bassociaties

Ze kijken naar me

Doordat ik slechts met een half oor geluisterd heb toen op de radio het weerbericht voorgelezen werd verkeer ik in de veronderstelling dat het beslist aardig weer gaat worden. Dat is ook zo, maar er werd een uitzondering gemaakt voor het noorden van het land en dat heb ik dus net even niet meegekregen.

Zo kan het gebeuren dat ik dapper in mijn Quest tegen de wind in ploeter in afwachting van het doorbreken van de zon, want dat hadden ze toch gezegd immers? Maar de zon laat zich hier in het Noorden amper zien en de straffe wind maakt het er niet comfortabeler op. Al fietsende is er niet zo veel aan de hand maar uitstappen en foto's maken leidt al snel tot zware kleumerij.

Pas in de buurt van Blokzijl schiet ik mijn eerste plaatje als de zon heel eventjes over het land strijkt. Ik ben op tijd en weet een oude windmotor in het rietland er fraai op te zetten. Omdat ik toch al uitgestapt ben wacht ik of er nog een glimp zonlicht wil komen maar al snel ben ik zo afgekoeld door de wind dat ik maar weer in mijn fiets kruip en verder trap.

Deze dwerggeitjes willen maar al te graag op de foto, Blokzijl.

Bij Blokzijl staat vee in de wei, met name twee ezels en wat dwerggeiten. Ik ken het spul vrij goed en als ik er langs fiets bedenk ik altijd dat ik die ook nog eens moet vereeuwigen. Vandaag geef ik eindelijk aan dat voornemen gevolg door te stoppen, de weg over te steken en wat foto's te maken. Voor ik kan afdrukken komt de hele veestapel al nieuwsgierig naar me toe lopen, zij willen wel, dat is duidelijk. En ze kijken me toch indringend aan...

Toekijkende zilvermeeuw op een rotonde, Blokzijl.

Bij de rotonde in Blokzijl staat een zilvermeeuw pieren te vangen in het gras. Ik laat de Quest heel voorzichtig tot stilstand komen, binnensmonds de wind vervloekend die me dwingt om de fiets op de rem te zetten. De meeuw twijfelt even en blijft een poosje indringend naar me staan kijken. Daar mag ik vast wel een plaatje van schieten.

Op de rotonde zelf ben ik nogal besluiteloos welke kant op te gaan. Rechtdoor de polder in is uitgeloten want dat is te ver weg voor deze kneus. Links gaat naar Vollenhove, ken ik al. Rechts naar de Weerribben, ken ik ook al natuurlijk. Mijn hoofd weet het niet, dus ik zet mijn hoofd uit en wacht af wat mijn handen doen. Die sturen tot mijn lichte teleurstelling richting Weerribben maar ik ben al lang blij dat er tenminste een knoop is doorgehakt.

Toekijkende reeën aan de rand van de Weerribben, Blankenham.

Aan de rand van de Weerribben zie ik in een ooghoek wat bewegen in het weiland. Omdat ik reeën vermoed draai ik mijn hoofd heel voorzichtig naar rechts en kijk ze recht in de ogen. Ze vertrouwen het niks maar het is veel te koud om voor elk wissewasje op te vlucht te slaan en daardoor krijg ik de kans om wat foto's te maken. Dan vinden ze het wel mooi geweest met die rare banaan en met zijn drieën huppelen ze op hun gemak de weilanden in.

Ik zie ondertussen hoopvolle gaten in het wolkendek vallen en verheug me er al op om straks op de uitkijktoren te staan en dan de prachtigste zonnige vergezichten te hebben. Overal zijn rietboeren bezig met maaien en afbranden van riet en de combinatie van zonlicht met rookwolken moet haast wel een paar fraaie beelden opleveren. Maar zo zit dat vandaag dus niet in elkaar. Ik sta zeker een kwartier op het tochtige platform te blauwbekken voor er heel even een pieterig straaltje licht wil komen. En dan mag ik nog van geluk spreken want de rest van de rit is het allemaal weer even grauw om me heen.

Thuis is de teleurstelling groot als ik ontdek dat ik met veel te lange sluitertijden geschoten heb waardoor veel foto's zo onscherp zijn dat ze zonder omhaal in de prullenbak kunnen. Het ruimt wel lekker op, dat moet gezegd, maar ik had het liever anders gehad. Ik mag dan af en toe fraaie plaatjes schieten, als fotograaf heb ik nog een heleboel te leren. De les van vandaag is dat de combinatie 'harde wind' met 'verkleumde fotograaf' om kortere sluitertijden (of een statief) vraagt dan een zomerse windstille dag. Ik knoop het in mijn oren.