bassociaties

Moeizaam

Opeens speelt mijn angststoornis weer op en zit ik trillend als een rietje op de bank. Dat is bijzonder vermoeiend en mopperend kruip ik in bed omdat ik al snel tot niets anders meer in staat ben. Ik vind het doodzonde en stijlloos om met dit mooie weer op bed te moeten liggen maar hoeveel ik er ook van vind, ik heb er maar weinig over te zeggen.

Na twee dagen beven, piekeren en kniezen luwt de storm een beetje en pak ik voorzichtig de draad weer op. Ik ben nog zo gespannen dat fotograferen maar moeizaam gaat maar ik kan het natuurlijk toch niet laten en kruip in mijn trouwe driewielertje om op zoek te gaan naar bloeiende zonnedauw.

Zoals vaker blijf ik al bij het Doldersummerveld plakken, er fladderen daar zoveel vlinders door de berm dat het zonde zou zijn om daaraan voorbij te gaan. Het is echt insectenweer vandaag. Dat vinden niet alleen de vlinders, ook de dazen zijn lekker op dreef. Even denk ik dat ik net zo goed weer op kan hoepelen maar nadat ik de zevende stekende daas heb doodgeslagen blijft het verder rustig. Zonde eigenlijk, ze hebben van die schitterende gekleurde ogen die ik nog steeds niet fotografeerde.

Het zijn vooral kleine geaderde witjes die rondfladderen boven de graanakkers vol korenbloemen. Als ik goed kijk zie in de verte honderden vlinders dwarrelen. Zoveel zag ik er nog nooit bij elkaar. Je zou denken dat het dan ook een makkie moet zijn om een paar aardige vlinderfoto's te maken maar dat valt me vandaag helemaal niet mee. Ten eerste ben ik al een beetje laat in de morgen waardoor de vlinders al flink op snelheid zijn en verder ben ik door de stress zo houterig dat het me moeite kost om op tijd te reageren.

Witje op wilgenroosje, Doldersummerveld.

Ik probeer het nog eens bij een bosje wilgenroosjes waar de vlinders zo te zien graag op zitten en ga er op mijn knieën voor zitten. Opeens beginnen mijn knieën onbedaarlijk te kriebelen en ik sta snel op om de zoveelste daas eraf te meppen. Dan zie ik dat mijn knieën bijna helemaal zwart zijn. Als de grond over mijn knieën begint te marcheren snap ik dat het geen grond is maar dat ik in een mierennest heb gezeten.

Gedurende enkele minuten ben ik druk in de weer om alle overijverige beestjes van mijn knieën te vegen voordat ze mijn sokken en fietsbroek inlopen. Ik heb geluk dat het geen rode mieren zijn want dan stond ik nu ongetwijfeld te vloeken en te janken van de pijn. Er wordt her en der wel wat gebeten maar dat kan in dit geval als goedmoedig geknabbel worden beschouwd want echte bulten hou ik er niet aan over. Met de vlinders geloof ik het nu verder wel en ik fiets verder naar het Aekingerzand.

Daar wordt ik verrast door uitbundig bloeiende zonnedauw. Wat een meevaller. Die ben ik vorig jaar zo jammerlijk misgelopen en nu zit ik er met mijn neus toch maar mooi middenin. De mieren zijn alweer vergeten en na het doodmeppen van het plaatselijke dazenbestand sla ik met goede moed aan het fotograferen.

Bloeiende zonnedauw, Aekingerzand.

Maar mijn foto-oog wil nog steeds niet erg meewerken. Er moeten hier prachtige plaatjes te schieten zijn maar ik krijg het tot mijn grote teleurstelling maar niet voor elkaar. Meestal vind ik vrij snel de juiste positie en het beste licht maar hoe ik vandaag ook mijn best doe, het wil maar niet echt lukken.

Ik besluit met de Quest op sleeptouw naar de overkant van de Grenspoel te lopen, misschien krijg ik daar de smaak nog te pakken. Het is een heel gezeul en gesleep over een mulle zandweg wat me behalve veel zweetdruppels weinig oplevert. Na veel gekruip vind ik een juffertje dat gesneuveld is in de zonnedauw en ik zet het onfortuinlijke beestje op de foto. Met het gevoel dat er beslist meer in zat dan ik er vandaag uithaalde neem ik uiteindelijk afscheid van mijn geliefde plekje en sleep de fiets terug naar het fietspad.

Metaalvlinder (Adscita statices en niet Adscita geryon zoals eerder geschreven) op zandblauwtje, Bouwersveld, Vledder.

Tussen Doldersum en Vledder staat een flinke pol zandblauwtjes, een prachtig paarsblauw bloemetje, volop in bloei. Als ik uitgestapt ben zie ik dat er heel wat dikkopjes en hooibeestjes op af komen. Terwijl ik bezig ben met fotograferen komt er een fraaie kopergroene mot voorbij die ik met wat moeite ook vast kan leggen. Wie dit wel mag zijn zal ik nog eens uitzoeken als mijn hoofd er weer naar staat.

Ook hier is het voor mijn doen weer ploeteren en sappelen voor een paar acceptabele foto's. De dikkopjes zijn bijna handtam, daarbij is het alleen maar geduldig afwachten tot ze in de juiste hoek gaan zitten ten opzichte van het zonlicht. Maar de hooibeestjes maken zich onmiddellijk uit de voeten als ik eventjes beweeg en zitten bij voorkeur in de meest onmogelijke houdingen op de bloemetjes.

Bloeiende aardappels, Vledder.

Wat een verademing is het dan om even verderop een stilstaand veld bloeiende aardappels te fotograferen. Kijk, dit is gewoon lekker lui vanuit de fiets patatplaatjes schieten, dat lukt me vandaag nog wel. Morgen zal het vast allemaal weer beter gaan. En anders overmorgen wel, of volgende week misschien.

Naschrift 1 juli 2008: Het determineren van de onbekende metaalgroene vlinder lijkt niet al te moeilijk. Als ik Tirions 'vlinders, rupsen en waardplanten' van Heiko Bellman (2007) vluchtig doorblader is het binnen een paar seconden raak. Het blijkt te gaan om de volgens dit boekje niet in Nederland voorkomende Adscita geryon. Welkom in Nederland zal ik maar zeggen, hoewel ik vast niet de eerste ontdekker ben. Een Nederlandse naam verzinnen is niet moeilijk omdat een naast familielid bruine metaalvlinder heet. Dus van deze maken we de groene metaalvlinder. Wordt in de natuur alleen op geel zonneroosje aangetroffen, behalve door mij natuurlijk.

Nachrift 2 juli 2008: Dank aan een trouwe lezer uit Drenthe. Het is niet Adscita geryon maar Adscita statices die er erg veel op lijkt en wel in Nederland voorkomt. Heiko Bellman noemt de naam ook in zijn boek maar ik las er overheen. En een Nederlandse naam heeft de vlinder ook al lang: metaalvlinder. Evengoed een prachtig beestje dat ik beslist vaker hoop te ontmoeten.