bassociaties

Bladblazer

Als er nou iets is waar ik een schurfthekel aan heb is het wel aan jankende bladblazers. Ik ga hier geen grappig stukje schrijven over de dieptrieste sneuheid van mensen die met zo'n zinloos lawaaiding een hele middag in de tuin lopen te klungelen terwijl ze met een simpele bezem binnen een kwartier de stoep schoon zouden hebben. Voor beroepsbladblazers maak ik natuurlijk graag een uitzondering want van dag in dag uit vegen krijg je op den duur vast schouderklachten.

Ik heb ook schouderklachten maar dat komt niet door overmatige tuinproperheid want dat ken ik helemaal niet, onze tuin is altijd een achterstallige puinbende waar alleen de natuur zich nog een beetje op zijn gemak voelt. Mijn schouderklachten hebben met fotograferen te maken maar het heeft nog een hele tijd geduurd voor ik de precieze oorzaak wist te achterhalen. Is mijn camera te zwaar of heb ik mezelf te hard tegen de grond gegooid bij een overstekende paddenstoel?

Niets van dat alles, het komt door fietsen met één hand. Als ik niet met de Quest onderweg ben hangt de camera altijd om mijn nek te slingeren en om te voorkomen dat ik mijn lens kapot slinger tegen het stuur maan ik de camera altijd met één hand tot kalmte. Met de andere hand stuur en rem ik.

Dat resulteert in een scheve houding met rare belastingen op de ene schouder en die doet dan ook sinds enige tijd dag en nacht vervelend. Niet erg genoeg om naar een pillendraaier te stappen, maar wel erg genoeg om naar de oorzaak te zoeken en die te bestrijden. De oplossing is simpel: camera netjes over de schouder hangen of in de rugzak doen en voortaan keurig met twee handjes fietsen. Ik knoop het in mijn oren en hoop dat het vanaf nu langzaam weer steeds beter lukt om mijn rug te krabben.

Bladblazer in het bos, Woldberg, Steenwijk.

Op de Woldberg is de beroepsbladblazer van Staatsbosbeheer in actie en ik hoor hem al van ver. Vorig jaar schoot ik er fraaie plaatjes van met zonlicht en hele wolken herfstblaadjes, vandaag worden ze wat minder spectaculair maar ik kan het toch niet laten. De machinist stopt en we maken een praatje. Ik vraag hoe vaak er geveegd wordt en wat hij verder zoal doet en kom van alles aan de weet over natuuronderhoud, het rietbranden in de Weerribben en nog veel meer. Dan gaat hij weer aan de slag en ik volg zijn voorbeeld door de Woldberg op te klauteren op jacht naar bos-met-mist.

Dat valt een beetje tegen en als ik via een ander paadje weer naar beneden loop komt de grote bladblazer daar ook net langs. Ik probeer het ding er nog een keer op te zetten. De machinist lijkt even te aarzelen maar ik gebaar om gewoon door te rijden want ik wil actie in beeld. En reken maar dat ik die krijg.

Met mijn stomme kop ben ik aan de kant gaan zitten waar het ding alle blad en modder heen blaast en de twijfel van de machinist was waarschijnlijk omdat hij wist dat ik onder de bagger geblazen zou worden. Dat de rommel tot achter in mijn neus wordt geïnjecteerd is nog niet het ergste, dat proest ik er wel weer uit, maar mijn trouwe camera ziet er zo verschrikkelijk smerig uit dat ik me even ernstig zorgen maak.

Al te hard poetsen durf ik niet want ik ben bang dat ik het zand alleen maar de lensnaden in druk. Ik bedenk dat ik voortaan voor dit soort noodgevallen toch een klein borsteltje mee moet nemen maar daar heb ik nu niks aan. Als de boel opdroogt valt bijna al het zand spontaan van lens en camera en als ik heel voorzichtig wat aan de stelringen draai voel ik gelukkig geen nare kraakjes waar ik zo bang voor was. De lens heet stof- en druipdicht te zijn en lijkt dat waar te maken. Ik ben een stomkop, een smeerkees en in dit geval ook nog een geluksvogel en ga weer opgelucht verder.

Naaldbos met mist en zonnestralen, De Eese, Steenwijk.

Door het bos fiets ik richting De Eese want ik wil in elk geval even kijken of die prachtige paarse paddenstoel nog doorgroeit of dat ik hem op het hoogtepunt betrapt heb. In het bos vind ik her en der resten mist die ik er gretig opzet en bij een bosrand ligt een maisstoppelakker zo spookachtig te dampen in de ochtendzon dat ik er tientallen foto's op verschiet om het mooiste moment toch maar vooral niet te missen.

Net voor ik bij de paarse schijnridderzwam ben zie ik een berm vol vliegenzwammen waar ik me natuurlijk toch weer even mee vermaak. De paarse zwam lijkt niet erg veel gegroeid en ik heb de indruk dat de kleur ietsje minder fel is geworden. Omdat ik nu de andere lens bij me heb maak ik voor de volledigheid nog wat plaatjes maar of dat blijvertjes zijn is maar de vraag.

Ik fiets terug naar Steenwijk over allerlei modderige boswegggetjes en probeer nog meer 'bos met zonnestralen' te fotograferen wat niet zo goed wil lukken. Telkens als de stralen goed zijn is het bos te donker en als het bos goed is zijn de stralen weer niet mooi genoeg. Uiteindelijk geef ik het maar op en maak als troost een wat eenvoudiger plaatje van een bosrand in de zon. Daarna slaat de vermoeidheid toe en haast ik me naar huis voordat ik slapend van de fiets val.

Bosrand, De Eese, Steenwijk.

Rood en paars

Ik ken het allemaal wel denk ik maar omdat iets anders dan fotograferen nog steeds niet echt wil lukken fiets ik toch die kant maar weer op. Die kant is, hoe kan het ook anders, richting Woldberg. Maar waar ik af zou moeten slaan het bos in heb ik opeens geen zin dus fiets ik door. Zomaar, wilde bui zeker.

Er staat een populier langs de weg. Nog niet kaal maar er liggen al heel wat blaadjes in de berm. De blaadjes van populieren worden niet rood of bruin maar gaan van groen via geel naar zwart. Dat is weer eens wat anders en ik maak foto's van een berm vol populierenblad.

Bij twee zwerfkeien die in de volksmond koe en kalf heten is het een orgie van honingzwammen. Ik zet de fiets tegen een boom en loop wat rond maar kan geen compositie naar mijn zin vinden. Het zijn er gewoon te veel om te kunnen kiezen. Dan knalt er een zonnestraal door het bos en zonder me ook maar een moment de bedenken gooi ik mezelf tegen de grond en schiet er al liggend op los. Bij zulk licht doet de compositie er al bijna niet meer toe.

Ik fiets weer verder en kom achter op de Eese terecht. De zon staat lekker laag in deze tijd van het jaar en schijnt volop. Alles heeft kleur als ik naar boven kijk, wat een spektakel. Dan vind ik op de grond een echte schat.

Galappels op eikenblad, De Eese, Steenwijk.

Onder een eikenblad zitten twee flinke galappels die echt de kleur van een appel hebben. Ik loop wat rond te ummelen met het blad in mijn hand. Wat nu? Ik leg het blad maar in de rand van een regenplas in de hoop een spiegeleffect te krijgen. Dat lukt en zo heb ik er gratis twee galappels bij.

Op het heideveldje helemaal achter op de Eese geniet ik van een fraaie lichtshow die de komst van een flinke bui aankondigt. Net op tijd ben ik bij een laantje met enorme coniferen waar ik kan schuilen voor de regen. De gedwongen pauze benut ik om mijn brood op te eten.

Vuurzwammetje tussen mos, De Eese, Steenwijk.

Al rondhangend onder de bomen ontdek ik een paar fraaie vuurzwammetjes. Op zich niks bijzonders, behalve die kleur dan. Word ik altijd weer stil van want dat de natuur zoiets bij elkaar kan groeien snap ik nog steeds niet. Als het weer droog is zet ik de kleurenpracht op de foto en pak meteen een paar fraaie gele knotszwammetjes mee die ik ook ontdek.

Dwars door het bos fiets ik terug. Op veel plekken moet ik afstappen en door de modder ploeteren, het is nat en de boel is door bosbouwmachines flink tot bagger gereden. Op goed geluk sla ik een zijweg in en weet even later niet meer waar ik ben. In de verte zie ik een deftig landhuis dat orde in mijn hoofd zou moeten scheppen maar ik kan er geen touw meer aan vastknopen. Verdwaald is wel een erg groot woord en het is voornamelijk leuk om alle gevoel voor richting eens even kwijt te zijn.

Dan zie ik heel in de verte een dode boom staan. Ha, die ken ik, nu weet ik waar ik ben. Ik kom uit vlak bij het kasteeltje midden op de Eese en passeer de kastanjeboom waaronder ik dit voorjaar een prachtig veldje klaverzuring vond. Daar is niets meer van over. Op een bult bladeren zie ik iets paarsigs en kijk nog eens beter. Alweer een schat gevonden, en wat voor één.

Paarse schijnridderzwam, De Eese, Steenwijk.

Dit is er echt een om eens goed aan te voelen want het ziet er allemaal nogal plasticachtig uit. Het gekke is dat het ook zo plasticachtig aanvoelt, iets tussen leer en boetseerwas in. Wat een neppaddenstoelen zeg. Toch zijn ze echt en ik zet ze natuurlijk uitgebreid op de foto want deze verrukkelijke kleur zie ik maar zelden in de natuur.

Op weg naar huis loop ik nog even de Woldberg op, er is daar een aardig uitzicht dat ik graag nog eens in herfstkleuren vastleg. Maar terwijl ik naar boven klauter verschuilt de zon zich achter een wolk en eenmaal boven zijn de kleuren helemaal weg. Ik wacht geduldig op mijn beurt maar die heb ik met alle fraaie paddenstoelen van vandaag kennelijk al gehad dus pas als ik weer beneden bij de fiets sta komt de zon weer tevoorschijn. Met de wetenschap dat ik een paar zeer kleurige paddenstoelen op mijn geheugenkaartje heb staan kan ik me er zonder mopperen bij neerleggen en fiets braaf naar huis.

Analfabeten

Nou heb ik dus nooit een hond gehad, dus helemaal zeker weten doe ik het niet, maar meer en meer krijg ik het vermoeden dat het houden van een hond leidt tot analfabetisme. Het is een speciale vorm die als gevolg heeft dat men niet meer in staat is de entreebordjes der natuur te ontcijferen. Zodoende wordt geheel per ongeluk en zeer ongewild het gebod om de hond aangelijnd te houden massaal genegeerd.

Vandaag gebeurt dat zo massaal dat ik zou zweren dat het zondag is. Onwillekeurig lees ik toch nog eens zo'n bordje, ben ik nou gek of hoe zit dat? Als ik al gek ben is het toch vooral omdat ik de moeite neem het bordje te lezen. Ik kan namelijk nog wel een beetje lezen en er staat echt: 'geen toegang met een niet aangelijnde hond'. Ik geef het toe, de zinsbouw is wat bokkig en kon zo uit mijn eigen brein ontsproten zijn.

Fikkie is lief, Fikkie doet niks en Fikkie mag alles. Dus Fikkie moet en zal loslopen in de natuur want dat geeft het baasje van Fikkie zo'n heerlijk vrij gevoel. En als we duidelijk aan zien komen dat Fikkie een onschuldige macrofotograaf de stuipen op het lijf gaat jagen door als verrassing keihard in zijn oor te blaffen doen we niks, helemaal niks. We laten het gewoon lekker gebeuren en lachen een beetje dom want het geeft ons als baasje zo'n heerlijk vrij gevoel. Foei Fikkie, maar niet heus. Excuses is niet nodig, het is toch immers Fikkies eigen schijtbos?

Kiemende graanhalm met dauwdruppels, Woldberg, Steenwijk.

Ik ben inmiddels een hartverzakking nabij en het is dat ik al vele jaren in therapie ben anders had ik Fikkies baasje ter plekke doodgefotografeerd, daar is mijn lens lang en zwaar genoeg voor. Vandaag zit ik zo verschrikkelijk strak in mijn lijf dat ik niets doe, helemaal niets. Verstijfd en in elkaar gekrompen blijf ik angstig achter mijn graanhalmpje zitten en wacht tot het geteisem doorgelopen is. En dan doel ik dus niet op de hond.

Even later wordt het toneelstukje door een ander stuk ongeluk nog eens zoetjes overgedaan. Nu hoor ik achter me opeens gehijg en geroffel van hondenpoten terwijl in de verte een deftige juffrouw loopt te gillen dat Theodorus of weet ik hoe het mormel nu weer heet moet luisteren en af, af, af moet doen.

Waarschijnlijk een geweizwam, Woldberg, Steenwijk.

De hond is zwart, wild en groot en ik hou mijn handen wijselijk binnenboord, kruip in elkaar en doe of ik niet besta. Dat helpt, de hond taait vrij snel af en gaat nu de konijntjes het leven zuur maken. Het baasje loopt door het bos te gillen dat hondje nu terug moet komen en wel onmiddelijk. Theodorus gelooft het allemaal wel en vermaakt zich kostelijk met het opjagen van alles wat hollen kan.

Mijn hoop om in het bos vandaag nog een klein beetje tot rust te komen is nu definitief vervlogen en moedeloos begeef ik me naar huis. Met het terrorisme van de tabaksjunks is het, hoewel wat mij betreft twintig jaar te laat, uiteindelijk allemaal goed gekomen, zou zoiets ook nog eens mogelijk zijn met de hij-doet-niks-terreur? Ik blijf er moedig op hopen. Tot die tijd moet ik de natuur in het weekend maar een beetje mijden als mijn rust me lief is, het is niet anders.

Afgestorven varenblad, Woldberg, Steenwijk.

Sukkeltochtje

Men zegt dat het beter gaat met de paddenstoelen in Nederland. Wat heet, ik word er af en toe mal van. Waar ik ook loop of fiets zie ik paddenstoelen, paddenstoelen en nog eens paddenstoelen. De grote stinkzwam houdt zich rustig de laatste tijd maar overal en nergens struikel ik over vliegenzwammen en ook de verschillende honingzwammen (er zijn meerdere soorten) komen opeens massaal te voorschijn.

Honingzwam (sombere?) op boomstobbe, De Eese, Steenwijk.

De vruchtlichamen van al deze bijzondere schimmelsoorten mag doorgaans een kort leven beschoren zijn, op internet lees ik dat de schimmel zelf behoorlijk oud kan worden. Zo zou er in de Verenigde Staten een sombere honingzwam ontdekt zijn met een myceliumstelsel van 2400 jaar oud dat een omvang heeft van bijna negen vierkante kilometer. Alles is daar nou eenmaal groter, de hamburger, de buik, de crisis en nu dus ook de honingzwam.

Hoewel ik opnieuw zo gespannen ben als een veer besluit ik om vanmiddag toch maar een stukje te gaan fietsen met de Quest. Het is bijzonder aardig weer en als ik er nou eens een heel onschuldig treuzelrondje van maak ben ik toch in elk geval even buiten. De natuurgebieden laat ik voor wat ze zijn, dat is nu even te veel en te ver. Bij Eesveen steek ik het boerenland in en bedenk dat het al heel lang geleden is dat ik een aardige hekpaal fotografeerde. Zijn ze er niet meer of zie ik ze niet meer?

Hekpaal met hoefijzers, Eesveen.

Waarschijnlijk het laatste want binnen honderd meter passeer ik er een die niet ongefotografeerd mag blijven. Dat is voor mij één van de geheimen van fotografie: als je aan een bepaald onderwerp denkt komt dat onderwerp vaak sneller dan verwacht op je weg.

Ik kom door het boeren lintdorp Wapserveen en zie dat de oude boerderij die ik zo vaak fotografeerde nu dan toch echt gesloopt is. Het doet even pijn om dat te zien maar waarschijnlijk zou zelfs ik in zo'n muf en vochtig hok niet gelukkig worden dus ik moet me voortaan maar tevreden stellen met de foto's die ik er van heb.

Toch nog een beetje natuur vandaag want achter Wapserveen ligt het kleine maar prachtige Uffelterveen en daar gaat mijn fietstochtje langs. Er staat geen uitkijktoren maar toch maak ik er een panoramaserie van, zo mooi is het licht.

Vakantiehunebed op de flank van de Havelterberg.

Mijn ritje is vandaag zo verschrikkelijk gezapig dat ik na het Uffelterveen zelfs moeite heb om wakker te blijven. Loom en slaperig hobbel ik over het Holtingerveld en kom uit bij de twee hunebedden op de Havelterberg. Daar is het reuzegezellig met vakantievierende kinderen die over de stenen klauteren. Ik heb bij hunebedden altijd een heel oud en vooral ook heel authentiek gevoel gehad tot ik niet zo lang geleden de geschiedenis van deze twee steenkamers las.

In de tweede wereldoorlog werd hier door de Duitsers een vliegveld aangelegd. De stenen wist men te redden en tijdelijk ergens onder te brengen. Na de tweede wereldoorlog zijn de twee monumenten weer opnieuw in elkaar gezet. Knap werk allemaal, maar ik had het geloof ik liever niet geweten want het authentieke gevoel is er daardoor toch een beetje van af.

Bij Darp staat de berm vol vliegenzwammen. Ik ken de plek en weet dat ze hier massaal kunnen staan maar omdat er pas gemaaid werd had ik ze hier dit jaar niet meer verwacht. Maar daar zijn het nu eenmaal paddenstoelen voor, je draait je één keer om en floep, daar zijn ze weer met zijn allen. De natuur heeft weer voor een paar alleraardigste composities gezorgd dus doorfietsen is er echt niet bij.

Terwijl ik mijn best doe om de kleurenpracht te vereeuwigen rijdt een vrij opgefokte middagspits de sokken bijna uit mijn schoenen. Af en toe wordt er ook nog luid getoeterd. Wat een drukte, wat een haast en wat een misbaar allemaal zeg. Stoppen, uitstappen en genieten zouden jullie moeten, allemaal.

Of nee, laat ook maar eigenlijk, want dat moet dan natuurlijk weer met veel geschreeuw, gejoel en hondengeblaf en voor je het weet liggen alle paddenstoelen om. Laat het genieten van deze kleine wonderen maar aan mij over, dan kunnen jullie in je snelle jakkerbak ongestoord het grote geluk in de vorm van die nog grotere TV najagen.

Troebele blik

Als ik bij het Dwingelderveld aankom begin ik me toch echt een beetje zorgen te maken. Ik ben al een heel stuk van huis maar heb nog geen enkele foto gemaakt. Is mijn fotografenblik zo vertroebeld dat ik tot nu toe alles over het hoofd zag of was er gewoon nog niets te beleven op deze frisse en winderige maandagmorgen? Ik moet toegeven dat het weer ook niet bepaald uitnodigt om uit te stappen en op de knietjes te gaan voor een paddenstoel want ik zit zelfs een beetje te kleumen in de fiets.

Die troebele blik komt omdat ik sinds enige tijd weiger om mijn bezopen fietsbril van het merk Rudy Project op te zetten. Met dat ding loop ik niet alleen voor schut maar van de extreem schuin geplaatste glazen krijg ik ook nog eens schele hoofdpijn. Dit voorjaar ben ik eens met mijn gewone bril gaan fietsen en tot nu toe beviel dat prima. Geen raar montuur meer dat ruzie maakt met de zoeker van de camera en het is een verademing om glazen voor de ogen te hebben die gewoon recht staan.

Maar nu het wat kouder wordt komt de oude klacht weer terug die precies de reden was waarom ik ooit die belachelijk dure fietsbril van Rudy Project kocht. Ik blijk nogal gevoelige ogen te hebben en bij wat frisser weer heb ik na een fietsdag steevast één of twee dagen troebele en rode ogen. Er zal een andere oplossing moeten komen maar ik heb de afgelopen jaren al heel wat peperdure montuurtjes op mijn neus gehad zonder iets beters te vinden.

'Drie plus drie', vliegdennen en jeneverbessen op het Dwingelderveld.

Op het Dwingelderveld is het weer eens bijna uitgestorven, ik kom welgeteld één wandelaar tegen. Ik 'doe' de drie jeneverbessen nog maar weer een keertje maar nu eens van dichtbij in een groothoekstand. Als ik terug loop naar de fiets zie ik opeens een ander aardig plaatje opduiken, dat ik dat nog nooit eerder gezien heb zeg.

Verderop in het bos valt de wind weg en in de zon is het heerlijk. Nu durf ik er wel even uit voor een korte paddenstoelensessie. Ik moet een heel eind van het pad af en hoop maar dat ik hier geen stipte boswachter tegen het lijf loop want dan heb ik weer een heleboel uit te leggen.

Als ik helemaal opga in mijn onderwerp wordt ik plotseling tot de orde geroepen door iemand die mijn naam roept. Kijk eens aan, mijn faam snelt mij vooruit, zelfs de boswachter van het Dwingelderveld weet al wie ik ben. Ik kijk op en zie in de verte opeens twee velomobielen staan. Kennelijk zie ik even dubbel. Spelen mijn troebele ogen me nu weer parten of heb ik misschien te diep met mijn neus in de hallucinerende paddenstoelen gezeten?

Dan zie ik iemand uit de tweede velomobiel stappen en begrijp dat er niets mis is met mijn waarneming. Da's vast geen boswachter die daar uitstapt maar wie het wel is kan ik niet zien want de fietser heeft een zonnebril op en een sjaaltje voor zijn mond. Als de velomobilist zijn gezicht toont blijkt het een oude bekende van de Drentse ligfietsclub De Huneliggers. Terwijl we even een praatje maken kauw ik een boterham weg en neem ondertussen met veel plezier de complimenten over mijn weblog in ontvangst. Dan vervolgt de trouwe lezer zijn weg en klim ik ook weer eens in mijn bakkie.

Kleurig blad van een amerikaanse eik, Dwingelderveld, Lhee.

Twintig meter verderop staat een amerikaanse eik met zijn kleurige herfstbladeren te gloeien in de zon. Dat is natuurlijk weer stoppen geblazen en vervolgens speel ik het spelletje 'verrekje-nekje' weer met veel toewijding. Als de kramp echt niet meer te harden is zet ik mijn hoofd weer heel voorzichtig recht en fiets verder.

Hoewel zo'n amerikaanse eik er met zijn kleuren natuurlijk niet om liegt heb ik de indruk dat het verder een beetje tegenvalt met de herfstkleuren dit jaar. Ik heb nog maar weinig echt kleurige bosranden gezien maar ondertussen ligt er al heel wat blad op de grond dus ik vrees dat de meeste blaadjes dit jaar loslaten voor ze een beetje lekker op kleur zijn gekomen.

Nog even geen panorama maar al wel vast een groothoek-voorproefje van het Doldersummerveld.

Bij Doldersum rij ik onder zo'n fraaie wolkenlucht dat ik besluit nog even om te rijden naar de uitkijktoren. Het panorama dat daar nog eens geschoten moet worden heeft laat licht nodig en de timing lijkt vandaag optimaal. Boven op het torentje moet ik toch nog een hele tijd wachten maar daar draai ik inmiddels mijn hand niet meer voor om.

Als de zon dan even tussen de wolken door piept is de camera al lang en breed ingesteld en weet ik precies hoe ik moet uitkaderen. Snel schiet ik een paar panoramaseries met erg goed licht en een zeer aardige lucht er boven. Zo, die heb ik binnen en dat is dan al weer deeltje twee van de serie met panorama's want het Aekingerzand schoot ik eerder al een keer. Als ik tien panorama's heb ga ik ze uitwerken en publiceren, zou ik er zoveel halen?

Stuivend zand

Het is al laat in de middag als mijn vrouw oppert om nog even een wandeling te gaan maken. Daar heb ik wel oren naar en we besluiten nog even naar het Aekingerzand te rijden om daar wat rust te zoeken. Het is even schrikken als de parkeerplaats afgeladen blijkt met auto's en de eerste meters in de natuur ruik ik vooral zeepdozen en sigaretten maar al snel lossen al die kakelende en vooral stinkende zoogdieren op in de ruimte van deze zandvlakte.

Stuifzand met dennen in avondlicht, Aekingerzand, Appelscha.

De lucht ziet er veelbelovend uit en met wat geluk krijgen we hier een fraaie zonsondergang te zien. Snel schiet ik wat plaatjes als ik zie dat een enorme wolk de zon voorlopig gaat verstoppen. De wolk drijft echter niet voorbij zoals ik verwachtte maar breidt zich snel uit en de zon krijgen we helaas niet meer te zien.

Als het even later al een beetje begint te schemeren moet ik de lichtgevoeligheid opschroeven maar ook dan is er hier in fotografisch opzicht eigenlijk niet veel meer aan. De kleuren zijn weg en zonder kleur blijft er van het stuifzand wel erg weinig over. Ik vind wat boomcontouren en probeer zo nog wat beelden bij elkaar te sprokkelen maar als echte liefhebber van kleur vind ik het een beetje behelpen.

In mijn herinnering is het stuifzandgebied een vrij uitgestrekte vlakte maar tot mijn teleurstelling zijn we in mum van tijd aan de rand en kijken uit over struikheide die als een zwart gat al het licht opslokt. We lopen langs de rand van het stuifzand en overal is te zien dat de natuur het hier aan het winnen is van de mens.

Contour van een eik, Aekingerzand, Appelscha.

Ooit werden de zandgronden hier zo mishandeld dat de humuslaag verdween en een enorme zandwoestijn ontstond die zelfs het gehucht Aekinga bedreigde. Door het aanplanten van naaldbos werd de zandwoestijn beteugeld en kon men een ramp voorkomen. Ergens in het bos bleef als aandenken een stukje stuifzand over dat geen kwaad meer deed.

Toen de ellende van het stuifzand vergeten was kreeg men weer oog voor de schoonheid ervan en probeerde door het kappen van bos de dynamiek in dit gebied terug te brengen. Als ik hier zo rondloop betwijfel ik of dit stuifzand een blijvertje is want ondanks de alom aanwezige schapen zie ik overal oprukkende natuur in de vorm van kraaiheide, helmgras en andere brutale plantjes. Ik heb sterk de indruk dat het gebied met echt los stuifzand veel kleiner is dan een aantal jaren geleden.

Het mag slechts een miezerig postzegeltje natuur zijn, ik zie me dit stukje toch echt niet met de schoffel bijhouden. De enige andere oplossing die ik zo snel kan verzinnen is om hier geregeld wedstrijden te gaan houden met terreinwagens en crossmotoren. Die zouden het zand waarschijnlijk wel los houden en zo zouden zelfs de meest fervente natuurslopers kunnen bijdragen aan het instandhouden van dit schitterende gebied. Of ik hier dan nog graag zou vertoeven is iets heel anders maar het zou toch ook jammer zijn als dit bloedig kaalgekapte stukje Nederland op den duur weer helemaal dichtgroeide.

Licht op bestelling

Ik heb vandaag geluk want de regen begint pas als ik al onderweg ben. Daardoor heb ik de fiets tenminste droog kunnen inladen en voelde ik mij bij vertrek ook niet geïntimideerd door dreigende buien. Pas als ik de wijk uit fiets begint het te regenen en het houdt voorlopig niet op. De lucht die ik er bij geserveerd krijg maakt veel goed en doet verlangen naar vaker zo'n ijskoude kletterbui op je kop.

Zonsopkomst boven de nieuwe wijk Eeserwold bij Steenwijk.

Als ik de scholieren zie kleumen en afzien begrijp ik dat ik dubbel geluk heb. Onder de gratis fraaie wolkenluchten fiets ik vorstelijk in mijn Quest en al wat nat wordt zijn fiets en helm. Geen koude handen, geen natte voeten en ook geen gemier met een regenpak. Leve de luxe.

Nat en koud word ik toch nog een beetje tijdens het maken van foto's. Niet elke foto laat zich immers lui vanuit de Quest maken, soms moet een mens ergens ook nog een beetje moeite voor doen. Ik doorsta de eerste bui zonder dat ik het dekje tevoorschijn hoef te halen. Hoewel het flink regent staat de wind zo dat het meeste water buiten de fiets valt.

In Vledder betrap ik een favoriet boerderijtje op de brink voor het eerst in zonlicht. Dolblij ben ik, hoe vaak heb ik hier geen foto van gemaakt die achteraf doodsaai was en afgekeurd werd. Ik maak er dit keer echter veel te gehaast veel te weinig foto's van en achteraf blijken alle opnames bewogen. Domme slordigheid die eigenlijk niet nodig was geweest.

Op het Doldersummerveld schiet ik plichtmatig wat plaatjes maar hier heb ik afgelopen jaar al zoveel aardig materiaal geschoten dat ik er bijna op uitgekeken raak. De regenboog die verschijnt had me misschien nog kunnen redden maar zet uiteindelijk toch niet door.

Inkuilen van gehakselde mais, Doldersum.

Ik kan er vandaag allemaal niet zo mee zitten en even verder wordt me iets anders in de schoot geworpen. Langs de weg wordt een kuilvoerbult van gekneusde mais opgebouwd en het behaagt de grote belichter om voor uitmuntende lichtval te zorgen. Geen miezerig zonnestraaltje van drie tellen, welnee, het scherpe strijklicht blijft net zo lang aan tot ik klaar ben met mijn fotoserie.

Ik raak zo verwend door het licht dat vandaag op bestelling geleverd lijkt te worden dat ik zelfs een beetje verbaasd ben als ik op het Aekingerzand moet wachten tot een dikke wolk is weggeblazen. Tegen de tijd dat de zon weer doorbreekt ben ik boven op de uitkijktoren door en door verkleumd en heel even heb ik weinig animo voor fotograferen. Beneden bij de fiets is de tegenzin weer over en ik richt me op kleurig eikenblad aan een dikke boom. Onderstaande foto schiet ik overigens later ergens midden in het bos.

Eikenblad met vraat, Bosoord.

Passerende fietsers stoppen en vragen wat ik voor bijzonders op de foto zet. Met een piepklein beetje leedvermaak vertel ik dat ik niet van de vogeltjes maar van de boomblaadjes ben en dat er in hun ogen waarschijnlijk niets te beleven valt. Voor mij echter wel, wat een kleur, wat een licht, wat een contrast. Hebben ze dat echt speciaal voor mij hier opgehangen? Ik zou het bijna gaan denken.

Stel je eens voor, er zijn mensen die hier onderdoor wandelen zonder het spetterende feest boven hun hoofd ook maar één moment te aanschouwen. Niet doen hoor, verrek je nekje en geniet want voor je het weet liggen al deze feestvlaggetjes op de grond weg te rotten.

Ik rij een rondje om het Aekingerzand en besluit me vandaag verstandig te gedragen. Rechtsomkeer dus maar en door het bos hobbel ik op mijn dooie akkertje op huis aan. Her en der pik ik nog een luchtje en een doorkijkje mee en vlak bij huis bedenk ik dat ik nog een paar leuke vliegenzwammen weet te staan waar ik amper voor om hoef te rijden.

Vliegenzwammen, Woldberg, Steenwijk.

En weer is het raak want precies op het moment dat ik bij de paddenstoelen stop gaat het strijklicht weer netjes aan en kan ik aan de slag. Ik dank de grote belichter in stilte voor de joviale medewerking en ben op mijn beurt niet te beroerd om nederig mijn kin en knieën in de modder te drukken teneinde de herftsverrassingen van moeder natuur smaakvol te vereeuwigen.

Thuis stel ik vast dat ik vandaag weer eens te veel foto's gemaakt heb en dat er ook nog eens te weinig van mislukt zijn. Nog even en ik moet alweer op zoek naar de volgende harde schijf want mijn fotoarchief groeit bijna sneller dan al die paddenstoelen die ik zo graag mag fotograferen.

Ik ben niet moe

Het fietstochtje van gisteren heeft er weer eens lekker ingehakt en ik ben dan ook hard toe aan een rustdag. Maar als ik deze morgen naar buiten kijk zie ik al dat dat er echt niet in zit want het zit potdicht van de mist. Wetende dat die vrij snel op zal trekken en dan her en der prachtige taferelen zal toveren word ik weer helemaal zenuwachtig en besluit het uitrusten uit te stellen tot later in de week. Daar zal waarschijnlijk dan nog een fikse woekerrente overheen komen maar dat zijn problemen voor later.

Maïsoogst in de mist, Steenwijk.

Snel op weg want de Woldberg roept. Als ik Steenwijk uit fiets hoor ik achter een houtwal grommende machines. Even moet ik graven in mijn geheugen, dan herinner ik me dat achter de houtwal mijn eigenwijze maisstengel in een grote maisakker staat. De maisoogst is ook hier begonnen en het grommen is afkomstig van de maiskneuzer. Mijn eigenwijze maisstengel is niet meer. Ik schiet een eindeloze serie want kan geen genoeg krijgen van de machines die opdoemen en weer verdwijnen in de mist. Dan hoor ik de Woldberg opnieuw roepen en haast me verder.

Ik neem een kijkje op de uitkijktoren maar dat levert in eerste instantie weinig op want de boel zit nog potdicht. Ik pas mijn geheime wapen maar weer eens toe en blijf staan wachten tot ik een ons weeg. Mijn vrij beperkte geduld wordt flink op de proef gesteld maar uiteindelijk breekt de mist in flarden en komt de zon er even doorheen. Vooral het uitzicht over de Woldberg is spectaculair maar moeilijk te vangen met mijn camera omdat de dynamiek extreem is. Als de lucht weer overtuigend dicht trekt ga ik naar beneden.

Hardloopsters in het bos, Woldberg, Steenwijk.

Daar aangekomen breekt de zon opnieuw even door en doet me twijfelen. Moet ik nou alwéér naar boven? Ik ben te moe en heb geen zin dus wandel het bos in. Ook daar her en der invallend zonlicht en ik kan mijn hart ophalen aan de sfeervolle beukenlanen. Moeizaam klim ik de Woldberg op en ook daar kan ik menig zonnestraaltje betrappen. De mist is dan al zo'n beetje weg en in de plaats daarvan komt een dikke wolkenmat opzetten die het licht uiteindelijk verjaagt.

Ik draal nog wat rond, je weet nooit wat je nog voor verrassingen tegenkomt, maar het lichtspel is voorbij dus ik loop naar de fiets en rij doodmoe maar zeer tevreden naar huis. Dat lukt een paar honderd meter, dan gaat het vliegenzwammen-alarm genadeloos af. Wie bedelde daar laatst ook alweer om een berm vol vliegenzwammen? Dit is geen berm maar nog veel leuker: een beukenbos vol vliegenzwammen. Het zijn er meer dan tien en alle stadia zijn vertegenwoordigd dus ik zou wel gek zijn als ik me nu nog een beetje moe ging lopen voelen. Hup, aan het werk.

Vliegenzwammen in beukenbos, Woldberg, Steenwijk.

Het omgevallen exemplaar dat met zijn hoed in het mos ligt is vandaag mijn grote favoriet en hij gaat tientallen keren op de foto. Als ik denk hem er nu wel mooi op te hebben priemt er een zonnestraal door het bos en mikt precies op de hoed van de vliegenzwam. Ik ben sprakeloos en begin van ontroering zowat een potje te janken. Wat een schoonheid, wat een kleurfestijn. Dan bedenk ik wat ik hier ook al weer op de bosgrond lag te doen en sla snel mijn slag. Dat is maar goed ook want veel te snel is de zonnestraal weer verdwenen. Ik wordt wakker uit het sprookje, sta op, klop mijn kleren af en stap maar weer eens op de fiets. Prompt herinner ik me hoe verschrikkelijk moe ik eigenlijk ben en op mijn tandvlees stumper ik naar huis.

Indianenkoeien

Het grote voordeel van een onberekenbaar en wispelturig lijf is dat het soms opeens wat beter gaat dan verwacht. Liep ik gisteren nog door het bos te strompelen met de fiets aan de hand die ik af en toe stiekem een beetje als rollator gebruik, vandaag durf ik zomaar weer eens een ritje met de Quest aan. Natuurlijk wordt me bij vertrek op het hart gedrukt om het niet te gek te maken en natuurlijk beloof ik dat braaf. De praktijk is meestal net ietsje anders maar dat weten we beiden dus dat geeft niet.

De dichte mist die beloofd werd valt vandaag een beetje tegen. Er hangt inderdaad overal mist maar het is te weinig voor spectaculaire foto's en te veel om de zon goed door te laten breken dus het blijft een hele poos grauw buiten. Via een boerenachteromweggetje rij ik naar Giethoorn. Net voorbij het dorp is men bezig om in het moerasland een flinke sloot te graven en daar komt zo te zien een flinke graafmachine bij kijken. De cabine is normaal van maat maar de graafarm en vooral de rupsbanden zijn nogal overbemeten en maken er een zeer indrukwekkend apparaat van.

Grote graafmachine, De Wieden, Giethoorn.

Het licht is bijna onmogelijk dus ik zou het liefste doorfietsen maar dit is echt een monster voor in een fotoserie dus ik heb maar te stoppen. Ik probeer aan de juiste kant van de machine te komen maar naast de machine is moeras dus voor ik het weet zak ik weg in de drek. Nadat een aantal rituele dansjes rond het apparaat uitlopen in nog een keer in de modder wegzakken besluit ik tevreden te zijn met een paar foto's met weinig kleur en veel overbelichting.

Ik fiets dwars door De Wieden richting Sint Jansklooster en kom daarna bij mijn geliefde oude zeedijk uit die de grens met de Noordoostpolder aangeeft. Vanaf deze verhoging in het landschap voel je je zelfs in een Quest heer en meester omdat je zo lekker overal overheen kunt kijken. In de buurt van Blokzijl beginnen er wat gaten in de mist te vallen en ik kan een paar aardige plaatjes maken in dit romantische dorpje.

Indianenkoeien in de buurt van Blankenham.

Even voorbij Blokzijl duik ik pardoes van de zeedijk af en neem een goed verscholen fietspad dat pal achter de Weerribben langs loopt. Ik kom langs koeien die vandaag indiaantje spelen want ze hebben allemaal een stoere hoofdband om. Als ik stop voor een plaatje hollen ze eerst in paniek weg maar drie tellen later staan ze alweer aan de slootkant de snuiven en te kwijlen.

Aan de rand van de Weerribben klim ik even op de uitkijktoren om wat overzichtsfoto's te maken. Er begint al echt wat herfstkleur in het landschap te komen en doordat de mist steeds verder optrekt kan ik die kleur zelfs een beetje vastleggen. Achteraf had ik hier natuurlijk een panoramaserie moeten maken maar om een of ander reden denk ik er niet aan. Da's een goede reden om er binnenkort nog eens langs te gaan.

Uitzicht over de westkant van de Weerribben met nieuw gegraven petgaten.

Alsof ik vandaag nog niet genoeg riet gezien heb duik ik op de terugweg bij Ossenzijl nog een keer de Weerribben in. Het oude vertrouwde rietbranden begint een beetje uit de mode te raken en dat is ergens wel jammer want het leverde vaak zulke aardige beelden op. Meer en meer wordt het rietafval tot ronde balen geperst en fabrieksmatig gecomposteerd. Het zal vast beter zijn voor het milieu maar ik mis die heerlijke geur van fikkie stoken af en toe wel een beetje.

Veel paddenstoelen

Ik verlang naar paddenstoelen. Hele bermen vol wil ik zien, het liefst van die rode met witte stippen. Ik weet dat ze nu her en der moeten staan en het liefst ging ik er met de Quest op uit om ze op te zoeken. Maar het lijf is nog steeds weinig coöperatief dus ik beperk me maar beter tot een korte wandeling in de buurt.

Uitgerijpte (kale?) inktzwammen, Steenwijk.

Nog voor ik bij het bos ben vind ik mijn paddenstoelenwens vervuld. Het zijn geen vliegenzwammen en ook geen bermen vol maar daar doe ik niet al te moeilijk over want deze soort is voor mij nieuw en staat er voorbeeldig bij. Ik vermoed dat het om de kale inktzwam gaat en ze zijn goed uitgerijpt want als ik er op de terugweg weer langskom liggen ze allemaal om, hoogstwaarschijnlijk omgeblazen door de wind.

In het bos moet ik wel even gaan kijken wat er van mijn duivelsei geworden is. Er is natuurlijk toch gewoon een grote stinkzwam uitgekomen die inmiddels alweer grotendeels ter ziele is. Ooit zal ik het geduld kunnen opbrengen om alle groeistadia van een grote stinkzwam te fotograferen, al moet ik er ook in een tentje bij gaan kamperen. Maar nu even niet.

Vlak bij de stinkzwam staan een paar vliegenzwammen die duidelijk wat minder haast hebben want ze staan er ogenschijnlijk nog net zo bij als een paar dagen geleden. Toen gaf ik ze verder weinig aandacht omdat ze verscholen stonden in het gras en ik te lui was om er werk van te maken. Nu zie ik dat ze niet alleen in het gras maar vooral ook midden tussen de bramen staan en het is eigenlijk niet zo'n goed idee om precies aan deze paddenstoelen een macrosessie te willen wijden.

Vliegenzwammen, Woldberg, Steenwijk.

Toch doe ik dat want ik heb vaag wat beelden in mijn hoofd en wil proberen of ik die verwezenlijkt kan krijgen. Het lukt niet helemaal om de vingers doornvrij te houden en ik voel de braamstengels door mijn broek prikken maar ik beperk me tot wat binnensmonds gevloek en gefoeter. Na veel gehannes met het zakjesstatief krijg ik de juiste opstelling in de smiezen en weet dan een paar aardige plaatjes te scoren. Het is bepaald geen berm vol maar door de macrolens te gebruiken en de juiste positie te kiezen weet ik toch een foto tjokvol rode paddenstoel te maken.

Oranje gekleurde knotszwam (ongedetermineerd), De Eese, Steenwijk.

Ergens op het grensgebied tussen Woldberg en De Eese zie ik tijdens het eten van een boterham een stukje fel oranje plastic op de grond. Terwijl ik de boterham wegkauw volgt er een automatische controle ter uitsluiting van mogelijke bijzonderheden. Dat is maar goed ook want het blijkt dit keer geen plastic dop maar wel degelijk een bijzonderheid. Een kleine maar prachtige oranje knotszwam waarvan ik je de precieze naam schuldig blijf staat te pronken in het mos en wordt natuurlijk uitgebreid op de foto gezet.

Ik kom nog meer aardige paddenstoelen tegen wat na de flinke regenval van de afgelopen dagen ook precies te verwachten viel. Op de terugweg komen ter hoogte van de omgewaaide inktzwammen een aantal jonge koeien naar me toe gelopen en ze trekken zulke gekke bekken dat ik er niet onderuit kom ze stuk voor stuk te portretteren. Vooral koe 2913 en koe 2925, zouden ze nog namen krijgen van de boer?, blijken zeer fotogenieke koppen te hebben. Wie weet worden ze nog eens aan de koeienserie op de website toegevoegd.

In de war

Snijmais in de mist, Steenwijk.

Deze ene eigenwijze maisstengel had ik al een paar weken op het oog. Maar om zo'n nietig detail een beetje aardig in beeld te brengen is iets meer nodig dan alleen maar een mooie dag. De eerste mistige foto die ik er een week geleden van maakte was te grauw en vlak, deze keer heb ik geluk en begint de zon net zo'n beetje door te breken.

Ruimteschip net voor vertrek, Steenwijk.

Onderweg zie ik dat het Clemensruimteschip uit Steenwijk op het punt staat te vertrekken. Aan de optrekkende rookwolken is duidelijk te zien dat de raket al staat voor te branden en de instaptoren is nog net niet weggeklapt. Ik heb de lancering maar niet afgewacht, stel je voor dat het hele ding weer naar beneden flikkert, dan ben ik liever een stukje uit de buurt.

Duivelsei, Woldberg, Steenwijk.

Om me nog verder in verwarring te brengen komen op de Woldberg de eieren opeens spontaan de grond uit zetten. Huuh, daar heb ik echt niet van terug. Ik had niet de moed om af te wachten wat voor monstertjes hier uit komen en heb me snel uit de voeten gemaakt. Het zou misschien het beginstadium van de grote stinkzwam kunnen zijn maar eerlijk gezegd vertrouw ik het niet helemaal.

Klaagzang

Wees er maar snel bij want bij uitzondering geef ik hier nu eens, en nog gratis ook, een zeer waardevolle tip weg. Mocht je ooit onverhoopt een kind verliezen, wat god verhoede, werk de hele formele riedel van afleggen, inkisten en begraven of cremeren dan zo snel mogelijk af. Een aantal jaren later zul je me dankbaar zijn voor dit rare advies want de jaarlijkse rouwperiode die voor bijna iedereen onontkoombaar is duurt op die manier in elk geval zo kort mogelijk.

Mij duurt het tienjarig jubileum van mijn eerste dode kindje in elk geval veel en veel te lang. Ik stond hier laatst al even stil bij de dag van overlijden. Hoopte het daarmee gehad te hebben maar dat blijkt weer eens ijdele hoop. Dat kon ik donders goed weten want het is al tien jaar lang elk jaar hetzelfde riedeltje en ook dit keer lijkt er de hele periode tussen overlijden en begrafenis weer zwaar gekwakkeld te moeten worden.

Ik wil van alles maar vooral nergens van weten en probeer vierentwintig uur per dag keihard te negeren wat ooit gebeurde. Mijn wilskracht lijkt oppermachtig en ogenschijnlijk ban ik het pijnlijke verleden uit mijn bewustzijn want ik denk nergens meer aan. Dat niet al het bewustzijn in je hoofd zit blijkt uit het feit dat het lichaam begint te mieteren. Hoofd, schouder, knie en teen, iedere cel in mij weet dat ik de boel loop te belazeren en protesteert. De ene schouder gaat vast zitten, de andere schouder gaat vast zitten, de benen hebben opeens geen zin meer en doen of ze van rubber zijn en af en toe ben ik zo misselijk dat ik zelfs mijn lievelingsboterham met pindakaas nog amper weg krijg. Ik kan eigenlijk net zo goed een paar weken dramatisch bij haar grafje gaan zitten jammeren want hoe ik het ook wend of keer, lijden zal ik toch wel.

Misschien moet ik achteraf maar dankbaar zijn dat de andere vier mislukte zwangerschappen stuk voor stuk in een veel eerder stadium verkeerd afliepen waardoor het aantal rituelen beperkt bleef tot die ene echte geboorte en echte begrafenis anders was ik het hele jaar door bezig met het onderdrukken van verdriet, woede en machteloosheid. Tot half oktober zal ik nog even flink zijn en doorbijten, daarna neem ik twee weken vrij van mijn eigen schaduw om op adem te komen en als het een klein beetje mee zit kan ik daarna weer overgaan tot de orde van de dag. Wat voor orde dat dan wel mag zijn weet ik zelf ook niet precies maar dat is weer iets voor een andere keer, vier alinea's egocentrische klaagzang lijkt me voor nu wel weer even genoeg.

Niet alles is wat het lijkt:
markeringspaaltje langs het spoor, Steenwijk, 2007.
Zou verdriet ook slechts een illusie zijn?

Nog eentje dan

Vooruit, nog eentje dan van gisteren.

Wegtrekkende bui boven het Dwingelderveld, Ruinen.

In deze foto zit heel wat meer werk dan je er zo aan af ziet. Dat moet ook, het moet wat mij betreft immers helemaal niet lijken alsof er uitgebreid aan geknutseld is. Op de JPEG foto uit de camera is de hei nog een stuk donkerder en het lichte gat in de lucht is voor een heel groot deel ordinair overbelicht en 100% wit. Ik heb een hekel aan overbelichte stukken maar met zoveel dynamiek heeft fotografie zijn beperkingen en kom je soms aan de grenzen van het technisch haalbare.

Wil je meer aankunnen dan moet je overstappen op een camera met grotere beeldchip maar dan praat je over aanschafprijzen die ik niet leuk meer vind en zelfs als ik bulkte van het geld zou ik me drie keer bedenken. Mijn geheim zit in geduld. Geduld met de computer wel te verstaan. Dit is nu echt zo'n foto waarbij het beeldformaat RAW zijn diensten bewijst en als je er maar wat tijd en moeite in steekt valt er nog heel wat meer informatie uit de foto te halen dan de cameraprocessor zelf kan.

Tijdens de eerste stap, de ontwikkeling van het RAW bestand naar een zichtbaar beeldbestand in TIFF formaat, schuif ik al wat met de knop voor hooglicht-reparatie en krijg zo wat wolken terug in wat eerst een enorm groot akelig wit gat was. Aan de donkere hei doe ik nog niets. Er zijn wel knopjes voor die invullicht simuleren maar het effect daarvan is zelden geloofwaardig en vaak veel te korrelig.

Tijdens de nabewerking van het TIFF-bestand herhaal ik de stap van hooglichtreparatie maar omdat dat nu met andere software gebeurt is het effect weer net even anders en het lukt me, ook tot mijn eigen verrassing overigens, om nog veel meer wolkenlucht geloofwaardig terug te krijgen. Wel is er door het zware ophalen wat kleurverschuiving opgetreden waardoor het gerepareerde gat een lichte roodzweem heeft gekregen. Ik maak een simpel maskertje met zachte rand zodat ik alleen dat stukje lucht bewerk en verminder de kleurverzadiging in het rode kleurkanaal een beetje. In technische zin degradeer ik daarmee een stuk van de lucht tot iets wat richting zwart-wit foto gaat maar het beeld oogt natuurlijker en daar is het me bij deze foto vooral om begonnen.

Zo, de lucht is naar mijn zin. Nu de voorgrond nog die me echt te donker is. De zon scheen niet op dat moment en dat zal ook niet op een geloofwaardige manier lukken met digitale foefjes, maar wat meer licht is er wel in te brengen. Dat weet ik omdat ik tijdens de RAW-ontwikkeling al even een testje deed. Ik schroef de belichting een flink stuk op en zie dat de hei daar echt van opknapt. Omdat de lucht daardoor echter volkomen de vernieling in gejaagd wordt draai ik de schuif weer snel terug en bewaar deze correctie voor later.

Tot voor kort deed ik een dergelijke correctie met een kant-en-klaar schuifje dat in de meeste programma's 'invullicht' heet, maar daar ben ik een beetje van teruggekomen omdat ik betere foefjes ontdekte. De foto blijft natuurlijker ogen bij de volgende methode. Ik maak een afdekmasker met zachte rand over de lucht en draai de belichting in het onderste gedeelte een stuk omhoog. Niet met de knop voor belichting, dat werkt namelijk wat te bot, maar met een iets subtieler schuifje dat de begrenzingen van licht en donker bepaald.

Het geheim zit bij veel van deze ingrepen in de kwaliteit van de afdekmaskers die je maakt. Als je goed kijkt zie je net boven de bossen een lichte rand die daar niet hoort en het gevolg is van een iets te slordig gemaakt masker. Ik ben nog geen volleerd maskerknipper en heb nog veel te leren dus ik zal deze foto vast nog wel eens opnieuw ontwikkelen. Voor dit moment ben ik echter tevreden met het resultaat.

Een van de aardige en voor mij erg leerzame aspecten van deze wolkenlucht is dat ik een minuut later de kans krijg om bijna hetzelfde beeld te schieten met overdadig zonlicht. Daar hoopte ik al op, wetende dat de belichting dan veel eenvoudiger wordt en er ook meer kleur in de foto komt. Op voorhand zou ik mijn camera er om verwed hebben dat de foto mét zon veel mooier is geworden.

Wie schetst mijn verbazing als ik thuis de beelden naast elkaar zie. Door het felle zonlicht is niet alleen de schaduw op de hei verdwenen maar het hele drama in de lucht is opeens foetsie. Dus zo almachtig is de zon toch ook weer niet dat zij iedere foto beter maakt.

De beste oplossing voor zo'n lastige situatie is echter nog een heel andere. Ik had het ter plekke wel in het achterhoofd maar was te veel onder de indruk van het natuurgeweld om er werk van te maken. De digitale techniek HDR stelt je in staat om meerdere belichtingen met elkaar te combineren en zo het dynamisch bereik enorm uit te breiden. In dit geval had ik een foto moeten maken met een optimale belichting van de lucht en een volgende met een optimale belichting van de heide. Op de computer had ik deze twee beelden dan met een speciaal programma vloeiend en geloofwaardig kunnen samenvoegen.

Velen die deze lastige techniek beheersen zijn zo onder de indruk van de mogelijkheden dat ze ver over de grens gaan van wat het menselijk oog kan waarnemen. Het resultaat is daardoor vaak spectaculair maar doet ook vrij snel vermoeiend en zelfs een beetje kermisachtig aan. Het moet echter ook subtieler kunnen dus misschien wordt het tijd dat ik eens voorzichtig aan deze techniek ga snuffelen om zo mijn fotografische mogelijkheden weer wat verder uit te breiden.

Dynamiek

Hoewel ik de plaatjesoogst van het weekend nog lang niet verwerkt heb ga ik vandaag toch weer nieuwe maken. De radio heeft het over buien, wolkenluchten en af en toe wat zon. Dat klinkt naar nat worden maar ook naar mooie plaatjes en die ga ik vandaag eens proberen te maken op het Dwingelderveld.

De weg er naar toe is vandaag weer erg kronkelig en ik raak verzeild in het achterste achterland dat ik ken, tussen Ruinerwold en Ruinen. Er loopt een sloot, er zijn weilanden met koeien die gelukkig nog steeds buiten lopen en er staat ergens een boerderij. Verder is het leeg en stil. In de verte de eeuwige rookpluim van de grasdrogerij in Ruinerwold.

Wilgen en een boerenbrug, Ruinen.

Ergens staan drie wilgen aan de overkant van de sloot. Ik wil ze fotograferen en wacht op zon. Er komt geen zon. Ik blijf stug doorgaan met wachten en bedenk dat ik eens een winddichte fietsbroek moet regelen want dit domme blauwbekken ben ik zat. Er komt nog steeds geen zon, wel een kletterbui. Ik kruip in de fiets om te schuilen maar die wilgen moeten en zullen er op dus ik blijf nog steeds wachten. Na de bui breekt de zon door. Niet lang, maar dat hoeft ook niet want nu ben ik snel klaar.

In Ruinen kan ik kiezen hoe ik naar het Dwingelderveld fiets. Ik herinner met de windmolen dus besluit daar langs te gaan. Het is er grauw maar ik zie breuklijnen in de lucht dus weer stop ik en wacht op wat komen gaat. Dat je op een foto kunt gaan staan wachten wist ik een jaar geleden nog niet. Vaak is het verspilde moeite maar soms loont het en ik probeer het de laatste tijd steeds vaker. Het is vooral een leuk spelletje om in te schatten of wachten zin heeft.

Wolkenfront boven molen 'De Zaandplatte', Ruinen.

Een wolkenfront komt opzetten en kondigt een volgende bui aan. Ik schiet een royale serie omdat het erg moeilijk is om hier het juiste moment te zien. Thuis haal ik de beste krenten er wel uit. Dan fiets ik verder en kom bij de grote stille heide. Als ik op de open vlakte kom ontsnapt me een kreet van bewondering. Wat een lucht, wat een wolken, wat een lichtspel. Dit is het grote theater waar ik zo graag van mag genieten.

Ik doe mijn best om het spektakel vast te leggen maar de dynamiek is zo extreem dat foto's maar een slap aftreksel zijn van de werkelijkheid. Aan alle kanten valt wat te beleven en de lichtval is iedere tel anders. Ik waan me in Schotland en geniet voor tien. Fotograferen doe ik ook voor tien en al snel is de eerste kaart vol. Een regenbui komt plotseling opzetten en ik ben maar net op tijd bij de fiets om te schuilen.

Tijdens de bui gaat het spektakel gewoon door en stelt me voor een dilemma. Als ik de lens ook maar één tel buiten de fiets hou zitten er druppels op de lens die bijna elke foto verprutsen. Maar dat bosje in de verte staat zo mooi in het licht dat ik me er maar even niks van aantrek. Voor en na elke foto poets ik de lens droog en verder hoop ik er het beste van.

Schaapskooi in de regen, Benderse.

Als de bui overgetrokken is vormt zich boven de schaapskooi een bizar wolkenfront. Ook dat is amper vast te leggen vanwege de extreme verschillen tussen licht en donker maar als even later de zon doorbreekt en alles in het licht zet kan ik me weer helemaal uitleven.

Ik fiets verder over de heide en kom kip noch kraai tegen. Het is een fantastische ervaring om hier in je eentje de elementen over je heen te krijgen en er zo'n mooi zicht op te hebben. In de verte zie ik de schaapskudde met zijn herder en drie honden lopen. Die zal zich vandaag ook wel vermaken denk ik. Als ik aan de overkant in het bos kom ben ik uitgeput van alle sensatie.

Vooral het fotograferen in de regen was kunst- en vliegwerk waarbij je goed op je tellen moet passen. De lens mag niet nat worden, de camera moet droog blijven, zelf moet je ook niet helemaal doorweekt raken en je moet ook nog opletten dat de fiets niet vol regent of het afsluitdekje wegwaait.

Thuis blijk ik het er redelijk goed vanaf gebracht te hebben want er zitten maar een paar foto's tussen die verknoeid zijn door regendruppels op de lens. Vanwege de enorme dynamiek in het licht moet er aan bijna alle foto's behoorlijk gewerkt worden om het maximale er uit te halen maar de meesten zijn dat zeker waard.

Gezien de enorme opbrengst zal ik waarschijnlijk voor straf de rest van de week in eenzame opsluiting foto's moeten sorteren en archiveren. In diezelfde tijd kan de camera dan ook goed opdrogen want die maakt aan het eind van de rit een beetje een verzopen indruk als de sluiter een paar keer dienst weigert. Lieve trouwe camera, wil je het alsjeblieft nog even uitzingen totdat Olympus zijn betaalbare regendichte fototoestel op de markt brengt?

Waardering

Google houdt van mij en nog meer van mijn website die dankzij deze zoekgigant steeds beter gevonden wordt. Als ik af en toe oude fotoseries opdoek is Google soms even boos en doet me in de ban. Dan tel ik voor straf even niet meer mee en kelderen de bezoekersaantallen drastisch. Maar na een poosje is de ruzie weer vergeten en hoor ik er weer helemaal bij want Google blijkt niet erg rancuneus.

De eerste van de maand is altijd een goed moment om de webstatistieken te raadplegen dus daar neem ik vandaag eens even de tijd voor. Ik zal hier niet gaan opscheppen met mijn laatste records want zo veel stelt het allemaal niet voor maar ik zit in elk geval nog steeds in de lift. Dat niet alleen dit weblog maar ook mijn foto's door steeds meer mensen gevonden en gewaardeerd worden mag blijken uit het feit dat ik vandaag mijn eerste ontsnapte foto's ontdek. Twee paddenstoelen kregen het kennelijk hoog in de bol en proberen stiekem elders op internet carrière te maken op iemands weblog.

Dat is niet helemaal de bedoeling dus ik stuur een vriendelijk mailtje met het verzoek de zogenaamde deeplinks te vervangen door een gewone link. Dat men enthousiast wordt over mijn foto's is natuurlijk leuk en hoe meer mensen mijn plaatjes zien hoe beter maar aan deeplinken heb ik een aperte hekel. Er schijnen speciale scripts te zijn die dergelijke vrijpostigheden tegengaan maar tot nu toe leek me dat wat voorbarig en zo dol ben ik ook weer niet op HTML en Javascript.

Het tienjarig jubileum van de sterfdag van ons eerste kindje Anne Simone probeer ik over te slaan maar dat mislukt en op 29 September voel ik me een stuk verrot hout. Het weer zorgt voor een passende omlijsting van grauwheid dus ik blijf binnen zitten kniezen. Met een in fotografisch opzicht uitzonderlijk vruchtbaar weekend kan ik me dat wel even permitteren.

In dat kniezen heb ik inmiddels zoveel ervaring dat ik zonder problemen tegelijkertijd wat anders kan doen dus stel ik ondertussen maar een nieuwe fotoserie samen, ditmaal met landschapsfoto's uit natuurgebieden. Omdat ik nogal hard zit te kniezen is die serie klaar voor ik er erg in heb en zo breek ik een record.

Binnen een half uur heb ik al fanmail over deze serie, wat opnieuw een record is. Ik krijg complimenten voor de serie maar ook een kleine correctie: de grauwe ganzen in de Lindevallei zijn eigenlijk kolganzen. Dat soort kritiek hou ik wel van en ik verbeter de fout meteen. Verder krijg ik royale complimenten voor de foto van beuken in de mist uit mijn vorige berichtje.

Ik wou dat ik het geheim van die foto begreep, dan deed ik dat foefje vaker want ik ben er zelf ook gelukkig mee. Toch had er van mij best nog een specht op een tak mogen zitten maar vogels zijn nu eenmaal niet mijn specialiteit want die smeren hem altijd zodra ik het bos binnenloop. Mist lijkt wel één van mijn specialiteiten te zijn en een vogel in de mist behoort daardoor nog net tot de mogelijkheden.

Blauwe reiger in de mist, Woldmeenthe, Steenwijk.

Zodra ze echter opvliegen is het afgelopen want met de combinatie 'mist, vogel, beweging' kan mijn camera in het ochtendschemer werkelijk niets. Veel indrukwekkende zoemgeluiden van een op hol geslagen autofocus maar het lukt camera en telelens niet om samen tot overeenstemming te komen over de te kiezen afstand.

Tot twee keer toe wordt ik op die manier op de kast gejaagd en al vloekend overweeg ik ter plekke de hele santekraam in de plomp te flikkeren. Gelukkig beheers ik me want anders had ik met die onbezonnen actie de enige stilzittende reiger van deze mistige morgen ook nog aan het schrikken gemaakt. Met zo min mogelijk misbaar schiet ik mijn plaatje terwijl mijn trouwe fiets naast me langzaam aan het omvallen is want die liet ik in het heetst van de strijd even aan zijn lot over. Sorry fiets, ik vergat je even. Als de fiets tegen de straat klettert vliegt de reiger natuurlijk alsnog op maar ik heb in elk geval weer eens een vogel gefotografeerd.