bassociaties

Dartelende decadentie

Dus zo gaan die dingen.

Stap één: Wij schaffen ons een peperdure camera aan met automatische scherpstelling en kostbare lichtsterke lenzen om ook in het schemer nog haarscherpe foto's te kunnen maken.

Stap twee: Nu het maken van haarscherpe foto's binnen handbereik is gekomen is de lol daar snel van af en gaan we op de gezochte creatieve toer door expres onscherpe foto's te maken. Dit onder het motto: kom eens in beweging, ga mee met de laatste mode en doe vooral modern.

Als ik het foefje zelf verzonnen had was er verder geen reden tot ongerustheid want dan kon je tenminste nog veronderstellen dat het om een enkele loslopende gek ging. Het lijkt echter alweer een trend te worden waar menig fotograaf op zijn minst even aan moet snuffelen en ik kan natuurlijk niet achterblijven dus hier zijn ze dan: de innig bewogen beelden van Bas Bibber.

Dit is natuurlijk de decadentie ten top, eerst een hele zwik duur speelgoed kopen onder het mom dat goed gereedschap het halve werk is en vervolgens heel ingewikkeld en creatief dingen gaan lopen doen die echt net zo goed met een wegwerpcameraatje van een tientje kunnen.

Maar ik ben de schaamte al lang voorbij, schud, als verder niemand kijkt, eens flink met mijn camera op en neer in het bos en kijk snel wat het effect is. Er is trouwens niets nieuws onder de zon want ditzelfde geintje flikte ik in 2006 al eens met mijn oude vertrouwde Panasonic FZ50 bij een stuk dood hout in de buurt van Echten. Het was toen echt niet mijn schuld, dat stuk hout smeekte gewoon om op een creatieve manier vereeuwigd te worden.

Rottende boomstam met zoomeffect, Echten, 2006.

Op de een of ander manier zijn dit soort vrijzinnige experimenten echter nooit zo aan me besteed geweest. Ik doe zoiets een keer plichtmatig als oefening, men moet alles eens geprobeerd hebben immers, maar ga al snel weer over tot mijn eigen keurige orde van de dag. Ik vrees dat ik er gewoon een beetje te calvinistisch, degelijk en netjes voor ben. Als kind kleurde ik al heel snel voorbeeldig tussen de lijntjes en in de goede kleur, leer dat nauwgezette en schoolfrikkerige maar weer eens af.

Met de Olympus heb ik me er afgelopen jaar op een onbewaakt moment nog een keertje aan gewaagd, maar wel in de beschermde omgeving van de eigen achtertuin dus behielp ik me daar met de kruin van de grote wilg. Je kunt tijdens het zoomen ook nog de hele camera ronddraaien als je handig bent en dat leverde me onderstaand effect op.

Wilgenkruin met draaizoomeffect, eigen tuin, 2008.

Ik wilde het daar verder maar bij laten, het heeft toch iets gewilds vind ik, en ik vermaak me eigenlijk prima met het maken van keurige nette landschapsfoto's met kloppende horizon of bloemetjes met op zijn minst een beetje scherp in het midden.

Maar nu is het me opeens toch weer overkomen, zomaar in het wild notabene. Mijn therapeut adviseerde onlangs om me eens wat meer te laten gaan. Ik moest maar eens, geheel vrijblijvend natuurlijk want ze weet hoe gevoelig dat ligt, proberen hoe het voelt om wat meer door het leven te huppelen. Ik meen dat ze zelfs het woord dartel gebruikte, en ik lag inwendig al helemaal dubbel bij de gedachte aan een dartele Ik. Sombere ik, depressieve ik, trieste ik, diepzinnige ik, stumperige ik en 'Ik de grote Looser' zijn allemaal geloofwaardige woordcombinaties maar bij de gedachte aan een 'dartele ik' kom ik toch al heel snel uit op een soort Mr. Bean, maar dan wat minder succesvol.

Maar mijn therapeut is minder gek dan ik en ik ben verschrikkelijk braaf dus huppel en fladder ik onwennig en vermoedelijk enigszins potsierlijk over de Woldberg van de ene boom naar de andere en maak strontduizelig, diep rochelend en zwaar bevend de ene artistieke foto na de andere. Zelfs als ik zou willen zou ik geen enkele scherpe foto meer voor elkaar krijgen met die stomme benauwdheid, maar verder vermaak ik me werkelijk kostelijk.

Bosje met jonge beuken en berken, Woldberg, Steenwijk.

Als ik er nu zo naar kijk wordt ik eerlijk gezegd alweer een beetje duizelig maar het spelletje heeft onbetwistbaar ook zijn voordelen. Zo is er geen statief meer nodig en hoef je je ook niet meer druk te maken om de juiste mate van verscherping bij het nabewerken van foto's. En als het schemerig wordt gaat het allemaal alleen nog maar beter omdat de sluitertijden zo lekker lang worden. Tot slot blijf je ook nog een stuk warmer door al dat gehip en gehop dus het is op dit moment ongewis of er ooit nog een haarscherpe foto uit mijn handen komt. De beste resultaten krijg ik trouwens met een sluitertijd van rond de 1/10 seconde, dan komen mijn innerlijke fysieke vibraties kennelijk het beste tot hun recht.

Eikenbosje tijdens zonsondergang, Woldberg, Steenwijk.