bassociaties

Plastic licht

In deze tijd van het jaar is bij bepaalde weersomstandigheden het licht 's morgens van plastic. Ik zeg het natuurlijk verkeerd, licht is niet van plastic, maar het licht is zo dat bijna alles van plastic lijkt. Je vraagt je af of je in een film van Wald Disney terecht bent gekomen waarin op alles een of ander lullig Photoshop-effect is losgelaten.

Die wolken, wat een wolken, je gelooft ze gewoon niet, het lijkt wel een tekenfilm. Tekenfilmlicht, plastic licht, noem het hoe je wilt maar het licht is echt uitzonderlijk mooi en vooral ongeloofwaardig. 'Onze wereld is niet echt, het is slechts een door onze fantasie geschapen illusie'. Ik sta doorgaans vrij kritisch tegenover dergelijke nieuwetijdse vrijdenkerij maar vandaag geloof ik het meteen.

In de wei staan koeien en ik stop. Het is eigenlijk een veel te saai plaatje maar licht en lucht zijn zo apart dat ik er koste wat het kost wat mee wil doen. Ik roep de koeien door naar ze te loeien. Geen respons. Dan ga ik gekke bekken trekken. Geen respons. Het blijft een saaie compositie met in de verte grazende en liggende koeien, hoe mooi het licht ook is.

Ik schiet wat foto's, ben natuurlijk niet tevreden en wacht. Hoewel ik zoals vaker van binnen verschrikkelijk haast heb, er is nog zoveel te bekijken en fotograferen, neem ik toch de tijd. Ik wil iets doen met die koeien, maar weet nog niet wat. Meestal komen ze uiteindelijk wel naar het hek, koeien zijn van nature te nieuwsgierig om een bekkentrekkende en gillende aap te negeren, maar vandaag valt het niet mee.

Uiteindelijk word ik dan toch ontdekt en een paar koeien verwaardigen zich om een kijkje te komen nemen. Dat gaat allemaal zo verschrikkelijk rustig en bedaard dat de lol er voor mij al weer bijna af is, Sta ik me daar nou zo voor uit te sloven. En dan komt er eindelijk een beetje leven in de brouwerij, een koe wil toch wel even aan mij ruiken. Opeens zie ik welke foto ik goed kan maken: de groothoekkoe. Aan het licht zal het niet liggen en ik heb de juiste camera in de hand dus daar gaan we.

Met ernstig gevaar voor koeienspeeksel op lens, camera en voorhoofd buig ik ver over het draad en laat de koe tot op enkele centimeters van de lens komen. De spetters vliegen me om de oren maar de lens blijft wonderwel schoon en ik kan een paar verrukkelijke foto's maken voor de koe aan de lens wil gaan slobberen.

Nieuwsgierige koeien in ochtendlicht, Uffelte.

Snel trek ik me terug en bekijk de buit. Een paar foto's zijn overbelicht of bewogen maar er zitten meerdere voltreffers tussen die koe en licht volledig tot hun recht laten komen. Ik bedank de koe die deze lastige maar zeer geslaagde portretsessie mogelijk maakte en klim weer in de fiets. Het mooie licht is nog niet helemaal op maar aan de stand van de zon zie ik dat ik wel een beetje voort moet maken als ik nog andere wereldwonderen smaakvol in beeld wil brengen.

Vandaag maakt het amper uit wat ik fotografeer, overal waar ik kijk knallen de kleuren me tegemoet en als er iets is dat van plastic lijkt zijn het de te vroeg gemaaide weilanden wel. Menig kievit en grutto kijkt verdwaasd om zich heen en vraagt zich af waar zijn nest met eieren of jongen nou toch gebleven is. Veel te vaak is dat nest gewoon door een te drukke boer weggemaaid. Ik kan er weinig aan doen en kijk maar een beetje van ze weg want diep van binnen schaam ik me diep dat mijn ploeterende soortgenoten er zulke vreemde gewoontes op na houden.

Fotografisch gezien is er niets mis met overbemest en te vroeg gemaaid weiland, de kleur van het gras wordt er zo idioot geel-groen door dat je soms je ogen niet gelooft. Ik ken die kleur al een beetje, maar vandaag worden de kleuren door het vreemde ochtendlicht nog net even verder aangedikt.

Gemaaid weiland en wolkenlucht, Ansen.

Zodoende wordt het tweede wereldwonder van vandaag een plaatje voor mijn beruchte serie 'gras-bomen-lucht' waar ik mijn vrouw zo lekker mee kan plagen. Zij houdt heus wel van een beetje gras, van een paar bomen en van een mooie lucht maar ze begrijpt nog steeds niet goed waarom ik van dat trio toch altijd weer zo graag van die duffe oersaaie foto's maak. Of ik het zelf wel begrijp weet ik niet, het is vooral een innerlijke drang waar ik vaak volkomen intuïtief gehoor aan geef. Met mijn welgemeende excuses aan de hier snel afnemende weidevogels kievit en grutto.