bassociaties

Het systeem

Er glijdt een brief van mijn gemeente door de brievenbus. Poeslief taalgebruik dus dat gaat vast niet over onze tuin die niet netjes genoeg is of over het hokje van mijn Quest. Waar ik bij nader inzien na vier jaar toch nog maar even een vergunning voor aan moet vragen à raison van 500 euro. Opgelucht haal ik adem en lees verder.

Mijn reisdocument is binnenkort verlopen, dat ik het maar even weet, en als ik een nieuwe kom halen moet ik ook een vingerafdruk laten maken. Aj, dat geeft bij nader inzien erg weinig reden tot opgelucht ademhalen. Er zijn wel meer overheidsmisdragingen waar ik fel op tegen ben maar dit is er toch beslist een uit mijn persoonlijke top 3.

Ik haat de openbare landelijke vingerafdrukdatabase met volle overtuiging maar het ziet er nu toch echt naar uit dat ook ik er aan moet geloven. Want zonder persoonsbewijs geen ziekenhuisbezoek, geen uitkering en nog veel meer dingen niet waar ik maar moeilijk zonder kan.

Ik wou dat ik een ervaren illusionist was, dan zou ik tijdens de scan in het gemeentehuis een vingervlugge goocheltruc uithalen waardoor in plaats van mijn vinger een grote teen digitaal vereeuwigd werd zonder dat iemand er ooit weet van zou hebben. Dat zou nog eens een goed gevoel geven, tot in mijn tenen.

Of zou het mogelijk zijn om als gewetensbezwaarde vrijstelling te krijgen, op basis van mijn geloof bijvoorbeeld? Het geloof dat de overheid niet te vertrouwen is natuurlijk, nog voor geen afgeschafte halve eurocent. Als het moet wil ik best een soort geschrift bij elkaar fantaseren dat ik tot mijn eigen bijbel verhef. Met mijn hand op het in deftig leer gevatte stuk kolderproza zal ik dan zweren dat de overheid niet de vertrouwen is en dat dat geloof overal verkondigd dient te worden, met het woord en desnoods met het zwaard.

Dikke kans dat ik om te beginnen een kalmeringsspuitje krijg, daarna nog een ander prikje tegen de Osterhausgriep. Vervolgens wordt alsnog mijn vingerafdruk genomen want om opgenomen te kunnen worden in een inrichting voor verwarde godsdienstwaanzinnigen moet ik natuurlijk wel sluitend geïdentificeerd kunnen worden. Kortom, het heeft allemaal geen zin en er lijkt geen ontkomen meer aan.

In de Tweede Kamer zit mevrouw Kant ondertussen gezellig een kopje thee te drinken met de eenzame groep Verdonk. Hallo, wordt eens wakker daar! Als je maar weet dat het helemaal niet goed voelt, mijn vingerafdruk in zo'n grote database. Het lijkt hier verdorie wel oorlog zeg. Foei jij, dat mag je niet zeggen, dat zijn onderbuikgevoelens. Ken uw geschiedenis? Welnee, geschiedenis telt niet meer, dat is soow vet ouderwets man, je lijkt wel een gigaduffe bejaarde.

Dat na een paar bizarre terroristische aanslagen elders in de wereld ons ganse kikkerlandje van angst in de broek poept kan ik best begrijpen, niemand weet beter dan ik hoe het is om bang te zijn. En zelfs voor de daarna paniekerig ingevoerde identificatieplicht kan ik nog wel een pieterig peuzeltje begrip opbrengen.

Natuurlijk alleen onder de strikte voorwaarde dat dergelijke aantastingen van een vrij bestaan slechts van tijdelijke aard zijn. Totdat de gemoederen weer een beetje gekalmeerd zijn, daarna gaan we weer normaal doen. Maar iedereen is er inmiddels al aan gewend, niemand weet meer beter en geen hond die er nog van wakker ligt. Abnormaal is sluipenderwijs de norm geworden.

Is er nog enig rumoer in de politiek over die identificatieplicht? Heeft iemand de Socialistische Partij de laatste tijd nog lekker over dit onderwerp horen rellen? Welnee, al lang niet meer, over tot de orde of waan van de dag. Her en der moppert een laatste onbeduidende actiegroep nog wat over de vingerafdrukdatabase of over het elektronisch patiëntendossier

Het opnemen van de vingerafdruk gebeurt niet massaal, zoals bij de griepprik. Nee, veel subtieler, mannetje na vrouwtje. Af en toe mekkert er iemand even. Bweeeeh, ik wil niet! Dat mag, dat geeft niets, gooi je ongenoegen er maar even uit, daar raakt de hele kudde toch niet van in paniek. En zo wordt het hek rond de schaapjes steeds een beetje dichter op elkaar geschoven. Kleine stukjes tegelijk zijn het beste, dan blijven de schaapjes rustig, dat weet elke luie schapenboer.

Op het eind gaat er één hekje open en alle schapen wringen zich gretig een weg naar de verrukkelijke vrijheid. Want schapen lopen graag in een kudde maar bij voorkeur zonder krap hekje er omheen. Met zijn allen huppelen ze regelrecht de veewagen in, op weg naar de shoarma. Zo gaat dat met schapen.

Schapen worden een veewagen ingedreven, Wapserveen, 2008.

De overheid is geen schapenboer en ons wacht gelukkig ook geen vrachtwagen naar de slachterij. Dat lijkt een meevaller maar is ergens juist het enge. Er is geen plan, geen opzet, geen richting, het draait alleen nog om het winnen van debatten en het verkrijgen van macht.

Een systeem zonder systeem is het geworden. Geheel onbedoeld worden de wrakke noodwetjes provisorisch aan elkaar geregen en vormen als geheel niet veel meer dan een warrig braamstruweel waar iedereen het liefst met een grote boog omheen loopt. Bah, stekelige rotstruiken zijn het.

Zou het geen goed idee zijn om het hele struweel gewoon op te ruimen? Bijvoorbeeld met een zware klepelmaaier, die kan zoiets grondig en snel. Ha, daar is hij al, de imposant grommende machine, de geweldenaar die alles kort en klein krijgt. Dan zie je een merk op de maaibalk staan: 'Wilders' staat er op, met grote krullende letters.

Laat ook maar staan eigenlijk, dat politieke bramenstruweel. Soms zijn warrige braamstruiken toch nog beter dan een strak gemaaide slootkant en gewapend met een lange gevorkte slangenstok kun je er in de zomer zelfs heerlijke vruchten van plukken.

Mijn moeder doet dat nog steeds, bramen plukken, en meestal maakt ze er jam van. Je wil niet weten hoe lekker dat is, vooral op een verse zelfgebakken boterham. Misschien steek ik, voor ik binnenkort mijn laatste vrije gang naar het gemeentehuis maak, mijn vinger eens even diep in de pot bramenjam en lik hem bij uitzondering nu eens niet af. Wie weet helpt dat nog een beetje.