bassociaties

De vermenigvuldiging

Van jongs af aan ben ik vrij veel met muziek in aanraking geweest. Mijn moeder speelde piano, mijn opa speelde dwarsfluit en voor ik het wist zat ik na schooltijd in een klein klasje liedjes en toonladders te zingen en een jaar later alweer blok te fluiten.

Blokfluiten valt niet mee hoor, zo'n ding loopt de hele tijd vol kwijl en begint dan te borrelen in plaats van fijnzinnige tonen te produceren. Bij mij kwam muziekles vooral neer op het leren beheersen van mijn speekselstroom, ook best een nuttige oefening trouwens voor een spraakwaterval.

Toen werd het tijd voor het echte werk en het was de bedoeling dat ik een instrument ging kiezen om mij verder in te bekwamen. Twijfel overheerste, het enige wat ik zeker wist was dat het geen blokfluit moest worden. Met een scheef oog keek ik naar mijn oudere broer, dat deed ik mijn hele leven al als ik het even niet meer wist.

Mijn broer wist het al lang, hij ging piano of akkordeon kiezen. Ik wist het nog steeds niet en toen de tijd begon te dringen koos ik, heel verrassend, voor piano of akkordeon. Ik zag een bigband optreden waarbij de pianist zo wild tekeer ging dat de bladmuziek het luchtruim koos. Ha, dat leek me wel wat, lekker timmeren met je handen en stampen met je voeten, echt wat voor mij.

Het was tijd voor een eerste proefles en de agenda bepaalde bij toeval dat ik eerst het gebalgde zeemansinstrument eens van dichtbij ging bekijken. Ik snapte er nog niet veel van maar het wiegen van de balg werkte hypnotiserend dus ik koos ter plekke voor dit instrument. Daar heb ik in het begin nog wel eens spijt van gehad, dat ik toen niet voor piano gekozen heb. Die balg is in het begin een kreng om onder controle te houden.

Toen werd het tijd voor mijn oudere broer om zijn snode plan ten uitvoer te brengen. Vlak nadat ik mijn keuze openbaar had gemaakt zei hij dat hij bij nader inzien toch maar voor cello of viool ging. Formeel kon ik nog terugkrabbelen maar moreel niet meer dus ik ben een jonge akkordeonist geworden. Toen schreef je dat nog gewoon met een k.

Ik kreeg voor mijn verjaardag een cassetterecorder en was dolgelukkig. Nu kon ik mezelf horen spelen terwijl ik gewoon op bed lag, wat een genot voor de kleine luie narcist die ik toen al was. En toen ontdekte ik nog een ander aardigheidje. Als je de cassette afspeelde kon je zelf een tweede stem meespelen, ik was opeens een accordeonduo geworden.

Ik werd er zelf even stil van en daarna juist niet meer. Spelen, opnemen en afluisteren, spelen, opnemen en afluisteren. Het hek was van de dam en eigenlijk had ik helemaal geen tijd meer om nog naar school te gaan. Veel te druk met belangrijker zaken.

Er bleek nog meer te kunnen. Mijn grote broer had ook een cassetterecorder en als ik die leende, wat heel soms mocht, kon ik dat zelfgeformeerde duo zelfs weer opnemen op band. En die opname kon ik afspelen en dan kon ik weer meespelen, en dat kon ik dan weer opnemen, en en en...

Het was in die periode dat ik twee spiegels tegenover elkaar zette, er voorzichtig tussen keek en de oneindigheid ontdekte. Als ik wilde kon ik wel met honderd man tegelijk accordeon spelen en ik was dan al die honderd man. Gelukkig werd die duizelingwekkende oneindigheid en persoonsvermenigvuldiging een klein beetje begrensd door de beperkte techniek die ik toen tot mijn beschikking had.

Na het toevoegen van de vierde stem was de opname zo'n vervormde brij geworden dat het instrument amper meer te herkennen was en ik ben met mijn muziekschrijverij, want natuurlijk schreef ik de muziek ook zelf, nooit verder gekomen dan het accordeonkwartet. Mijn beste arrangement is ooit nog door een levend accordeonkwartet gespeeld maar dat klonk nergens naar want die lui konden niet swingen.

Ik kwam er achter dat er cassetterecorders bestonden met meer dan twee sporen. Op een ouderwetse magnetische audiocassette staan vier sporen, twee voor de stereo heenweg en twee voor de stereo terugweg. Als je de recorderkop anders ontwerpt kun je vier sporen naast elkaar opnemen. Een fantastisch apparaat en werkelijk onbetaalbaar, in alle opzichten. Het is er dan ook nooit van gekomen.

Later kwam vergelijkbare techniek digitaal beschikbaar, gewoon op een eenvoudig PC-tje met wat gratis software. Maar ik had toen geen tijd meer want ik moest van mezelf heel veel andere dingen doen. Wat weet ik ook niet meer precies maar het was vast weer erg belangrijk.

Tegenwoordig doe ik alleen nog maar onbelangrijke dingen. Broodjes bakken, een stukje fietsen en af toe maak ik ergens een foto van. Tijd genoeg dus om een lekker potje te gaan multitracken want zo heet dat in muzikantenkringen. Maar het komt er niet van. Het hoofd wil niet en als mijn hoofd niet wil kan ik het verder wel vergeten. Dan maar niet.

En dan, op een regenachtige dag die volgt op een andere regenachtige dag, ben ik opeens met kabeltjes en microfoons in de weer en roep: 'Test, test, een, twee, drie, test'. De piano-take die ik even eerder voor de vuist weg inspeelde staat als een huis en ik besluit er gezellig nog een spoortje naast te leggen. Zomaar, voor de grap.

In een hoekje heb ik een aftandse melodica liggen die ik ooit bij de kringloopwinkel kocht. Ik veeg het stof eraf, blaas hem eens door en speel een riedeltje. Niet slecht man, helemaal niet slecht, zie je, je kunt het wel. Take 1 en 2 zijn bedoeld om even de sound te checken. Na wat gemorrel aan een stekker is de brom in de lijn verdwenen waarna niets mijn carrierre als veelzijdige studiomuzikant nog in de weg staat. Take 3 is meteen raak en als een volleerd technicus mix ik daarna de hele handel nog even smaakvol af met de juiste hoeveelheid echo en fantaseer stiekem al over mijn eerste platina CD.

I'll be back in autumn
Jazz improvisatie met piano en melodica, Bas Dekker, 2009.

Zo ver zal het niet komen, een scorende hit is nooit langer dan twee minuut achtentwintig en heeft in 2009 een beat van 93. Of iets daaromtrent. Mijn liedje duurt echter eindeloos, tijd bestaat niet meer als ik muziek maak, en de beat gaat alle kanten op want ik hou van een beetje afwisseling. Niet getreurd, dan maar gewoon de wereld in als nummertje tien van mijn experimentele muziekweblog Basso Continuo.

Wel met een internationale titel want je kunt nooit weten en aan de sfeervolle promotiefoto zal het ook niet liggen. I'll be back in autumn, multitrack improvisatie met piano en melodica. Gratis af te luisteren én te downloaden als MP3 bestand. Componist, musicus, opnametechnicus, productie, fotograaf: Bas Dekker. Lekker alles zelf doen.

Als je het liedje aardig vind moet je misschien ook eens naar de eerdere nummertjes luisteren want er staan nog wel een paar leuke dingen tussen voor wie mijn veeleisende muziekstijl kan waarderen. Ook allemaal gratis te beluisteren en te downloaden als MP3 bestand.