bassociaties

Het statief

Mijn recente mistavontuur op Woldberg en Eese kon alleen zo succesvol verlopen door het gebruiken van mijn statief. Sterker nog: door het uitsluitend gebruiken van mijn statief. Het is de eerste keer sinds ik fotografeer dat ik geen één foto uit het losse knuistje maak. Groot voordeel is dat alle foto's scherp worden en ik heb dit keer dus amper missers. Alleen een op de wind zwaaiende larikstak moet achteraf afgekeurd worden maar verder is het allemaal keurig scherp en heerlijk gedetailleerd.

Een ander voordeel is dat ik de camera op de laagste gevoeligheid kan gebruiken wat uit de losse hand bij zo weinig licht totaal onmogelijk zou zijn. Nou is dat bij mijn toestel bepaald geen overbodige luxe, het is namelijk verbazend hoeveel ruis mijn camera's zelfs bij 200 iso al uit mist weten te produceren. Dat de E510 daar goed in is wist ik al langer maar de E620 kan er ook wat van hoor. Ik heb zelf de indruk dat mijn digitale camera's allergisch zijn voor mist en er fijnpukkelige ruisuitslag van krijgen.

Nadelen heeft een statief natuurlijk ook. Ten eerste loop je de hele tijd over die achterlijke driepoot te struikelen en er een stukje mee fietsen is al helemaal levensgevaarlijk. Hoewel mijn fantastische statief zich kinderlijk eenvoudig laat in- en uitschuiven blijft dat een bezigheid die je als fotograaf probeert te omzeilen, in mijn geval vooral omdat ik daarvoor de poten van het statief moet vastpakken die zojuist nog in een modderpoel stonden. Even later veeg ik in een onoplettend moment met diezelfde zanderige handschoen het LCD-scherm van de camera droog en dank god dat er beschermfolie op zit.

En dan het kiezen van de juiste compositie, ook dat is met een statief maar behelpen geblazen. Wanneer er genoeg licht aanwezig is om uit de losse hand te werken loop ik altijd wat op en neer te rennen en te springen, ga eens op de grond liggen en klim even later juist hoog in een boom voor een artistiek perspectiefbeeld.

Met een statief laat je dergelijke capriolen wel uit je hoofd en in de praktijk worden de meeste plaatjes geschoten vanaf de hoogte waarop het statief toevallig stond. De beste oplossing, die ik natuurlijk meestal vergeet toe te passen omdat ik lui en gehaast ben, is om eerst uit de losse hand de beste compositie op te zoeken en eventueel zelfs een testfoto te maken. Die foto is niet scherp maar dat hoeft ook niet want hij is enkel bedoeld om belichting en compositie te beoordelen.

Als de foto goedgekeurd wordt dient het statief zodanig ingesteld te worden dat de camera op precies diezelfde plek statisch opgesteld kan worden waarna ik met de afstandsbediening een haarscherpe foto op elk gewenst diafragma kan maken. Ook met uitgeschoven telelens en f11 bijvoorbeeld, en heel soms nog erger. Behalve als er veel wind staat want dan blijkt mijn lichte statiefje opeens wel erg flexibel en staat het complete spul alle kanten op de draaien.

Maar dit keer staat er geen wind en de weinige ongemakken waar ik mee te maken heb bestaan uit koude voeten (versleten sokken met te veel gaten), een bril die beslaat als ik weer een stukje verder fiets en vieze statiefpoten die ik telkens moet vastpakken als ik naar een volgend sprookje in het bos wil.

Heide met grove dennen en dichte mist, De Eese.

De mist blijft erg lang hangen en geeft me meer mogelijkheden dan ik verwacht had. Na het beukenbos op de Woldberg schuim ik verder richting de Eese en kan daar op een heideveldje met prehistorische grafheuvels opnieuw mijn slag slaan. De grove dennen, sommige met hele grillige vormen, steken schitterend af in de dikke mist die hardnekkig blijft hangen.

De terugreis wordt ingezet door mijn luid knorrende maag. Hoewel ik een uitgebreid rantsoen bij me heb is het er zoals gewoonlijk weer eens niet van gekomen om dat aan te spreken. Als ik echt een beetje op dreef ben met mijn camera vergeet ik de rest van de wereld en denk pas aan eten en drinken als ik bijna een flauwte krijg.

Twee mistroostige grote stinkzwammen, De Eese.

Bij twee grote stinkzwammen die zich ook een beetje flauwtjes lijken te voelen, wat een heerlijk mistroostig duo, schiet mijn statief te kort doordat het te lang is. Dat kan ook nog dus. Niet getreurd, op mijn linkerheup hangt mijn trouwe bonenzak schietklaar voor dergelijke laag bij de grondse gevallen en al snel staan de twee deprozwammen er met al hun somberheid keurig op. Waar al mijn vorige camera's stuk voor stuk ellendig onderuit gingen op de schelle witte steel van zo'n paddenstoel houdt de E620 zich prima. Heerlijk, wat een voortreffelijke beheersing van de lichte partijen heeft dit toestel toch.