bassociaties

Goede voornemens

En, nog gestruikeld over goede voornemens de laatste dagen? Mijn goede voornemens zijn als volgt, maar ik wens er niet aan gehouden te worden, daar zijn het nu eenmaal voornemens voor. Wat niet wil zeggen dat een goed voornemen niet veelbelovend kan zijn.

Ik neem mij voor om komend jaar meer energie te gaan verspillen. Dat zal zich dan vooral uiten in het maken van meer zinloze fietskilometers van niks naar nergens want wat ik afgelopen jaar aan kilometers wegtrapte is werkelijk te miezerig voor woorden en een Questbezitter onwaardig.

Verder neem ik me voor om eindelijk eens een klein beetje te gaan socialiseren. Dat ik dus niet alleen maar diep en intens contact maak met kevertjes en paddenstoelen, maar af en toe ook een fatsoenlijk gesprek voer met een soortgenoot. Want daar heeft het het afgelopen decennium wel een beetje aan ontbroken. Iets meer mens onder de mensen zeg maar.

Komend jaar ga ik ook meer geld over de balk smijten want aan het eindeloze geknijp en gemiezer moest ook maar eens een eind komen, crisis of niet. Olympus gaat me daarbij een handje helpen want vanaf ongeveer half januari komt er een juweel van een camera op de plank te liggen die aan bijna al mijn geheime camerawensen voldoet. Hoe dat voornemen budgettair neutraal tot stand moet komen is me nog niet helemaal duidelijk, maar waar een wil is is een weg.

Stoppen met roken zit er niet in, ik ben immers nooit verder gekomen dan een halve sigaret en een pijpje zelfgedroogde andijvie. Drinken zal ik weer opnieuw proberen op te pakken, maar mijn goede voornemen van vorig jaar om wat meer bier te gaan hijsen is ook in 2008 niet erg uit de verf gekomen.

Als het niet zo'n hopeloos gevecht zou zijn was mijn laatste voornemen om komend jaar het openbaar afsteken van vuurwerk afgeschaft te krijgen. Het mag dan misschien een hele oude traditie zijn, het is wel een van de achterlijkste die ik ken. Hoogste tijd dus voor iets nieuws, en wel iets heel ouds om precies te zijn. Doe wat mijn vader deed toen ik nog peuter was en zet een aantal conservenblikken in de tuin. Stop in elk blik een aantal oude lappen en overgiet die met petroleum. Steek de hele handel in de fik en geniet urenlang van echt vuurwerk dat amper kwaad kan en veel gezelliger is dan die stomme rotjes en jankende vuurpijlen.

Foto? Nou vooruit, nog eentje dan:

Dode boom met kleureffect, Aekingerzand.

Ik wens iedereen een gezond en levenslustig 2009.

Hij is weer terug

Hij is weer terug. Mijn oude liefde is weer thuis gekomen. Eindelijk. Ik ben gelukkig zo verstandig geweest om niet precies bij te houden hoe lang de reparatie van mijn Olympus telelens duurde want dat zou slechts tot zinloos gemopper bij de importeur geleid hebben. Nu heb ik het gemis moedig en zonder al te veel mokken ondergaan en er met de resterende korte zoomlens het beste van gemaakt.

Het had ook zo zijn voordelen hoor, dat moet ik toegeven. Zo heb ik de afgelopen weken heel wat tijd bespaard omdat ik niet telkens hoefde te tossen welke lens er mee naar buiten mocht. Heb ik mijn telelens nu echt gemist? Tja, da's een lastige vraag. Het was vooral een onprettige gedachte dat een stuk speelgoed van mij ergens anders rondzwierf. Voor de rest heb ik me redelijk kunnen redden, alleen gingen de close-ups met veel te weinig vervaging me op den duur een beetje tegenstaan.

Gisteren heb ik mijn oude liefde nog even snel mee naar buiten genomen de bittere kou in voor wat testfoto's. Hij werkt weer als vanouds en het stroeve zoomen is goddank verleden tijd. Ik leef me uit op elzenkatjes net buiten Steenwijk. Die staan vol in bloei op dit moment en kleuren op sommige plekken het landschap prachtig rood.

Vandaag zit ik een poosje te dubben. Het is prachtig weer en ik wil er beslist uit maar ik zie wel erg op tegen de kou want daar blijk ik niet goed tegen bestand. Ik pak me nog dikker in dan anders en pas nog maar net in de Quest. Natuurlijk zou ik eigenlijk het dekje op de fiets moeten doen, dat scheelt behoorlijk bij deze lage temperaturen. Maar met fotograferen is dat zo verschrikkelijk lastig dat ik dan nog liever als een michelinmannetje in de Quest gepropt zit.

Er is ijs en dat wil ik zien en fotograferen dus ik fiets richting Giethoorn. Al snel zie ik her en der schaatsers op boerenslootjes. Bij de parkeerplaats midden in de Belterwijde zitten bij een wak tientallen zwarte vogels. Het is een flinke groep meerkoeten. Ik parkeer de Quest en loop rustig en met omtrekkende schijnbewegingen op ze af. Dat is niet echt nodig want de vogels hebben het te koud om zich druk te maken over pottenkijkers.

Veel meerkoeten bij een wak, Belterwijde, Giethoorn.

Dit is een buitenkansje voor een fotograaf die doorgaans de vogels al op grote afstand ziet wegvliegen dus ik neem het er van. Zwarte vogels met een witte snavel zijn, zeker in dit harde winterlicht, zo contrastrijk dat het lastig is om de boel netjes te belichten dus ik schiet nog wat extra plaatjes met aangepaste belichtingen.

Thuis blijkt een groot deel van de foto's bewogen, ik ben niet meer gewend om netjes met zo'n lange toeter om te gaan en heb als een malloot wat voor me uit staan zwaaien met dat ding. Ik kom waarschijnlijk wel in aanmerking voor nominatie als meest bewogen fotograaf van Nederland. Zelfs foto's die ik al zittend nam vanaf de rand van de Quest zijn bewogen. Ik hou het er maar op dat ook de kou een aandeel heeft gehad anders is het overweldigende aandeel bewogen opnames wel erg zorgwekkend.

Na de meerkoetensessie ben ik flink afgekoeld en al fietsend probeer ik weer een beetje op te warmen. Bij Belt Schutsloot zijn rietboeren druk bezig met oogsten, opbossen en het verbranden van afvalriet. Vanuit de Quest schiet ik een royale serie van de prachtige dikke rookwolken wat thuis nog te ruiken is aan mijn fietskleren.

Verbranden van afvalriet, Belt Schutsloot.

Ik zie dat de zon al weer aardig begint te zakken en jawel hoor, daar komt de schemerpaniek weer om te hoek kijken. Vandaag daag ik mijn redeloze angsten echter eens uit en knoop voor straf nog een extra lusje aan de route. Zo kom ik via Sint Jansklooster en de oude zeedijk, die inmiddels wel een erg beroerd wegdek begint te krijgen, in Blokzijl terecht.

Als de zon bijna ondergaat koelt het opeens snel af. Tot nu hield ik mezelf redelijk warm maar nu beginnen de voeten toch echt vervelend te doen en mijn benen koelen zo sterk af dat ik het gevoel heb een kar met betonblokken voort te trappen. Met veel afzien, doorbijten en een nog lichter verzet dan anders weet ik natuurlijk toch weer heelhuids thuis te komen. Bij het fietsenhokje ben ik in het schemer nog geruime tijd bezig om mijn thermosfles uit de Quest te krijgen want die blijkt gelekt te hebben en is genadeloos aan de fiets vastgevroren. Met veel voorzichtig gedraai en gejutter weet ik de fles uiteindelijk te bevrijden en kan ik binnen op temperatuur gaan komen.

Zonsondergang op het boerenland, omgeving Scheerwolde.

Alles komt goed

Zou alles dan toch nog goed komen? Opeens staat er een meneer aan de deur met een pakketje voor mij. Wat een verrassing zeg. Iemand heeft zich natuurlijk gerealiseerd dat ik al vele jaren geen kerstpakket in ontvangst mocht nemen. Dat is inderdaad een van die kleine nadelen van een verscholen bestaan als huisman maar mij hoor je niet mopperen want het gemiddelde kerstpakket staat mij toch niet aan. Toch leuk natuurlijk zo'n onverwachte attentie.

Oh, ik moet eerst betalen voor ik het cadeautje mag aannemen. Dat verandert de zaak een beetje. Juist ja, het is helemaal geen cadeautje, het is mijn gerepareerde telelens die terug is van vakantie in Portugal, of was het nou Tsjechië. Driewerf hoera, reken maar dat dit helpt tegen mijn kerstdepressie. Welkom thuis verrukkelijke telelens.

Dan hoor ik het bedrag dat overhandigd dient te worden. Dit bedrag is mij niet onbekend maar omdat ik niet wist dat de lens er aan kwam hebben we het niet in huis. Misschien kan er aan de deur gepind worden? Er kan niet aan de deur gepind worden. Het is contant betalen of de lens gaat weer mee met de meneer van de pakketdienst. Een meter voor mijn neus houdt iemand mijn lievelingstelelens vast en weigert hem te overhandigen, alleen vanwege een paar miezerige rotcenten. Bah, dit is gemeen en niet in overeenstemming met de kerstgedachte.

Ik had verwacht een rekening te krijgen, aan de deur te kunnen pinnen of op zijn minst van te voren ingelicht te worden. Het gaat hier tenslotte niet om een grijpstuiver maar om een serieus bedrag waar de gemiddelde landgenoot een splinternieuwe digitale camera voor aanschaft. Ik kijk de bode smekend aan, mijn vrouw vraagt of ie vanmiddag toevallig ook nog in de buurt komt, maar zaken zijn zaken, het geld is niet in huis dus het feest gaat niet door. Morgen is het juist wel feest dus dan komt de pakjesman niet langs. Volgende week komt meneer nog wel eens een kijkje nemen. Gelaten doe ik de voordeur weer dicht en wacht op betere tijden. Het had zo'n mooie kerst kunnen zijn...

Besneeuwde brem met effectfilter, De Eese, 2007.

Vanaf deze plek wens ik iedereen een prettig kerstfeest.

Kerstgedachte

Dreigend komt het kerstgeweld naderbij. Tingelende belletjes op de radio, een brievenbus volgepropt met goedbedoelde kerstwensen en in de straat is het een geflikker van jewelste. Ik probeer de ellende even te ontvluchten met mijn Quest en heb geluk met het weer. Dat geeft me de moed om helemaal naar het Aekingerzand te trappen. Ook daar ben ik nog niet uitgewoond dus ik raak overmoedig en trap verder de wijde wereld in.

Elsloo, Zandhuizen, plaatsjes waar ik veel te lang niet kwam passeer ik en ik waan me een hele piet. Achter Zandhuizen kom ik bij het begin van riviertje de Linde. Een akelig soppend schelpenpaadje lokt me de afgelegen landerijen in vanwege elzen die het landschap diep rood kleuren. De zon doet er nog een schepje bovenop.

Overgebleven maiskolf op een modderige akker, Lindevallei.

Een maisakker is tot mijn verbazing nog steeds niet helemaal geoogst, waarschijnlijk was het land te nat om met de zware machines uit de voeten te kunnen. Ik vind een maiskolf aan een struik en waag een spannende sprong over een drabbige dreksloot om er close-ups van te maken. Prachtige wolkenluchten, nieuwsgierige schaapjes, een bult mest en elzen met tegenlicht. Alles lijkt me toe te lachen en ik geniet met overgave.

Dan kom ik bij zinnen en vraag me af hoe ver ik van huis ben. Ik werp een blik op mijn horloge en schrik. Dit komt niet goed, als ik niet als de duvel op huis aan ga moet ik een heel stuk in het donker fietsen. Vroeger vond ik dat leuk en spannend maar met een zware angststoornis in je nek zijn dat soort dingen helemaal niet leuk en in paniek raffel ik het laatste stukje soppig schelpenpad af en trap daarna in een strak ritme op huis aan.

Doorfietsen is mijn lijf echter niet meer gewend en al snel is alle kracht eruit. Ik probeer mezelf tot bedaren te brengen door alle onredelijke zorgen duidelijk te benoemen en ze stuk voor stuk uit te lachen. Ik lach me een kriek maar blijf paniekerig. Het is allemaal de schuld van kerstmis, ik weet het zeker. Door de naderende dreiging van gezelligheid zit ik zo strak in mijn vel dat alles wat niet verkeerd afloopt aanvoelt alsof het alsnog verkeerd afloopt.

Boerderijtje en wolkenrand, De Hoeve.

Tot overmaat van ramp staat langs mijn route alles te pronken in de zon. Daar moeten foto's van gemaakt maar ik heb nu echt geen tijd meer. Ik probeer al het mooist te negeren maar hou dat slechts kort vol want even later wint mijn hebberigheid het weer van mijn angst voor het donker. Ik maak eerst een uitzondering voor het kerkje bij Oldeholtpade, ik maak een tweede uitzondering voor de voedersilo even verderop, ik maak een uitzondering voor de bootjes in de weilanden bij De Hoeve en ik maak een uitzondering voor de boerderij met tegenlicht.

Dan ben ik bij Steggerda en ondanks alle uitzonderingen die moeilijk nog uitzonderingen te noemen zijn lig ik ver voor op schema. Ik doe wat ik veel eerder had moeten doen en kijk op de kaart. Dan zie ik dat ik de afstand schromelijk overschat heb en met gemak voor donker weer in de veilige stal ben. Dat was weer eens paniekfietserij voor niets en hoe. Ik schakel een tandje terug, dat is hoog tijd want op verschillende plaatsen beginnen pezen en spieren te protesteren.

Jonge schapen aan de rand van De Eese.

De mooiste plekjes ben ik met de angst op mijn hielen natuurlijk voorbij gescheurd maar bij De Eese krijg ik nog een onverdiende bonus in de vorm van een kudde jonge schapen die speciaal voor mij alle hoeken van het weiland opzoekt en zich gedurende één seconde voorbeeldig opstelt. Als ervaren schapenfotograaf weet ik dat korte moment volledig te benutten door er op los te schieten.

Ruim voor schemer ben ik thuis en met spijt laat ik alle fotografische buitenkansjes die ik in paniek niet fotografeerde nog eens aan mijn netvlies voorbij trekken. Dat is dan hooguit met lichte spijt want ook zonder die beelden heb ik deze dag alweer meer materiaal bij elkaar geschoten dan ik in een avondje kan verwerken.

Terug naar af

De verhuizing van mijn website voelt wel een beetje als 'terug naar af'. Had ik net de boel een beetje op orde met de beeldbank, nu kan ik tot op zekere hoogte weer helemaal van voor af aan beginnen. Het overzetten van het statische HTML gedeelte van de site is een peulenschil en ook dit weblog heb ik vrij snel weer op orde maar de beeldbank laat me toch even goed zandhappen.

Eigenlijk had ik ruim van tevoren een kopie moeten maken van de database waar de beeldbank op draait maar daarvoor moet ik zoveel uitzoeken en studeren dat ik het er maar bij laat zitten. De verhuizing geeft me ook zonder technische hoogstandjes al stress genoeg. Omdat ik nu veel meer schijfruimte tot mijn beschikking heb kan ik andere afwegingen maken bij het bepalen van de maat van de foto's. Na wat testen, wikken en wegen besluit ik over te stappen naar een maximaal beeldformaat van 600 pixels (eerst 550 pixels). Het verschil is klein maar voor mij net genoeg om de grotere beeldmaat van 800 pixels nu definitief te laten vervallen, behalve op dit weblog. Dat geeft me ruimte voor zo'n 25.000 foto's dus ik kan echt weer even vooruit.

De consequentie van de overstap van 550 naar 600 pixels is dat ik alle foto's opnieuw moet verkleinen. Daar heb ik handige software voor dus op zich is er niet veel aan de hand ware het niet dat ik al die afbeeldingen wel weer even opnieuw handmatig uit mijn archief moet opsnuffelen. Voor een paar honderd foto's wil dat wel maar ik was al bij plaatje 1800 aangeland. Ik sorteer me dus suf en ga voor de zoveelste keer alle foto's langs. Opgelucht maar met stekende schele ogen haal ik adem als de beeldbank weer op volle omvang is, zo leuk vind ik al dat geëmmer op de computer nu ook weer niet.

Kar met lappen op een akker, Zuidveen.

Net voor de serververhuizing maak ik een kort rondje door de Weerribben. Het is de zoveelste poging om een aardig panorama te schieten vanaf de uitkijkpost bij Blankenham. Het weer zit mee en ik waan de buit al bijna binnen maar net voor ik ter plaatste ben trekt de lucht met een gemene grijns dicht en zet me voor schut. Het is stervenskoud en er staat een bijzonder straffe wind dus lang wachten zit er ook niet in. Teleurgesteld druip ik af en fiets sneller dan anders naar huis in een poging om weer een klein beetje op temperatuur te komen. 's Avonds voel ik mijn oren nog nagloeien.

Stuw in de Steenwijker Aa, Kallenkote.

Net andersom gaat het tijdens een fototochtje rond de Woldberg. Dit keer is het juist grauw als ik vertrek maar er zijn wat opklaringen belooft dus daar gok ik een beetje op. De opklaringen blijven echter uit en al vrij snel hou ik het voor gezien en fiets met een kleine omweg via Eesveen naar huis. Prompt breekt de zon door en alles kleurt warm in het lage winterlicht. Ik heb geen zin om weer om te keren maar om met dit licht binnen te gaan zitten is ook wat stom dus ik fiets via de Eesveense Hooilanden op mijn dooie gemak terug naar Steenwijk.

Grazende fjorden in laat winterlicht, Kallenkote.

Bij een stuw in de Steenwijker Aa vermaak ik me een poosje met de combinatie van zonlicht en water en een stukje verderop fotografeer ik grazende paarden die ook al zo mooi kleuren in het late zonlicht. Dit is nu echt zo'n stukje waar ik zelden kom omdat ik 'weet' dat er niets te beleven valt. Dat weten blijkt weer eens heel betrekkelijk en kan het beste krachtig en voorgoed weggezet worden onder de noemer domme vooroordelen. Als je zoals ik een niet-doelgerichte verzamelende fotograaf bent valt er bijna altijd wel wat aardigs vast te leggen, waar je ook bent en wat voor weer of licht er ook is. Zolang je je vooroordelen en aannames maar thuis laat want die brengen me zelden wat goeds.

CD Ghost Tracks

Nog een paar nachtjes slapen en dan ben ik beroemd. Echt beroemd, want ik kom op CD. Het is alweer een hele poos geleden dat ik door iemand benaderd werd met de vraag of ik nog wat met mijn accordeon doe. Een muziekschrijver uit de buurt, componist wil hij liever niet genoemd worden want dat klinkt zo bombastisch, had enkele van mijn improvisaties op de website beluisterd en was nieuwsgierig wie daar achter zat.

Op de vraag of ik nog wat met mijn accordeon doe weet ik nooit zo goed antwoord. Slechts bij uitzondering belandt het lompe kreng nog op mijn schoot en onttrek ik er een deuntje aan. Ik heb een schitterende accordeon en, ik zeg het zelf maar even, ik kan er bijzonder aardig mee uit de voeten. Zolang ik maar geen noten hoef te lezen want daar heb ik echt een bloedhekel aan.

Muziekschrijver Clemens Krijger kwam op bezoek, we dronken gezellig een kopje thee, maakten een praatje en ik speelde een liedje. Alles geheel vrijblijvend want anders hang ik van de stress alweer meteen in de gordijnen. Hij had wel een ideetje. Uiteindelijk kreeg ik een blaadje met muziek opgestuurd, of ik daar eens naar wilde kijken. Brrr, notenschrift. Maar ik was flink en las ze, allemaal en stuk voor stuk. Pas toen ik een demootje in MP3 over de mail ontving ging het stukje voor me leven en wist ik er muziek van te maken.

Visueel voorproefje van de CD Ghost Tracks van Clemens Krijger.

Uiteindelijk is het muziekstukje Reflections opgenomen en op CD terecht gekomen. De CD heet Ghost Tracks, wordt in eigen beheer door Clemens uitgegeven en is te bestellen en deels te beluisteren op zijn website. Hij heeft me later voorzichtig nog eens gepolsd voor andere muzikaliteiten maar de laatste tijd staat mijn hoofd er niet zo naar, het is allemaal fotografie wat de klok slaat en tot meer ben ik jammer genoeg niet in staat.

Maar niet getreurd, hierbij beloof ik plechtig dat zodra ik als fotograaf gearriveerd ben ik mijn verslonsde carriere als improviserend jazzaccordeonist weer een frisse impuls zal geven. Want Richard Galliano mag dan een verrekt mooi nummertje wegspelen, ik kan er ook wat van. Het moest nog maar eens gezegd, want zo hoort dat met reclame.

Hele andere koek is de verhuizing van mijn website van webhoster Mijndomein naar Antagonist. Vanwege het zeer snel groeiend fotoarchief dreig ik klem te lopen en ben op zoek gegaan naar een vergelijkbare aanbieder met iets meer schijfruimte. In principe moet de verhuizing naadloos plaatsvinden maar met weblog en beeldbank is de hele site zo complex geworden dat ik mijn hart vasthou. Ik doe mijn stinkende best om alles op te vangen en netjes te migreren maar kijk niet raar op als dit weblog of de beeldbank een poosje uit de lucht zijn. Uiteindelijk zal alles goedkomen, dat beloof ik.

Over mijn fotografische worstelingen met RAW en JPEG kan ik kort zijn, of er een seminar van drie dagen aan besteden. Beiden zouden op hun plaats zijn maar ik kies hier voor de slappe middenweg. Ik schreef er al eerder over, als ik alle beelden voor de beeldbank in RAW wil ontwikkelen kom ik domweg tijd tekort. Ik ben dol op RAW omdat je tot ver achter de komma kunt doorziften tot je een ons weegt en daar hou ik nu eenmaal van.

Een gezonder deel in mij stelt nuchter vast dat er op dit moment slechts een fractie van mijn beelden openbaar gemaakt is en dat dat maar één oorzaak heeft: RAW. Gezien mijn serieuze fotografische ambities dien ik me af te vragen of ik op dit moment wel de juiste keuzes maak. Nogmaals stel ik dus mijn aannames ter discussie en doe een zeer nauwgezet vergelijkend onderzoek tussen RAW en JPEG met exact dezelfde beelden. En wat blijkt: het is om het even. Brrr, stel je eens voor, al die bloeddoorlopen moeite voor niets!

Ik ben ooit met RAW begonnen vanwege de beperkingen van mijn vorige compactcamera. Wie bij de Panasonic FZ50 de moeite neemt om de foto's in RAW te ontwikkelen heeft opeens een camera die twee keer zo goed is, zo matig is de JPEG software van dat toestel. Alle moeite die ik daar in stak was volkomen gerechtvaardigd. De JPEG software van Olympus is echter van een totaal andere orde en kan tot het best verkrijgbare gerekend worden.

Wist ik dat niet dan? Jawel hoor, ik was het alleen even vergeten en verdoe graag mijn tijd. Er zijn nog steeds af en toe foto's die ik beter van kleur krijg door in RAW te ontwikkelen maar over het algemeen ben ik al lang blij als ik de kleur en details van de JPEG beelden weet te evenaren. Hoogste tijd dus voor een wat pragmatischer benadering.

Na zeer moeizame en harde onderhandelingen weet ik met mezelf tot een aanvaardbaar compromis komen. Ik blijf voorlopig in RAW schieten maar zal de resolutie van de begeleidende JPEG beelden zover opschroeven dat de foto's ook zonder complexe nabewerking op internet gepubliceerd kunnen worden.

Ik zou natuurlijk zonder enige moeite ook JPEG foto's op vol formaat kunnen schieten, bij de Olympus E510 is het wat dat betreft echt 'u vraagt, wij draaien'. Dat betekent echter per foto 4 MB extra opslagruimte op de harde schijf. Kijk, en daar komt nu die misselijkmakende miezerige kruidenier die me mijn hele leven al opbreekt weer om de hoek kijken. Want als het zuiniger kan doen we het ook zuiniger, al is de pijn ook een gulden en de besparing een dubbeltje. Zooo zuinig...

Op glad ijs

Als ik net buiten Steenwijk op het fietspad langs het kanaal Steenwijk-Ossenzijl rij zit ik even heel gek te kijken bij de eerste flauwe bocht. Met het stuur zelf is niks mis maar op een of ander manier werkt alles toch niet helemaal zoals verwacht want de Quest gaat gewoon zijn eigen gang en blijft straal rechtdoor gaan. Wat zullen we nou krijgen, een Quest in opstand? Het is echter niet mijn Quest die zijn lange staart roert maar een insubordinerend fietspad. In een windstille koude nacht heeft zich een prachtig laagje ijs op de wegen kunnen vormen en op dit fietspad is het werkelijk spek en spekglad.

Als ik hier met een tweewieler had gereden was ik ter plekke omgedraaid en gaan wandelen maar ik zit veilig in een driewieler. Als ik me een beetje koest hou en niet vergeet dat het zo glad is kan me eigenlijk niet zo heel veel gebeuren. Tussen fietspad en kanaal ligt nog een paar meter stroeve berm, ruim voldoende om onvrijwillige zwempartijtjes te voorkomen.

Het is schitterend weer met amper wind. Prachtige wolkenformaties boven me en op veel stukken van het kanaal ligt nog net genoeg ijs om het water wat winterse structuur te geven in de vele landschapsfoto's die ik vandaag maak. Ik word achterop gereden door iemand op een gewone fiets met dubbele fietstas waar twee intimiderend lange lenzen uitsteken. Wat verderop raken we aan de praat en blijkt het om een amateurfilmer uit Steenwijk te gaan die zo te horen in de wijde omgeving bijna alle vogeltjes bij naam kent.

Kanaal Steenwijk-Ossenzijl met het bosje waar een Roerdomp woont.

Mijn oren klapperen als ik hoor wat hier allemaal voor bijzonders in de omgeving te vinden is. Zo woont 50 meter voor ons in dat een bosje met die schuine boom een roerdomp en verder hoor ik dat er zonet over vele meters een ijsvogeltje met me mee vloog. Ik schaam me een beetje voor mijn sullige onoplettendheid en opnieuw blijkt dat ik absoluut geen vogelaar ben. De rode elzenkatjes zie ik al van kilometers afstand maar als er een ijsvogel op de staart van de Quest gaat zitten ben ik kennelijk opeens kleurenblind.

Het leukste is om met een fervent en geoefend vogelaar te spreken waar de egotripperij nu eens niet van af druipt. Ik hoor de verbazing en het oprechte enthousiasme in zijn verhalen over visarenden die vlakbij in een boom gaan zitten en visotters die precies bovenkomen waar jij je loodzware filmcamera op statief toevallig had scherpgesteld. Voor ik het weet ben ik meer afgekoeld dan goed voor me is en na het overhandigen van mijn visitekaartje gaan we beiden weer snel onze eigen weg om warm te worden.

Verouderde natuurkunst midden in de Weerribben, Kalenberg.

In Kalenberg loopt mijn fietspad dood vanwege onaangekondigde diepgravende wegwerkzaamheden en ik moet een heel stuk terugfietsen en ter plekke een alternatief verzinnen. Ik overweeg even om toch nog mijn oorspronkelijk plan tot uitvoer te brengen en helemaal achter de Weerribben langs te fietsen voor een panoramafoto op de uitkijkpost bij Blankenham. Dan herinner ik me weer het telefoontje dat ik eerder deze morgen kreeg. Mijn vrouw wees me er fijntjes maar natuurlijk geheel vrijblijvend op dat er ondanks het schitterende weer thuis nog steeds een joekel van een afwas staat te wachten. Ik vind het zelden leuk om onderweg gebeld te worden maar dit riekt toch bijna naar heuse telefoonterreur. Het schuldgevoeld wint het dus ik kort mijn ritje flink in en trap braaf naar huis om mijn gewone leven als bordenwasser maar weer op te pakken.

Thuis vind ik in de brievenbus serieuze fanmail van de mij onbekende fotograaf Arjan Zoomers. Voor de afwisseling geen emailtje maar een handgeschreven kaartje met complimenten voor mijn fotowerk en mijn gedichten. Als bijlage drie luxe ansichtkaarten met eigen werk dat er wat mij betreft zijn mag. Zeer onscherpe landschapsopnamen die toch nog net herkenbaar zijn en een vreemd effect teweegbrengen bij mij als kijker.

Natuurlijk neem ik een kijkje op zijn website om te zien wie zoveel moeite doet om mij te complimenteren. Het is altijd leuk om complimentjes te ontvangen maar het geeft natuurlijk toch wel meerwaarde als ik zie dat het hier om een ervaren beroepsfotograaf gaat die grote bedrijven tot zijn klanten mag rekenen. Dit is al de derde beroepsfotograaf die toetreedt tot mijn fanclub, het moet niet veel gekker worden anders ga ik een eigen blad beginnen. Zo'n mooie grote dikke glossy. En voor één keer doe ik dan eens niet vrekkig en deel het blad overal gratis uit, natuurlijk onder de passende titel Basjeblieft. Of begeef ik mij daarmee weer op glad ijs?

Verwend jochie

Een verwend jochie ben ik dat maar al te vaak gaat stampvoeten als hij niet onmiddellijk zijn zin krijgt. Zo staat het weer me bijvoorbeeld helemaal niet aan de laatste weken en ik ben aan het verworden tot een miezerige zure augurk. Het gebeurt deze week zelfs een keer dat ik me goed aankleed voor een fotowandeling maar er op het laatst de brui aan geef. Als ik op het punt sta op pad te gaan verstopt de zon zich snel achter een dik wolkendek. Daar word ik zo kwaad om dat ik tierend weer naar binnen ga en de rest van de middag zit te mopperen. Gelukkig ben ik alleen thuis zodat ik tenminste geen andere mensen lastig val met mijn gênante wangedrag.

Vandaag ben ik een gelukkig verwend jochie want ik mag eindelijk weer eens op mijn driewielertje buiten spelen. 'Ga je niet te ver weg' zegt mijn vrouw en jaagt me alweer bijna op de kast. Natuurlijk ga ik wel te ver weg, ik ben al lang blij dat ik de moed heb om weer eens te gaan fietsen en ga dat eens even lekker uitbuiten. Hoe ik me morgen voel zien we dan wel weer.

Dikke mist die op de radio verzwegen wordt. Hele dikke mist zelfs. Het zal me benieuwen of dit de hele weg wanhopig brilwissen wordt of dat er misschien ook nog af en toe een aardig plaatje gemaakt kan worden. Al in Eesveen durf ik er bijna mijn Quest om te verwedden dat het het laatste wordt want dan heb ik al meer treffers geschoten dan de afgelopen twee weken bij elkaar. Ik overdrijf een beetje maar weer en licht zijn echt veelbelovend.

Ruiters in dichte mist achter Vledder.

Achter Vledder komen in de mistige weilanden twee amazones tegemoet. Ik zet de Quest snel in de berm om een foto te maken maar ben eigenlijk net te laat voor de perfecte compositie. Ik schiet nog wat plaatjes en hoor eentje lachend zeggen dat ze nu op een kalender komen. 'Was het maar waar' zeg ik. Ik vertel dat ik het mooiste plaatje net misliep waarop de meiden voorstellen om nog een keer aan te komen rijden en hup, daar draaien ze zich om en gaan voor een tweede ronde. Als ze weer langs komen geef ik het adres van de website en beloof de foto's op te sturen.

Door de hardnekkige mist heb ik veel ruzie met een beslagen bril maar omdat ik eindelijk weer eens in mijn driewielertje zit hoor je mij niet mopperen. Zeker niet nu ik lekker ondeugend ben en veel verder van huis ga dan goed voor me is. De hardnekkige mist vraagt er gewoon om dat ik richting Dwingelderveld rij en daar probeer wat jeneverbessen in de mist te betrappen.

Jeneverbessen in de mist, Dwingelderveld.

Al jaren heb ik 'jeneverbessen in de mist' op mijn verlanglijstje staan maar nog nooit is het gelukt. Niet zo lang geleden heb ik een flink struweel ontdekt waar je redelijk goed bij kunt komen en vandaag lijkt het me een uitgelezen moment om daar eens te gaan kijken. Het geluk is met mij want als ik bij de jeneverbessen ben is er nog steeds een beetje mist en ik kan eindelijk mijn 'jeneverbessen met mist' scoren. De mist is niet helemaal zo dik als gehoopt maar het lukt toch om wat sfeer vast te leggen van deze soms idioot gevormde struiken.

Ik schiet vandaag menig plaatje met mijn Quest als onderwerp. De enige reden daarvoor is dat een lezer schreef dat ie mijn Quest weer wat vaker op het weblog hoopte tegen te komen. Zoiets blijft al snel in mijn achterhoofd hangen net zoals ik vaak opeens weer een paar leuke themafoto's schiet als ik met een specifieke fotogalerie in de weer ben geweest. Hierbij een plaatje van een suffende Quest met een horde langsjakkerende crosspapegaaien.

Quest en passerende fietsers, Dwingelderveld.

Op het Holtveen weet ik fotografisch gezien even niet waar ik het zoeken moet want het is alle kanten op even mooi met de mist. Ik schiet me een slag in de rondte, trap in mijn enthousiasme dwars door het veen en sta opeens met een been midden in het Holtveen. Vliegensvlug trek ik mijn ene pootje weer omhoog maar kan daarmee niet voorkomen dat mijn fietsschoen vol water loopt. Brrr, dat is fris aan je voet hoor. Ik trek mijn schoen uit en wring en zwaai zoveel mogelijk water uit de sok.

De rest van de tocht heb ik verbazend weinig last van dit ongelukje wat me heel voorzichtig doet afvragen of er misschien langzaam aan fundamentele verbeteringen in mijn bloedsomloop plaatsvinden. Het is bijvoorbeeld ook opvallend hoe snel ik tegenwoordig warme benen krijg tijdens het fietsen.

Een stuk verderop schiet ik bij het Smitsveen een paar spectaculaire platen met weinig kleur maar des te meer spanning. Ik heb altijd veel moeite gehad met foto's die zo contrastrijk zijn dat er bijna geen kleur meer overblijft want ik ben nou eenmaal een liefhebber van veel kleur. Maar langzamerhand leer ik ook die fotostijl een beetje te waarderen en het moet gezegd, de effecten zijn soms zeer indrukwekkend.

Bij Dwingeloo loopt een bejaarde jager door het weiland te struinen. Als beeld is het een plaatje maar ik ben terughoudend met het fotograferen van jagers die daar soms erg raar op kunnen reageren. Even later durf ik achter een boom vandaan toch nog een plaatje van het oude mannetje te schieten maar dan is de zon die het beeld helemaal afmaakte net weer weg.

Langs de Drentse Hoofdvaart is het opnieuw ruimschoots genieten van de uitzichten. De zon begint al te zakken en in de weilanden komt weer mist opzetten die de prachtigste taferelen tovert. Afgeleid door al het moois lukt het net niet om voor donker thuis te zijn en zo kan ik zelfs nog even een fraaie zonsondergang meepikken. Volledig verzadigd door alle indrukken kom ik thuis en kan mijn mouwen opstropen om weer een paar honderd foto's te archiveren en ontwikkelen. Vooruit, ik ben eens flink en zal niet klagen.

Doorgedraaid

Als ik gedacht had dat er na het uploaden van de duizendste foto wel een beetje rust in de tent zou komen vergis ik me. Want 1000 plaatjes is leuk maar 2000 plaatjes is natuurlijk nog leuker en hoewel ik er af en toe kierewiet van word vindt ik het tegelijkertijd ook ontzettend leuk om te doen. De duivel der ambitie heeft me bij een poot en ik betrap me erop dat ik zit uit te rekenen hoeveel foto's ik per uur kan ontwikkelen als ik flink doorbuffel en hoelang het dan nog zal duren voor ik de paar duizend foto's toegevoegd heb die staan te wachten.

Een lichte paniek maakt zich na mijn berekeningen van me meester. Zelfs als ik mezelf streng huisarrest opleg en er het komende jaar geen enkel plaatje meer bij schiet krijg ik nog niet alles weggewerkt. Ik ben domweg te langzaam, te sloom en te traag en datzelfde geldt in overtreffende trap voor mijn computer want minstens de helft van de tijd zit ik lamlendig te wachten op de trouw ratelende maar inmiddels wel erg trage rekendoos.

Ik zou me misschien moeten beperken tot een zeer strenge selectie van mijn werk maar als ik vanuit die optiek door het grote archief snuffel wordt de wanhoop alleen maar groter. De kwaliteitseisen zijn het laatste jaar zodanig aangescherpt dat nagenoeg alles geschikt is voor publicatie. Natuurlijk heb ik mooie en minder mooie plaatjes maar het idee van de beeldbank is juist dat er voor bijna iedereen een plekje is.

Struikheide met rijp, Woldberg, Steenwijk.

Het laatste wat ik nu zou moeten doen is nog meer foto's maken, dus dat is precies wat ik eens ga doen. Groter kan mijn wanhoop toch niet meer worden. Het is een grauwe kouwe dag en ondanks allerlei extra laagjes kleding kost het veel moeite om warm te blijven. Het licht is mager en het is daardoor peuren en pulken om nog wat aardige plaatjes voor elkaar te krijgen en van pure armoe ga ik op een gegeven moment zelfs over op afvalfotografie.

Blikje in het gras, Steenwijk.

Later zakt de moed me nog verder in de schoenen en verlaag ik me verder tot het fotograferen van poep. Een heleboel poep om precies te zijn want op een oude maisakker ligt een enorme bult mest klaar om verspreid te worden. Terwijl ik bijna ten onder ga in de zuigende modder stopt er een auto en wordt er een raampje omlaag gedraaid. Een gegroefde boerenkop vraagt vriendelijk wat ik aan het doen ben en trekt van oor tot oor open in een enorme grijns als ik vertel dat ik een mestbult fotografeer. De oude man komt niet meer bij, groet me hartelijk en rijdt weer verder.

Mesthoop op maisakker, Steenwijk.

Met moeite weet ik mezelf uit de zuigende modder te bevrijden. De man had natuurlijk helemaal gelijk want ik sta hier inderdaad enorm voor aap. Wie gaat er nu in vredesnaam een akker met mest fotograferen, en dan helemaal op zo'n vlakke saaie grauwe dag. Al schamend druip ik af naar huis terwijl de pedalen knarsen van de modder.

En zo kom ik vandaag bij uitzondering eens met weinig plaatjes thuis wat voor de archivaris natuurlijk een hele opluchting is. Schoot ik maar vaker zo weinig foto's, dan zag het leven er alweer een stuk rooskleuriger uit.