bassociaties

Weinig licht, veel sfeer

Terwijl ik heel zorgvuldig en tegen beter weten in vanaf statief een akker met oersaaie lariksbomen probeer vast te leggen, om zo'n verschrikkelijk saai bos tot leven te krijgen is beslist ander licht nodig dan ik nu voorhanden heb, voel ik aan mijn nekharen dat er achter me iets gebeurt. Geen hete adem van boze boswachter of hongerige beer dit keer maar iets met licht en sfeer en wie weet nog veel meer. Meestal verbeeld ik me maar wat, bijvoorbeeld dat ik dat soort dingen echt kan aanvoelen maar als je je nou maar vaak genoeg zomaar omdraait in het bos heb je heel af en toe toch beet.

Dat ik dit keer vrij aardig beet heb ontdek ik eigenlijk pas achteraf als ik op de computer mijn foto's uitwerk. Zonder knutselarij is het nog een vrij vlak plaatje dat bij mijn vrouw zelfs gesneuveld zou zijn omdat de compositie 'veel te rommelig' is. Maar ik weet wel beter en zie mogelijkheden, uitdagingen en kansen. Als ik nou eens een beetje meer contrast in de foto doe en dan bovenin wat meer donker en onderin juist wat meer licht. Om het geheel op smaak af te maken doe ik er nog een klein snufje rood bij en heb dan tot mijn eigen verrassing een heel aardige Japanse sfeerprent op mijn beeldscherm staan.

Bomen en bosrand in (Japanse) herfstsfeer, Wateren.

En of ik beet had daar in boswachterij Appelscha, vlak bij het Aekingerzand. Die saaie maar haarscherpe lariksakker kan me verder gestolen worden, hier heb ik tenminste een beetje sfeer te pakken. Er was op dat moment geen tijd voor deftig gedoe met statief en afstandsbediening, het was een kwestie van razendsnel naar de juiste plek hollen, daarbij vooral niet struikelen over de boomstronken en op het nippertje een van de weinige zonnestralen van die dag vangen in mijn toverdoosje.

Meer zon heb ik eerder op de dag op het Doldersummerveld al gehad maar ook daar is het zoeken en porren om iets aardigs uitgekaderd te krijgen. Bijna alles wat ik schiet gooi ik drie tellen later alweer weg omdat het me niet aanstaat. Telkens denk ik: 'dat moet stukken beter kunnen', maar ik lijk maar niet tot die verbetering in staat.

Dan valt mijn oog op een rij boomcontouren ergens in de verte, voor mij een soort handtekening van het Doldersummerveld. Een snelle proefopname uit de losse hand wordt op 400 mm. veel te vaag maar laat zien dat de compositie op zich kansen biedt. Daar op het Doldersummerveld is juist geen haast maar alle tijd van de wereld om het statief op te stellen en op mijn dooie gemak kan ik uitkaderen en scherpstellen.

Veel wind is er niet maar kennelijk nog genoeg om mijn lange telelens lekker te laten swingen op het veel te lichte bibberstatiefje. Daardoor moet ik heel wat foto's schieten voordat ik de echte scherpte de pakken heb waar ik zo dol op ben maar als dat dan eindelijk gelukt is ben ik beslist tevreden met het resultaat.

Grove dennen met tegenlicht, Doldersummerveld.