bassociaties

CD Ghost Tracks

Nog een paar nachtjes slapen en dan ben ik beroemd. Echt beroemd, want ik kom op CD. Het is alweer een hele poos geleden dat ik door iemand benaderd werd met de vraag of ik nog wat met mijn accordeon doe. Een muziekschrijver uit de buurt, componist wil hij liever niet genoemd worden want dat klinkt zo bombastisch, had enkele van mijn improvisaties op de website beluisterd en was nieuwsgierig wie daar achter zat.

Op de vraag of ik nog wat met mijn accordeon doe weet ik nooit zo goed antwoord. Slechts bij uitzondering belandt het lompe kreng nog op mijn schoot en onttrek ik er een deuntje aan. Ik heb een schitterende accordeon en, ik zeg het zelf maar even, ik kan er bijzonder aardig mee uit de voeten. Zolang ik maar geen noten hoef te lezen want daar heb ik echt een bloedhekel aan.

Muziekschrijver Clemens Krijger kwam op bezoek, we dronken gezellig een kopje thee, maakten een praatje en ik speelde een liedje. Alles geheel vrijblijvend want anders hang ik van de stress alweer meteen in de gordijnen. Hij had wel een ideetje. Uiteindelijk kreeg ik een blaadje met muziek opgestuurd, of ik daar eens naar wilde kijken. Brrr, notenschrift. Maar ik was flink en las ze, allemaal en stuk voor stuk. Pas toen ik een demootje in MP3 over de mail ontving ging het stukje voor me leven en wist ik er muziek van te maken.

Visueel voorproefje van de CD Ghost Tracks van Clemens Krijger.

Uiteindelijk is het muziekstukje Reflections opgenomen en op CD terecht gekomen. De CD heet Ghost Tracks, wordt in eigen beheer door Clemens uitgegeven en is te bestellen en deels te beluisteren op zijn website. Hij heeft me later voorzichtig nog eens gepolsd voor andere muzikaliteiten maar de laatste tijd staat mijn hoofd er niet zo naar, het is allemaal fotografie wat de klok slaat en tot meer ben ik jammer genoeg niet in staat.

Maar niet getreurd, hierbij beloof ik plechtig dat zodra ik als fotograaf gearriveerd ben ik mijn verslonsde carriere als improviserend jazzaccordeonist weer een frisse impuls zal geven. Want Richard Galliano mag dan een verrekt mooi nummertje wegspelen, ik kan er ook wat van. Het moest nog maar eens gezegd, want zo hoort dat met reclame.

Hele andere koek is de verhuizing van mijn website van webhoster Mijndomein naar Antagonist. Vanwege het zeer snel groeiend fotoarchief dreig ik klem te lopen en ben op zoek gegaan naar een vergelijkbare aanbieder met iets meer schijfruimte. In principe moet de verhuizing naadloos plaatsvinden maar met weblog en beeldbank is de hele site zo complex geworden dat ik mijn hart vasthou. Ik doe mijn stinkende best om alles op te vangen en netjes te migreren maar kijk niet raar op als dit weblog of de beeldbank een poosje uit de lucht zijn. Uiteindelijk zal alles goedkomen, dat beloof ik.

Over mijn fotografische worstelingen met RAW en JPEG kan ik kort zijn, of er een seminar van drie dagen aan besteden. Beiden zouden op hun plaats zijn maar ik kies hier voor de slappe middenweg. Ik schreef er al eerder over, als ik alle beelden voor de beeldbank in RAW wil ontwikkelen kom ik domweg tijd tekort. Ik ben dol op RAW omdat je tot ver achter de komma kunt doorziften tot je een ons weegt en daar hou ik nu eenmaal van.

Een gezonder deel in mij stelt nuchter vast dat er op dit moment slechts een fractie van mijn beelden openbaar gemaakt is en dat dat maar één oorzaak heeft: RAW. Gezien mijn serieuze fotografische ambities dien ik me af te vragen of ik op dit moment wel de juiste keuzes maak. Nogmaals stel ik dus mijn aannames ter discussie en doe een zeer nauwgezet vergelijkend onderzoek tussen RAW en JPEG met exact dezelfde beelden. En wat blijkt: het is om het even. Brrr, stel je eens voor, al die bloeddoorlopen moeite voor niets!

Ik ben ooit met RAW begonnen vanwege de beperkingen van mijn vorige compactcamera. Wie bij de Panasonic FZ50 de moeite neemt om de foto's in RAW te ontwikkelen heeft opeens een camera die twee keer zo goed is, zo matig is de JPEG software van dat toestel. Alle moeite die ik daar in stak was volkomen gerechtvaardigd. De JPEG software van Olympus is echter van een totaal andere orde en kan tot het best verkrijgbare gerekend worden.

Wist ik dat niet dan? Jawel hoor, ik was het alleen even vergeten en verdoe graag mijn tijd. Er zijn nog steeds af en toe foto's die ik beter van kleur krijg door in RAW te ontwikkelen maar over het algemeen ben ik al lang blij als ik de kleur en details van de JPEG beelden weet te evenaren. Hoogste tijd dus voor een wat pragmatischer benadering.

Na zeer moeizame en harde onderhandelingen weet ik met mezelf tot een aanvaardbaar compromis komen. Ik blijf voorlopig in RAW schieten maar zal de resolutie van de begeleidende JPEG beelden zover opschroeven dat de foto's ook zonder complexe nabewerking op internet gepubliceerd kunnen worden.

Ik zou natuurlijk zonder enige moeite ook JPEG foto's op vol formaat kunnen schieten, bij de Olympus E510 is het wat dat betreft echt 'u vraagt, wij draaien'. Dat betekent echter per foto 4 MB extra opslagruimte op de harde schijf. Kijk, en daar komt nu die misselijkmakende miezerige kruidenier die me mijn hele leven al opbreekt weer om de hoek kijken. Want als het zuiniger kan doen we het ook zuiniger, al is de pijn ook een gulden en de besparing een dubbeltje. Zooo zuinig...