bassociaties

Analfabeten

Nou heb ik dus nooit een hond gehad, dus helemaal zeker weten doe ik het niet, maar meer en meer krijg ik het vermoeden dat het houden van een hond leidt tot analfabetisme. Het is een speciale vorm die als gevolg heeft dat men niet meer in staat is de entreebordjes der natuur te ontcijferen. Zodoende wordt geheel per ongeluk en zeer ongewild het gebod om de hond aangelijnd te houden massaal genegeerd.

Vandaag gebeurt dat zo massaal dat ik zou zweren dat het zondag is. Onwillekeurig lees ik toch nog eens zo'n bordje, ben ik nou gek of hoe zit dat? Als ik al gek ben is het toch vooral omdat ik de moeite neem het bordje te lezen. Ik kan namelijk nog wel een beetje lezen en er staat echt: 'geen toegang met een niet aangelijnde hond'. Ik geef het toe, de zinsbouw is wat bokkig en kon zo uit mijn eigen brein ontsproten zijn.

Fikkie is lief, Fikkie doet niks en Fikkie mag alles. Dus Fikkie moet en zal loslopen in de natuur want dat geeft het baasje van Fikkie zo'n heerlijk vrij gevoel. En als we duidelijk aan zien komen dat Fikkie een onschuldige macrofotograaf de stuipen op het lijf gaat jagen door als verrassing keihard in zijn oor te blaffen doen we niks, helemaal niks. We laten het gewoon lekker gebeuren en lachen een beetje dom want het geeft ons als baasje zo'n heerlijk vrij gevoel. Foei Fikkie, maar niet heus. Excuses is niet nodig, het is toch immers Fikkies eigen schijtbos?

Kiemende graanhalm met dauwdruppels, Woldberg, Steenwijk.

Ik ben inmiddels een hartverzakking nabij en het is dat ik al vele jaren in therapie ben anders had ik Fikkies baasje ter plekke doodgefotografeerd, daar is mijn lens lang en zwaar genoeg voor. Vandaag zit ik zo verschrikkelijk strak in mijn lijf dat ik niets doe, helemaal niets. Verstijfd en in elkaar gekrompen blijf ik angstig achter mijn graanhalmpje zitten en wacht tot het geteisem doorgelopen is. En dan doel ik dus niet op de hond.

Even later wordt het toneelstukje door een ander stuk ongeluk nog eens zoetjes overgedaan. Nu hoor ik achter me opeens gehijg en geroffel van hondenpoten terwijl in de verte een deftige juffrouw loopt te gillen dat Theodorus of weet ik hoe het mormel nu weer heet moet luisteren en af, af, af moet doen.

Waarschijnlijk een geweizwam, Woldberg, Steenwijk.

De hond is zwart, wild en groot en ik hou mijn handen wijselijk binnenboord, kruip in elkaar en doe of ik niet besta. Dat helpt, de hond taait vrij snel af en gaat nu de konijntjes het leven zuur maken. Het baasje loopt door het bos te gillen dat hondje nu terug moet komen en wel onmiddelijk. Theodorus gelooft het allemaal wel en vermaakt zich kostelijk met het opjagen van alles wat hollen kan.

Mijn hoop om in het bos vandaag nog een klein beetje tot rust te komen is nu definitief vervlogen en moedeloos begeef ik me naar huis. Met het terrorisme van de tabaksjunks is het, hoewel wat mij betreft twintig jaar te laat, uiteindelijk allemaal goed gekomen, zou zoiets ook nog eens mogelijk zijn met de hij-doet-niks-terreur? Ik blijf er moedig op hopen. Tot die tijd moet ik de natuur in het weekend maar een beetje mijden als mijn rust me lief is, het is niet anders.

Afgestorven varenblad, Woldberg, Steenwijk.