bassociaties

De uitsnede

Je kunt van een foto ook een uitsnede maken. Heus het kan, en zeker in dit luie digitale tijdperk is dat een fluitje van een cent. WAAROM DOE IK DAT DAN NOOIT?! Dat is een goeie vraag. Ik krab mijzelf eens flink achter mijn oren en kom tot het onthutsende antwoord dat ik dat niet 'vind tellen'. Het hoort niet, het is niet echt, een goede fotograaf kadert ter plekke al perfect uit, enzovoorts, enzoverder.

Wat ik wel steeds vaker doe is de horizon rechtzetten als een scheve horizon niets aan het beeld toevoegt. Is met mijn onvolprezen gratis fotobewerkingsprogramma RAW Therapee ook al een klusje van niks. Heel soms snij ik zuinig een dun reepje van de foto af omdat daar net een vliegje in beeld zweeft of omdat er een paaltje staat waar ik niet op zit te wachten.

Maar dat je dus van een foto zeg maar amper de helft overlaat omdat je teletoeter eigenlijk net een beetje tekort schiet of omdat je macrolens net te weinig vergroting geeft, nee, dat durf ik eigenlijk zelden te doen. Ik ben als de dood om betrapt te worden als prutsende gemakzakfotograaf die nog geen wegwerpcamera voor de neus waard is. Het is waarschijnlijk één van de nadelen van ambitieuze amateurfotograaf zijn, je bent altijd bang om niet goed genoeg te zijn en ontmaskerd te worden als de amateur die je nu eenmaal bent.

Havik in het bos, Hijken.

Voor een nogal matige foto van een havik maak ik nu eens een uitzondering wat betreft uitsnijden. Het mag van mezelf omdat het toch al een probleemfoto is waar erg weinig aan deugt en ik maak van de staande foto een vierkante door vooral aan de onderkant veel beeld weg te snijden. Het helpt een klein beetje maar het licht staat me nog steeds niet aan, de schitterende vogel staat er nog steeds veel te klein en te donker op en de behoorlijk indrukwekkende prooi, waarschijnlijk was het een scholekster die hij in de kraag vatte, is niet eens te zien op de foto.

Maar omdat het mijn eerste foto van een havik is, en mogelijk ook mijn laatste, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om hem weg te gooien en zonder er nu echt trots op te zijn zet ik hem toch maar op de beeldbank. Over een jaar zal ik de foto per ongeluk nog eens tegenkomen, me met het schaamrood op de kaken afvragen waarom ik dat mislukte plaatje in vredesnaam publiceerde en hem heel snel van de site verwijderen. Nu ben ik echter nog te veel onder de indruk van die aanblik van een overvliegende havik met een enorme prooi in zijn klauwen. Maar dat beeld kreeg ik helaas niet gevangen met mijn veel te slome toverdoos die soms wel heel erg langzaam scherpstelt.

Ik zag dat de vogel even verderop in het bos ging zitten en ben er voorzichtig achteraan geslopen. Nooit voorzichtig genoeg natuurlijk, zo'n havik heeft ogen in zijn nek en even later vloog hij toch maar weer een stukje verder met zijn prooi. Wat blijft is de mooie herinnering en een plaatje dat waarschijnlijk echt beter in het privéarchief had kunnen belanden, al dan niet zwaar uitgesneden.