bassociaties

Fladderaar

Landkaartje in onze appelboom.

Ik ben niet gek, ik ben een vlinder. Als ik fotografeer ben ik een vlinder. Familie en vrienden kennen mij als gruwelijk nauwgezet, echt tot op het irritante haarkloven af, maar druk me een camera in de hand en ik doe maar wat. Vanwaar eigenlijk deze plotselinge en voor mijn doen vrij bijzondere metamorfose?

Ik heb lange tijd gedacht dat het komt omdat ik fotografie als een onschuldig spel zie dat me voor even verlost van mijn akelige calvinistische degelijkheid en ik vind het inderdaad heerlijk om 'zo maar wat' in het wilde weg te fietsen en fotograferen. Al rondfladderend door de wijde wereld wordt echter duidelijk dat er meer aan de hand is.

In mijn ogenschijnlijk zeer inefficiënte manier van werken zit onbewust veel meer doelgerichtheid dan ik zelf in de gaten had. Van het doel zelf was ik mij al wel zo'n beetje bewust, dat is grofweg een combinatie van onschuldig tijdverdrijf, genieten van mijn omgeving en het produceren van mooie plaatjes. Het onverwachte zit hem wat mij betreft vooral in de kracht van die combinatie.

Je zou redelijkerwijs verwachten dat een gedegen voorbereiding en concentratie op een bepaald plantje of beestje de kansen op fraaie beelden aanmerkelijk doet toenemen maar in mijn geval lijkt vooral het tegenovergestelde het geval te zijn. Hoe doelgerichter ik te werk ga, hoe krampachtiger ik word en dat blijkt bepaald geen positieve uitwerking te hebben op mijn kunsten.

Natuurlijk moet ook ik enige noodzakelijke voorbereidingen treffen zoals het instellen van flitser, diafragma of lichtgevoeligheid, net zoals een violist zijn instrument maar beter goed stemt voor het concert. Zodra ik mij echter uitgebreid ga inlezen en me op alle mogelijke scenario's voorbereid door een tas vol lenzen en hulpstukken mee te slepen raak ik in de war en mijn plezier kwijt.

Al fotograferend wordt duidelijk dat ik als fotograaf toch vooral een losbol ben, een fladderaar, een vlinder. Ik moet het hebben van geluk en toeval, van die totaal onverwachte zonsondergang en van dat half verstopte afgetakelde schuurtje waar behalve een zich vervelende gemeenteambtenaar nog nooit iemand oog voor had.

Verzakt schuurtje en twee koeien, Uffelte.

De keerzijde is dat ik waarschijnlijk nooit in staat zal zijn om bijvoorbeeld intieme portretten van zangvogeltjes te maken, hoe graag ik dat ook zou willen. Daar is namelijk juist erg veel voorbereiding en doelgerichtheid voor nodig en die leidt bij mij bijna steevast tot veel te nette en veel te saaie plaatjes. Laat ik over die keerzijde maar niet te veel meesmuilen en jammeren, beter omarm ik mijn beperkingen en eigenaardigheden en probeer er uit te halen wat er dan toch in elk geval wel allemaal inzit.

Na al dit wijze gekrakeel vraag je je misschien af waarom ik onder therapeutische behandeling sta, ik weet het zelf toch immers allemaal zo goed? Precies, daarom dus. Bepaalde zware gevallen van betweterigheid kunnen op den duur tot zo'n mate van instabiliteit leiden dat vakkundige heropvoeding en omscholing noodzakelijk blijkt. Het zal me benieuwen of ik na de zomervakantie over mag naar de volgende klas.