bassociaties

Jufferfluisteraar

De laatste weken heb ik veel te veel foto's gemaakt. Dat vraagt om passende maatregelen. Hm, strafwerk dus, wat zal ik eens verzinnen. Lang hoef ik niet na te denken, er ligt al geruime tijd een heel akelig klusje op me te wachten.

Mijn fotoarchief is genummerd volgens een achterhaalde methode en daar wil ik altijd nog eens iets aan doen. Een jaar geleden heb ik een halfslachtige poging gedaan, maar bij foto nummer a001631 voelde ik mij enigszins onwel worden en heb ik er de brui aan gegeven.

Nu is het juist de bedoeling om een beetje onwel te worden, dat is immers het principe van strafwerk. En zeg nu zelf, is er iets passenders te verzinnen om een al te gretig fotograafje tot bedaren te brengen?

Het probleem bij het hernummeren is dat ik geen oplossing kan vinden om het automatisch te doen. Naast een JPG versie heb ik van de foto's ook nog een aantal andere bestandsformaten die allemaal meegenummerd moeten worden. Zo is er de RAW versie, het eigenlijke origineel, maar van veel foto's is er ook nog een XMP bestand met ontwikkelingswaarden en een aangepaste JPEG die ik naar eigen smaak heb bewerkt, soms zelfs in meerdere uitvoeringen.

Via verschillende slimme foefjes probeer ik er in een test een mouw aan te passen, maar dat eindigt na veel moeite met een aantal bestanden die onbruikbaar zijn door verkeerde hernummering.

Om dit goed te doen moet ik kunnen programmeren en dat kan ik niet dus begin ik met hangende pootjes aan het strafwerk. Ik ben nog wel zo slim om de bestanden met zoek-en-vervang te hernoemen, zo voorkom ik in elk geval dat ik bij fouten de koppeling tussen de verschillende bestandsversie's verbreek.

Tot foto 4214 is het beulen geblazen, het ziet me af en toe scheel voor de ogen en ik beperk me al snel tot 100 nummertjes per sessie anders wordt ik gillend gek. Als ik eenmaal bij de foto's van de nieuwe camera ben aangeland is het meeste leed geleden, daarbij heb ik een andere methode gehanteerd en blijk ik tot mijn opluchting wel met automatische hernummering uit de voeten te kunnen.

Het strafwerk kan mij er natuurlijk niet van weerhouden om af en toe de neus even buiten de deur te steken en her en der een plaatje te schieten.

Zo begeef ik mij op tweede pinksterdag even tussen de meute in de Weerribben. Ik had heus wel op toeristen gerekend op deze superzondag, maar wat ik aantref overtreft mijn stoutste verwachtingen. Het is een wonder dat het me toch nog lukt om foto's te maken zonder mensen er op, want ze komen uit alle hoeken en gaten te voorschijn lijkt het.

Dat alles heeft één voordeel: als ik in de loop van de middag ook nog eens aan kom kakken zijn alle beestjes zo uitgeput van al het bezoek dat ze zich bijna alles laten welgevallen. En zo kan ik mij voor één keer een echte wilde dierentemmer wanen als ik een uitgeputte vuurjuffer voor mijn lens krijg waarmee ik kan lezen en schrijven.

Handtam vuurjuffertje, Weerribben.

Achter me geeft een eindeloze sliert fietsers hardop commentaar op mijn te gele fiets, op mijn te dikke camera, op mijn te korte fietsbroek en op mijn te bezopen houding. Niet alle commentaren zijn bot en flauw, er klinkt ook bewondering door voor die fotograaf die fladderende vlinders denkt te kunnen fotograferen.

We kijken elkaar eens diep in de ogen en de juffer zegt: vind jij het hier ook zo druk? Ik zucht eens en knik instemmend. Na de portretsessie is het tijd om afscheid te nemen dus ik zet het vuurjuffertje heel voorzichtig op een koekoeksbloem om op verhaal te komen.

Dag prachtig juffertje, ik kom beslist nog eens terug voor een goed gesprek onder vier ogen, dat zat er vandaag even niet in met alle andere visite hier.