bassociaties

De expeditie

Het is gekkenwerk, nergens voor nodig en eigenlijk totaal onverantwoord maar ik doe het lekker toch. Tukkie fietsen door de sneeuw. 'Jongeman, zou je niet veel beter een wandeling gaan maken?'. 'Vanzelfsprekend, maar ik wil geen wandeling maken, ik wil een stukje fietsen in de sneeuw'.

En zo ga ik dan tegen beter weten in met mijn Quest op pad. Ik heb nog heel even mijn tot stadsfiets gedegradeerde ex-mountainbike overwogen maar als mijn vrouw begint te griezelen over uitglijdende fietsers met kostbare camera's om hun nek zie ik daar maar snel van af.

Het doel van de gedurfde expeditie is om het cultuurhistorisch middelpunt van de Weerribben te bereiken maar of dat ook daadwerkelijk gaat lukken is nog maar zeer de vraag. Dat het me lukt om fietsend bij huis weg te komen is eigenlijk al een wonder en dat wonder heb ik vooral te danken aan mijn schuif-, veeg- en strooigrage buurman. Hij heeft de startbaan precies lang genoeg gemaakt om flink vaart te maken waarna ik net op gang kan blijven in de aangereden prut.

Met uiterste krachtsinspanning weet ik de centrale uitvalsweg van de wijk te bereiken. Daar is de weg iets schoner en kan ik min of meer normaal fietsen. Ik had natuurlijk een winterband of sneeuwketting moeten monteren maar tegen de tijd dat ik dat voor elkaar heb is de sneeuw al weer weg dus ik gok het er zo maar op.

Dat gaat een heel stuk vrij aardig en ik begin al bijna een goed gevoel te krijgen over mijn ongebruikelijke branieschopperij maar in Basse, zo'n naam vergeet je nooit meer, ligt veel te veel sneeuw in de bocht dus ik loop vast en moet uitstappen.

De uitvinder van de SPD pedaalbinding mag wat mij betreft per onmiddellijk ingevroren worden, die gestoorde snertblokjes zitten na één stap al vol sneeuw en prut en slechts met veel misbaar, gestamp en geweld weet ik nog weer min of meer verbinding met mijn pedalen te krijgen. Wat een primitief gestumper.

Honderd meter verder loop ik opnieuw vast in sneeuw die niet los is en ook niet vast maar precies daar tussenin zit. Ook met mijn lichtste klimverzet dat bijna geschikt is om tegen een muur op te rijden kom ik er met geen mogelijkheid doorheen, ik zak dwars door de paplaag heen en sta dan muurvast. Daar zou geen winterband of sneeuwketting wat aan hebben kunnen doen.

Lopen en duwen dus maar. Het land is leeg en verlaten dus ik hou me niet in en laat uit volle borst weten wat ik er allemaal weer eens van vind. Kort samengevat komt het er op neer dat ik dom en eigenwijs ben, dat auto's nu eindelijk eens verboden zouden moeten worden en dat een Quest totaal ongeschikt is voor het echte winterwerk.

Zelfportret met Quest in de sneeuw, Weerribben (bijna).

Bij de foto: Nee, dat is geen oprechte glimlach maar een valse grijns. Men wil niet weten hoeveel auto's mijn camera op statief hier van de weg jagen als ik in dit stukje niemandsland tussen niks en nergens probeer een bescheiden zelfportretje te schieten. Wat een idiote drukte, het lijkt verdorie Nederland wel.

Bij een kruising kom ik weer op een weg uit waarvan tenminste één spoor schoongereden is en in het lichtste verzet lukt het nu om trappend voorwaarts te glibberen. Het is verbazend hoe druk het is en het is ronduit verbijsterend hoe griezelig dicht de auto's langs me glibberen. Opnieuw bewijzen hele roedels automobilisten dat ze diep gestoord en knotsknettergek zijn en geen greintje respect hebben voor de enige fietser die vandaag door de Weerribben ploegt.

Zelfs vijftien centimeter ruimte geven blijkt af en toe nog teveel gevraagd en ik heb spijt dat ik geen riek of zeis dwars over mijn fiets heb gebonden want dat zou de zaken ongetwijfeld een geheel ander beloop hebben gegeven.

Tussen het mopperen en ploeteren door is er af en toe toch nog een momentje om tevreden te zijn, bijvoorbeeld omdat het me vandaag lukt om dwars door de Weerribben te fietsen. Vraag niet hoe of waarom maar ik flik het hem toch maar mooi. Op het hoogtepunt van de expeditie laat zelfs de zon zich even zien dus naast de expeditieleider kan ook de expeditiefotograaf tevreden zijn.

Windmolen en boerderijtje in de sneeuw, Weerribben.

Een dergelijke expeditie is wat mij betreft echter niet voor herhaling vatbaar. Een stukje fietsen in te veel sneeuw is tot daaraan toe en dat je een keer een stukje moet lopen geeft ook niks maar al die levensgevaarlijke gemotoriseerde gekken op de weg vergallen mijn winterpret behoorlijk. Verder gaat er in het driesporig sneeuwploegen zo veel energie zitten dat ik amper puf heb om nog foto's te maken terwijl het daar toch vooral om begonnen was.

Na de Weerribben volgt de hel van Weteringen die bestaat uit akelige sneeuwpap gevuld met veel onsmakelijke stukjes ongeduldige automobilist. De stukjes automobilist durven zelf niet in de losse sneeuw te rijden maar verwachten van mij dat ik dat als onbetekenende fietser wel doe. Ik strand zelfs een keer in een sneeuwrichel omdat ik ijskoud van de weg wordt gereden en heb er spijt van dat ik mijn raketwerper vandaag thuis liet liggen.

Na Scheerwolde wordt de werkelijkheid weer teruggebracht tot iets redelijker proporties als ik het eerste fietspad van de dag tegenkom waar geschoven én gestrooid is. Wat een weldadige luxe, het kan niet op en waar heb ik dat als fietser weer aan verdiend.