bassociaties

998, 999, 1000

Vandaag haal ik de eerste mijlpaal in de ontwikkeling van mijn beeldbank waar ik vast nog eens heel veel geld mee ga verdienen, misschien wel een dikke zeven ton per jaar. Maar nu nog even niet. Ik voeg vandaag maar liefst de duizendste foto toe. Dat dat allemaal zo snel kon gaan komt omdat ik al die foto's al eens elders publiceerde, hetzij op de oude fotowebsite hetzij op dit weblog. Zodoende hoef ik niets aan de foto's zelf te doen, alleen de bijschriften moeten een beetje op orde gebracht en er moeten zoekwoorden toegevoegd worden. Nog genoeg werk hoor, daar niet van.

De volgende duizend foto's uploaden zal iets meer tijd vragen want wat nu nog staat te wachten, en dat zijn er vele duizenden, moet allemaal vanuit RAW bestanden stuk voor stuk ontwikkeld worden. Ik snap af en toe ook niet waarom ik daar toch zo verschrikkelijk moeilijk over moet doen maar hoe ik ook mijn best doe, het lukt me domweg niet om wat pragmatischer te worden door de lat een heel klein beetje lager te leggen en gewoon in JPEG te gaan fotograferen. Het ontwikkelen van RAW naar TIFF en dan JPEG kost gruwelijk veel tijd en levert voor de doorsnee kijker geen zichtbare verbetering op maar het is ergens zo ontzettend leuk om aan de foto's te poetsen en te slijpen dat ik het maar niet kan laten.

Het geheim om me niet door de overdaad aan eigen werk te laten ontmoedigen is vooral om niet te veel vooruit te kijken en stug en dapper door te ploeteren. Af en toe mag ik even naar buiten, maar met zo'n idioot groot fotoarchief dat in je nek staat te hijgen is dat eigenlijk overbodig en misschien zelfs wel een beetje misplaatst. Moeizaam probeer ik een gulden middenweg te vinden maar in de praktijk stuiter ik van de stress alle kanten op. Alles wat er uit mijn handen komt is meegenomen, zelfs als het nergens op slaat wat ik doe.

Maandag ligt er sneeuw. Het is niet veel maar precies genoeg voor winterplaatjes dus ik laat mijn beeldbank bij uitzondering even in de steek en ga naar buiten. Het is fris en de zon laat zich niet zien waardoor het allemaal wel erg kleurloze zwart-wit plaatjes worden. Als ik na mijn fotorondje weer bij de fiets ben en met dikgewante maar toch nog verkleumde vingers mijn fietssleuteltje uit een jaszak frunnik hoor ik 'plokshis'.

Plokshis? Raar geluid, klinkt alsof er een fietssleuteltje in een pak bladeren met sneeuw valt maar dat kan gelukkig niet want ik voel het sleuteltje immers in mijn hand zitten. Ik kijk naar mijn hand en zie een onzeker knuistje dat moedig een huissleutel vasthoudt. Slik. Daar krijg ik de fiets niet mee van het slot. Geen paniek jochie, geen paniek, alles komt goed... PAANIEK!

Ik probeer ondanks mijn hysterische gesteldheid rustig te blijven, zelfs als het sleuteltje echt weg is kom ik lopend nog wel thuis, desnoods met mijn fiets in de nek. Voorzichtig begin ik door de sneeuw te roeren met een blote hand. Als na twee minuten het gevoel uit mijn vingers is ben ik terug in mijn sneeuwpopbouwende kindertijd. Met moeite krijg ik mijn handschoenen weer aan en ga nu verder met het betere voetzoekwerk. Over een vierkante meter schuif ik laagje voor laagje alles aan de kant. Niets.

In een kwartier tijd begin ik het steeds benauwder te krijgen, ik zal toch niet echt... Het begint er anders wel steeds meer op te lijken. Als ik zo goed als zeker weet dat er op die vierkante meter nooit een fietssleuteltje gevallen kan zijn omdat ik het dan inmiddels wel gevonden had begin ik schoorvoetend mijn blik te verbreden en zie, het licht komt tot mij en brengt inzicht. Tien centimeter buiten mijn benauwd afgebakende doelstelling ligt het sleuteltje uitdagend te glimmen in een waterig zonnetje.

In een waterig zonnetje? Oh, maar als de zon erbij komt weet ik hier in de buurt nog wel een klusje dus snel zet ik mijn fiets opnieuw op slot, berg het sleuteltje zorgvuldig op en haast me naar de uitkijktoren. Daar tref ik een medekleumer die al minstens een kwartier in de straffe wind staat af te zien omdat de zon ieder moment door het wolkendek kan breken. Als de zon even later inderdaad doorbreekt zijn we beiden opgetogen en we maken er een klein winterfeestje van. Je voelt de warmte van de zon op je gezicht en met het uitzicht wanen we ons in het Sauerland of de Eiffel. Het droompanorama gaat helaas niet lukken omdat de zon verkeerd staat in deze tijd van het jaar maar met de andere plaatjes die ik schiet ben ik al meer dan tevreden.

Uitzicht over besneeuwde stuwwallen bij Wolterholten, Steenwijk.

Op reis

Ik ga op reis en neem mee... mijn telelens. Mijn lievelingstelelens om precies te zijn. De reis is niet leuk en ook niet ver en voert naar het postkantoor. Daar neem ik afscheid van mijn lievelingsspeelgoed en verstuur het aangetekend en driedubbel verzekerd in een doosje naar Olympus Nederland. Daar zal men er wel of niet naar kijken, dat weet ik niet, en vervolgens gaat de lens naar Portugal of naar Tsjechië, dat hangt er een beetje vanaf hoe de wind staat. Met wat geluk heb ik hem over een paar weken weer terug in werkende staat.

Dat het ter reparatie aanbieden van een stukje optisch glas me zo zwaar valt heeft vooral met de idiote ervaringen met een vorige camerareparatie te maken. Die klucht vond ruim een jaar geleden plaats en eindigde ermee dat ik me volledig gewonnen moest geven na drie mislukte reparatiepogingen die telkens weer andere euvels tot gevolg hadden. Toen ik aan de telefoon door een overspannen ondernemer uitgescholden en bedreigd werd vond ik het mooi geweest en heb ik maar een nieuw fototoestel van een ander merk aangeschaft. Daar heb ik overigens geen seconde spijt van gehad.

Ik hoop er deze keer maar weer het beste van en heb gelukkig nog wel de camerabody en een korte zoomlens dus ik ben tenminste niet zoals de vorige keer helemaal onthand. Na twee weken binnen hangen vanwege een geniepige verkoudheid durf ik vandaag mijn neus weer voorzichtig buiten de deur te steken. Het is koud en nat dus ik trek een regenbroek aan en pak me verder ook goed in.

Gedurende twee weken heb ik amper gefotografeerd en het is gewoon weer even wennen om plaatjes te schieten. Ik merk dat ik veel te veel in mijn hoofd zit en weet dat er op die manier niet veel van terecht zal komen want als ik over het fotograferen na ga denken komt er zelden wat aardigs uit mijn handen. De juiste smaak, hoe krijg ik die nou weer te pakken? Ik lummel en lanterfanter maar wat rond op De Eese en wacht af wat er gaat gebeuren. De beste foto's maak ik doorgaans als ik me kinderlijk laat verrassen door alles wat ik ontmoet dus al te duidelijke voornemens zijn uit den boze.

Ik ben helaas te laat op pad gegaan om sneeuwfoto's te maken en vind alleen her en der nog een restje winterwit. Midden op De Eese heeft weer een enorme kaalslag plaatsgevonden en ik ken mijn bos bijna niet meer terug. Er is vooral huisgehouden in een oersaaie sparrenakker dus echt rouwig kan ik er niet om zijn.

Paarse schijnridderzwam, De Eese, Steenwijk.

Tot mijn verbazing vind ik nog een paar mooie paddenstoelen, de paarse schijnridderzwam staat nog steeds te glunderen op de plek waar ik hem eerder ook al vond. Dit zijn weer verse exemplaren die heerlijk vol van kleur zijn en ik doe weer mijn best om ze er mooi op te zetten.

Aan de achterkant van De Eese sta ik een hele tijd te wachten op zonlicht om een boerderijtje te fotograferen tegen een mooie dreigende lucht. Tegen de tijd dat de zon dan eindelijk tevoorschijn komt is de fraaie lucht al weer weg en heb ik er geen zin meer in. Wachten voor niets, dat gebeurt me eerlijk gezegd niet vaak.

Kleurige wilgenknoppen, Steenwijk.

Net voor ik Steenwijk weer binnen fiets scharrel ik nog even door een stuk jong bosplantoen en vind alweer struiken in de knop. Het blad is er nog niet eens allemaal af. Zulke mooie rode knoppen geven hoop en zo kom ik de winter vast wel weer door.

test test test

De verkoudheid die ik een week geleden hier terloops noemde wordt deze week wat minder terloops en jaagt me nog net niet onder de dekens. Niet eens zo veel gesnotter maar wel een ondenkbaar hoofd en behoorlijk onbruikbare benen. Het lijkt bijna op griep gezien de spierpijn in het hele lijf.

Terwijl ik wat zit te hangen en miezeren werkt Google zich voor me uit de naad en zet mijn website op steeds meer plekken hoog in de resultaten. Daardoor zijn de afgelopen weken de bezoekersaantallen bijna verdubbeld en ik begin me zelfs een beetje zorgen te maken over het bandbreedtegebruik. Een mailtje naar de webhoster geeft duidelijkheid en opluchting, ik zit nog lang niet op de limiet die rond de 20 Gb per maand ligt dus kan gelukkig nog even vooruit.

Toch zal ik misschien op zoek moeten naar een ander onderkomen voor de website want voor de grootse plannen die ik heb is wel even wat meer opslagruimte nodig dan in mijn spotgoedkope pakketje zit en mijn webhoster is niet echt gericht op zwaarder werk. De grootse plannen bestaan uit het opzetten van een fatsoenlijk doorzoekbaar fotoarchief inclusief zoekfunctie met heel wat meer beelden dan nu te vinden zijn.

Al langer speel ik met de gedachte van zo'n beeldbank maar zoiets lijkt me niet zelf te realiseren vanwege de zeer complexe scripten die daar bij komen kijken. Tot ik weer eens langs wip op de website van topamateurfotograaf Victor Bos. Zijn site lijkt technisch perfect in elkaar te zitten en is gemaakt met het kant en klare software pakket Coppermine. Vooral de interactieve zoekwoordenlijst is in mijn ogen een droomfunctie. Zoiets wil ik ook ooit nog eens hebben om de boel goed te ontsluiten. Het lijkt me voor de zeer matige webknutselaar die ik ben echter wat hoog gegrepen om met PHP te gaan stoeien want de eenvoudiger talen HTML en CSS kan ik maar net bevatten.

Vanwege mijn duffe verkouden kop vergeet ik echter mijn angsten en reserves en al blaffend, proestend en rochelend wentel ik mijn onder in de wereld van scripting en debugging. De software die aan mijn wensen voldoet blijkt gratis en wordt goed ondersteund door een actief forum waar de programmeurs je zelf te woord staan. Kom daar maar eens om bij Adobe of Microsoft.

Als het stof van mijn gevecht met HTML, PHP en CSS optrekt blijkt mijn website een bijzonder aardige uitbreiding gekregen te hebben in de vorm van een fris beeldarchief met uitgebreide zoekfunctie. Het geheel sluit zo keurig aan wat betreft opmaak dat het net als bij dit weblog niet te merken is dat er een aparte module achter hangt. Het fotoarchief klinkt van binnen nog wel een beetje hol en is vooral gevuld met foto's die eerder op dit weblog verschenen want ik kan echt niet alles tegelijk maar in de loop der tijd zal het met die beeldvulling vast wel goed komen, daar zorg ik wel voor.

Op dit moment beschouw ik het project nog in een (afrondende) testfase, niet alles is nog naar mijn zin en ik ben al een paar hele gemene (zelf veroorzaakte) bugs tegengekomen die me de stuipen op het lijf joegen. Toch nodig ik de webloglezer van harte uit om via deze link alvast eens een kijkje te nemen. Schrik niet als je ergens over struikelt want er kunnen her en der nog wat kabels op de vloer liggen en soms valt het licht ook nog even uit. Op mijn eigen computer draait een en ander nu stabiel maar ik hoor graag hoe het geheel er elders uitziet dus commentaar over onvolkomenheden is zeer welkom.

Door alle programmeerdrukte dringt het amper tot me door dat mijn favoriete telelens er de brui aan geeft. De kostbare tweedehands aangeschafte lens geeft schitterende beelden maar van begin af aan loopt het zoommechanisme soms zo stroef dat je twee handen nodig hebt om de boel de verdraaien. Als er opeens ook nog een raar rammeltje in de lens komt ben ik het zat, het ding moet zo snel mogelijk terug naar Olympus voor reparatie en revisie. Ik hoop er maar het beste van en moet de komende weken maar vooral lucht en landschappen fotograferen als ik weer een beetje opgeknapt ben.

Vliegenzwam en eikel, Havelte.

Herfstfotografen

Zo, alle systemen in huis draaien weer naar behoren, dan is er nu nog even tijd voor wat gezelliger praatjes. De PC van mijn vrouw krijg ik weer aan de praat als ik nog eens een keertje internet afzoek op de foutmeldingscode. Had ik vanmorgen vier hits, nu zijn dat er al tientallen. De zeer recente aanwijzingen op Nucia.nl lossen mijn probleem weliswaar niet op, misschien staat het bewuste bestand bij mij op een andere plek, maar het brengt me wel op een idee.

Ik kopieer het door AVG gesloopte bestand user32.dll vanaf mijn eigen computer naar een floppy, steek die in de andere computer en in de reparatiemodus van Windows XP kopieer ik het bestand naar de juiste plek. Herstarten en klaar is kees. Het klinkt achteraf allemaal zo eenvoudig maar het heeft me bijna een hele zondag gekost om dit programmeerfoutje van mijn gratis virusscanner op te lossen. Toch ben ik blij dat het geen echt virus was want dan was ik waarschijnlijk nog lang niet klaar met het opdweilen van de rommel.

Wat voor weer het vandaag was weet ik eigenlijk niet, ik was teveel afgeleid door de computerperikelen, maar gisteren was het schitterend weer. Ik was een poosje buiten en maakte natuurlijk ook weer foto's maar vanwege een onderhuids woekerende verkoudheid valt het lopen, bukken en kruipen me helemaal niet mee.

Op landgoed De Eese zijn bomen slechts een nummer, Steenwijk.

Ik breng nog weer eens een bezoekje aan de paarse schijnridderzwam en die blijkt to mijn grote verbazing nog niet eens helemaal vergaan. Twintig centimeter verderop zie ik een vers exemplaar de kop opsteken dus wie weet kan ik over een paar dagen opnieuw mijn slag slaan. Terwijl de bladeren overal om me heen van de bomen vallen vind ik op een open stukje zelfs nog bloeiende struikheide. Van een volle bloei is natuurlijk geen sprake meer maar er zit nog genoeg kleur in de takjes om er een fotosessie aan te wijden.

Bloeiende rode heidelucifer met dauwdruppels, De Eese, Steenwijk.

Op een oude boomstronk vind ik een royale pol met rode heidelucifer die voorzichtig kleur begint te krijgen. De stronk staat zo lastig op een hobbel dat ik mijn bonenzakstatief niet kan gebruiken. Ik heb spijt als haren op mijn hoofd dat ik nog steeds geen oplossing verzon om de zware telelens op het lichte statiefje te monteren. Er zijn speciale telelenshouders te koop die voor een betere balans zorgen maar van de prijs ben ik laatst zo geschrokken dat ik nog liever een stapel stoeptegels meeneem dan daar mijn centjes aan op te maken.

Nu denk ik daar natuurlijk even anders over maar dat is dan wel mooi te laat. Ik neem me voor de zoveelste keer stellig voor om zo snel mogelijk zelf een noodoplossing in elkaar te knutselen. Door op een hogere filmgevoeligheid te schieten kan ik er gelukkig toch nog wat van maken.

Daarbij ontkom ik er niet aan om te gaan liggen en als ik weer opsta zie ik er uit als een natte hond die in een sloot vol kroos is gesprongen. Een smerig beest ben ik en mijn jas, broek en rugzak zitten onder de slijmerige mosbagger. Gedverderrie, ik heb het weer eens voor elkaar hoor, en hoe.

Maar de zon schijnt volop en het duurt niet eens zo lang voor de boel weer een beetje begint op te drogen. Ik ben niet de enige die door heeft dat er vandaag mooie herfstfoto's te maken zijn en rond de Woldberg staat menigeen de kleurenpracht te fotograferen. Van die fotografen maak ik dan weer graag plaatjes want ik ben al bijna uitgekeken op al die gouden blaadjes.

Fotograaf met kind, Woldberg, Steenwijk.

Dat de foto van een fotograaf met dochtertje net niet helemaal scherp wordt komt vooral omdat ik me tijdens het maken van de opname behoorlijk verslik als ik me opeens realiseer wat ik in beeld heb. Het is een mooi plaatje maar ondertussen ben ik stik- en stikjaloers. Zo had ik hier nu ook wel rond willen lopen, gezellig met een rondcrossende kleuter om me heen.

Het beeld hakt er nogal stevig in en de rest van de wandeling loop ik wat verdwaasd rond te dwarrelen en ben nergens meer toe in staat. Plichtmatig schiet ik nog wat plaatjes, ik ben hier nu toch en de kleuren in het bos zijn werkelijk fantastisch maar achteraf gezien had ik net zo goed met mijn staart tussen de benen af kunnen druipen. Bijna alle foto's die ik na dit moment maak blijken thuis ongebruikelijk onscherp te zijn en wat nog wel scherp is slaat qua compositie werkelijk nergens op.

AVG update problemen

Dit is even een zeer snel geschreven computer-tussendoortje. Deze ochtend krijg ik tijdens het opstarten van de computer een heel spannend alarmschermpje van mijn gratis virusscanner AVG. Er is een trojaans paard ontdekt in een systeembestand van Windows XP. Oej, schrik, trillende benen en paniek. AVG gebied mij dwingend het bestand af te voeren en in de speciale viruskluis te deponeren. Dat doe ik dan maar.

Onmiddelijk daarna protesteert mijn besturingssysteem Windows XP want het heeft ontdekt dat zojuist een of ander onverlaat een belangrijk systeembestand heeft weggemikt. De onverlaat heet in dit geval AVG en het ziet er naar uit dat de rapen goed gaar zijn want de hele computer is van slag. Windows wil het bestand vanaf de installatieCD opnieuw inlezen en dat lijkt me inderdaad een prima idee ware het niet dat AVG dat tegenhoudt want die blijft koppig volhouden dat het bestand niet te vertrouwen is.

Ondanks mijn paniek, want reken maar dat die opduikt, lukt het om de computer met F8 ingedrukt op te starten en zo in een keuzemenu te komen voor insiders. Ik kies voor de laatste gezonde toestand van het systeem en daarna lijkt Windows weer stabiel te draaien.

Natuurlijk ga ik op internet op onderzoek om te proberen de werkelijk oorzaak te achterhalen. Het duurt even voor iedereen wakker is op deze zondagmorgen maar al snel vind ik steeds meer hits op 'PSW.Banker4.APSA' en 'user32.dll'. Met 99 procent zekerheid kan ik nu beweren dat het om een valse virusmelding gaat van het antivirusprogramma AVG. Als ik het betwiste bestand via internet laat onderzoeken op besmetting krijg ik geen enkele waarschuwing dus mijn user32.dll versie lijkt nu in elk geval clean te zijn en waarschijnlijk is ie dat altijd al geweest.

De laatste procent bevestiging dat het om een zeer kwalijke 'false positive' melding van AVG gaat krijg ik als er opeens een tussentijdse update van Windows verschijnt. Daar heeft men het probleem inmiddels ook ontdekt lijkt het en Microsoft is zo vriendelijk om de slachtoffers van dit programmeerongeval een nieuwe versie van user32.dll aan te bieden.

Het enige probleem is dat AVG nog steeds stom en koppig blijft volhouden dat dit bestand niet te vertrouwen is. Daar geloof ik inmiddels niks meer van en ik vermoed dat er binnenkort op de programmeerafdeling van AVG een paar keiharde noten gekraakt gaan worden. Meer en meer krijg ik het vermoeden dat men daar een gruwelijke fout heeft gemaakt en dat in menig gezin dat AVG gebruikt op dit moment de pc-pleuris uitbreekt.

Ook op de computer van mijn vrouw treed het probleem even later op maar helaas lukt het daar niet om met F8 op te starten dus die machine is op dit moment volledig onbereikbaar. De oplossing daarvoor moet ik nog zien te vinden maar dat zal vast wel goed komen, is het niet linksom dan wel rechtsom.

Deftige fotograaf

Alleen onder de voorwaarde dat ik zo min mogelijk foto's maak mag ik mijn camera mee nemen op het fietstochtje van vandaag. Ik lig hopeloos achter met het catalogiseren van mijn beelden en als dat nog wat erger wordt durf ik er niet eens meer aan te beginnen.

Tot Havelterberg lukt het om me in te houden maar ik moet mezelf wel een paar keer streng toespreken omdat ik al weer bijna naast de fiets sta voor een boomblaadje of nog onnozeler zaken. Dan staat er langs het fietspad een inktzwam die echt niet overgeslagen kan worden.

Een klein stukje verder, ik ben nog niet eens echt op gang gekomen met de fiets, zie ik aan de voet van een boom een grote sponsachtige zwam. Ik ken hem wel van foto's maar heb hem zelf nog nooit in het echt gezien, laat staan gefotografeerd. Thuis blijkt later dat het om de grote sponszwam gaat. Vooral de open en een beetje bloemachtige structuur van deze zwam is heel apart.

Dubbel rood-wit van vliegenzwammen en een verkeersbord, Havelte.

Tussen Darp en Havelte staat de berm op verschillende plaatsen vol met vliegenzwammen. Ik had ze eigenlijk niet meer zo massaal verwacht omdat ik dacht dat de tijd een beetje over was maar niets blijkt minder waar. Ik zet ze er niet allemaal op want ik heb er al zoveel aardige plaatjes van maar er staan heus nog wel een paar leuke composities en modelletjes tussen die ik met plezier aan mijn verzameling toevoeg.

In Havelte word ik bij een paddenstoel tot twee keer toe van mijn werk gehaald door mensen die echt even kwijt moeten dat er verderop nog veel en veel meer in de berm staan. Gretig laat ik me de vindplaats van deze schatten der natuur verklappen. Inderdaad staat er even verder in een berm aan de overkant een fraai groepje kleurige vliegenzwammen. Met dank aan mijn tipgevers want anders was ik er beslist straal voorbij gefietst.

Deftige paddenstoelenfotografe, Havelte.

Als ik daar op de grond lig staat er opeens een vrouw vlak achter me. Ze vertelt dat ze hier gisteren al een hele serie schoot maar dat ze zich thuis zo ergerde aan alle blaadjes die er aan zaten dat ze het nog eens over komt doen. Ze tovert een pincet uit haar mouw, vraagt keurig of ik geen bezwaar heb en begint dan de paddenstoelen van alle losse rommel te ontdoen.

Ik moet er erg om lachen want ik zie mezelf als het ware bezig en al snel begin ik mee te helpen. Samen maken we er een keurige studiosetting van en dan gaat ze aan de slag. Ik hoef haar niet aan te moedigen want ze fotografeert er lustig op los en van alle kanten worden de vliegenzwammen er op gezet. Het leukste vind ik nog dat ze dit alles doet in een keurig pak met deftige schoenen aan. Omdat ik de indruk heb dat mijn Quest haar achtergronden staat te verzieken neem ik hartelijk afscheid, maak de berm vrij en fiets verder.

Ik rij een stukje langs de Drentse Hoofdvaart en steek bij Dieverbrug weer terug richting Steenwijk. Op het Doldersummerveld hangt precies genoeg nevel voor wat sfeerplaatjes en een stuk verderop bij Vledder is het van hetzelfde laken en pak. Net voor ik thuis ben trekt de dikke wolkenlaag een beetje open en geeft me na een vrij grauwe dag toch nog een kleurige zonsondergang.

Grazende koeien en ondergaande zon, Eesveen.

Mijn voornemen om het aantal opnamen flink te beperken komt vandaag niet helemaal uit de verf. Lang voor ik thuis ben zijn beide geheugenkaartjes vol en moet ik ter plekke foto's gaan wissen om weer een beetje ruimte te maken. De komende dagen hoef ik me beslist niet te vervelen, dat is wel weer duidelijk.

Zondagsfotograaf

Doorkijkje op de Woldberg, Steenwijk.

Het verschijnen van bovenstaande foto in het Reformatorisch dagblad is niet de eerste publicatie van mijn fotowerk maar wel de eerste die in een oplage van wat serieuzer formaat de wereld in gaat. Hij staat ook in de digitale versie van de krant en natuurlijk ben ik er toch wel een klein beetje trots op. Wees niet bevreesd, ik zal niemand overhoren over de tekstuele inhoud van het bijbehorende krantenartikel.

Als nieuwsgierige passanten mij nu weer eens onder een paddenstoel vandaan sleuren en vragen of ik wel een echte natuurfotograaf ben kan ik mij met goed fatsoen laten ontglippen dat ik publiceer in landelijke dagbladen. Dat het daarbij om een oplage gaat waar menig regionaal dagblad schuddebuikend van over de grond rolt hoef ik er natuurlijk niet bij te vertellen.

Ik probeer vandaag zelf een gedrukt exemplaar te bemachtigen, niet om ingelijst boven mijn bed te hangen maar om even te kijken wat er van de foto in een krant overblijft. Dat had ik mooi gedacht, de uitgave is in Steenwijk nergens te krijgen want de zogeheten bijbelgordel stopt net onder Meppel. Om er nu helemaal voor naar Staphorst te fietsen gaat ook wat ver dus ik laat het er verder maar bij zitten.

Het is best een aardige gedachte dat mijn foto op een website prijkt die op zondag gesloten is want hoewel ik zelf bepaald geen kerkganger ben hou ik op zijn tijd wel van een principiële rechte rug. De eerlijkheid gebied te zeggen dat de foto juist op een zondag gemaakt werd. Ik liep toen wat verdwaasd rond op de Woldberg omdat er een mountainbikewedstrijd gehouden werd waardoor het er, zelfs voor zondagse begrippen, stervensdruk was.

Zolang ik mensenvrees heb mogen ze van mij de koopzondag juist uitbreiden, dat houdt de mensen lekker uit het bos zodat ik me heerlijk alleen op de wereld kan wanen. Echt noodzakelijk is die rust waar ik zo dol op ben echter niet want ook als de mountainbikers me massaal van de sokken crossen lukt het blijkbaar nog steeds om spannende foto's te blijven maken. Dat is een geruststellende gedachte in deze crisistijden waarin de gehele Randstad het vanwege een watersnood hogerop moet zoeken.

Mistbank

Eigenlijk ben ik vandaag van plan om lekker binnen te gaan zitten kniezen en desnoods ondertussen foto's te archiveren maar zodra ik de buitenwereld aanschouw begin ik opgewonden door de slaapkamer te springen. Mist, mist, mist! Joepie, dat moet er allemaal weer op natuurlijk. Omdat ik de laatste tijd wel erg vaak over de Woldberg gelopen heb moet er voor de verandering maar weer eens een stukje gefietst worden. Niet te ver want zo fantastisch gaat het allemaal nog niet maar een rondje door de Weerribben moet toch wel tot de mogelijkheden behoren.

Volgens de buitenthermometer is het fris, hooguit 5 graden, dus voor het eerst dit jaar trek ik onder de lange fietsbroek een lange onderbroek aan. Gehaast smeer ik wat boterhammen want mist kan zeer onvoorspelbaar zijn en bij de minste zonnestraal finaal oplossen en ik moet er niet aan denken om net te laat te zijn. De banden van de Quest lijken aan de zachte kant maar da's dan pech gehad, opschieten en wegwezen nu.

Leek bij huis de mist al wat op te trekken, zodra ik Steenwijk uitfiets wordt duidelijk dat ik me echt niet zo had hoeven haasten want al snel rij ik door dikke mistwolken. De spreekwoordelijke hand voor ogen zie ik nog wel maar dat komt dan toch vooral omdat ik iedere twintig seconden de mist van de bril moet wissen met mijn vingers. Het is een drama om nu te willen fotograferen want alles beslaat en wordt nat en ik heb af en toe geen idee wat ik in de zoeker heb.

Rietkraag met zwaan, Weerribben, Kalenberg.

Eenmaal in de Weerribben blijkt mijn timing toch zo gek nog niet, de mist breekt voorzichtig in stukjes en toont mooie doorkijkjes en veelbelovende stukken blauw lucht met wolkjes. In een petgat zwemmen twee zwanen en ik maak een fotostop. Voor ik bij de waterkant ben zijn mijn schoenen al doorweekt en de rest van de rit fiets ik met natte koude voeten. Dat is beslist niet de eerste keer en het wordt dan ook hoog tijd voor SPD-laarzen.

De zwanen zijn niet al te schuchter en het is jammer dat ik alleen de korte lens mee heb want hier had ik hele fraaie vogelplaatjes kunnen schieten. Ik doe mijn best om er toch wat moois van te maken en mag beslist niet klagen over lucht en landschap want kleur en sfeer zijn weer zeer de moeite waard.

De mooiste plaat uit de serie loop ik helaas mis omdat ik één lullig minuutje te vroeg in de fiets stap. Als ik wegrij vliegen boven het riet dat ik net nog fotografeerde vijf zwanen keurig op rij waarbij ze fabelachtig oplichten boven de mist. Ik geniet er toch wel van maar zal dit moment helaas nooit aan anderen kunnen laten zien.

Mistbank boven een weiland, Wetering.

Ik hoop vandaag aan de achterkant van de Weerribben mijn panorama te kunnen maken en verzin een route via de gehuchten Wetering en Nederland. Bij Nederland begint de lucht echter dicht te trekken en ik voorzie daar al dat mijn panorama niet gaat lukken. Op het stukje ervoor kan ik echter bij Wetering mijn hart ophalen aan een fantastische mistbank waar zo te zien heel wat geheimen in schuil gaan.

In Nederland zit tussen twee afvalcontainers een lief hondje zo rustig voor zich uit te dromen dat ik stop om een foto te maken. Kennelijk is in Nederland iedereen gemoedelijk aan de zondagse overpeinzingen bezig want even verderop staat een paard er al net zo bij. Als ik op de oude zeedijk rij die de grens vormt tussen Weerribben en Noordoostpolder komen er enorme vluchten ganzen overgevlogen. Het prachtige en sfeervolle gakken van de vogels komt van alle kanten en doet me verlangen om er tussen de vliegen.

Gemaaid weiland en wolkenlucht, Blankenham.

In het nieuwe land van de polder heeft een boer waarschijnlijk last van een ernstige maaineurose want zo te zien is zijn weiland perfect in hoeken van 90 graden gemaaid. Ik hou wel van mensen die hun werk netjes opleveren dus de inspanningen van deze doorgedraaide boer verdienen beslist een foto.

Als ik bij de uitkijktoren achter de Weerribben kom krijg ik gelijk, de lucht zit dicht en er is te weinig kleur en licht voor een interessant panorama. Fijn, mooi, prima, heb ik tenminste weer een reden om hier binnenkort opnieuw heen te fietsen want dat doe ik nog steeds met erg veel plezier.

Ik maak nog wel een paar foto's van twee elzen in het riet en ben thuis erg verbaasd over de kwaliteit van deze beelden. Ik had grauwe platen verwachten want zo was het licht in mijn herinnering maar de camera kon er kennelijk beter mee uit de voeten dan mijn ogen. Ik verdenk de nieuwe korte zoomlens ervan een behoorlijk aandeel in deze verrassing te hebben, die lens lijkt wel heel erg goed uit de voeten te kunnen met kleine kleurnuances in een grauw landschap.

Een andere verrassing waar ik beslist minder gelukkig mee ben is de grote donkere vlek die ik thuis op bijna alle opnames van vandaag ontdek. Eerst hoop ik nog op een vlekje op de lens maar na wat poetsen en testfoto's schieten moet ik vaststellen dat ik een dikke stofvlok op de sensor heb. Ik heb nog steeds geen goed gereedschap in huis om zulke problemen zelf te lijf te gaan want de speciale kwastjes die in de handel zijn hebben zo'n hoog gebakken lucht gehalte dat ik het nog niet over mijn hart kon verkrijgen om daarin te investeren.

Daar heb ik nu even heel erg spijt van en ik neem me voor om binnenkort mijn leven te beteren en me gedwee neer te leggen bij de overmacht van de kwastjesmaffia. Een paar uur later lukt het om met een statisch geladen penseel het zichtbare stofje er als met een magneet af te trekken zonder de sensor aan te raken, dus daarna heb ik al weer heel wat meer praat. Moet ik als diepgelovige fietser echt een gemotoriseerd kwastje van 50 euro kopen als het ook lukt met een afgekloven penseeltje van een paar euro? Nog even niet hoor, ik steek gewoon mijn kop in het zand tot de volgende keer.

Spruitjeslucht

Halve rode kool, 2006.

Als mijn vrouw binnenkomt met de post van deze diepgrauwe zaterdag komt er een ingedikte lucht van rode kool met appeltjes mee. Jaren vijftig zeg maar, alleen de gehaktbal ontbreekt want wij eten zelden lijk. De muffe geur is geen wonder, ze heeft een brief over het elektronische patiëntendossier in haar hand en daar kleeft onvermijdelijk een wat oubollige lucht aan die gezellige herinneringen oproept aan 'onder tafel kruipen bij een kernaanval'.

Na een verrukkelijk toetje dat bestaat uit zelfgebakken appeltaart van zelfgekweekte appels met zelfgeschept kaneelijs neem ik de folder eens op mijn gemak door. Heerlijk, eindelijk weer eens iets om me lekker over op te winden zonder dat mijn camera er aan te pas komt. Mevrouw van Velzen heeft een bult op haar been maar goddank is er het elektronisch patiëntendossier want anders had het wel eens slecht met haar kunnen aflopen. Ik weet het, ik ging er speciaal voor zitten om mij eens lekker een potje te ergeren maar zelfs dan ben ik oprecht en diep geschokt. Wat een kolder, wat een gruwelijke flauwekul, wat een volksoplichterij. Dit is dus niet om te lachen, dit is echt doodgriezelig.

Na de identificatieplicht, ik wacht nog steeds geduldig op het opheffen daarvan omdat het achteraf toch niets bleek te helpen en alleen maar risico's met zich meebrengt, krijgen we nu de zeer moderne landelijke koppeling van medische dossiers. Iedereen weet of kan weten dat dit soort zaken nergens toe leiden en zeker niet tot het afnemen van het aantal medische missers. Maar technisch gezien kan het en het is modern dus het moet en het zal want modern is altijd beter en vroeger waren we allemaal dom en ouderwets en hoe konden we toch zo zijn.

Alles natuurlijk in het kader van: hoe helpen we die afzakkende automatiseringsboer aan een lucratief klusje. Een beetje zoals we de verplichte zijreflectie uiteindelijk te danken hebben aan een halfzachte minister die de fietsfabrikanten zo graag een extraatje gunde, alleen kent verplichte zijreflectie wat minder risico's.

Alles is natuurlijk streng beveiligd en in goede handen en wij kunnen ons hele hebben en houwen met een gerust hart overgeven aan oom Ab die dit hele circus alleen nog wel even door de Eerste en Tweede kamer moet loodsen. Is dit dan eigenlijk niet een beetje voorbarig allemaal?

In de folder staat wat alle voordelen zijn maar over enig risico wordt met geen woord gerept. Dat klinkt op zijn zachtst gezegd niet bepaald naar evenwichtige informatievoorziening en ik waan mij dan ook eventjes in Poetinland. De opmaak is keurig in overeenstemming gehouden met de inhoud: tot het schattige beeldverhaaltje aan toe ademt alles die opgewekte maar ook zurige jaren vijftig lucht die ik nooit gekend heb omdat ik van later ben. En onze spruitjes en rode kool ruiken nooit muf want die zijn modern en dus biologisch.

Nog nooit van identiteitsdiefstal gehoord oom Ab? Niet alleen ik maar ook heel wat verstandige mensen schijnen zich daar steeds ernstiger zorgen over te maken. Ik mag dan misschien gek en paranoïde zijn maar dat kan vast niet van elke hoogleraar gezegd worden. Doe mij eerst maar eens een degelijke en onafhankelijk risicoanalyse in plaats van te kraaien dat alles wel snor zit, daarna wil ik er best nog eens over nadenken.

Het kost me niet veel moeite om tot de conclusie te komen dat ik deze actie wel moet boycotten, of ik nou wil of niet. Zoveel spruitjeslucht dwingt gewoon tot revolutie dus zodra ik even tijd heb zal ik het bezwaarformulier invullen en terugsturen. Als ik ooit een bobbel op mijn been krijg leg ik er wel een plakje winterpeen of rauwe lapzwans op.

En mocht de protestactie me nog niet genoeg opluchten dan zal ik serieus overwegen om voortaan elke week een wijzigingsformulier op te sturen tot ze er helemaal knettergek van worden. Natuurlijk handgeschreven in zo'n onmogelijk handschrift dat de automatische tekstherkenning op hol slaat en men alsnog handmatig moet gaan zitten puzzelen. Draag ik op mijn geheel eigen manier ook nog een steentje bij aan de werkgelegenheid, ik ben immers echt de beroerdste niet.