bassociaties

De automobiel

Ik heb niet zoveel met auto's en wat mij betreft hadden we deze stinkende, verspillende en levensgevaarlijke uitvinding gerust mogen overslaan in onze ontwikkelingsweg en waren we meteen doorgestoomd naar de veel intelligentere velomobiel, al dan niet met elektrische trapondersteuning. Maar dat soort dingen ga ik niet over en dat is misschien maar goed ook. Ga toch fietsen. Doe ik ook als het even kan.

Oude Fiat met artistieke beschildering, Sint Jansklooster.

Toch zijn er soms auto's die ook mijn hart sneller doen kloppen en heel af en toe denk ik zelfs: 'daar zou ik best mijn rijbewijs voor willen halen'. Tot nu toe beperkte zich dat vooral tot enkele oldtimers waarbij de oude Citroen DS break met stip bovenaan staat maar vandaag kom ik een automobiel tegen die minstens zo bijzonder is.

Zomaar midden in Sint Jansklooster laat deze kleine eigenwijze Fiat zien hoe je een auto eigenlijk hoort op te pimpen. Dat is nog eens andere koek dan duffe lichtmetalen velgen of oubollige metallic coating. Hulde en petje af voor deze verrukkelijke creativiteit. Ooit zal mijn Quest er ook aan moeten geloven en een metamorfose ondergaan, wie weet wel geïnspireerd door dit rijdende kunstwerk. Er rest mij nog wel een prangende vraag: welke kleur staat er bij deze auto aangegeven op het kentekenbewijs?

Bloeiende kastanje en vervenershuisje, Weerribben.

Omdat ik besloten heb dat het kastanjebloesemtijd is fiets ik naar de Weerribben. De natuur is het gelukkig helemaal met me eens dat het kastanjebloesemtijd is en het plaatje 'oud vervenershuisje onder bloeiende paardenkastanje' dat ik bij elkaar fantaseerde blijkt inderdaad te bestaan.

Ik heb geluk met het licht want precies in de korte periode dat vandaag de zon door de wolken komt ben ik op de juiste plek. Hoe vaak ik dit kitscherige boerderijtje er al opgezet heb weet ik echt niet meer maar het plaatje is zo vet aangezet dat ik het maar zelden kan negeren als ik langs kom.

De minstens zo ranzige spinnenkopmolen die even verderop staat mag ik vandaag overslaan, het licht komt van de verkeerde kant en de mist is ook al te ver opgetrokken. Ik fiets de Weerribben uit en herinner me het oude vervallen schuurtje dat ik over enkele minuten ga passeren. Het komt niet vaak voor dat ik hier zo vroeg in de morgen ben en dat is juist precies wat nodig is om dat schuurtje goed belicht te krijgen.

Vervallen schuurtjes, Wetering.

Ik heb geluk, de zon is nog niet weg als ik bij het schuurtje ben en ik neem ruim de tijd om het er goed op te zetten. Lang geleden fotografeerde ik deze hokjes ook al eens, maar dat was nog met onze allereerste digitale compactcamera in de tijd dat ik amper het verschil tussen diafragma en sluitertijd wist. Het is de hoogste tijd voor een betere opname want voor je het weet is zo'n on-nederlands juweeltje opgeruimd.

De zon laat pas verstek gaan als ik op het bruggetje bij Nederland mijn zoveelste panorama sta te schieten. Tijdens de eerste serie is het licht nog goed maar als ik het nog eens over wil doen schuiven de wolken voor de zon en dan heeft het geen enkele zin meer om nog landschapsfoto's te maken. De rest van de rit zit ik overal om zonlicht verlegen maar het mag niet zo zijn dus sneller dan verwacht ben ik weer thuis. Niet eens zo heel veel duizeliger dan toen ik vertrok en ondertussen heb ik wel weer even lekker een frisse neus gehaald.