bassociaties

Ontspanning

Nadat eind juni de stress onverbiddelijk toesloeg lijkt Juli een onverwacht zware en lange maand te worden. Ik deed eerst nog even dapper mijn best om de angstaanvallen te pareren maar het lijkt een hopeloos gevecht waarbij ik toch wel als verliezer op het slagveld achterblijf. Dan kan ik er net zo goed meteen bij gaan liggen, dus dat doe ik maar.

Opnieuw leg ik mezelf huisarrest op met zo min mogelijk inspanning en prikkelingen, dat lijkt namelijk een klein beetje te helpen. Het is zaak om er niet over na te denken waar ik allemaal heen had willen fietsen en wat ik allemaal nog wil fotograferen want als ik dat wel doe wordt ik verschrikkelijk boos en daardoor raak ik alleen maar verder in de stress.

Normaliter had ik al lang gebeld met de doorgewinterde zielenknijper die in dergelijke noodgevallen mijn steun en toeverlaat is en me soms al met een paar korte opmerkingen in rustiger vaarwater weet te brengen. Helaas is ze op vakantie dus ik zal even moeten doorbijten tot ze terug is.

Tijdens een eerdere crisis heb ik van mijn huisarts wel eens pillen aangenomen maar daar werd ik zo ontzettend vreemd van in mijn hoofd dat ik er onmiddellijk weer mee stopte. Mijn medicijnen bestaan op dit moment uit chocola en ijs.

Daarmee lukt het doorbijten wat beter maar ik consumeer beslist meer dan goed voor me is. Ooit hoop ik de groeiende zwembandjes er weer af te fietsen. Dan kruip ik in mijn Quest en rij van Steenwijk naar Coevorden en dan met een ommetje over Assen weer naar huis. Niet aan denken nu, dat komt later wel weer. Of niet.

Eigenlijk ben ik nu rijp voor een plakje zogenaamde spacecake maar de benodigde ingrediënten heb ik helaas niet meer in huis. Vroeger heb ik wel eens een boerenspacecake gebakken en opgegeten. Dat kwam zo.

Toen ik begon te puberen en na het roken van gedroogde andijvie (daar wordt je vooral heel erg misselijk van) door bleef gaan met lastige vragen stellen heeft mijn vader een zak vogelvoer gekocht, wetende dat daar hennepzaad in zit, en dat thuis uitgezaaid. We hadden geluk en er kwamen een paar hennepplanten prachtig tot bloei. De bloeiende plant is op zich al mooi genoeg om gelukkig van te worden maar je scheen er meer mee te kunnen doen.

We waren geen van beiden goed op de hoogte welk plantdeel nu het grootste geluk zou brengen dus we hebben wat van het blad gerookt. Nu zou ik wel beter weten. Dat blad smaakte niet zo heel veel beter dan gedroogde andijvie en mijn interesse voor roken en drugs verbleekte op deze manier lekker snel. De zaadjes rijpten mooi af en die heb ik gedroogd en bewaard om nog eens uit te planten, het is immers echt een prachtige plant.

Dat potje met zaad verhuisde mee toen ik op kamers ging en op een onschuldige dag heb ik die zaadjes in een oude koffiemolen gedaan en het poeder door cakebeslag geroerd. Toen ik mijn gast op de hoogte bracht van de samenstelling vertrok ze geen spier maar ze bliefte geen cake, hoe vriendelijk ik ook aandrong.

Ik heb de cake maar zelf opgegeten en verder niet stilgestaan bij de ingrediënten. Pas toen mijn bezoek vertrok omdat er met mij geen goed gesprek meer te voeren was begon mij wat te dagen. Toen was het al te laat natuurlijk en had ik het experiment verder maar te ondergaan.

De symptomen die het eten van de hele spacecake veroorzaakte waren gelukkig vrij mild. Waarschijnlijk was het hennepzaad te oud en de herkomst uit vogelvoer was natuurlijk toch al dubieus dus zo veel werkzame stof zal ik niet binnengekregen hebben.

Het belangrijkste wat ik me herinner is dat ik in een stoel zat en niet begreep dat een mond zo verschrikkelijk ver kon openzakken. Ik voelde het gebeuren en wilde mijn mond weer netjes dichtdoen maar dat lukte domweg niet. Steeds verder en verder... Ik werd er een beetje lacherig van en voelde me ongebruikelijk opgewekt en ontspannen.

Of ik zo een half uur of een halve dag heb gezeten weet ik niet meer. Geschrokken ben ik er niet van en het was al met al een interessante ervaring. Vanwege mijn extreme behoefte aan controle en beheersing heb ik mij echter nooit meer aan dergelijke experimenten gewaagd.

Ik zou best nog eens een paar hennepplanten willen kweken. Niet zozeer voor de heilzame werking van de gedroogde bloemtoppen als wel om er foto's van te maken. Helaas is men de laatste jaren wat krampachtig geworden ten opzichte van de hennepplant en de kans dat ik door de teelt van een paar hennepplanten uit mijn huis wordt gezet is niet eens helemaal denkbeeldig, dus ik laat het maar.

Ooit was ik een stufkikker, tegenwoordig ben ik vooral angsthaas en nu blijk ik ook nog een laffe hond. Woef.

Als je grote koeienoog aanraakt komt er een wiet-achtige lucht vrij. Hommels zijn dol op deze plant.