rss website
bassociaties
maandag 23 november 2009
De verslaving
Voor andere mensen is precisie iets om na te streven en soms juist iets om af te zweren of te omzeilen. Voor mij echter is precisie een verslaving waar ik bijna dagelijks over struikel en die mij ooit nog eens voorgoed in het verderf zal storten.
Was het maar precisie trouwens, dan viel er misschien nog wel mee te leven. Maar als ik er zo nog eens over nadenk gaat het in mijn geval niet om precisie maar om ziekelijk perfectionisme. En het motto waar ik dag in dag uit over struikel luidt: 'Het kan altijd beter'. Nog een mirakel dat ik hier wel af en toe een stukje durf te publiceren want ook dat kan natuurlijk altijd beter.
Grappiger bijvoorbeeld of juist minder grappig, bondiger of juist wat uitgebreider, en dan al die ontsnapte spelfouten niet te vergeten. Bij het nalezen van een overjarig weblogstukje ontdek ik geregeld een slordige taalfout die ik steevast onmiddellijk verbeter met het schaamrood op de kaken. Ik probeer er maar niet aan te denken hoeveel mensen die domme spelfout de afgelopen maanden hebben gezien, verschrikkelijk gewoon, de gedachte alleen al.
Fotografie is mijn therapie. Niet de enige maar slechts een van de velen die ik hard nodig heb om enigszins op het rechte pad te blijven met mijn dolende geest. Ik doe mijn best om minder nauwgezet (en verkrampt) te fotograferen en maakte daarin afgelopen jaar heuglijke vorderingen. Zo schiet ik nu heel af en toe een expres bewogen foto en zelfs een uitgebeten stukje wit weet nu en dan mijn strenge selectiecriteria te overleven.
Die paar stappen voorwaarts worden weer ongedaan gemaakt door mijn herontdekking van het statief. Veegde ik hier een tijd geleden nog de vloer aan met natuurfotograaf Ruben Smit, (hij schreef later goddank opgewekt dat hij zelden zo leuk door iemand in de zeik was genomen) de laatste tijd volg ik steeds vaker zijn aanwijzing op om toch vooral vanaf statief te werken omdat je zo nog weer meer scherpte en detail in je foto's krijgt.
En zo verdrink ik prompt weer in de volgende verslaving: scherpte. Ik heb onlangs ook voor mijn tweede camera een snelkoppelingsplaatje aangeschaft zodat ik beide toestellen nu in een handomdraai stabiel kan opstellen om aan de nieuwe verslaving tegemoet te komen.
Dat ik vooral bij matig winterlicht met de lange telelens veel profijt ondervind van het fotograferen vanaf statief ligt voor de hand. Achteraf gezien is het gênant dat ik een jaar geleden nog hele reeksen foto's moest afkeuren louter en alleen omdat ik onderweg te hufterig was om het statief even te voorschijn te halen. Het is echt een heel handelbaar statiefje dat in een wip op zijn beentjes staat maar zelfs dat was me vorige winter kennelijk vaak nog te veel moeite. 'Hoezo precies', denk ik dan bij mezelf. Zie je wel dat het altijd nog wel beter kan? Stukken beter zelfs.
Dat ook landschapsopnamen met de groothoeklens nog zichtbaar aan detail zouden winnen door gebruik van een statief is voor mij toch nog weer een verrassing. Als ik niet uitkijk dient zich een nieuw tijdverdrijf aan: voortaan kan ik de blaadjes aan de bomen op mijn foto's gaan tellen. Dat verbied ik mijzelf snel want er zijn meer dan genoeg andere dingen te doen.
Zo moet ik bijvoorbeeld hard op zoek naar fondsen voor een betere camera want wie eenmaal verslaafd is geraakt aan echte scherpte is natuurlijk snel uitgekeken op zo'n armoedige kleinbeeldcamera met een priegelsensor van slechts 12 megapixel. Op weg dus naar de Hasselblad multishot middenformaat camera H3DII-50 MS die beelden levert van maar liefst 50 megapixel.
Het kost wat, drieëntwintigduizend euro, maar dan heb je ook wat, een paar kilo camera. Mag ik meteen op zoek naar een zwaarder uitgevoerd statief en of alles dan nog in de Quest mee kan zonder op de eerste de beste verkeersdrempel aan de grond te lopen is nog even spannend. Middenformaat zal wel uitdraaien op een kleine vrachtauto, en dus op een rijbewijs.
Ach, laat ook maar zitten eigenlijk al die pixeltjes. Als ik er wat langer over nadenk komt er alleen maar gedoe van. Rijbewijs, auto, fotokoffers, assistenten, nieuwe geheugenkaartjes, nieuwe harde schijven, nieuwe computer en dan nog steeds een roteind moeten zeulen voor een sfeerplaatje midden op de Dwingeloose heide. Nee, ik blijf toch maar liever fietsen en denk dat ik deze opkomende verslaving bij nader inzien maar eens even heel ferm in de kiem ga smoren.
Misschien moest ik om het af te leren maar eens een poosje rond gaan sjouwen met een dikke laag vaseline op mijn lenzen, daar schijn je bijzonder sfeervolle plaatjes door te krijgen. Vanaf statief natuurlijk, dat wel, want dat nieuwe snelkoppelingsplaatje moet nog terugverdiend worden.
