdek ben ik het zat en vraag Panasonic om een nieuw toestel te sturen. De flitsvoet blijkt verkeerd gemonteerd en er is nog meer mis, het is om verdrietig van te worden en tegelijkertijd lachwekkend.

Ik heb geen idee wat ze bij ESN allemaal geprutst hebben maar ik krijg nu helemaal de indruk dat ze zich beter tot stofzuigers en magnetrons kunnen beperken. Verder ben ik als de dood voor onzichtbare mankementen door intern geklungel die pas later, natuurlijk pas na de garantietermijn, tot defecten leiden. Als Panasonic een nieuw toestel wel erg ruimhartig vindt, we zijn hier wel in Nederland immers, moet mijn FZ50 maar bij een ander bedrijf hersteld worden. Het lijkt me redelijk dat ik voor die periode een leentoestel krijg.

Maandagochtend word ik door Panasonic uit bed gebeld. Men zet de hakken stevig in het zand en weigert me op enige manier tegemoet te komen. Veel omhaal van woorden en een flinke discussie maar ik schiet er helemaal niets mee op. Uiteindelijk een zeer genereus gebaar: Panasonic is met hangen en wurgen bereid om de verzendkosten naar het reparatiebedrijf op zich te nemen, maar het is wel mijn eigen schuld dat ik zo ver van de winkelier woon, als ik dat maar weet. Ik ben verbijsterd dat zo'n groot bedrijf zo kleinzielig doet, als het inderdaad een uitzonderlijke situatie is zoals men beweert stelt het toch niets voor om mij een ander toestel aan te bieden. Dit is Nederland op zijn zuinigst hoor.

Wat later wordt ik gebeld door ESN zelf. Men spreekt van een 'lelijke' brief en vindt het onterecht dat ik ze zo snel aan de schandpaal nagel. Met de schandpaal wordt dit weblog bedoeld en een paar andere plaatsen op internet waar ik gebruikerservaringen heb gepost. Dat dat 'schandpalen' nooit was gebeurd als ik vrijdagmiddag fatsoenlijk te woord was gestaan door een van de bedrijven krijg ik niet duidelijk gemaakt.

Uiteindelijk komt het hoge woord eruit: de nieuwe defecten die ik beschrijf kunnen nooit door ESN veroorzaakt zijn. Men gelooft me wel, maar het kan niet waar zijn. Tja.... Van zoveel zelfingenomenheid heb ik niet terug en ik maak me dan ook steeds meer zorgen over de afloop van dit avontuur. Ik vraag nog of er een of ander testprotocol volgt na een reparatie maar daar is dan weer geen sprake van. Ik lijk weer eens aan de goden overgeleverd.

Ik krijg uiteindelijk toch een aanbod voor een ander toestel, maar dat is een zilveren exemplaar en het wordt me niet duidelijk of het om een nieuw of gebruikt toestel gaat dus sla ik dat aanbod toch maar beleefd af. Ik kan mijn toestel ongefrankeerd verzenden en men zal proberen om een en ander met grote spoed af te wikkelen.

Ik doe de fotowinkel per email verslag van de geschiedenis en vraag om een redelijk aanbod en op zijn minst ondersteuning in deze zware strijd, wettelijk gezien zijn zij het die deze hele discussie hadden moeten voeren en mij een ander (leen)toestel aan moeten bieden. Op de tracker van mijn website kan ik zien dat de fotozaak mijn email ontvangen en gelezen heeft, mijn weblog wordt namelijk prompt bezocht vanaf hun server. Jaja, deze grijze zuurpruim houdt iedereen in de gaten.

Ik besluit de winkelier nog een middagje de tijd te geven voor een reactie, al is het maar een email waarin men laat weten de zaak uit te zoeken. Als ik niets hoor moet ik mijn camera maar weer afgeven op het postkantoor en hopen op een meevaller. Ondertussen hou ik er rekening mee dat ESN iedere verantwoordelijkheid gaat ontkennen en beweert dat ik het toestel zelf onklaar heb gemaakt.

Op mijn trouwe fotoforum verzucht ik dat ik maar eens over een Olympus camera ga nadenken. Dat merk heeft tenminste standaard twee jaar garantie in plaats van een, dat zegt toch iets lijkt me. Prompt krijg ik daar een waarschuwend antwoord op. Olympus heeft nog maar een paar servicepunten in Europa waardoor de reparatietermijn geregeld ernstig uit de hand loopt.

Het is ook overal hetzelfde, waar is die goeie ouwe tijd gebleven dat de fotovakman uit een vies rommellaatje nog precies zo'n knopje tevoorschijn toverde en dat ter plekke met bewonderenswaardige handigheid even zelf monteerde. En voor niets natuurlijk, dat ook nog eens. Ik wordt oud.

Vroege boscrosser op de Havelterberg.

Korte opklaringen

Nog steeds even knorrig mopper ik een eind in de rondte als er iemand bij de deur staat. Wat nou weer, ik zit hier achter de computer de zapsurfen tot ik eindelijk die camera eens terug krijg, hoepel toch op daar beneden. Er blijkt een pakketbezorger aan de deur te staan met een doosje van de fotozaak. Kijk, dat is nog eens een verrassing, daar zit die camera nou juist in. T'is maar goed dat ik toch nog even open deed.

Zojuist lees ik in een email van de betreffende fotozaak nog dat ik onmiddellijk gebeld word als mijn camera binnenkomt, en nu heb ik hem al. Kennelijk zijn er wat problemen met de interne communicatie, dat kun je zo hebben bij een uit zijn voegen gebarsten internetwinkel die ook nog een koffieautomaat en een terrasje moeten runnen.

Maar goed, daar is ie dan eindelijk weer na vijf volle weken wachten, mijn geliefde camera. Er is volgens het beknopte reparatierapport een lens vervangen en het bovendeel van de kast en de knopjes bovenop zijn ook vernieuwd. Toe maar, het mocht wat kosten zeg. Aan de nummering van de bestanden zie ik dat er tijdens het testen een slordige 260 foto's zijn geschoten, kijk, dat is nog eens degelijk werken.

Ik schiet een paar testfoto's en ongeveer bij nummertje 13 trekt de bewolking opeens weer heel snel dicht. De autofocus doet het niet meer. Krijg nou niks zeg. Ik moet me haast wel vergissen dus probeer ik allerlei instellingen, ga naar buiten, naar binnen, zoek licht en contrast en wat al niet. Maar nee hoor, tussen de lensstanden 135 en 70 mm weigert de autofocus scherp te stellen. Bij alle andere lensstanden lijkt hij wel goed te werken maar later krijg ik daar ook steeds meer twijfels over. Kennelijk is er iets mis gegaan bij het vervangen van de lensunit. Misschien paste de bahco niet goed of bleef er na afloop een schroefje over.

Ik vind het verontrustend dat de reparatiedienst zo'n duidelijk euvel over het hoofd ziet en krijg twijfels over de kwaliteit van dit bedrijf. Een medewerker die me afgelopen dinsdag belde met uitleg over de extreem lange reparatietermijn liet al tussen de regels doorschemeren dat een technicus vergissingen had gemaakt bij het analyseren van mijn kapotte camera en dat het mede daaraan te wijten was dat de reparatie zo lang geduurd had.

Ik bel de reparatiedienst, er zit garantie op de reparatie, 3 maanden zelfs, maar daar neem ik inmiddels geen genoegen meer mee. Ik wil met alle plezier mijn camera een tweede keer voor reparatie aanbieden maar verwacht nu wel een vervangend toestel. Dat kan ik vergeten, er wordt gedraaid en gekronkeld en afgeschoven dat het een lieve lust is, alles natuurlijk gegarneerd met uitgebreide excuses. ESN Ecare uit Leiden, jullie zijn niet alleen slecht in je werk, service en fatsoen zijn ook nog eens beneden peil.

Dan maar met Panasonic Nederland gebeld. Daar wil men me eerst doorverwijzen naar het bedrijf waar ik net stuk liep, maar zo makkelijk laat ik me niet meer afschepen. Tegen de even eenvoudige als misselijke vrijdagmiddagtruuk die vervolgens gebruikt wordt (nee, het spijt me enorm, dan moet u mevrouw Poppelepee hebben en die is net weg, maar belt u vooral maandag nog eens) blijk ik tot mijn eigen teleurstelling niet eens opgewassen en ik laat me alsnog doodleuk afpoeieren. Kluns, sta nou eens op je strepen!

Zo, dat lucht even op.

Opnieuw gaan er een uitgebreide brief naar Importeur en leverancier en verder kan ik niets anders doen dan vooral proberen om aan leukere dingen te denken en hopen dat er toch nog eens een goed einde komt aan deze rotklucht.

Inmiddels ben ik door een van mijn trouwe lezers heel wat wijzer geworden. Hij stuurde me een link naar het voortreffelijke Tweakers.net waar ook gebruikerservaringen gedeeld kunnen worden over winkels. En zie daar, de zaak uit Den Ham scoort ronduit slecht met after sales terwijl de Urker fotozaak Cameranu.nl het er bijzonder goed vanaf brengt. Het prijsniveau van beide zaken ligt gelijk, als dat geen goede reden is om eens wat vaker naar Urk te fietsen.

Nogmaals dank voor je mailtje Wim, mijn volgende camera komt vast rechtstreeks en versgeteelt uit de polderklei! Misschien is het ooit een idee voor Tweakers.net om ook de mogelijkheid te geven de after sales service van de verschillende merken te beoordelen, ik heb nog wel wat input hier. En morgen wordt er weer gewoon eens lekker gefietst, fototoestel of niet!

Mopperkont

Wat een muffe mopperweek maak ik er deze week van zeg. Na gemail en gebel ben ik nog steeds cameraloos en daar wordt ik elke dag mieteriger van. Dat het negen jaar geleden is dat ons eerste kindje Anne Simone dood geboren werd maakt het er allemaal ook niet gezelliger op in huis.

We slaan ons maar weer moedig door deze lastige en verwarrende periode van sterven (maar nog niet geboren), geboorte (maar niet meer in leven) en uiteindelijk een begrafenis (maar zelden zin om naar het grafje te gaan) heen en doen dat, al zeg ik het zelf, beter dan ooit. Lichtvoetig is nog niet helemaal het juiste woord maar of dat nou zo passend zou zijn weet ik niet.

Met de oude Olympus camera heb ik het ondertussen helemaal gehad, daar komen met een beetje lastig licht alleen maar een soort zwart-witfoto's uit (zie onder). Doe mij toch maar liever een fototoestel dat wat meer kleur in mijn leven brengt.

Donkere wolken boven de Schutsloterwijde, Giethoorn.

Op een serieuze klacht aan Panasonic is per omgaande gereageerd. Eerst met een email van Panasonic Nederland met daarin excuses. Men schrijft dat de camera inmiddels gerepareerd en teruggestuurd is naar de winkel. Een paar minuten later belt de reparatiedienst zelf die zegt dat daar nog geen sprake van is. Er moeten nog grondige testen uitgevoerd worden en daarna gaat het toestel retour. Het zou misschien nog even kunnen duren. Wat een voorbeeldige samenwerking.

Het blijkt overigens niet mee te vallen om zo'n apparaat te repareren, pas na het vervangen van de complete lens en de buitenkast ontdekte men dat het euvel vooral in een paar knopjes achterop zat. Gezien de zeer verschillende problemen die ik had denk ik dat het een beetje van alles wat is geweest en dat heeft de reparatietermijn misschien ook geen goed gedaan. Met wat geluk kan ik komend weekend het toestel ophalen en met nog wat meer geluk blijkt ie dan ook nog in orde.

De winkel zelf, een grote fotozaak in Den Ham, kreeg ook een email met mijn bezwaren. Men heeft tot nu toe in alle toonaarden gezwegen, een prima recept om mij als klant heel vlot af te serveren. Als ik probeer te bellen om verdere navraag over mijn toestel te doen kom ik bij een duur betaald 0900 nummer terecht, zoiets is op dit moment voldoende om me schuimbekkend te krijgen.

De service mag met koffie, keurig gestreken overhemden en een zitje zijn maar lijkt uiteindelijk niet veel verder te reiken dan de zwaar beveiligde schuifdeur met geblindeerd glas. Dat is vast allemaal tegen de cameraboeven, of was er misschien al eerder eens iemand erg teleurgesteld? Hoogste tijd om een concurrent uit Urk een kans te geven, wie weet brengt die het er beter af.

Op een fietstochtje zie ik mijn eerste gesneuvelde bakhuisje. Dat vraagt misschien om een kleine toelichting. Ik maakte afgelopen jaar een fotoserie van bakhuisjes en zie voor het eerst dat een ervan inmiddels verdwenen is. Dat het juist deze is hoeft me niet te verbazen, het is het slechtste bakhuisje dat ik ooit voor de lens had. De knotwilg staat er overigens nog wel en zelfs in volle glorie. De natuur is onoverwinnelijk.

Toch een apart idee en hoewel ik de foto minder dan een jaar geleden maakte voel ik me er oud door worden. Er zijn al meer foto's van mij die niet meer bestaan in het echt, een boerderij, een schuur, een paar bomen. De tijd vliegt. Behalve als je op je fototoestel zit te wachten, dan kruipt de wijzer over de klok zoals ik doorgaans met mijn Quest over de wegen kruip.

Polderkolder

Veel rumoer deze week en wel heel letterlijk. De voegen van onze huurwoning worden vernieuwd. Dat begint met het uithakken ervan wat met erg veel herrie en stof gepaard gaat. Tot overmaat van ramp wordt er op een onbewaakt moment een enorme steiger om het hok van de Quest gebouwd die hierdoor met geen mogelijkheid meer naar buiten kan. Dat voelt helemaal niet fijn, niet bij je fiets kunnen.

Gelukkig werkt men hard en is het leed na enkele dagen weer geleden, mijn fiets kan dan verlost en ik kan weer de wijde wereld in. Wel moet ik het fietsenhok uitvegen en de fiets een wasbeurt geven want alles zit onder een dikke laag cementgruis. Ik moet maar een briefje op het hok plakken zodat de voeger me niet hetzelfde geintje flikt, één keer eenzame opsluiting van mijn Quest is al erg genoeg.

Het is vandaag gewoon noodzakelijk om er op uit te gaan, zo mooi is het weer. Een fietstochtje maar weer eens. Niet te ver en niet te gek, de rare blessure in een linkerbilspier is nog steeds niet helemaal over hoewel ik er verder gelukkig wel goed mee uit de voeten kan.

Veel openstaande bruggen op deze drukke zondag, de eerste tref ik bij Lemmer. Twee wielrenners staan me al op te wachten. Ik hoop maar dat ze een hele andere kant op gaan, vandaag geen zin en puf voor wedstrijdjes. Helaas, ook deze heren verkiezen de prachtige dijken langs het IJsselmeer.

Ik rij toch maar bij ze weg, ze gaan me net iets te langzaam. Prompt wordt ik op alle mogelijke manieren opgehouden. Tegemoetkomende auto's, achteropkomende auto's, onachtzame zondagsfietsers, een tractor. Ik wordt er dol van, waar komt dit opeens allemaal vandaan. In mijn spiegeltje zie ik de wielrenners dichterbij komen, zij worden door niets of niemand gehinderd.

Dit is zo oneerlijk dat ik er natuurlijk niet onderuit kom om wat steviger aan te zetten en op zijn minst even de indruk te wekken dat ik geen slapjanus ben. Dan piept mijn telefoon, Afke verveelt zich en brengt me daar per sms'je van op de hoogte. Ik wil even reageren maar het is te druk en onoverzichtelijk om al fietsend te gaan sms'en dus stop ik maar bij een aardig uitzicht.

Hier sla ik heel efficiënt vier vliegen in één klap. Ik doe een plas, maak een aantal foto's, stuur een sms'je terug en laat de wielrenners royaal passeren zodat ik me daar tenminste niet meer druk om hoef te maken. En zowaar nog een vijfde vlieg sla ik: ik begin aan een krentenbol.

Het is schitterend langs de IJsselmeerdijken en ondanks een chagrijnige kop geniet ik af en toe toch een beetje. Vooral het stuk tussen Mirns en Laaxum is bijzonder aardig fietsen en geeft me een bijna buitenlands gevoel. Dit is tenminste weer eens wat anders dan het Dwingelderveld of het bos om de hoek.

Bij Laaxum is het over met de dijkpret, als ik de afstand nog een beetje beschaafd wil houden zal ik hier terug moeten steken het land in. Op de bonnefooi kies ik een onbekende route door plaatsjes als Hemelum en Kolderwolde. Dit is Friesland in topvorm. Koeien, gemaaid gras, weidse uitzichten en schitterend najaarslicht. Bij iedere bocht mis ik mijn nog steeds niet gerepareerde camera meer en meer.

Velomobiel-onvriendelijke oversteek tussen Hemelum en Kolderwolde.

Tussen Hemelum en Kolderwolde een typisch Nederlandse oversteek voor fietsers. Veiligheid voor alles, ten koste van fatsoen en fietsersplezier. Grote hekken over het fietspad, PAS OP, AUTO'S! Met de Quest ben ik nu in het nadeel, ik moet uitstappen en neem al sjorrend en slepend de gelegenheid te baat om de bedenker van deze polderkolder eens hartgrondig te vervloeken. Zijn ze nou helemaal belatafeld, ik heb ook nog ogen om mee te kijken hoor en een bloedhekel aan dit soort paternalistische noodgrepen.

Voorbij Woudsend zie ik de hele tijd een hardnekkige vlek in de spiegel wat uiteindelijk een wielrenner blijkt die dappere pogingen doet om me in te halen. Puh, ik rij nog niet eens 30 km per uur, wat een sukkel zeg. Ik neem gas terug en kijk of het driftig zwiepende mugje groter wordt. Zowaar, het fietst harder dan 25 km per uur!

Kom, ik laat hem eens dichtbij komen en ga dan heel langzaam weer harder fietsen. Eens kijken of ie er instinkt en zich helemaal ongans gaat jakkeren. Miezerige wraak voor al die keren dat wielrenners mij met twee vingers in de neus inhaalden, wraak voor mijn eeuwige eigen gekwakkel, wraak voor alles wat ooit tegenzat. Helaas, ik accelereer niet subtiel genoeg want veel te snel dus hij stinkt er niet in.

Dan maar weer allenig verder. Een reiger blijft stokstijf staan als ik in de remmen knijp. Leuk reiger, je bent erg mooi in het zonlicht, maar ik heb mijn goede camera niet bij me dus vlieg gerust op hoor. Om de reiger niet teleur te stellen schiet ik toch maar een plaatje. Even later vliegt ie toch nog weg. Meer reigers volgen langs de vele kilometers slootkant die ik hier passeer.

In de Weerribben word ik verrast met de aanblik van een heuse hermelijn (misschien een wezel) die wat langs de rand van het fietspad zit te snuffelen. Gewaarschuwd door het gerommel van de Quest zet hij de sokken erin, maakt onder het lopen een paar prachtige sprongen met alle vier poten in de lucht en schiet dan in volle vaart met een haakse hoek het riet in. Wat een prachtig beestje en wat een schitterende capriolen liet hij me zien in die paar seconden.

Het mogen zien van dit diertje vergoed ruimschoots het gedoe en gezeur met onervaren fietstoeristen die van schrik alle kanten op gaan zwabberen zodra ze mij in de verte ontwaren. Ik zaai weer eens heerlijk paniek op dit vrij smalle fietspad maar weiger vol de berm in te gaan. Ik ken dit fietspad al langer dan vandaag, het is zo'n hoog liggend betonpad met hufterige duikranden en ik heb ooit met de Alleweder zo'n rare capriool gemaakt dat ik met het prikkeldraad vlak voor mijn keel tot stilstand kwam. Dan maar een paar boze blikken, ik maak me er met de hermelijn nog vers in de herinnering niet al te druk om vandaag.

Cameradeloos

Na drie weken wachten op de reparatie van mijn fototoestel begin ik me zorgen te maken. Ze zullen mijn geliefde speeltje toch niet kwijtgeraakt zijn? Op het trouw door mij bezochte internationale Panasonicforum van dpreview moppert iemand over de slechte service van Panasonic. Het gaat weliswaar om een heel ander land maar toch lees ik dat soort dingen nu even liever niet.

In het weekend keldert mijn humeur naar een dieptepunt door het wachten en de onzekerheid dus maandagmorgen bel ik met de reparatiedienst van Panasonic. Op serienummer wordt mijn camera prompt in de database teruggevonden en men kan me vertellen dat er gewacht wordt op onderdelen. Die zullen waarschijnlijk deze week aankomen waarna ik het toestel in principe volgende week weer op moet kunnen halen bij de winkel. Het is een flinke tegenvaller dat het nog zo veel langer gaat duren maar een opluchting dat hij tenminste nog niet verdwenen is in een of ander grote anonieme rommelhoop van hopeloze gevallen.

Ondertussen word ik steeds handiger met de oude Olympus die nu als back-up dienst doet. Vooral de belichting moet flink gecompenseerd worden omdat de dynamische ruimte veel beperkter is dan ik gewend ben maar de kleuren zijn met wat hulp achteraf best goed te noemen. Hoe het ook zij, ik zal het er mee moeten doen, iets anders heb ik niet voorhanden.

Paddestoel en Quest, Dieverbrug

Het is nu echt vol en fraai najaar aan het worden. Ik hotseknots al geregeld als vanouds over hele lagen eikeltjes met mijn fiets en op een van mijn tochtjes ben ik na 2 uur pas 10 km van huis, zoveel fotogenieke paddestoelen zijn er onderweg. Ik ben al lang blij dat ik een camera mee heb, ook al is het maar een ouwetje.

Vooral bij dit laag bij de grond werk mis ik het uitklapbare LCD schermpje van de FZ50 enorm. Ik moet nu echt plat gaan liggen met mijn neus in mos, modder of andere rommel om een beetje een idee te krijgen wat ik voor de lens heb. Met de FZ50 is dat totaal andere koek, dan hoef ik hooguit op mijn hurken te zitten met het schermpje onder een hoek uitgevouwen.

Ik ontdek al fotograferend wel een onverwacht voordeel van de kleine Olympus: ik kan onder de hoed van de meeste paddestoelen komen en dan in de macrostand aparte composities maken. Dat is met de FZ50 veel lastiger omdat die zo'n dikke toeter heeft dat ie vaak domweg niet onder de paddestoel past.

Als ik na dit zwammenritje thuis de foto's op het beeldscherm bekijk ben ik verrast in positieve zin. Het was bewolkt weer en het licht leek me niet zo bijzonder maar ik blijk toch een aantal aardige plaatjes geschoten te hebben. Opnieuw ervaar ik dat je in het veld voorzichtig moet zijn met oordelen over de omstandigheden, het is lang niet altijd wat het lijkt.

Geregeld valt fotowerk achteraf tegen, maar andersom komt ook vaak voor. Als je je buiten al laat ontmoedigen mis je af en toe toch hele aardige kansen. Hoeveel ervaring ik ondertussen ook mag hebben, het blijft voor een groot deel toch een gok hoe een foto uiteindelijk uit zal pakken. Dat is wel eens lastig maar maakt het werk wel spannender en uitdagender.

En af en toe na een onverwacht aardige opname dat lekkere HEBBES! gevoel. Alsof je zojuist een mammoet gevangen hebt. Echt, ik kan het iedereen aanraden om ook eens met de neus op de schoenen op plaatjesjacht te gaan. Je weet niet wat je dan allemaal ziet.