bassociaties

Kouwe grouwe mist

Is dit nu wat ze een 'writer's block' noemen? Ik schrijf het ene na het andere stukje voor dit weblog en ploeter mij daarbij ongebruikelijk moeizaam van alinea naar alinea. Dan lees ik het allemaal nog eens over en denk bij mezelf: 'zou er echt iemand kunnen bestaan die dit zure geneuzel interessant vindt?'. Het antwoord is telkens weer nee waarna ik het stukje snel digitaal vernietig. Dag na dag na dag...

Letterlijk genomen is het geen echte schrijversblok want dan zou ik geen letter meer getypt krijgen maar het eindresultaat is precies hetzelfde: niks. Zinloos gezwoeg en na elk mislukt stukje minder moed om aan het volgende te beginnen want het wordt allemaal toch nooit niks meer. En met mezelf ook niet waarschijnlijk... Hmm, klinkt een beetje naar depressie, niet?

Het grote camera-reparatie-festival mondt uit in een persoonlijk bezoek aan mijn fotozaak. Laat ik er maar niet al te veel woorden meer aan besteden, uiteindelijk krijg ik toch min of meer gelijk. Niet zo heel erg veel gelijk, gewoon een klein beetje gelijk, maar wel precies genoeg gelijk om mijn fototoestel alsnog voor een derde keer naar de reparatiedienst opgestuurd te krijgen. Daar was het allemaal om begonnen dus over de royale steken die mijn fotozaak in het voorafgaande traject liet vallen hou ik verder mijn mond maar.

Want ik ben een afschuwelijke betweter die vaak ook nog gelijk heeft en dat zijn nou net de ergsten en daar worden veel mensen helemaal horendol van. En daarom moet ik eens leren om wat vaker mijn grote eigenwijze mond te houden en wat meer respect te hebben voor de ploeterende medeschepselen om me heen die geen gelijk hebben. Uiteindelijk doen ook zij in de meeste gevallen gewoon hun stinkende best. En of ik dat maar goed in mijn oren wil knopen, gelijk of niet.

En nu kruip ik uit mijn benauwde augurkenpotje en kijk weer eens met frisse blik om mij heen de wijde wereld in. Hoewel, wijde wereld, er is dichte grauwe mist als ik uit het augurkenpotje gekropen ben. Die volgens de weerman echter snel gaat veranderen in stralende zonneschijn, reden genoeg om met fiets en camera een ommetje te maken. Het gaat vast een heerlijke ochtend worden met prachtige herfstkleuren en sfeervolle nevelige landschappen met doorbrekend zonlicht die ik allemaal op de mij zo kenmerkende artistieke wijze ga vereeuwigen.

Bij de Linde begin ik een beetje te twijfelen, gaat het wel zo'n mooie dag worden vandaag? De mist blijft drukken, dik en grauw en de straffe wind dwingt respect af en doet fantaseren over een winddicht jack en een winddichte fietsbroek, of misschien zelfs wel over lekker in de fiets blijven zitten en de boel de boel laten. Ik stop en probeer toch wat vanaf statief maar zelfs uit die foto's wordt de scherpte door de strakke wind weggeblazen.

Het is bar en boos, het is goor en grauw, en ik begin me af te vragen wat ik hier in godsnaam sta te doen. Blauwbekken en foto's maken die thuis achter de chocomel geheid afgekeurd worden, dat is wat ik hier sta te doen. Ik klim in de fiets en voer uitgebreid overleg met mezelf. Aan het eind van de vergadering is de algemene consensus dat ik zowaar een beetje onderkoeld begin te raken en dat een extra korte route naar huis beslist geen overbodige luxe is.

Dikke grauwe kleurloze mist heeft heus ook zijn charmes maar is niet bepaald mijn specialiteit dus het maken van dergelijke oerhollandse beelden laat ik beter aan anderen over, zeker als ik zoals vandaag veel te weinig kleren aan heb. Als de zon ooit weer eens schijnt kruip ik wel even uit mijn winterhol, fiets een rondje en sla mijn slag.

Grazende koeien in de mist, Lindevallei.