bassociaties

Lekker langzaam

Het weer nodigt niet echt uit tot een stukje fietsen. Dinsdag is het nog wel een aardige dag, ik maak een ritje naar mijn therapeut en fiets via een omweg terug. In de buurt van Gorredijk weet ik het gehuchtje Terwispel met een straaltje zon te fotograferen en ik hou het de hele weg droog met af en toe een opklaring.

Daarna zit ik een paar dagen binnen te mokken en te mopperen. Niet alleen vanwege het weer maar vooral ook vanwege gemieter rond de renovatie van ons huurhuis. Er wordt van alles vervangen en vernieuwd maar dat gebeurt zo slecht en de planning is zo beroerd dat we er alleen maar overlast van hebben.

Het grootste drama is als mijn werkplaatsje op de kop moet voor het vervangen van een garagedeur. Ik heb alles zo volgepuzzeld dat ik na het vrijmaken van die deur alleen nog naar binnen kan door over mijn machinepark te kruipen. Brrr, als ik maar geen pech aan de Quest krijg, ik kan nu niet eens bij mijn gereedschap.

Ondanks matige voorspellingen maak ik vandaag fietsend een ommetje. Omdat het zonder zo kaal voelt neem ik de camera mee maar ik verwacht er niet te veel van met dit weer. Na een kwartier rij ik lek. Het is een snel lek en ik fiets net midden in een tochtige polder buiten Steenwijk. Ik probeer een bosje in de verte te halen maar dat blijkt er niet meer in te zitten, ruim voor die tijd zit ik met mijn rechter voorband overtuigend aan de grond.

Het is werkelijk eeuwen geleden dat ik een lekke band had dus ik sta wel even raar te kijken. Tja, dat bestond ook nog. Brrr, het is 5 graden en het waait stevig, dit moet echt niet te lang duren. Fiets op de kant, wieldoekje eraf en even later inspecteer ik de binnenband. Het is een vreemde gaatje, meer een sneetje en dat ook nog eens precies op de plek waar het antileklint elkaar overlapt.

Op de ligfietslijst is hier al vaak voor gewaarschuwd: van antileklint kun je juist lekke banden krijgen. Ik heb dat nog nooit bij de hand gehad, misschien ook omdat ik geregeld de boel naloop waardoor een binnenband nooit duizenden kilometers precies op dezelfde manier blijft zitten. De laatste maanden is er van enige vorm van inspectie of onderhoud geen sprake, daarvoor voel ik me te belabberd.

Ik monteer een andere binnenband en hervat mijn reis. Waar ging ik ook al weer heen? O ja, dat wist ik niet, ik zag wel. Vandaag is een lekkere langzame leuterdag en ik neem op de bonnefooi weggetjes die ik anders als te min beschouw. Achter Diever vind ik zelfs een weggetje waar ik volgens mij nog nooit eerder geweest ben. Het kan dus nog steeds, mezelf fietsend verrassen.

Veel huisjes in verval vandaag. Een aftakelende boerderij bij Wapserveen volg ik al jaren, bij Diever ontdek ik een prachtige 'nieuwe' en zeer onnederlandse bouwval en langs de Hoofdvaart zie ik ook opeens een aantal getekende en soms zelfs zwaar gehavende pandjes. Dit wordt beslist een nieuw fotogalerie, ik voel het aan mijn theewater.

Zelfportret in motregen, Aekingerzand.

Het weer is waardeloos vandaag, de hele tijd regenvlagen die zorgen dat ik werkelijk geen moment schoon zicht heb maar de hele tijd door een vieze bril zit te turen. Twee keer doe ik mezelf een poetsbeurt kado als het wat lijkt op te klaren maar het plezier is van erg korte duur want beide keren begint het prompt weer te miezeren.

In de buurt van het Doldersummerveld gaat het fietsen zo stroef dat ik zou zweren dat ik al weer lek ben. Ik weet het niet, ik weet het niet. Het is koud, ik heb wind tegen en al te fit ben ik ook niet. Het zullen de beentjes wel zijn die een beetje lek zijn. Ik prop er nog maar een plak koek in, misschien helpt dat.

Nee, dat helpt helemaal niet en het wordt steeds erger lijkt het. Het zullen de dennennaalden op het fietspad wel zijn, die kunnen soms ook zo'n stroperig gevoel geven. Ik stuur eens naar links, ik stuur eens naar rechts. Voelt dat nou strak of niet? Ik weet het niet, ik weet het nog steeds niet. Nog eens jutteren dan, gaat de ene kant niet toch net wat stroever dan de andere kant?

Ha, het Doldersummerveld. Boompjes, motregen, dood gras en een grauwe lucht, als dat geen mooi plaatje wordt. En ik meen het nog ook. Nu ik er toch uit ben voor een foto kan ik ook wel even aan die band voelen. Pff, als er nog 3 bar in zit is het veel. Niet plat, maar wel degelijk lek. Een tergend langzaam lek. Zo'n lek had ik vanmorgen vroeg best willen hebben, nu had ik liever een sissend snel lek gehad dat me een heleboel vraagtekens en stroeve kilometers had bespaard.

Onder toeziend oog van vier prachtige fjorden verwissel ik de binnenband en peuter gelijk maar een halve glasbak uit de buitenband. Vroeger, toen ik nog in mijn schuurtje kon, deed ik dat thuis nog wel eens. De laatste tijd versloft het onderhoud een beetje en dat heeft zo zijn gevolgen. Hoewel het hier best gezellig is met de vier snuivende en stampende fjorden in mijn nek sla ik het schoonpulken van de andere banden toch maar over. Alles op zijn tijd.

Een echte zondag

Vanuit de computerkamer klinkt een hulpeloze kreet. Ik snel naar boven, het zal wel weer één van de door mij geïnstalleerde beveiligingsprogramma's zijn die vraagt om ontkenning of bevestiging en daarmee vrouwlief in verwarring brengt.

Oeps, dit is toch echt iets heel anders. Tijdens het opstarten geeft het BIOS programma, dat eerst draait voordat Windows begint, een mij onbekende foutmelding. 'Checksum error, defaults loaded, press F1 to continue'. Dat doe ik dan maar. De computer start gelukkig keurig op maar de schrik zit er wel goed in. Ik zoek op de letterlijke foutmelding even via Google en lees dat hoogstwaarschijnlijk de interne batterij van het moederbord leeg is.

We hebben beiden de schrik goed te pakken, het idee dat onze computer het eeuwige leven beschoren is komt terecht even aan het wankelen. Stel dat ie het echt een keer begeeft? Afke heeft het beredruk met werk en studie en kan de PC eigenlijk geen dag missen. En zelf heb ik jaren geleden al bij herhaling ferm geopperd dat we al zo afhankelijk zijn van onze PC dat het bijzonder onverstandig is om geen back-up systeem te hebben. Daar komt dan ook nog bij dat we tegenwoordig erg vaak op hetzelfde moment op de computer willen werken.

En zo leidt een lege batterij bij ons binnen enkele dagen tot een tweede PC. Een eenvoudig tweedehandsje, want dat past ons wel. Gelukkig weten we een bedrijfje om de hoek dat goede service geeft en zo iets kan leveren. Ik zie erg tegen het inrichten van dat systeem op maar dat blijkt uiteindelijk erg mee te vallen. Het besturingssysteem is al geïnstalleerd, ik moet alleen nog wat met de indeling van de harde schijf goochelen en vervolgens wat software installeren. In de loop van deze week zal er ook nog een heus netwerk aangelegd worden, wie had dat ooit gedacht.

Als de 'nieuwe' pc eenmaal een beetje draait is er eindelijk weer eens tijd en moed voor een fietstochtje, dat schiet er de laatste tijd door lichamelijk en psychisch gekwakkel helaas nogal eens bij in. Tegen de tijd dat ik op weg ben is het mooie licht alweer verzwolgen door een paar hardnekkige wolkenvelden, jammer want ik hoopte wat aardige foto's te kunnen maken onderweg.

En de fietsers moeten weer eens afstappen.

De eerste foto wordt dan maar gemaakt van een onbegrijpelijke barricade in de buurt van Uffelte. De hoofdrijbaan wordt zwaar onder handen genomen en om een of ander vage reden heeft men halverwege het fietspad twee hopen grond gestort en een bordje neergepoot. Ik stop en bekijk de situatie uitgebreid. Wat het nut is van deze blokkade ontgaat me eerlijk gezegd.

Langs de Drentse Hoofdvaart zie ik dat er achter me gaten in het wolkendek komen en stiekem hoop ik vanmiddag de zon toch nog te zien. Die wens gaat in de buurt van Diever inderdaad in vervulling en prompt ontdek ik een kluitje paddestoelen in de berm dat mooi beschenen wordt door de laagstaande zon.

Tijdens het gekruip om dit aardige onderwerp leun ik opeens in iets kouds en nats, het blijkt een verse paardendrol te zijn die onder de bladeren lag. Met een fietshandschoentje heb ik er vol in geleund. Ik ruik eens heel voorzichtig maar de stank valt nogal mee. Het moet maar weer drogen en verder kan ik er ook niet veel aan doen hier in het bos.

'Lachend' paard, Doldersummerveld.

Deze zondag blijkt een echte paardendag. Na de greep in de paardendrol kom ik een aantal bereden paarden tegen met de gebruikelijke behoedzame passages door mij en/of ruiter. In de buurt van het Doldersummerveld staan vier fjorden in de wei die dikke pret hebben als er een andere bereden fjord langs komt hobbelen. De amazone heeft de grootste moeite om haar rijdier door te laten lopen, ik hoor haar vloeken verderop door het bos schallen.

Ik hou de zakkende zon goed in de gaten want ik heb geen zin om me weer door het donker te laten verrassen, daarvoor is het schemerlampje in mijn Quest echt te armoedig. Als ik achter het Doldersummerveld door de bossen rij zie ik dat er een fraaie zonsondergang aan zit te komen. Ik geef de Quest er flink van langs in een poging om het bos uit te zijn voor de mooie kleuren verdwenen zijn.

Zonsondergang bij Vledder.

Mijn haast is onnodig, op zijn dooie gemak tovert de zon een aquarel in de lucht die ik met geen mogelijkheid na zou kunnen maken. Ik kan alle tijd nemen om te zoeken naar een aardige horizon om onder dit sprookje te plakken. Uiteindelijk ontdek ik een klein boompje dat er wel aardig bij staat en dan kan het betere fotograferen beginnen. Het kleurenfestijn is uiteindelijk toch nog onverwacht snel over en in het laatste restje licht fiets ik zo snel als ik kan naar huis met ook vandaag weer een paar aardige plaatjes voor in mijn fotoarchiefje.

Hollands weer

Eeuwige dank gaat uit naar mijn vrouw die me aanmoedigde om het drama van de verprutste digitale camera te relativeren door gewoon een nieuwe te kopen. Na veel overleg, waar ze af en toe terecht een punthoofd van kreeg, dorst ik eindelijk de knoop door te hakken onder de zelfgestelde voorwaarde dat als ie tegenvalt ik het toestel weer mag verkopen en opnieuw een digitale compactcamera mag aanschaffen. Gezien de gunstige prijs van de Olympus E510 kan ik me daar geen al te grote buil aan vallen.

Na een week modderen lijkt een weg terug echter al haast niet meer mogelijk. Hoewel het erg moeilijk is om de verschillen precies in detail te benoemen zijn we beiden behoorlijk onder de indruk van de betere kleurenreproductie en de veel betere detaillering van de foto's.

Het gescharrel met twee verschillende lenzen jaagt me af en toe nog wel op de kast. Zelfs thuis zit ik onvoorstelbaar te hannesen in verkrampte pogingen om het lens verwisselen snel en handig te doen zonder dat er al te veel stof in de camera kan komen. Hoe anderen dat buiten in weer en wind doen is me vooralsnog een raadsel. Ik waag me daar voorlopig maar niet aan.

Na twee keer op pad te zijn geweest met de korte lens, 28-84 in filmtermen, neem ik op mijn laatste foto-fietstochtje de telelens maar eens mee, een 80-300 mm lens. Het is nu de kunst om mijn blik aan deze andere brandpuntsafstand aan te passen en alleen nog maar dingen te zien die daar mooi mee te fotograferen zijn. Al het andere kan ik beter maar over het hoofd zien anders wordt het één grote getergde nagelbijterij van gemiste momenten.

Bij Zuidveen, ik ben Steenwijk dan eigenlijk nog niet eens uit, is het al raak. Het is een dag met zeer wisselende luchten en extreem veel contrast. Met dat contrast weet ik gelukkig al een beetje raad met dit toestel en het lukt me om een sfeervolle opname van een knotwilg en wat rietpluimen te maken.

In de Wieden bij De Blauwe Hand staat een glazen sculptuur van Jan Wolkers zo mooi te glimmen in de zon dat ik zelfs daar een stop voor inlas. 'Bas Dekker fotografeert een modern beeld', het mag wel in de krant. Een paar dagen geleden stond ik notabene langs de snelweg vrachtwagens te fotograferen, het moet echt niet gekker worden. Ik denk dat het aan de camera ligt maar vraag me niet hoe dat dan zit.

Het lijkt er op dat ik me steeds meer richt op kleuren, licht en contrast en steeds minder op een specifiek onderwerp. Tot mijn grote plezier weet ik ook steeds vaker leuke plaatjes te schieten in doodgewone situaties waar ik een jaar eerder zonder blikken of blozen totaal aan voorbij ging. Dit heeft overigens niets met de nieuwe camera te maken want het was me daarvoor al opgevallen.

Hagel, donder en bliksem tussen Zwartsluis en Rouveen.

Tussen Zwartsluis en Rouveen wordt ik onplezierig verrast door een korte onweersbui. Ik ben eerst erg enthousiast over de dreigende lucht die achter me op komt zetten maar als de tweede onweersklap vlakbij inslaat kost het moeite om niet in paniek te raken. De Quest is beslist geen veilige plek in deze omstandigheden dus ik jaag mijn fiets de berm in en klauter er zo snel uit dat ik bijna over mijn eigen benen struikel.

Natuurlijk gaat het opeens ook nog hard regenen dus ik moet mijn regenjack snel uit de fiets graaien en de fiets afsluiten. Ik ga verderop braaf op mijn hurken zitten met de voeten tegen elkaar zoals ik dat van de weermannen op de radio geleerd heb. Bezorgd zie ik hoe de wind opeens fel en vlagerig wordt en loop snel naar de fiets om me ervan te verzekeren dat die niet opeens de weg opgeblazen wordt.

Even betrap ik me erop dat ik verlang naar een auto en een rijbewijs. Oeps, dan zal ik echt wel in paniek zijn. Deze verontrustende oprisping weet ik gelukkig weer snel onder de duim te krijgen. Er volgt geen derde klap meer, wel een zeer felle hagelbui. De fotograaf in mij krijgt er al weer zin in en in de striemende hagel wurm ik de camera onder het dekje door uit de fiets en schiet aan paar foto's. Ik hoop maar dat lens en toestel tegen een spatje kunnen want ik hou het spul natuurlijk met geen mogelijkheid droog zo. Mijn vingers zijn zo gevoelloos van kou en nattigheid dat ik niet eens meer kan voelen of ik de ontspanknop indruk.

Een paar honderd meter verderop is er opnieuw werk aan de winkel, er ontwikkelt zich een fraaie regenboog en ik trap stevig door naar een open stuk om hem zonder hinderlijke bomenrand te kunnen fotograferen. Een nieuwsgierig paard maakt het plaatje helemaal af. Het is vandaag een groot feest van superhollandse luchten met alles erop en eraan en ondanks bliksem, hagel en regen geniet ik volop.

Dubbele regenboog boven het Reestdal bij IJhorst.

Tussen boswachterij Staphorst en het plaatsje IJhorst word ik opnieuw getrakteerd op een fraaie regenboog. Ditmaal is de locatie nog fraaier, precies boven een besloten gedeelte van het toch al schitterende Reestdal. Ik stop, stap uit en fotografeer me een ongeluk. Na een paar minuten zie ik dat de regenboog nog steeds verder opkleurt dus hier kan ik beter even goed de tijd voor nemen.

De camera laat weten dat de fotokaart vol is. Als een razende ga ik alle fotobestanden van vandaag door en wis alles wat vervangbaar lijkt. Doorschieten maar weer, de regenboog blijft maar groeien en er begint zich nu zelfs een tweede te ontwikkelen.

Opnieuw de melding 'CARD FULL'. Weer zoek ik snel naar de mindere foto's van vandaag en maak ruimte. Deze regenboog gaat echt voor, zo'n prachtige boog zag ik nog niet eerder op zo'n uitgelezen plek, laat staan met een camera onder handbereik. Ik ben bijna opgelucht als na bijna een kwartier de regenboog snel verflauwd en oplost in de volgende regenbui. Wat een zenuwenwerk is fotograferen soms.

Door de diverse uitgebreide fotostops ben ik flink op mijn tijdschema achteropgeraakt en moet ik het laatste uur in het donker naar huis fietsen. Met regen natuurlijk, voor wat hoort wat.

Bitter en zuur

De afgelopen weken lijkt mijn levensmenu wat eentonig en voornamelijk uit augurken met oorsmeer te bestaan: zuur en verschrikkelijk bitter.

Een ernstig meningsverschil met de gemeente over een vreemde terugvordering van plantsoen rond onze tuin loopt na jarenlang bakkeleien uit op een tweede terugvordering. Niet zo bruut en grof als de eerste, maar nog steeds wrang genoeg.

De ombudsman heeft zich over deze zaak uitgesproken waarbij hij ons op alle punten in het gelijk stelt en de gemeente verzoekt de terugvordering deels terug te draaien of op zijn minst met betere argumenten te komen. Er volgt een gesprek met de gemeente dat amper een gesprek genoemd kan worden. Een zeer arrogante topambtenaar somt de bizarre standpunten van de gemeente op waarbij voor de zoveelste keer nieuwe leugens uit de hoge hoed worden getoverd. Hij weigert fatsoenlijke uitleg te geven en beschuldigt ons ervan dat we de zaken zwaar lopen te verdraaien.

Onze klacht bij de ombudsman wordt uiteindelijk door de gemeente gehonoreerd met een verdere terugvordering die alleen bedoeld lijkt om wraak te nemen. Na overleg met anderen besluiten we de zaak te laten rusten, met een gemeente die geen enkele boodschap heeft aan de ombudsman en die gewend is aan leugens en rechtszaken is het uitkijken geblazen. Men is hier al eens erg royaal geweest met de gifspuit, joost mag weten wat ze verder voor vuile streken uit gaan halen als we deze zaak doorzetten.

Het aanbod van de ombudsman om deze zaak verder te onderzoeken slaan we dan ook af, als partijen van kwade wil zijn is de ombudsman per slot van rekening niet meer dan een tandeloze papieren tijger.

Het geruzie over mijn fototoestel loopt ook op een bittere teleurstelling uit. Het vervangende toestel ligt bij de reparateur gereed voor verzending maar op het laatst wil men het toch niet opsturen. In een bizar telefoontje gaat een manager volledig over de rooie en beschuldigt me in hoogst onfatsoenlijke taal van allerlei idiote dingen. Uiteindelijk wordt me hijgend toegebrult dat ik het nieuwe toestel wel kan vergeten, dat ik het verder maar bekijk en wordt de hoorn erop gegooid.

Ik ben perplex, is dit de officiële reparatiedienst van Panasonic Nederland? Een en ander lijkt zo persoonlijk gericht dat ik het een beetje griezelig vind worden. Ik moet iets heel erg verkeerd gedaan hebben maar heb echt geen idee wat. Ik krijg van anderen bevestiging van mijn twijfels en besluit om ook deze zaak verder te laten liggen. Hoewel mijn handen stevig jeuken kon het wel eens verstandiger zijn om mijn wrange verlies te nemen en op zoek te gaan naar een nieuwe camera.

Na enkele dagen krijg ik van de importeur formeel bericht dat de aanbieding van een nieuw toestel vanwege moeilijke communicatie bij nader inzien ingetrokken wordt en dat ik het verder maar moet uitvechten met mijn winkelier. Men weet precies wat men zegt, ik heb namelijk eerder al laten weten dat de winkelier me volledig in de kou laat staan.

Hoewel ik geen enkele affiniteit heb met de sterrenwichelarij begin ik nu toch serieus een voor mij ongelukkige stand van de sterren te vermoeden. Laat ik mijn hoofd voorlopig maar deemoedig buigen en hopen dat de lucht weer een keertje opklaart. De vuren waar ik voor stond waren wel eens heter. Zelden zo onrechtvaardig, maar wel veel en veel heter.

Kerriablaadje in de achtertuin.

Dat ik niet voor niets zo lang getwijfeld heb over de aanschaf van een digitale spiegelreflexcamera blijkt als ik uit nood en ellende een Olympus E510 met twee lenzen en wat toebehoren aanschaf. De aanschaf brandt een enorm gat in mijn zak en de foto's vallen in eerste instantie bar tegen.

Op een Olympus fotoforum waar ik me snel meld word ik een beetje gerustgesteld. Voorgangers die deze overstap maakten zeggen dat het eerst best lastig is maar dat het op den duur went en dat het echt een heel prettig toestel is dat schitterende foto's maakt in de handen van een ervaren gebruiker.

Zo'n gebruiker moet ik dan maar snel zien te worden, wat overigens nog helemaal niet mee valt met het weer van de laatste dagen. Zo weinig licht is er maar zelden in de lucht. De goden lijken zich zelfs wat dat betreft tegen mij te keren. Hoogste tijd voor een stukje biologische chocolade, het panacee tegen elke tegenslag en het smaakt ook nog eens stukken beter dan augurken met oorsmeer.