rss website
bassociaties
maandag 12 januari 2009
Socialisatie
Ik ben snotverkouden en verstandig dus blijf binnen. Buiten komt de zon op en kleurt de hemel op een manier die ik nog niet eerder zag. Onbeschrijfelijk dieprood dat zo vol van kleur is dat ik betwijfel of mijn camera het zou kunnen bevatten. Door de verkoudheid zitten mijn oren zo verstopt dat ik mezelf niet meer kan horen denken dus die verstandige gedachte van daarnet, dat ik maar beter binnen kan blijven met zo'n snotterige rotkop, heb ik ook niet meegekregen. De kleuren buiten worden steeds idioter.
Ik doe een jas en handschoenen aan, trek een muts over mijn oren en voor zover mijn gammele benen het toestaan waggel ik de straat op. Ik wil vrije lucht voor me om die fantastische zonsopkomst er op te zetten maar ik woon in een woonwijk en er is geen vrije lucht. Ik loop naar het voetbalveld in de hoop daar vrij beeld te hebben maar wordt halverwege staande gehouden door een buurtgenoot die een praatje wil maken. Ik wil wel maar heb eigenlijk geen tijd, die zon schiet op dit moment als een gek omhoog.
Maar ik ben laf en durf niet door te lopen, wil dat ook niet echt. Zo vaak maak ik geen praatje met buurtgenoten en was daar ook niet dat voornemen begin dit jaar tot socialisatie van mijzelf? Zo sta ik dan buiten te blauwbekken in de wind, zie uit een ooghoek, terwijl ik een prima camera om mijn nek heb hangen, de meest ongeloofwaardige zonsopkomst van mijn leven en luister aandachtig naar het levensleed van een buurtgenoot.
Maan en langsvliegende vogel, Steenwijk.
Als het praatje voorbij is is de waanzinnige zonsopkomst dat ook zo'n beetje. Daar sta ik dan, voor niks verkleumd. Ik voel me een miskukel, klukukelekuch. Ik treuzel wat rond, zie de maan en kies die als slachtoffer om mijn teleurstelling op te botvieren. Maan met vogel, vooruit maar.
De zon komt toch nog even in beeld maar veel kan ik er niet mee. Ik kan kiezen of een doelpaal of een stuk afrastering mijn beeld verziekt en kies maar voor het laatste. Als ik voel dat ik begin af te koelen ga ik snel weer naar binnen om verder te gaan met miezerig voelen, zo hoort dat nou eenmaal met een zware verkoudheid.
