bassociaties

De mijlpaal

Zo, die klus is af. Applausje voor mezelf en driewerf hoera. Vandaag voeg ik de tienduizendste foto toe aan mijn beeldarchief en beschouw daarmee dit project als uitermate geslaagd. In ruim een jaar is het me toch maar mooi gelukt een indrukwekkende hoeveelheid plaatjes bij elkaar te schieten en deze in een keurig ingericht archief te ordenen.

Ik zag dit bijzondere moment natuurlijk al aankomen en loop al weken te broeden op een passende manier om dit kleine feestje te vieren. Het voelt echt een beetje als een jubileum, misschien een aardige gelegenheid om in een heel beperkte oplage een setje deftige wenskaarten uit te brengen? Zelf afgedrukt met eigen foto's uit de beeldbank natuurlijk, dat spreekt. Of nee, ik ga een lekkere domme prijsvraag houden en de winnaar krijgt een handgevouwen feestmuts toegestuurd.

Zo fantaseer ik nog wat voor me uit, fiets nog eens een rondje, maak wat foto's en floep, daar is het bijzondere moment alweer voorbij. Zo gaat dat met mijlpalen. Net te laat voor een jubileumuitgave, net te laat voor een flauwe prijsvraag, we vissen allemaal weer mooi achter het net, ik net zo goed. Was het me toch bijna gelukt om een heus feestje te geven.

Foto tienduizendacht, dat is eigenlijk alweer heel ver voorbij een jubileum en daagt vooral uit om er twintigduizend van te maken. Als ik niet onverhoopt platgereden wordt gaat dat ook vast nog eens lukken maar vanaf nu gaat het tempo waarschijnlijk wel wat omlaag.

Want wat ik er verder van voren nog bij fotografeer ga ik er de komende tijd van achteren weer een beetje afknabbelen. Er staan namelijk heel wat foto's in het archief die niet meer aan mijn steeds strengere eisen voldoen en die gaan de komende periode genadeloos opgeruimd worden.

Dat zo'n indrukwekkend fotoarchief verder vrij betrekkelijk is blijkt uit de interesse die de Googelende gemeenschap toont voor mijn fotowerk. Ik heb nu heel veel foto's in de aanbieding, alles zeer overzichtelijk gepresenteerd, keurig geprijsd en redelijk goed geïndexeerd door Google.

Ergens zou je verwachten dat het zo langzamerhand dan toch een beetje moet gaan lopen met mijn plaatjestoko. Ontspannen leun ik achterover en wacht af wat er gebeurt. Ooit moet het allemaal goed komen met mij, misschien is dat toevallig nu al.

En jawel hoor. Klingeldeklingkling, daar gaat de deurbel van mijn gezellige winkeltje al. Ik schrik wakker uit mijn dutje en krijg een hartverzakking als ik naar buiten kijk. Krijg nou niks, in lange rijen staan de klanten voor de deur te dringen! Handenwrijvend zie ik toe hoe iedereen zich naar binnen worstelt. Dit wordt goeie handel jongens, dit wordt echt hele goeie handel. In één keer helemaal los, wat ik je brom.

Dan de grote ontluistering. Ergens moet er iets verschrikkelijk verkeerd zijn gegaan in de verkoopstrategie, een knap staaltje van miscommunicatie. Niemand heeft belangstelling voor mijn schitterende foto's en schilderijen, allemaal komen ze voor de houten kerstboom, de houten onderzetters, de organische boekensteun en de berken eettafel. Iemand vraagt zelfs of ik een keer helemaal in het land van Maas en Waal een deuntje wil komen spelen op mijn accordeon. Alles wat niet te koop of niet leverbaar is willen ze van me hebben, massaal, onmiddellijk en het liefst morgen aan huis bezorgd.

Dus verkoop ik de laatste tijd vooral nee in indrukwekkende hoeveelheden. 'Geachte meneer, geachte mevrouw', en zelfs: 'geachte bekende Nederlander', want mijn klanten worden steeds beroemder. 'Verschrikkelijk helaas en spijtig dat ik op dit moment geen houten dingesen kan leveren want de grote meubelfabriek die nooit bestaan heeft ligt toevallig even stil, het hout is namelijk op'.

En die paar klanten die wel interesse hebben in een foto maken er een potje van. Of ik een panoramafoto kan leveren van vier meter hoog en dertig meter breed, maar dan wel graag in een hoge resolutie. Nee dus, heb ik niet, kan ik niet. Iemand anders wil vier koeienfoto's maar ze moeten wel minimaal vijftien megapixel groot zijn. Mijn camera gaat maar tot twaalf megapixel, kan ik ook al niet dus.

Dan een verrassend verzoek of ik microscopische foto's kan leveren van een eicel. Ik heb geen microscopische fotoapparatuur tot mijn beschikking en ook geen eicel bij de hand dus ook dit keer weer jammer en helaas.

Even dreig ik flink te verzuren door al die bizarre wensen waar ik niet aan kan voldoen maar dan krijg ik hem opeens door en kan ik er zelfs om lachen. Dus eerst een panoramafoto van dertig meter breed en dan een microscopische foto van een eicel? Maak me niet gek.

Dit ligt er wel zo verschrikkelijk dik bovenop dat het geen toeval meer kan zijn en valt ontegenzeggelijk onder de categorie 'goddelijke treiterijen'. Hier zit een of ander plagerige godheid, welke weet ik zo even niet, me gigantisch te trollen. Effe proberen of ze me zo dol kunnen krijgen dat ik ga janken.

Het is een test. Natuurlijk is het een test, dat ik daar niet eerder aan dacht, het is een test in zelfvertrouwen. Dus spreek ik mezelf moed in. Niet versagen nu, weersta de verleiding en blijf gewoon jezelf.

Dus geen wanhopige productielijn beginnen in houten kerstbomen of magnolia onderzetters, geen middenformaatcamera kopen voor megalomane panorama's en al helemaal geen microscoop aanschaffen voor het fotograferen van eicellen.

Nee, ik heb hem nu door, helemaal. Het kan best nog een poosje duren maar het moment waarop ik ga doorbreken met, ik zeg maar wat, een doodsimpel plaatje van een troosteloze trommelschudder in een mistig weiland komt onherroepelijk dichterbij.

Andere fotografen staan straks tandenknarsend toe te kijken en begrijpen maar niet waar ik mijn succes aan te danken heb. Zulke foto's kan de eerste beste Jan Doedel toch ook maken? Ik glimlach dan geheimzinnig. Dat kan wel zijn maar niemand die het deed en zeker niet zo overtuigend en enthousiast als ik.

Rode hooischudder in nevel, Ansen.