bassociaties

Bollenboos

Net voorbij Blokzijl, aan de rand van de Noordoostpolder, ben ik een hele poos verschrikkelijk bollenboos. Ik vond het nog zo gis van mezelf dat ik gisteren plotseling aan de tulpenteelt in de polder dacht en daar sta ik dan 's morgens vroeg in een dikke modderige grijze mist. Voor snot en voor paal. Het heeft ergens nog wel wat ook, die grauwe tulpenvelden, maar eerlijk gezegd had ik me bij bollenvelden toch iets meer kleur voorgesteld.

Tulpenvelden en bollenselecteur in de mist, Marknesse.

Omdat ik hier nu toch maar een beetje sta te staan schiet ik wat foto's en ter verhoging van de feestvreugde komt een bollenselecteur met een emmertje in zijn hand langzaam door de tulpenakker mijn kant op gewerkt. Zoekt hij alleen de zieke bollen of haalt ie ook de foute kleuren eruit? Ik krijg geen kans het hem te vragen want hij werkt stug door, wat ik ook zou doen met nog een paar hectare bollen voor de boeg.

Ik kan wachten en stampvoeten en mopperen wat ik wil, vooral met dat mopperen ben ik de laatste tijd weer lekker op dreef, maar de dikke mist wijkt voor geen centimeter. Volgens de weersvoorspelling moet het vandaag echt helemaal goed komen met veel zonneschijn maar in deze gore grauwheid lijkt het naïef om daar enige waarde aan te hechten.

Omkeren en met hangende pootjes weer naar huis gaan is ook zo wat dus op de gok richt ik de steven maar richting Vollenhove. Ik ben nog geen kilometer verder als de volgende tulpenakker in beeld komt. Warm roze dit keer en gelardeerd met grazende koeien. Hoewel de mist nog steeds alle kleur uit de wereld zuigt zie ik hier toch wat meer mogelijkheden voor aardige plaatjes, vooral vanwege de combinatie van koeien en tulpen.

Roze tulpen en koeien, Blokzijl.

En dan, terwijl ik dapper mijn best doe om de koeien zo voordelig mogelijk uit te laten komen, knalt opeens de zon erdoor en binnen tien minuten is de mist volledig opgelost en lijkt het wel zomer. Mijn bollenboze bui is ook heel snel opgelost en ik raak bijna door het dolle heen van al die felle kleuren. Pfff, al die zorgen om niks, wat ben ik toch ook een labiel stresskonijn.

Nieuwe zorgen doemen op, maar hele andere, als bij de rotonde bij Vollenhove op een bord staat aangegeven dat de brug richting Kraggenburg afgesloten is. Het bord staat echter niet langs het fietspad dus ik neem de gok en fiets die kant op. Een paar kilometer verderop geeft een groot bord langs het fietspad aan dat fietsers niets te vrezen hebben omdat er een noodbrug ligt.

Omleiding bij de Voorstersluis, Kraggenburg.

Hoewel het bord een paar kilometer eerder langs de weg had moeten staan om echt functioneel te zijn kan ik de genomen moeite zeer waarderen. Bij wegwerkzaamheden vormen fietspaden doorgaans de sluitpost en het beruchte bordje 'fietsers afstappen' is eerder regel dan uitzondering dus dit is al een hele verbetering.

Zonder duidelijk doel voor ogen zwalk ik zo'n beetje van links naar rechts door de polder en dat levert me vandaag bepaald geen windeieren op. Na Kraggenburg kom ik opnieuw bij een akker met tulpen in allerlei verschillende kleuren en ik schiet me een slag in de rondte met de camera. Ook hier weer arbeiders die midden in de velden zoeken naar zieke of stoute bloemetjes en zo voor een aardig accent zorgen.

Er vanuit gaande dat dit het mooiste tulpenveld van vandaag is kost het grote moeite om me los te rukken en verder te fietsen. Nadat dat met wat moeite toch gelukt is zie ik even verderop een bordje langs de weg met de tekst 'tulpenroute'. Aha, dat klinkt goed. En ja hoor, enkele honderden meters verder gaat het kleurenfeest gewoon weer door, ditmaal in de tinten oranje, roze en paars.

Kleurige tulpenvelden en hoogspanningsmasten, Ens.

De rest van de tocht kom ik zo veel bloeiende tulpen tegen in zo veel kakelbonte kleuren dat ze me op het eind de neus haast uit komen. Ik schiet de ene kaart na de andere vol en begin me zo langzamerhand vooral zorgen te maken wat ik thuis met al dit verrukkelijke fotomateriaal aan moet. Maar ik mag geen enkele kleur overslaan want de omstandigheden zijn vandaag erg goed met veel kleur in het licht en weinig wind en het kan jaren duren voor ik weer zoiets voor de lens krijg.

Het grote feest eindigt in een kleine teleurstelling, maar echt een hele kleine, als de sleutelbloemen die ik ergens weet te staan al weer behoorlijk over hun top heen blijken. Dit had ik niet verwacht, vooral omdat onze eigen sleutelbloemen nog maar net op gang beginnen te komen. Maar omdat ik vandaag bijna alle kleuren van de regenboog al mocht vangen met mijn toverdoos kan ik wel tegen een stootje en zonder al te veel gestampvoet en geknor klim ik weer in mijn fietsje en trap tussen nog meer bollenvelden, ditmaal zijn het rode tulpen en paarse hyacinten, weer naar huis en ben, het mag ook eens gezegd, 'best wel' een gelukkig mens.