bassociaties

Het vooroordeel

Het begin van het voorjaar... is alweer voorbij. Zo gaat dat met tijdgerelateerde zaken. Maar ik ben niet klein te krijgen en zit overal bovenop. De sneeuwklokjes zijn al weer op hun retour, als ze niet van ellende omvallen worden ze wel opgevroten door insecten wiens identiteit ik nog niet betrouwbaar kon vaststellen. Ik meen ergens een geniepig bladhaantje bezig gezien te hebben maar kan me vergissen.

Sneeuwklokje met vraatsporen, Steenwijk.

Na de sneeuwklokjes is het nu tijd voor krokussen. De paarse kleurvariant doet het erg goed in eigen tuin dus daar kan ik me naar hartelust op uitleven. Op zoek naar nog meer bloeiende bollen maak ik een rondje door Steenwijk dat erg weinig oplevert en uit pure armoe eindig ik weer eens knielend tussen de hondenstront. Waarom groeien de mooiste krokusjes toch altijd midden tussen twee hondendrollen?

Krokusjes in plantsoen, Steenwijk.

En belangrijker nog: waarom is het nog steeds sociaal volkomen geaccepteerd dat hondenbezitters hun dieren in de openbare ruimte hun behoefte laten doen? Zoals zoveel andere gemeenten heeft men ook hier wel eens een ferm plan van aanpak opgesteld, compleet met dreigende folders, aanhoudingsbevoegde ambtenaren en waarschuwingsborden.

Maar omdat niemand het echt meent sterft zo'n initiatief alweer snel een zoete dood en in de praktijk blijft alles bij het oude. Elk stukje openbaar terrein in Nederland is in potentie een vieze vuile fotografen-vernederende smeerbende. Ik raak ervaren en gehard en haal er mijn neus inmiddels niet meer al te diep voor op maar het waarom van dit alles is me nog steeds een groot raadsel.

Net buiten Steenwijk, bij mijn geliefde stukje bosplantsoen, zijn de wilgen al lekker op dreef en het lijkt hoog tijd om weer eens wat katjes op de foto te zetten. Het grote voordeel van jong bosplantsoen is dat je overal nog zo goed bij kunt. Ik baan mij een weg door oude manshoge brandnetels en krijg bijna een hartverzakking als twee meter voor me opeens een enorm beest met veel misbaar opstaat en wegrent.

Had ik het geweten dan had ik het niet gedaan, een ree moet toch af en toe ook eens een dutje kunnen doen. De ree is veel te snel voor een foto, en ik veel te langzaam. Ik worstel me verder door het struikgewas en kom bij een paar kleine maar prachtig bloeiende wilgenstruiken uit. Nu eens geen geploeter en gemodder, gewoon een beetje uitkaderen, afdrukken en klaar is kees. Soms is fotograferen een eitje.

Wilgenkatjes, Steenwijk.

Op de Woldberg blijf ik een poosje staan op de plek waar ik vorige keer zo onbevangen tegemoetgetreden werd door een roodborst. Hoor ik daar weer wat zingen? Nee, het is de razende snelweg. Wel zie ik een auto door het bos rijden. Dat kan alleen de boswachter zijn want hier mag verder nooit en door niemand niet met een auto door het bos gereden worden. Ik voel me bespied en ongemakkelijk maar sta keurig binnen de lijntjes van het fietspad dus mij kan vandaag niets gebeuren.

Een groene terreinwagen komt naast me tot stilstand en ik knoop een vriendelijk praatje aan met twee groengeklede heren. Zo te horen heb ik respect afgedwongen door zojuist een paar reeen die diep in het bos staan als eerste te zien. Ik weet zo verschrikkelijk zeker dat het alleen maar medewerkers van Staatsbosbeheer kunnen zijn dat ik pas halverwege het ontspannen theekransje onraad ruik. Ik mis een embleem, ik mis een uniform, en wat moet de plaatselijke boswachter in vredesnaam met twee grote saxofoonkoffers op de achterbank?

Als de bestuurder enthousiast vertelt over het uitzicht vanaf een hoogzit wordt het eindelijk helder in mijn hoofd en begrijp ik dat ik met de vijand sta te heulen. In die saxofoonkoffers zitten geen saxofoons maar grote schietgeweren en daar schieten ze voor hun plezier onschuldige hertjes en varkentjes mee dood. Huuh, dit zijn echte wilde jagers!

Krijg nou niks, ik sta hier snotverdikke gezellig met twee jagers te ouwehoeren en leg ze uit hoe je een fotocamera aan een nachtkijker kunt koppelen. Als dat geen medeplichtigheid is weet ik het niet meer. Dat valt zelfs met tien jaar sojabrokken vreten niet meer goed te maken, mijn vegetarisch karma is voorgoed bezoedeld. Het liefst zou ik nu gillend wegrennen maar daarmee verraad ik mezelf natuurlijk onmiddelijk en met angsthazen weten jagers wel raad. Dus uiterst voorkomend neuzel ik nog wat door over omkeerringen en filterdraden van 49 milimeter maar diep in mijn hart ben ik opgelucht als ze verder rijden. Pfff, dat heb ik maar weer mooi overleeft.

Er is veel, heel veel om over na te denken als ik geschokt naar huis fiets. Van kinds af aan heb ik het niet op jagers. Ik ben nog nooit onheus door ze bejegend dus veel recht van spreken heb ik niet maar ik blijf er grote moeite mee houden dat in dichtbevolkt Nederland volwassen kerels voor hun plezier dieren doodschieten. Het lijkt mij persoonlijk helemaal niet leuk om een dier dood te schieten, het lijkt me vooral beschamend en zielig. Zeker als je geen honger hebt en het dier in feite geen kant op kan.

Dolgraag zou ik eens een fatsoenlijk stuk lezen van een bevlogen jager die vertelt over zijn liefde voor de natuur, zijn respect voor dieren en desnoods zijn vreemde fascinatie voor de dood. Ik zou dan gretig al mijn walgelijke vooroordelen overboord zetten en graag van ze horen waar de vossen zitten en waar je toch zo'n handig groen hoedje kunt kopen want van die domme rode kaboutermuts wil ik ook wel eens af.

Tot nu toe hoor en lees ik echter vooral over sabotage van hekwerken en het illegaal fokken, uitzetten en bijvoeren van alles wat maar doodgeschoten kan worden. Kijk, dat vind ik dus niet eerlijk en al helemaal niet sportief. Daarom zal ik als natuurfotograaf voorlopig nog wel met oranje broek en rode jas door het leven moeten want je moet er toch niet aan denken om voor een wilde jager aangezien te worden. Dan hang ik toch nog liever de bevooroordeelde sojavretende pias uit.