bassociaties

Het Aekingerzand

Meestal ben ik met mijn hoofd in de wolken maar de laatste tijd is het vooral bloeiende heide waar ik over loop te dromen en fantaseren. Het is bij lange na niet zo'n uitbundig heidejaar als 2007 maar ondanks dat ben ik toch behoorlijk in paarse sferen. In gedachten ga ik alle terreinen en terreintjes die binnen mijn bereik liggen eens af en check of er ook heide groeit.

Dat zijn er meer dan ik in eerste instantie verwacht had. Bovenaan staan natuurlijk de grotere heideterreinen Dwingelderveld en Doldersummerveld. Het Fochteloërveen valt op dit moment buiten mijn actieradius wat best jammer is want het heeft toch een heel eigen karakter. Verder zijn er allerlei kleinere postzegeltjes in de omgeving die op dit moment vooral in de kleur paars verkrijgbaar zijn.

En het Aekingerzand, ach natuurlijk, het Aekingerzand. Ook daar groeit struikheide tussen de zandduinen, hoe kan ik het vergeten. Daar wil ik heen, en wel onmiddellijk, dus daar ga ik heen.

Op het Aekingerzand is het lekker rustig en de heide is ook hier al aardig op kleur aan het komen. Vanaf de houten uitkijktoren, die flink staat de schudden op de stevige windstoten, geniet ik van het lichtspel boven de zandduinen.

Uitzicht over het Aekingerzand, Appelscha.

Ik ken geen andere plek waar je zo'n dioramagevoel krijgt als hier wanneer stapelwolken en zon boven het stuifzand telkens een ander stukje in de schijnwerpers zetten. Door de afwisseling van de lichtgekleurde zandduinen en de donkere dennen wordt het lichtspel nog eens extra benadrukt.

Ik besluit mijn panorama van vorig jaar over te doen. Het licht is goed, de wolken zijn goed en als kleine toegift zijn er de stukjes paarse heide die voor een aardig accent zorgen. Maar telkens als ik de serie wil inzetten trekt er op de verkeerde plek een wolk voor de zon en mijn geduld wordt aardig op de proef gesteld.

Na lang wachten zie ik eindelijk een groter stuk blauw aankomen en zodra de laatste wolk uit beeld is schiet ik de serie binnen enkele seconden. Iedere tel die ik nu vertreuzel kan zorgen voor een onoverbrugbaar verschil in belichting tussen twee opnames waardoor het panorama onbruikbaar wordt. Het gaat echter goed, net op tijd maak ik mijn negende plaatje, dan trekt de volgende wolk weer voor de zon.

Aan de achterkant van het Aekingerzand loop ik wat tussen de met gras begroeide zandduinen door en vind er een paar aardige composities die ik een jaar geleden nog straal over het hoofd gezien zou hebben omdat er op het eerste gezicht helemaal niks te beleven is. Gras en een heel klein beetje hei, verder niks.

Begroeide zandduinen en bloeiende struikheide op het Aekingerzand.

Op de terugweg doe ik de houten uitkijktoren bij Doldersum aan, zie dat licht en lucht in orde zijn en schiet ook hier nog een panorama. Het wordt even later nog krap op de bovenste verdieping van het kleine torentje als een vrouw met indrukwekkende camera en dikke fotorugzak de trap op komt klauteren.

Er komt een vreemd gesprek op gang daarboven in dat torentje. Eerst wordt mijn cameramerk opgevraagd. Na deze eerste verkenning begint de vrouw te goochelen met getallen. Ze brouwt ter plekke een indrukwekkende soep van diafragma's, sluitertijden, lichtsterkten en brandpuntsafstanden waar ik, simpele autodidact als ik ben, al snel geen touw meer aan vast kan knopen.

Tijdens het brouwen van de soep loert ze continu door haar zoeker en haar sluiter gaat als een razende te keer. Vergeleken bij deze ervaren fotograaf voel ik me een stuk onbenul en ik besluit me maar een beetje gedeisd te houden. Als ze terloops ook nog laat weten dat ze veel werk doet voor Staatsbosbeheer gooi ik het bijltje er zelfs helemaal bij neer en zeg verder op alles maar ja en amen omdat ik geen zin heb om mezelf belachelijk te maken in de ogen van een professional.

Pas als ze wijst op de wisenten die verderop in het bos scharrelen gaat er een lichtje bij me branden. Zelfs als ik echt een enorme sukkel ben weet ik één ding zeker: op het Doldersummerveld lopen geen wisenten. Zonder spoor van twijfel in mijn stem zeg ik dat dat schotse hooglanders zijn en dat je voor wisenten toch echt een stukje verderop moet zijn. Vanaf dan zijn tot mijn verbijstering de rollen opeens omgedraaid.

Nu ik door heb dat het een spelletje fotografenpoker is en nu ik ook nog eens per ongeluk een troefkaart in handen heb krijg ik er zowaar nog een beetje plezier in ook. Waar zij indruk probeerde te maken door zoveel mogelijk foto's per seconde te maken doe ik dat juist door het tegenovergestelde te doen. Ik neuzel even wat over het juiste licht maar hou me verder ongebruikelijk koest, wat haar juist lijkt uit te nodigen voor nog meer prietpraat.

Stukje bij beetje valt ze door de mand, voor zover dat nog kan na de foute wisent. De exacte duiding van haar 'werk voor Staatsbosbeheer' wordt niet onthult maar het blijkt niets met fotograferen te maken te hebben en op vrijwillige basis plaats te vinden. Mogelijk trekt ze er op zaterdag dennetjes uit de hei of telt ze mestkevers.

Dan hoor ik haar binnensmonds kreunen over een diafragma dat al minstens een uur totaal verkeerd staat en ik krijg bijna met haar te doen. Ze vraagt of ik alles op de camera zelf instel. Even kijk ik haar niet begrijpend aan en wil zeggen dat ik daar heus geen assistent voor heb. Dan snap ik dat ze wil weten of ik de camera alleen in de volautomatische stand gebruik of dat ik ondanks mijn onnozele gezichtuitdrukking toch iets begrijp van diafragma's en sluitertijden.

Genadeloos sabel ik haar neer in de wisentvlaaien als ik zeg dat mijn instellingen er niet zo heel veel toe doen omdat ik thuis alles uit de RAW-negatieven opnieuw ontwikkel. Hoewel het strikt genomen pure flauwekul is wat ik zeg, met RAW kun je achteraf echt niks meer aan je sluitertijd en diafragma veranderen, is ze diep onder de indruk. Ze proeft eens voorzichtig aan dat dure en indrukwekkende woord. Aha, RROAWW, jaja.

Van binnen loop ik me heerlijk te verkneukelen en terwijl zij probeert revanche te nemen door een bijna aanvallende roodharige schotse wolhaarwisent er tweehonderd keer op te zetten maak ik een aardig plaatje van een snoeverige natuurfotografe die een tamme boskoe fotografeert.

Als ze ziet dat haar aanvankelijk zeer succesvolle aanpak niet meer werkt begint ze nog wat over zonnedauw te zemelen. We stonden er zonet bovenop, heb ik dat wel gezien? Weet ik wel wat dat is, zonnedauw? Dat het een heel zeldzaam en bijzonder plantje is? En dat het zelfs een vleesetend plantje is?

Met mededogen kijk ik haar aan. Zonnedauw is best mooi, zeg ik, en wandel vervolgens ontspannen naar mijn luxe achterwielaangedreven slee met luchtkoeling. Ik overweeg of ik haar mijn visitekaartje zal geven maar besluit haar verder te sparen. Ze zou waarschijnlijk een hartverzakking krijgen als ze zag tegen wat voor doorgewinterde fotograaf ze het daar op het Doldersummerveld probeerde op te nemen en dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben.

Tevreden over de goede afloop van dit geheel onverwachte potje fotografenpoker fiets ik het laatste stukje naar huis. Ik hou nooit zo van spelletjes omdat ik niet tegen mijn verlies kan maar nu ik eens een keer royaal gewonnen heb begin ik daar toch wat genuanceerder tegenaan te kijken.