bassociaties

Het snelfietspad

Begin deze week liet een onzer ministers, of was het nou een staatssecretaris, weten dat er aanzienlijk meer geld gestoken gaat worden in het aanleggen van een aantal snelfietspaden. In eerste instantie klonk me dat natuurlijk als muziek in de oren, eindelijk gaat mijn favoriete vervoermiddel eens serieus genomen worden door de overheid. Maar hoe langer ik er over nadenk hoe minder enthousiast ik raak over die plannen.

Het klinkt zo mooi allemaal. Een superglad fietspad met een minimum aan stoplichten en met deftige ongelijkvloerse kruisingen. Poeh, dat is natuurlijk wel even andere koek dan de hindernisbaan die je meestal voor de kiezen krijgt als je ergens met je fietsje heen gaat. Zoiets comfortabels willen we allemaal wel.

En daar zit hem natuurlijk precies de crux: we krijgen helemaal niet allemaal een snelfietspad. Enig idee wat tien kilometer snelfietspad kost? Als ze met ongelijkvloerse kruisingen gaan strooien zegt mijn gezonde verstand dat de knip verrassend snel leeg zal zijn. Na tien glimmende projectjes in de randstad is het gedaan met de pret en wie elders woont kan maar beter ophouden met dromen en een paar extra dikke banden monteren.

En daarom hoef ik dus niet zo nodig een snelfietspad, niet in de randstad en niet in mijn eigen omgeving. Dat geld kunnen we veel beter gebruiken om eerst eens de ergste nood te lenigen.

Het liefst zie ik dat het vervoermiddel fiets door beleidsmakers nu eindelijk eens op zijn ware merites beoordeeld gaat worden. De fiets is geen panacee voor alle vervoersproblemen, milieuproblemen en gezondheidsproblemen waar we zo lekker mee worstelen in dit landje maar ondertussen is het wel mooi een fantastische uitvinding die op elk van deze gebieden serieus kan bijdragen aan een oplossing.

Om te bereiken dat de fiets en het fietsen serieus genomen gaan worden, echt serieus bedoel ik dus, heb ik ongeveer het volgende in gedachten.

1. Alle hotemetoten, beleidsmedewerkers, uitvoerend tekenaars en andere nijvere plannenmakers die op enigerlei wijze betrokken zijn bij het inrichten van de openbare ruimte, met name op het gebied van wegen en andere infrastructurele werken, dienen zich gedurende elk kalenderjaar over een afstand van ten minste 4000 kilometer per fiets te verplaatsen. Niet uit wraak of voor straf, fietsen is immers vooral heel erg leuk en fijn, maar meer om het voorstellingsvermogen te verruimen en te leren denken vanuit de fietser. Alle overige punten zullen hierdoor op den duur als vanzelfsprekend gaan gelden.

2. Fietsers krijgen voortaan altijd en overal voorrang. Daar waar de situatie dit niet toelaat omdat het te gevaarlijk is wordt die situatie aangepast en niet uit lamzakkerigheid de fietser uit de voorrang gehaald.

3. Bij het ontwikkelen van nieuwe wijken alsmede bij herinrichting van bestaande infrastructuur wordt de verplaatsing per fiets als uitgangspunt genomen. Alle andere vormen van vervoer worden pas in een tweede fase uitgewerkt, voor zover dat nog nodig is en er plaats voor is. Met de fiets kan immers bijna alles.

4. Overheidsdienaren die in staat zijn te zitten worden geacht ook te kunnen fietsen. Vanwege de voorbeeldfunctie die zij hebben dienen zij zich per fiets te verplaatsen en de hoogte van het salaris wordt gekoppeld aan het aantal verreden fietskilometers. Redelijke afstanden kunnen fietsen wordt voorts een belangrijk selectiecriterium bij sollicitaties. Bij lichamelijke beperkingen welke niet ontstaan zijn door misbruik van ontploffingsmotoren kan ontheffing verleend worden voor gebruik van elektrische trapondersteuning. Wanneer de afstanden die men moet overbruggen te groot zijn om per fiets af te leggen dient het werk beter georganiseerd te worden. Slechts in uitzonderlijke gevallen maakt een ambtenaar gebruik van het openbaar vervoer, ook omdat dit ten koste gaat van het salaris.

5. Niet-toeristische fietspaden worden alleen nog gemaakt van asfalt of beton en de breedte is overal zodanig dat twee tandemvelomobielen elkaar zonder risico's kunnen passeren.

6. De onderhoudsfrequentie van fietspaden wordt op het niveau gebracht van de onderhoudsfrequentie van de huidige snelwegen. Fietspaden worden continu gemonitord op verzakkingen, hobbels en wortelscheuren welke na constatering binnen enkele werkdagen verholpen zullen worden. Fietsers die op vrijwillige basis informatie leveren over de onderhoudstoestand van fietspaden verdienen daar spaarpunten mee die besteed kunnen worden aan fietsen, fietsonderdelen en andere fietsgerelateerde zaken.

6. sub 1. Bij onderhoud aan fietspaden zal altijd voor een deugdelijke, overzichtelijke en veilige omleiding worden gezorgd. Het misdadige bordje 'fietsers afstappen' zal alleen nog in enkele musea te bewonderen zijn.

7. Belijning op het fietspad heeft een hoogte van maximaal 1 millimeter en er wordt haast gemaakt met het ontwikkelen van extra stroeve belijning welke ook tijdens zware regenval zonder veiligheidsrisico's bereden kan worden.

8. Het gebruik van strooisplit op fietspaden wordt via aanvullende wetgeving per onmiddellijk verboden.

9. De ANWB-praatpalen zullen bij opbod verkocht worden en van de opbrengst wordt een netwerk van fietshaltes aangelegd. Een fietshalte bestaat minimaal uit een overdekte en verlichte ruimte met fietspomp, koud stromend water en een werkend en schoon toilet.

10. De gouden koets wordt voortaan getrokken door de leden van het kabinet. Zij doen dat geheel vanzelfsprekend per fiets, bij voorkeur met een stralende glimlach want fietsen is leuk, maar fietsend de gouden koets trekken is nog veel leuker (Ik moet er niet aan denken maar ik ben dan ook geen minister).

Dit zijn slechts tien speerpunten uit het beleidsplan, de volledige uitwerking met voetnoten en enkele verfrissende weginrichtingsvoorbeelden zal mogelijk nog enige tijd op zich laten wachten waarvoor bij voorbaat excuses.

Na invoering van bovenstaande maatregelen zal de auto-industrie vermoedelijk verder instorten maar het overgrote deel van de werknemers uit deze bedrijfstak zal een functie vinden in met name velomobielfabrieken die als paddenstoelen uit de grond schieten. Her en der zal nog een auto over een snelweg rijden maar al snel zal onderhoud daarvan geen prioriteit meer krijgen en het gras zal zijn plek weer opeisen (een fraai voorbeeld hiervan is nu al te zien op de vluchtstrook van de A50 ter hoogte van Apeldoorn).

Niet zo... (archieffoto)

Maar zo! (artist impression)

Pas tegen die tijd is het heuglijke moment aangebroken om het weer over snelfietspaden te hebben en vervolgens zullen ze snel overal in ons land gerealiseerd worden. Maar nu nog even niet. Eerst maar eens al die levensgevaarlijk verzakte tegelfietspaden een beetje oplappen met dat geld. En een degelijke cursus uitwerken die uitgelubberde wegbeheerders leert dat je met een fiets harder kunt dan 15 kilometer per uur waaruit volgt dat hoeken van negentig graden in een fietspad op zijn zachtst gezegd een beetje hufterig zijn.

Dit maak ik niet meer mee en hoe verzin ik het toch allemaal bij elkaar, zo denk je dan al snel. Maar dat dacht ik twintig jaar geleden ook over de toen nog algemeen geaccepteerde rookterreur. Ik heb het altijd insmerig en bizar gevonden dat er in de openbare ruimte gerookt mocht worden en zie, het heeft even geduurd maar uiteindelijk is het bijna helemaal goed gekomen. Ik voorspel ons een glorieuze en verrukkelijke toekomst met overal fietsen, fietsen en nog eens fietsen.