bassociaties

Grasbomenlucht

Ik zal het vandaag dan toch maar toegeven. Ik heb het nieuwe jaar nu ruim een week de kans gegeven om zich te bewijzen maar eerlijk gezegd vind ik er nog geen bal aan. Rond de jaarwisseling hoopte ik even dat een nieuw cijfertje achteraan ook nieuwe kansen zou betekenen maar die hoop was achteraf gezien natuurlijk nogal ijdel en vooral naïef.

Tweeduizendnegen lijkt tot nu toe, het is wat plat uitgedrukt inderdaad, vet klote. 'Klote van de bok' zei mijn vader vroeger en wist met die plastische uitdrukking redelijk gelijk op te gaan met zijn scheldende en worstelende puberzonen. Ik heb hem het gezegde de laatste jaren niet meer horen gebruiken terwijl je toch zou zeggen dat hij er met zijn ziekte genoeg reden voor heeft.

Als ik trouwens niet als de gesmeerde bliksem wat beter in mijn vel kom te zitten zie ik nog gebeuren dat hij mij opnieuw gaat overtroeven door meer te fietsen dan ik. Toen hij nog niet lamgelegd was door de Wegener wist hij dat kunstje met zijn zeventig jaar ook al eens te flikken maar als ik dacht dat ik nu lui achterover kon gaan zitten vergis ik me want de oude man slaat weer eens gewiekst terug.

Hij mag het dan af en toe helemaal niet meer zien zitten maar ondertussen is hij een taaie rakker die de specialist recht in het gezicht uitlacht als deze oppert dat alle haalbare verbeteringen nu toch wel zo'n beetje bereikt zijn. Hij kan zich min of meer zelfstandig staande houden en zelfs een stukje lopen op eigen benen, wat wil een oude man met een rotziekte nog meer? Fietsen, dát wil de oude man nog meer! Als je Dekker heet wil je bij voorkeur je graf infietsen in plaats van het einde bevend in een karretje af te wachten.

Dus wordt er stevig op de begeleidende fysiotherapeute ingepraat. Het maakt natuurlijk indruk als zo'n oud en krakkemikkig heerschap aangeeft dat er ook weer eens gefietst dient te worden en op de dagbehandeling wordt de firma van Raam besteld met een proefdriewieler en natuurlijk slaagt mijn vader voor die proefrit want waar een wil is fiets je zo weg. En zo mag ik nadat ik door hem vele jaren hartelijk uitgelachen en goedmoedig bespot ben met mijn liefde voor het liggend fietsen dan toch nog meemaken dat mijn vader binnenkort aan de ligfiets gaat. Het zou ook eens tijd worden zeg.

Ik zit ondertussen zoals vrij gebruikelijk binnen te kniezen en mopperen. Ondanks het nieuwe jaar blijkt de angststoornis nog steeds even hardnekkig. Voor mij geen nieuw begin maar gewoon het ouderwetse vertrouwde zieleworstelen. Ooit zal ook ik terugslaan, dat staat vast, maar voorlopig zit ik nog zo strak in mijn velletje dat ik geen energie meer over heb en me al helemaal geen raad weet met de kou. Jaloers hoor ik op de radio over schaatsen en ijszeilen. Ik hoef niet eens zelf op de ijzers te kunnen maar het zou toch leuk zijn om bij Giethoorn of Blokzijl eens een kijkje te kunnen nemen. Vergeet het maar, boven op het getob met mijn ontspoorde angsten loop ik ook nog een zware verkoudheid op en de samenzang van deze twee kwelgeesten belet me bijna iedere gedachte dus ik ben nog wel even onder de pannen.

Akker met eik en avondnevel, Uffelte, 2008.

Omdat zelfs het fotograferen door alle misère al weer een poosje op zijn gat ligt behelp ik me maar met een oudere opname. De foto stamt van ver voor de huidige ijstijd, we schrijven het jaar des heeren tweeduizendacht en het gras is nog zorgwekkend broeikasgroen. De eik staat ter hoogte van Uffelte langs de Drentse Hoofdvaart en al menig maal probeerde ik dit beeld te vangen: oude eik met op de achtergrond een strakke monotone houtsingel.

Tot nu toe viel de opname altijd weer tegen en werd weggegooid omdat hij viel in de categorie waar mijn vrouw zo vaak over moppert: grahas-bomen-luhucht. Die uitdrukking staat hier in huis al synoniem voor oersaai en dat is zorgwekkend genoeg. Ze kent het wel zo langzamerhand en ik heb begrip voor haar standpunt maar met deze opname meen ik dan toch eindelijk mijn gelijk te bewijzen dat gras-bomen-lucht heel af en toe wél een interessant beeld kan opleveren.