bassociaties

Een rijk mens

Mijn voortreffelijke Olympus 50-200 telelens heeft één nadeel: het ding is zo lomp en zwaar dat de camera niet meer op het statief wil blijven staan. Het is nog niet eens zozeer het gewicht dat problemen geeft maar vooral de verandering van zwaartepunt. Het hele spul wordt topzwaar en heeft daardoor de neiging om naar voren te kukelen en al draai ik alle knopjes aan tot ze op springen staan, het helpt allemaal geen zier.

Maandenlang zit ik op dit probleem te broeden. De eerste afweging is of ik een hulpstuk ga kopen of zelf wat in elkaar ga flansen. Natuurlijk zou ik graag voor dat laatste kiezen maar mijn knutselhoofd is nogal matig tegenwoordig. Ik doe bij Olympus maar eens navraag naar de officiële statiefgondel die de vorige eigenaar helaas kwijtraakte. In eerste instantie krijg ik te horen dat het onderdeel niet los verkrijgbaar is maar als ik nog wat doorzeur blijkt de statiefgondel alsnog leverbaar voor een prijs van 99 euro.

Iedere normaal mens zou natuurlijk blij zijn en meteen zijn bestelling plaatsen. Ik niet, het maximumbedrag had ik op 75 euro gezet want het is maar een zeer eenvoudig plastic beugeltje met een geschatte kostprijs van enkele euro's en de erg eenvoudige uitvoering van Olympus heeft ook nog wat nadelen. Ze mogen zo'n klein frutseltje van mij best een paar keer over de kop gooien maar er zijn natuurlijk wel grenzen. Ik besluit van de aanschaf af te zien en hoop een andere oplossing te vinden of ooit zo ruim in de slappe was te geraken dat ik het ding achteloos van wat los wisselgeld aan kan schaffen.

In de erop volgende weken maak ik verschillende schetsjes voor een zelf te bouwen statiefgondel maar telkens verzand ik al tekenend in nodeloos ingewikkelde constructies die ik waarschijnlijk niet weet uit te voeren. Het moet een stuk simpeler kunnen maar ik krijg het verdorie domweg niet verzonnen. Ik blaas het hele project maar af en leg me er bij neer dat ik de telelens voorlopig alleen uit de losse hand kan gebruiken.

En dan borrelt er weken later spontaan een idee op dat zo simpel is dat het haast niet kan werken. In plaats van een complexe klemring om de lens kan ik misschien met behulp van een eenvoudige aluminium strip het zwaartepunt onder de camera verleggen, daarbij gebruik makend van een piepklein stalen palletje dat op de lens zit. Ik zet wat dingen op papier en de schetsjes geven de indruk dat het wel eens uitvoerbaar en effectief zou kunnen zijn.

Stukje bij beetje werk ik het idee verder uit. De schroefdraad van een statief is voor een knutselaar een klierig ding want de draadsoort stamt uit de prehistorie en is niet metrisch maar engels van oorsprong. Pas als ik dat probleem opgelost krijg is het tijd voor verdere uitvoerende bezigheden.

Ik schooi alle bakjes in mijn schuur af en vind een stoffig margarinekuipje dat tot de rand gevuld is met een verrukkelijk assortiment boutjes in afwijkende schroefdraadmaten. Ik graai me hebberig een weg door al het kostbare ijzerwerk en zie: daar is mijn hoofdprijs. Om de aluminium steunstrip onder mijn camera te bevestigen blijk ik zelfs keus te hebben uit meerdere soorten boutjes, wat een rijkdom. Als ik in een ander verloren hoekje dan ook nog een moertje in dezelfde afwijkende draadsoort vind kan ik mijn geluk niet meer op.

De rest van het project blijft weer heel wat weken op de plank liggen maar als de lens terug is van een succesvolle reparatie pak ik de draad weer op. In een la met stukjes afgedankt aluminium vind ik een strip die voor dit doel gemaakt lijkt. De uiteindelijke uitwerking bestaat uit het boren van een paar gaatjes in het alumium stripje, het afdraaien van een boutkop, dan moet er nog een rand van een moertje afgedraaid en als bonus slijp ik nog een keurige groef in een boutje zodat ik niet met een inbussleutel op stap hoef maar het sleuteltje van het statief kan gebruiken.

Zelfgemaakte statiefbeugel met gemonteerd snelkoppelingsplaatje.

Dan is het grote moment aangebroken dat ik de camera met de gemonteerde 50-200 lens op het statief kan klikken. En zie, het geheel is bijna perfect in balans en moeiteloos in elke hoek in te stellen. Waar een deftige statiefgondel in veel cameraposities behoorlijk in de weg zou zitten is mijn eenvoudige oplossing amper merkbaar. De definitieve veldtest laat nog even op zich wachten maar ik heb zo'n vermoeden dat ik hier vooral met macrowerk nog eens verschrikkelijk veel plezier van ga beleven. Kostprijs: alle materialen zijn afval, tijd is relatief en inventiviteit is onbetaalbaar. Ik voel mij een rijk mens.