bassociaties

Op glad ijs

Als ik net buiten Steenwijk op het fietspad langs het kanaal Steenwijk-Ossenzijl rij zit ik even heel gek te kijken bij de eerste flauwe bocht. Met het stuur zelf is niks mis maar op een of ander manier werkt alles toch niet helemaal zoals verwacht want de Quest gaat gewoon zijn eigen gang en blijft straal rechtdoor gaan. Wat zullen we nou krijgen, een Quest in opstand? Het is echter niet mijn Quest die zijn lange staart roert maar een insubordinerend fietspad. In een windstille koude nacht heeft zich een prachtig laagje ijs op de wegen kunnen vormen en op dit fietspad is het werkelijk spek en spekglad.

Als ik hier met een tweewieler had gereden was ik ter plekke omgedraaid en gaan wandelen maar ik zit veilig in een driewieler. Als ik me een beetje koest hou en niet vergeet dat het zo glad is kan me eigenlijk niet zo heel veel gebeuren. Tussen fietspad en kanaal ligt nog een paar meter stroeve berm, ruim voldoende om onvrijwillige zwempartijtjes te voorkomen.

Het is schitterend weer met amper wind. Prachtige wolkenformaties boven me en op veel stukken van het kanaal ligt nog net genoeg ijs om het water wat winterse structuur te geven in de vele landschapsfoto's die ik vandaag maak. Ik word achterop gereden door iemand op een gewone fiets met dubbele fietstas waar twee intimiderend lange lenzen uitsteken. Wat verderop raken we aan de praat en blijkt het om een amateurfilmer uit Steenwijk te gaan die zo te horen in de wijde omgeving bijna alle vogeltjes bij naam kent.

Kanaal Steenwijk-Ossenzijl met het bosje waar een Roerdomp woont.

Mijn oren klapperen als ik hoor wat hier allemaal voor bijzonders in de omgeving te vinden is. Zo woont 50 meter voor ons in dat een bosje met die schuine boom een roerdomp en verder hoor ik dat er zonet over vele meters een ijsvogeltje met me mee vloog. Ik schaam me een beetje voor mijn sullige onoplettendheid en opnieuw blijkt dat ik absoluut geen vogelaar ben. De rode elzenkatjes zie ik al van kilometers afstand maar als er een ijsvogel op de staart van de Quest gaat zitten ben ik kennelijk opeens kleurenblind.

Het leukste is om met een fervent en geoefend vogelaar te spreken waar de egotripperij nu eens niet van af druipt. Ik hoor de verbazing en het oprechte enthousiasme in zijn verhalen over visarenden die vlakbij in een boom gaan zitten en visotters die precies bovenkomen waar jij je loodzware filmcamera op statief toevallig had scherpgesteld. Voor ik het weet ben ik meer afgekoeld dan goed voor me is en na het overhandigen van mijn visitekaartje gaan we beiden weer snel onze eigen weg om warm te worden.

Verouderde natuurkunst midden in de Weerribben, Kalenberg.

In Kalenberg loopt mijn fietspad dood vanwege onaangekondigde diepgravende wegwerkzaamheden en ik moet een heel stuk terugfietsen en ter plekke een alternatief verzinnen. Ik overweeg even om toch nog mijn oorspronkelijk plan tot uitvoer te brengen en helemaal achter de Weerribben langs te fietsen voor een panoramafoto op de uitkijkpost bij Blankenham. Dan herinner ik me weer het telefoontje dat ik eerder deze morgen kreeg. Mijn vrouw wees me er fijntjes maar natuurlijk geheel vrijblijvend op dat er ondanks het schitterende weer thuis nog steeds een joekel van een afwas staat te wachten. Ik vind het zelden leuk om onderweg gebeld te worden maar dit riekt toch bijna naar heuse telefoonterreur. Het schuldgevoeld wint het dus ik kort mijn ritje flink in en trap braaf naar huis om mijn gewone leven als bordenwasser maar weer op te pakken.

Thuis vind ik in de brievenbus serieuze fanmail van de mij onbekende fotograaf Arjan Zoomers. Voor de afwisseling geen emailtje maar een handgeschreven kaartje met complimenten voor mijn fotowerk en mijn gedichten. Als bijlage drie luxe ansichtkaarten met eigen werk dat er wat mij betreft zijn mag. Zeer onscherpe landschapsopnamen die toch nog net herkenbaar zijn en een vreemd effect teweegbrengen bij mij als kijker.

Natuurlijk neem ik een kijkje op zijn website om te zien wie zoveel moeite doet om mij te complimenteren. Het is altijd leuk om complimentjes te ontvangen maar het geeft natuurlijk toch wel meerwaarde als ik zie dat het hier om een ervaren beroepsfotograaf gaat die grote bedrijven tot zijn klanten mag rekenen. Dit is al de derde beroepsfotograaf die toetreedt tot mijn fanclub, het moet niet veel gekker worden anders ga ik een eigen blad beginnen. Zo'n mooie grote dikke glossy. En voor één keer doe ik dan eens niet vrekkig en deel het blad overal gratis uit, natuurlijk onder de passende titel Basjeblieft. Of begeef ik mij daarmee weer op glad ijs?