bassociaties

Licht op bestelling

Ik heb vandaag geluk want de regen begint pas als ik al onderweg ben. Daardoor heb ik de fiets tenminste droog kunnen inladen en voelde ik mij bij vertrek ook niet geïntimideerd door dreigende buien. Pas als ik de wijk uit fiets begint het te regenen en het houdt voorlopig niet op. De lucht die ik er bij geserveerd krijg maakt veel goed en doet verlangen naar vaker zo'n ijskoude kletterbui op je kop.

Zonsopkomst boven de nieuwe wijk Eeserwold bij Steenwijk.

Als ik de scholieren zie kleumen en afzien begrijp ik dat ik dubbel geluk heb. Onder de gratis fraaie wolkenluchten fiets ik vorstelijk in mijn Quest en al wat nat wordt zijn fiets en helm. Geen koude handen, geen natte voeten en ook geen gemier met een regenpak. Leve de luxe.

Nat en koud word ik toch nog een beetje tijdens het maken van foto's. Niet elke foto laat zich immers lui vanuit de Quest maken, soms moet een mens ergens ook nog een beetje moeite voor doen. Ik doorsta de eerste bui zonder dat ik het dekje tevoorschijn hoef te halen. Hoewel het flink regent staat de wind zo dat het meeste water buiten de fiets valt.

In Vledder betrap ik een favoriet boerderijtje op de brink voor het eerst in zonlicht. Dolblij ben ik, hoe vaak heb ik hier geen foto van gemaakt die achteraf doodsaai was en afgekeurd werd. Ik maak er dit keer echter veel te gehaast veel te weinig foto's van en achteraf blijken alle opnames bewogen. Domme slordigheid die eigenlijk niet nodig was geweest.

Op het Doldersummerveld schiet ik plichtmatig wat plaatjes maar hier heb ik afgelopen jaar al zoveel aardig materiaal geschoten dat ik er bijna op uitgekeken raak. De regenboog die verschijnt had me misschien nog kunnen redden maar zet uiteindelijk toch niet door.

Inkuilen van gehakselde mais, Doldersum.

Ik kan er vandaag allemaal niet zo mee zitten en even verder wordt me iets anders in de schoot geworpen. Langs de weg wordt een kuilvoerbult van gekneusde mais opgebouwd en het behaagt de grote belichter om voor uitmuntende lichtval te zorgen. Geen miezerig zonnestraaltje van drie tellen, welnee, het scherpe strijklicht blijft net zo lang aan tot ik klaar ben met mijn fotoserie.

Ik raak zo verwend door het licht dat vandaag op bestelling geleverd lijkt te worden dat ik zelfs een beetje verbaasd ben als ik op het Aekingerzand moet wachten tot een dikke wolk is weggeblazen. Tegen de tijd dat de zon weer doorbreekt ben ik boven op de uitkijktoren door en door verkleumd en heel even heb ik weinig animo voor fotograferen. Beneden bij de fiets is de tegenzin weer over en ik richt me op kleurig eikenblad aan een dikke boom. Onderstaande foto schiet ik overigens later ergens midden in het bos.

Eikenblad met vraat, Bosoord.

Passerende fietsers stoppen en vragen wat ik voor bijzonders op de foto zet. Met een piepklein beetje leedvermaak vertel ik dat ik niet van de vogeltjes maar van de boomblaadjes ben en dat er in hun ogen waarschijnlijk niets te beleven valt. Voor mij echter wel, wat een kleur, wat een licht, wat een contrast. Hebben ze dat echt speciaal voor mij hier opgehangen? Ik zou het bijna gaan denken.

Stel je eens voor, er zijn mensen die hier onderdoor wandelen zonder het spetterende feest boven hun hoofd ook maar één moment te aanschouwen. Niet doen hoor, verrek je nekje en geniet want voor je het weet liggen al deze feestvlaggetjes op de grond weg te rotten.

Ik rij een rondje om het Aekingerzand en besluit me vandaag verstandig te gedragen. Rechtsomkeer dus maar en door het bos hobbel ik op mijn dooie akkertje op huis aan. Her en der pik ik nog een luchtje en een doorkijkje mee en vlak bij huis bedenk ik dat ik nog een paar leuke vliegenzwammen weet te staan waar ik amper voor om hoef te rijden.

Vliegenzwammen, Woldberg, Steenwijk.

En weer is het raak want precies op het moment dat ik bij de paddenstoelen stop gaat het strijklicht weer netjes aan en kan ik aan de slag. Ik dank de grote belichter in stilte voor de joviale medewerking en ben op mijn beurt niet te beroerd om nederig mijn kin en knieën in de modder te drukken teneinde de herftsverrassingen van moeder natuur smaakvol te vereeuwigen.

Thuis stel ik vast dat ik vandaag weer eens te veel foto's gemaakt heb en dat er ook nog eens te weinig van mislukt zijn. Nog even en ik moet alweer op zoek naar de volgende harde schijf want mijn fotoarchief groeit bijna sneller dan al die paddenstoelen die ik zo graag mag fotograferen.