bassociaties

De webshop

En mocht het onverhoopt toch niets worden met mij als fotograaf dan kan ik altijd nog houten Klaas de meubelmaker worden. Maar ik krijg zo langzamerhand alweer een beetje jeuk van al die hele en halve bestellingen van kerstbomen, boekensteunen en andere houten prullaria dus of meubelmaker echt een redelijk alternatief is lijkt een beetje twijfelachtig.

Natuurlijk is het hartstikke leuk om zo goed gevonden te worden met mijn prullen, nog leuker zou het zijn als ik ook echt wat kon betekenen als meubelmaker. Zo werkt dat helaas niet met mij. Het is echt niet dat IK niet wil, het is vooral dat HET niet wil en als HET niet wil kan ik HET verder wel vergeten en dat zou ik dan ook het liefste doen. Maar dat lukt dus niet zo goed als ze dag in dag uit aan je broekspijpen hangen te jengelen of je voor hun alsjeblieft ook zoiets wil maken.

Maar daar weet ik wel wat op hoor, ik ken mijn gesternte en karma langer dan vandaag en durf er zelfs een weddenschap over aan te gaan. Zodra ik mijn houten kunstwerkjes luid en duidelijk te koop aanbied valt het geheid helemaal stil met al die bestellingen. Dat kan haast niet anders want zo gaat dat altijd bij mij. Weet je wat, we gaan het gewoon uitproberen.

Komt dat zien, komt dat zien, spulletjes te koop. Mooie houten spulletjes te koop, prachtige handgemaakte houten spulletjes te koop. Ik leg alles nog eens netjes recht. Onderzetters, toiletrolhouders, en verder, eh verder niks. Dus dat was het al weer? Ja, helaas, dat was het al weer. 't Is wel een heel klein winkeltje geworden, voor je het weet ben je de etalage alweer voorbij. Winkelmandjes heb ik niet, er is niet eens een echte kassa en dat is maar goed ook want zelfs de toonbank ontbreekt.

Wat een winkel van niks zeg! En de helft van de spullen is nog niet eens geprijsd, je moest je schamen man. Maar ik schaam mij niet. Dat komt omdat ik in zo'n maffe klapsigaarfiets rondjes rij, als je daar eenmaal frank en vrij in durft te fietsen schaam je je nergens meer voor, zelfs niet voor een kartonnen nepwinkel.

Er is trouwens niks mis met nepwinkels van karton. Ik heb er vroeger ooit zelf met veel plezier een gebouwd, compleet met postagentschap en overschrijvingsboekjes want ik was als kind verzot op afscheurformulieren, nietmachines en perforators. Heerlijk, winkeltje spelen. Ik had zelden klanten trouwens, toen ook al.

Dat is nog eens een breed assortiment, Rotterdam, 1990, gescande dia.

Zo, nu is de winkel officieel geopend. Je zag het niet, maar ik knipte te midden van de enorme menigte samen met een hoogwaardigheidsbekleder een virtueel lintje door, trapte mijn eigen deur in en keilde als feestelijk besluit een fles namaakchampagne door eigen ruit. Bij een kartonnen winkel kan dat allemaal, er zit toch geen glas in de sponningen.

Naast de houten onderzetters die eigenlijk te mooi zijn geworden om dingen op te zetten en de grenen toiletrolhouder waarvan niet zeker is of hij echt helemaal van grenenhout is komt er binnenkort heel misschien nog uitbreiding van het overweldigende assortiment met een fraaie gedraaide houten schaal.

Behalve als het weer opknapt, dan heb ik wel wat beters te doen. Dan draai ik het raambordje om, ben opeens voorlopig gesloten, spring in mijn klapsigarenfiets en ga lekker rondjes hobbelen door de buurt met mijn fototoestel onder handbereik. Winkeltje spelen is leuk maar het moet natuurlijk allemaal niet te serieus worden, voor je het weet ben je een zuchtende middenstander. Moet je toch ook niet aan denken zeg.