bassociaties

Het juiste pad

De luchten en het licht zijn vandaag te mooi om thuis te blijven dus ik besluit tot een wandeling over De Eese. Eerst ga ik bij een vriend langs met groene kikkers in zijn onlangs opgeschoonde boerenpoeltje. Als we naar de poel lopen klinkt het vertrouwd in de oren: plons, plons, plons, en weg zijn alle kikkertjes. Dat heb ik nou altijd met kikkers, maar gelukkig blijft er één brutaaltje in het kroos zitten dat zich braaf laat fotograferen.

Groene kikker in poeltje bij de Groote Baars.

Na dit bezoek fiets ik naar de achterkant van het landgoed. Ik meen me daar een berm met Jakobskruiskruid te herinneren, wie weet kom ik nog zo'n mooi zwart-rood vlindertje tegen. Ik fiets kriskras over allerlei zandwegen maar wat ik zoek is helaas niet te vinden. Dan moet ik het maar doen met wat ik wel aantref. Ik zie veel bloeiend vingerhoedskruid en ontdek een onbekende paarse plant die aan korenbloem doet denken maar dat beslist niet is. Dat wordt binnenkort snuffelen in de boekjes.

Vingerhoedskruid aan een bosrand, De Eese.

Her en der staan hoge distels in de berm en op één daarvan komen zoveel hommels af dat ik besluit een langere fotosessie in te lassen. Omdat het flink waait valt het tegen om de hommels er scherp op te krijgen maar door gewoon flink door te schieten weet ik toch wat scherpe opnames te maken.

Hommels op een distel, De Eese.

Via een heideveldje steek ik door naar een vennetje waar ik goede herinneringen aan heb. Vorig jaar vond ik hier in een ruig bramenbosje veel verschillende juffersoorten en een flink deel van mijn fotogalerie met juffers en libellen schoot ik op deze plek. Ik vond er ook het schitterend gekleurde roodbont heideuiltje dat er helaas te snel vandoor ging voor een goede foto.

Kennelijk was dit vennetje toch nog niet natuurlijk genoeg want afgelopen winter heeft men zich er eens flink uitgeleefd en de bramenruigte afgegraven. Volgens de moderne opvattingen zijn bramen immers geen erkende natuur en ze horen zeker niet bij een vennetje te staan. De bramen denken daar echter anders over want tussen ander klein spul zie ik op de kale vlakte de jonge braamscheuten al weer tevoorschijn komen.

Ontluikend boompje op afgegraven veen, De Eese.

Over de kale oever loop ik naar een rand waar nog begroeiing staat in de hoop toch nog een juffertje of libel te kunnen betrappen maar het is armoe wat dat betreft. Terwijl ik op mijn hurken door de zoeker zit te turen heb ik niet gezien dat er een stoere pick-up aan kwam rijden en opeens zie ik vanuit een ooghoek iemand mijn kant op lopen.

Oei, dat ziet er niet zo goed uit. Daar staat iemand met een pakje aan een vrij autoritaire houding aan te nemen en zelfs op deze afstand meen ik de spanning te kunnen zien. En ik zit hier niet onschuldig op een bankje een boterhammetje op te eten maar ben minstens 30 meter van het pad afgedwaald. Als dat maar goed afloopt. Ik ben hier op een particulier landgoed en heb geen idee hoe men tegen ongeschoren landlopers aankijkt. Het zou wel erg sneu zijn om voor een niet genomen foto bekeurd te worden.

Het is nu de kunst om op de juiste manier naar de toezichthouder toe te lopen. Niet al te snel met braafbange dribbelpasjes maar al helemaal niet met een arrogante hoge rug. Mijn loopje houdt waarschijnlijk het midden tussen deze twee uitersten en het lukt me zelfs om er een beetje schuldbewustzijn in te leggen.

Of ik snap waarom meneer de toezichthouder me hier staat op te wachten? Dat klinkt korzelig en het lijkt me in dit geval verstandig om deemoedig te buigen. Ja meneer de toezichthouder, dat snap ik wel denk ik hoor. Ik denk dat u vindt dat ik net iets te ver van het paadje af achter de bloemetjes ben aangehuppeld. Wat ík vind van het opofferen van zwermen juffers en libellen voor 'echte' natuur wil ik eigenlijk ook nog wel even kwijt, maar gelukkig weet ik op tijd mijn tong af te bijten.

Ik lijk de juiste toon getroffen te hebben, in elk geval komt er geen boekje tevoorschijn en de preek die ik krijg is bescheiden. Vervolgens zegt de toezichthouder uit zichzelf dat het allemaal wel wat krom is en wijst daarbij op het tegenoverliggende bosperceel waar binnenkort gekapt gaat worden. Daarna zullen er weer duizenden nieuwe bomen ingeplant worden. Natuurlijk bosbeheer noemt het landgoed dat waarschijnlijk maar ik krijg de indruk dat de toezichthouder het zelf ook niet meer helemaal begrijpt.

Mijn eerdere verdenking dat op dit landgoed elke oudere boom die toevallig blijft staan is meegenomen is niet helemaal terecht maar van echt duurzaam rentmeesterschap is op dit landgoed helaas toch ook nog geen sprake. Misschien moet men toch eens te rade gaan bij de buurman van de Woldberg. Daar doet Staatsbosbeheer echt zijn best om het moois wat er is in stand te houden en het maximale te halen uit een van die piepkleine postzegeltjes die in ons land natuur heten omdat het woord parkje ook zo lullig klinkt.