bassociaties

De netwerkprovider

Met T-Mobile kom je verder, zegt T-Mobile zelf op de radio. T-Mobile speelt dat er een belangrijk zakenmannetje midden in een natuurgebied staat en dat hij desondanks mobiel bereikbaar is. Zomaar midden in een natuurgebied je tijd staan te verlummelen en desondanks mobiel bereikbaar zijn is waarschijnlijk de ultieme droom van belangrijke zakenmannetjes en het is ze natuurlijk van harte gegund.

Ik zeg op mijn beurt: 'Met T-Mobile kom je verder in de war'. Volgens T-Mobile staat het gespeelde zakenmannetje midden op het Aa-kingerzand en daar raak ik dus ernstig van in de war. Binnen mijn territorium ligt een prachtig stuifzandgebied met de naam Aekingerzand waarbij je eerder Ee-kingerzand zegt dan Aa-kingerzand en volgens mij maakt T-Mobile er een potje van en zichzelf ook nog eens onsterfelijk belachelijk, wat natuurlijk ook een manier van reclame maken kan zijn.

Het Aekingerzand, vlak bij Appelscha, Augustus 2009.

De harteloze aanranding van de naam van een van mijn meest geliefde natuurgebieden slaat me zo vlak en vol in het gezicht dat ik de rest van de commercial niet eens meer meekrijg en van mijn vrouw moet vernemen dat sinds kort het Aekingerzand ook nog eens vlak bij Smilde ligt. Volgens T-Mobile dus.

Ze zijn gek bij T-Mobile, helemaal gek. Nee, natuurlijk ga ik ze daar geen email over schrijven maar ik zie me wel genoodzaakt om tot op de bodem uit te zoeken wat de juiste uitspraak is en hoe ver Smilde van het Aekingerzand ligt. Ik heb ooit uitgezocht en besloten dat het Ee-kingerzand is maar waarom dan wel ben ik al lang weer vergeten, zo overtuigd was ik altijd van mijn gelijk. Dat gaan we dus eens eventjes opzoeken.

Als ik gedacht had om 'wel even' op internet de juist uitspraak te vinden vergis ik me. Zelfs bij de taaladviesdienst van de Nederlandse Taalunie kom ik niet verder. Maar ik geef me niet zomaar gewonnen en surf dapper verder. Eindelijk, na veel geklik en gesnuffel, vind ik een website die geheel gewijd is aan het dialect van de streek rond het Aekingerzand, het Stellingwarfs, dat zijn sporen notabene blijkt na te laten tot aan de voet van mijn eigen Steenwieker toren.

Aekingerzand spreek je ongeveer uit als Eh-kingerzand, waarbij 'Eh' een armoedig getypte oplossing mijnerzijds is om tot een klank te komen die in werkelijkheid nog het meest overeenkomt met de 'ai' uit het woord ordinair. Wie Aakingerzand zegt heeft waarschijnlijk ergens in de randstad met pijltjes op de kaart van Nederland gemikt en aan de hand daarvan een royaal schuivende reclamecampagne bij elkaar gelogen.

En tegen de nietsvermoedende luisteraar zeggen dat het Aekingerzand vlak bij Smilde ligt is al helemaal een regelrechte leugen. Als het Aekingerzand vlak bij Smilde ligt ligt het ook vlak bij Oosterwolde, vlak bij Diever en zelfs bijna vlak bij Vledder. Laat je niet belazeren hoor, Smilde ligt zo'n tien kilometer verderop! Er is maar één plaats die vlak bij het Aekingerzand ligt en dat is natuurlijk Appelscha. Verder valt er helaas weinig goeds te melden over Appelscha maar meer heeft zo'n dorpje ook niet nodig dan vlak bij een van de fraaiste natuurgebieden van ons land liggen te liggen.

Dus, hoe ver je ook mag komen met T-Mobile, zelfs tot midden op hun Aa-kingerzand, mijn nieuwe telefoon gaat niet op hun netwerk bellen want van dergelijke domme liegbeesterij hou ik niet. Verder is mijn vrouw al bij T-Mobile en het lijkt me verstandig om het risico een klein beetje te spreiden. Je zult maar met zijn tweetjes midden op het Aekingerzand staan en helemaal geen verbinding hebben.

Een nieuwe telefoon dus, alsof het allemaal al niet erg genoeg is. Al een paar jaar lang doe ik dapper mijn best om de aanschaf van een nieuwe zaktelefoon te voorkomen want er is zo akelig veel keuze dat ik me werkelijk geen raad zou weten. Dus heb ik indertijd de uitgebluste batterij zelf opgekalefaterd door hem met een schroevendraaier voorzichtig open te breken en er vier nieuwe oplaadbare penlites in de plakken. Zo weet ik het onvermijdelijke toch weer een paar jaar uit te stellen.

Maar ook die zelfbouwaccu komt een keer aan zijn einde en als ik het geintje opnieuw uithaal gaat het mis want vanaf dat moment geeft mijn telefoon geregeld de melding: 'alleen 112'. Op precies dezelfde manier kwam precies diezelfde telefoon, mijn vrouw had ooit een identiek model, aan zijn einde. Met precies diezelfde batterijen trouwens, dus die hebben er vast geen goed aan gedaan.

Lichte paniek maakt zich van mij meester, ik moet nu echt heel snel op zoek naar een nieuwe zaktelefoon maar heb werkelijk geen flauw idee waar te beginnen. Ik steek mijn kop in het zand en maak mezelf wijs dat het vast ergens anders mee te maken heeft. Kou, mist, regen of misschien zelfs wel renovatie van het netwerk in deze omgeving. De melding 'alleen 112" komt echter steeds vaker in beeld en als dat nog het enige is wat ik te zien krijg snap ik dat ik binnenkort echt eens door de zure appel moet bijten.

Het gaat te ver om hier het komplete lijdensverhaal op te schrijven van de man die geen nieuwe mobiele telefoon durfde te kopen, maar een lijdensweg is het. Halverwege die lijdensweg heb ik enkele criteria geformuleerd die goddank een keiharde sanering uitvoeren op het schandalig overdadige aanbod.

Ik wil email, grote toetsen die je echt in kunt drukken en een batterij die een poosje meegaat. Verder heb ik lichte voorkeur voor mijn huidige netwerkprovider, al was het alleen al omdat die zich niet vergaloppeert met fonetische wartaal omtrent mijn geliefde natuurgebied. En ik heb nog flink wat beltegoed op mijn simkaart staan, dat telt ook mee.

Kijk, zo kom je ergens. Grote knoppen die je echt in kunt drukken zitten alleen op overmaatse bejaardentelefoons maar die hebben natuurlijk weer geen email want dat is veel te ingewikkeld voor die oudjes. Door heel listig wat met mijn criteria te goochelen blijven er uiteindelijk toch nog drie toestellen over en ik kies voor de goedkoopste met de grootste knoppen. Mijn vrouw fantaseert ondertussen over een mobiele telefoon met klassiek ratelende draaischijf wat op zich natuurlijk ook best aardig zou zijn maar een sms'je versturen lijkt me dan een hele toer.

Dus ik steek heel zuinig mijn oude simkaart in dat gloednieuwe toestel en raad eens? Haha, mispoes, hij doet het lekker wél, want dat had ik in de winkel al laten controleren. Nee, de adder zit deze keer wat dieper in het gras verscholen. Dus een paar uur later ben ik ervaren specialist geworden in het instellen van email op mobiele telefoons maar kan zelf nog steeds niks versturen of ontvangen.

Het lijkt er op dat ik iets helemaal niet begrijp en als ik psychisch eindelijk zo ver ben dat ik die mogelijkheid toe kan laten in mijn leven stuur ik wanhopig een sms'je naar de provider met verzoek om de juiste instellingen. Enkele seconden later krijg ik een automatisch antwoord: 'Welkom bij ons, uw toestel heeft geen email en internet. Kijk op onze website voor een nieuw toestel met uitgebreide mogelijkheden'.

Wanhoop en ergernis kunnen vele kleuren hebben... Nadat ik mijn tranen heb weggepinkt laat ik mijn vrouw uitgebreid weten wat ik van de wereld vind. Die haalt haar schouders op, ik vertel immers niets nieuws en ze kent het riedeltje zo'n beetje. Uiteindelijk krijg ik het straks toch wel weer met een foefje voor elkaar, je bent tovenaar of niet. Verongelijkt over zo weinig medeleven druip ik af en ga in mijn eentje nog een poosje zitten mopperen.

Als ik uitgemopperd ben haal ik de nieuwe simkaart die bij het toestel zat te voorschijn, schuif die in de telefoon en heb binnen een paar minuten een werkende email- en internetverbinding ingesteld. Ook deze netwerkprovider, mijn eigenste netwerkprovider notabene, blijkt dus een groot liegbeest. Mijn nieuwe telefoon heeft wel degelijk email en internet, het is de oude simkaart die me de das om deed.

Hoe oud die simkaart is? Dat vraag ik me eens even uitgebreid af en ik kom al snel vingers te kort om de jaren te tellen, meer dan tien dus. Ik kocht de telefoon ooit tweedehands via een ruilkring voor een bedrag dat lager was dan het beltegoed dat er nog op stond en ik heb er vele jaren plezier van gehad. 'Ja hoi, met mij, ik rij net lek dus je hoeft je niet te haasten met het eten hoor' (toen was ik nog geen huisman). En even later: 'Nog een keer met mij, ik heb nog weer een lekke band en harde tegenwind, ga maar vast eten'. Zelden echt belangrijk, maar oh zo handig.

Dus dat die simkaart geen email ondersteunt mag eigenlijk niemand verbazen en zelfs dat ze daar in de winkel en bij de provider niet aan denken mag niemand verbazen. Want zeg nou zelf, zouden er meer mensen op de wereld rondlopen die email verwachten op een leistenen simkaart uit de prehistorie? Ik kan het me amper voorstellen en ga mij in een hoekje eens even zorgvuldig een potje zitten schamen.