bassociaties

De heikneuter

Waarom ik dit jaar zo bezeten ben van bloeiende struikhei begrijp ik zelf ook niet helemaal. Erg praktisch is die bezetenheid niet want het is bepaald geen topjaar voor bloeiende hei. Ten eerste heeft op veel plaatsen het heidehaantje flink toegeslagen waardoor veel struiken bruin zijn en verder bloeit de hei dit jaar zoals vaker nogal ongelijkmatig waardoor de volle paarse velden achterwege blijven.

Maar wat eenmaal in mijn kop zit wil er maar al te vaak niet meer uit dus ik fiets tegen beter weten in van heideveld naar heideveld. Een van de mooiste stukjes heide die ik ken ligt onder Beilen net buiten het Dwingelderveld. Het Ter Horsterzand is niet groot, drie keer trappen op je pedaal en je bent er overheen en alles staat er erg dicht op elkaar, maar juist dat maakt het er zo prettig fotograferen.

Struikheide, een paar zeer fraaie bosjes met jeneverbessen en daar achter een fraaie en afwisselende bosrand. In de hei liggen een paar vennetjes die het plaatje compleet maken. Ook hier op het Ter Horsterzand bloeit de heide dit jaar erg ongelijkmatig. Een deel is uitgebloeid, een deel staat vol in bloei en een deel moet zelfs nog komen.

Ik kom er eigenlijk met het idee om een plaatje van jaren geleden over te doen, maar nu met bloeiende heide en betere apparatuur. Dat gaat echter niet door omdat ik veel te laat op de dag ben voor de juiste lichtval op die plek. Maar op het Ter Horsterzand is zoiets geen enkel probleem want er zijn zoveel verrassende hoekjes en doorkijkjes dat er altijd wel een aardige compositie te maken is.

Dit jaar bezorgt het Ter Horsterzand me nog een andere aardige verrassing in de vorm van grazende koeien. Nu zou je toch zeggen dat een fotograaf die al ruim tweehonderd koeienfoto's in zijn archief heeft staan zich niet meer zo snel laat verrassen door een doodgewone koe maar juist dat doodgewone blijkt op het Ter Horsterzand zo aardig uit te pakken.

Koeien als natuurbeheerders kom ik vaker tegen en vooral de Schotse hooglander is al lange tijd erg populair, zowel bij beheerders als bij het publiek. Zo populair dat ik er soms een beetje flauw van begin te worden. Langzamerhand komen er ook in deze omgeving steeds meer smaken grote grazers, zo loopt er midden op de Dwingeloose heide een kudde koeien van een ander bruin gekleurd ras rond.

Zwartbonte koe in bloeiende heide, Ter Horsterzand.

De grote verrassing van het Ter Horsterzand is dat er midden tussen de bloeiende struikheide de doodgewoonste koeien lopen die je je kunt voorstellen: zwartbonte. De meest voor de hand liggende koe levert op deze plek een plaatje op waar ik in eerste instantie van in de lach schiet, zo vreemd en onverwacht is het voor me. Wat een verrukkelijk beeldcontrast, wat een fotografengenot.

Een andere verrassing valt me ten deel op een korte wandeling op en rond de Woldberg, vlak bij huis. Aan het eind van een moeizaam doorworstelde dag probeer ik er toch nog een aardig eind aan te breien door met mijn fototoestel een klein ommetje te maken. Maar het was niet voor niets een mislukte worsteldag en ook op de Woldberg krijg ik bar weinig voor elkaar. Met het zakken van de zon verdwijnt het licht altijd weer sneller dan je als fotograaf zou willen en al snel heb ik in het donkere schemerbos niet veel meer te zoeken.

Zingende populierenstam in avondlicht, Steenwijk.

Op de terugweg blijf ik dralen bij een rij populieren die ik inmiddels kan dromen. Moeizaam zoekend naar een aardige compositie met veel boomstammen en een ondergaande zon heb ik opeens een zingende boom in beeld. Eerst geloof ik mijn ogen niet en ik moet echt even langs de zoeker kijken om te zien of mijn camera me soms bij de neus neemt.

Met enige moeite zie ik ook met het blote oog de knobbelige populierenstam die uit volle borst in de avondzon een lied staat te galmen. Tientallen keren ben ik hier langs gekomen en pas nu ontdek ik dit heerlijke plaatje. Wat een geruststelling dat zelfs een doodsaaie rij populieren vlak bij huis nog weer voor zo'n verrassing kan zorgen.