bassociaties

De gelukkige huisman

Echt, ik heb het geprobeerd, al meerdere keren zelfs. Om een weblogstukje te schrijven over mijn avonturen als afwasser, boodschappenjongen of ramenlapper. Maar het wil niet, het lukt domweg niet. Misschien een recept voor lekkere koekjes dan als voorzichtig begin?

200 gram meel
100 gram suiker
150 gram boter of margarine
200 gram gedroogde dadels
snufje zout

Ontpit de dadels zonder je vingers te ontleden en hak ze fijn maar niet tot puree. Kleine brokjes van 3 tot 5 mm zijn het lekkerst tenzij je van grote kleefbrokken houdt die je van je overjarige vullingen afhelpen.

Bloem, koude margarine, suiker en het snufje zout manueel of machinaal mengen in een kom. De suiker kan het beste een wat fijnere maling zijn, bijvoorbeeld basterdsuiker. Of je maakt zelf fijne suiker door gewone kristalsuiker te malen in een ouderwetse elektrische koffiemolen die zo goed schoongemaakt is dat het geen koffie-dadelkoekjes worden want dat is weer een ander recept.

Zo'n koffiemolentje is ook handig om zonnebloempitten te vermalen tot een soort vettig meel dat op zijn beurt zeer geschikt is om te slap uitgevallen zelfbouw-burgers alias vleesvervangers iets meer stevigheid te geven. En je kunt er ook heel handig kruiden mee fijnmalen. Tot zover het elektrische koffiemolentje dat wij ooit voor een paar gulden in de kringloopwinkel kochten omdat de oude van mijn oma de nietsvermoedende gebruiker onder een lichte maar duidelijk voelbare lekstroom zette.

Stukjes dadel aan het deeg toevoegen en goed doorkneden. Verdeel het deeg in 24 gelijke stukjes, leg die op een bakplaat en druk ze licht aan met een vork. Normale mensen doen dit allemaal op het gevoel of het oog en zijn in een paar minuten klaar. Voor doorgedraaide neuroten als ik is het verdelen van een bal deeg in 24 gelijke stukjes een dagtaak.

Het liefst had ik een precisieweegschaal tot mijn beschikking waarmee ik de gelijkheid tot op een tiende gram kon doordrijven. Zo'n weegschaal hebben we in huis maar ik mag van mezelf niet toegeven aan mijn ongezonde neigingen dus ik scharrel wat met een klontje hier en een klontje daar en weet uiteindelijk zowaar een bakplaat met precies drieëntwintig min of meer even grote hoopjes te realiseren. Waar het vierentwintigste hoopje is gebleven is me een raadsel. Heb ik het opgeproefd of heeft het nooit bestaan? Bak de koekjes gedurende maximaal 20 minuten op ongeveer 150 graden en laat ze afkoelen.

Hoepel verder maar gauw op met die gelukkige huisman, ik heb er geen zin meer in en ga buiten spelen, de afwas is voor een andere keer. In de verte verschijnt voor het eerst sinds een week een streepje blauw in de lucht dus als een speer kleed ik me om, hang twee camera's om mijn nek, je leest het goed ja, ik hang TWEE camera's om mijn nek, en smeer hem in mijn velomobiel richting de zon.

Jawel hoor, hij is weer terug, mijn bereisde Olympus E510 is terug van zijn derde reparatie. De meegestuurde lens is schoongemaakt en afgesteld en van mijn camera is het bovendeel vervangen en verder zijn bijna alle bedieningsknoppen vernieuwd. Extra service als een gebaar van excuses misschien? Wie zal het zeggen.

Ik doe een snelle test en meen nog een piepkleine mogelijke afwijking van de handmatige scherpstelling te vinden. Daar gaan wij ons nu eens niet druk om maken, hoogstwaarschijnlijk is het allemaal prima in orde en ben ik gewoon jaloers dat ik mijn camera niet zelf kon repareren.

Ik trap een stukje tegen de wind in die straf doorblaast en sta dan zomaar midden in de Weerribben met een camera om mijn nek en nog een andere camera in de fiets. Ik ben er gewoon beduusd van. De blauwe streep die zich thuis in de verte liet zien is erg langzaam maar na een kwartiertje rusteloos ronddrentelen bij mijn favoriete bruggetje bij het gehucht Nederland, dat vermoedelijk eerder onder die naam bekend stond dan het omringende land, breekt de zon dan toch echt door en kan mijn hart zich weer een beetje openen. Hehe, eindelijk weer een beetje kleur in de wereld na al die grauwe dagen.

Uitzicht over rietland in de Weerribben bij Nederland.

Ik fiets helemaal om de Weerribben heen en geniet van de kleurige vergezichten. Lang niet alles is geschikt om te fotograferen maar ook zonder dat is het een feest om hier zomaar wat rond te karren. Veel te snel zakt de zon weer weg in een matige en vrij kleurloze zonsondergang die ik bij de paaltjasker bij Ossenzijl toch nog even weet te benutten.

Alleen dankzij het zogenaamde 'liveview' waarbij het LCD-scherm als gebrekkige zoeker fungeert kan ik deze opname maken. De camera staat daarbij net niet in het natte gras en als ik me met de optische zoeker had moeten behelpen had ik plat op mijn buik in een grote modderplas moeten gaan liggen wat ik er nooit voor over gehad zou hebben.

Paaltjasker met ondergaande zon, Ossenzijl.