bassociaties

Zestien keer ikke

Al enkele jaren heb ik ergens op de harde schijf van mijn computer een mapje staan met als titel 'zelfportretten'. In dat mapje staan de foto's die ik heel af en toe maak als ik echt niet meer onder mezelf uitkan. Ik heb lang geaarzeld om deze foto's te publiceren maar nu dan toch de knoop doorgehakt en er een klein album van zestien foto's mee ingericht. Dat album staat helemaal achteraan in de beeldbank want dat lijkt me in mijn geval de juiste plek.

Veel van mijn zelfportretten bestaan uit die hinderlijke schaduw die ik zelfs met een snelle velomobiel niet altijd weet te ontvluchten want zodra de zon zich laat zien is mijn donkere zelfkant weer van de partij. Geregeld zit die schaduw tijdens het fotograferen flink in de weg en slechts heel af en toe heet ik hem van harte welkom en maak er een aardig kiekje van.

In deze grauwe week zit ik veel achter het raam naar buiten te kijken en wens mijzelf wat flinker. Vroeger toen ik nog stoer was ging ik ook bij ontij gewoon met mijn fiets op pad maar daar is tegenwoordig nog zelden sprake van. Een paar regendrupjes kunnen me de moed al diep in de schoenen doen zinken en wanhopig vraag ik me af of ik ooit nog weer eens fluitend een flink stuk in de regen zal fietsen.

Kleurige wolkenlucht tijdens zonsopkomst, Steenwijk.

Als op een ochtend de hemel hoopgevend rood kleurt sta ik wel in mum van tijd buiten om het kleine beetje zon dat er is te vangen. Ik ben gelukkig aan de vroege kant en sjok wanhopig kriskras door de wijk op zoek naar een stukje vrije horizon om de schitterende lucht die op komt zetten te fotograferen. Veel ruimte vind ik niet maar het lukt toch om wat kleurige wolken te vangen.

Opkomende zon en hazelaarkatjes, Steenwijk.

Even later komt de zon boven de horizon. Het is te lang geleden dat ik dat hemellichaam mocht aanschouwen en snel maak ik foto's van zon met hazelaarkatjes. Meer zit er niet in want al binnen een paar minuten stoot de zon het hoofd tegen een zware wolkenrand en verdwijnt daar vervolgens achter om zich de rest van de dag niet meer te laten zien. Het is al snel weer even grauw als altijd en ik kan net zo goed weer naar binnen gaan om achter het raam verder te hangen. Niemand die me missen zal, al was ik ook met zijn zestienen.

Soms komt er aan de andere kant van ons raam nog iemand anders hangen: een lief vogeltje aan ons pindanetje. Ik kan het natuurlijk niet laten om dwars door het raam foto's te maken hoewel ik donders goed weet dat ze door het dubbele glas altijd aan helderheid en scherpte te wensen overlaten, en al helemaal met dit grauwe en kleurloze weer. Met wat digitaal geknutsel weet ik het vogeltje weer wat van zijn tekening en kleur terug te geven maar liever schiet ik mijn plaatjes natuurlijk in een keer goed op kleur.

Pimpelmees op pindanetje, Steenwijk.