bassociaties

Verwend jochie

Een verwend jochie ben ik dat maar al te vaak gaat stampvoeten als hij niet onmiddellijk zijn zin krijgt. Zo staat het weer me bijvoorbeeld helemaal niet aan de laatste weken en ik ben aan het verworden tot een miezerige zure augurk. Het gebeurt deze week zelfs een keer dat ik me goed aankleed voor een fotowandeling maar er op het laatst de brui aan geef. Als ik op het punt sta op pad te gaan verstopt de zon zich snel achter een dik wolkendek. Daar word ik zo kwaad om dat ik tierend weer naar binnen ga en de rest van de middag zit te mopperen. Gelukkig ben ik alleen thuis zodat ik tenminste geen andere mensen lastig val met mijn gênante wangedrag.

Vandaag ben ik een gelukkig verwend jochie want ik mag eindelijk weer eens op mijn driewielertje buiten spelen. 'Ga je niet te ver weg' zegt mijn vrouw en jaagt me alweer bijna op de kast. Natuurlijk ga ik wel te ver weg, ik ben al lang blij dat ik de moed heb om weer eens te gaan fietsen en ga dat eens even lekker uitbuiten. Hoe ik me morgen voel zien we dan wel weer.

Dikke mist die op de radio verzwegen wordt. Hele dikke mist zelfs. Het zal me benieuwen of dit de hele weg wanhopig brilwissen wordt of dat er misschien ook nog af en toe een aardig plaatje gemaakt kan worden. Al in Eesveen durf ik er bijna mijn Quest om te verwedden dat het het laatste wordt want dan heb ik al meer treffers geschoten dan de afgelopen twee weken bij elkaar. Ik overdrijf een beetje maar weer en licht zijn echt veelbelovend.

Ruiters in dichte mist achter Vledder.

Achter Vledder komen in de mistige weilanden twee amazones tegemoet. Ik zet de Quest snel in de berm om een foto te maken maar ben eigenlijk net te laat voor de perfecte compositie. Ik schiet nog wat plaatjes en hoor eentje lachend zeggen dat ze nu op een kalender komen. 'Was het maar waar' zeg ik. Ik vertel dat ik het mooiste plaatje net misliep waarop de meiden voorstellen om nog een keer aan te komen rijden en hup, daar draaien ze zich om en gaan voor een tweede ronde. Als ze weer langs komen geef ik het adres van de website en beloof de foto's op te sturen.

Door de hardnekkige mist heb ik veel ruzie met een beslagen bril maar omdat ik eindelijk weer eens in mijn driewielertje zit hoor je mij niet mopperen. Zeker niet nu ik lekker ondeugend ben en veel verder van huis ga dan goed voor me is. De hardnekkige mist vraagt er gewoon om dat ik richting Dwingelderveld rij en daar probeer wat jeneverbessen in de mist te betrappen.

Jeneverbessen in de mist, Dwingelderveld.

Al jaren heb ik 'jeneverbessen in de mist' op mijn verlanglijstje staan maar nog nooit is het gelukt. Niet zo lang geleden heb ik een flink struweel ontdekt waar je redelijk goed bij kunt komen en vandaag lijkt het me een uitgelezen moment om daar eens te gaan kijken. Het geluk is met mij want als ik bij de jeneverbessen ben is er nog steeds een beetje mist en ik kan eindelijk mijn 'jeneverbessen met mist' scoren. De mist is niet helemaal zo dik als gehoopt maar het lukt toch om wat sfeer vast te leggen van deze soms idioot gevormde struiken.

Ik schiet vandaag menig plaatje met mijn Quest als onderwerp. De enige reden daarvoor is dat een lezer schreef dat ie mijn Quest weer wat vaker op het weblog hoopte tegen te komen. Zoiets blijft al snel in mijn achterhoofd hangen net zoals ik vaak opeens weer een paar leuke themafoto's schiet als ik met een specifieke fotogalerie in de weer ben geweest. Hierbij een plaatje van een suffende Quest met een horde langsjakkerende crosspapegaaien.

Quest en passerende fietsers, Dwingelderveld.

Op het Holtveen weet ik fotografisch gezien even niet waar ik het zoeken moet want het is alle kanten op even mooi met de mist. Ik schiet me een slag in de rondte, trap in mijn enthousiasme dwars door het veen en sta opeens met een been midden in het Holtveen. Vliegensvlug trek ik mijn ene pootje weer omhoog maar kan daarmee niet voorkomen dat mijn fietsschoen vol water loopt. Brrr, dat is fris aan je voet hoor. Ik trek mijn schoen uit en wring en zwaai zoveel mogelijk water uit de sok.

De rest van de tocht heb ik verbazend weinig last van dit ongelukje wat me heel voorzichtig doet afvragen of er misschien langzaam aan fundamentele verbeteringen in mijn bloedsomloop plaatsvinden. Het is bijvoorbeeld ook opvallend hoe snel ik tegenwoordig warme benen krijg tijdens het fietsen.

Een stuk verderop schiet ik bij het Smitsveen een paar spectaculaire platen met weinig kleur maar des te meer spanning. Ik heb altijd veel moeite gehad met foto's die zo contrastrijk zijn dat er bijna geen kleur meer overblijft want ik ben nou eenmaal een liefhebber van veel kleur. Maar langzamerhand leer ik ook die fotostijl een beetje te waarderen en het moet gezegd, de effecten zijn soms zeer indrukwekkend.

Bij Dwingeloo loopt een bejaarde jager door het weiland te struinen. Als beeld is het een plaatje maar ik ben terughoudend met het fotograferen van jagers die daar soms erg raar op kunnen reageren. Even later durf ik achter een boom vandaan toch nog een plaatje van het oude mannetje te schieten maar dan is de zon die het beeld helemaal afmaakte net weer weg.

Langs de Drentse Hoofdvaart is het opnieuw ruimschoots genieten van de uitzichten. De zon begint al te zakken en in de weilanden komt weer mist opzetten die de prachtigste taferelen tovert. Afgeleid door al het moois lukt het net niet om voor donker thuis te zijn en zo kan ik zelfs nog even een fraaie zonsondergang meepikken. Volledig verzadigd door alle indrukken kom ik thuis en kan mijn mouwen opstropen om weer een paar honderd foto's te archiveren en ontwikkelen. Vooruit, ik ben eens flink en zal niet klagen.